مدرسه علوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از موسسه فرهنگی علوی)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۵°۴۱′۴۸٫۳۵۴″ شمالی ۵۱°۲۶′۱۴٫۶۷۲۴″ شرقی / ۳۵٫۶۹۶۷۶۵۰۰°شمالی ۵۱٫۴۳۷۴۰۹۰۰۰°شرقی / 35.69676500; 51.437409000

مدرسه علوی
نشانی
خیابان ایران، کوچه گل محمدی - خیابان ایران - بهارستان، کوچه استقلال - فخرآباد، خیابان مشکی
منطقه ۱۲ تهران
تهران، تهران ایران,
اطلاعات
نوع مدرسه غیرانتفاعی
وابستگی مذهبی اسلام تشیع
افتتاح ۱۳۳۵ خورشیدی
بنیان‌گذار علی اصغر کرباسچیان
وضعیت در حال فعالیت
مدیر علوی ۱: حسین سعیدیان

علوی ۲: اکبر خواجه پیری

دبیرستان دوره اول: ناصر کاظمی راد

دبیرستان دوره دوم: حسین کرباسچیان

پایه‌ها پیش دبستانی تا سوم دبیرستان (دوازدهم)
وبگاه

مدرسهٔ علوی یا مؤسسهٔ فرهنگیِ علوی، توسط علی اصغر کرباسچیان و با همکاری حاج مقدس تهرانی و رضا روزبه در تهران در سال ۱۳۳۵ خورشیدی تأسیس شد.

این مدرسه، از چهار بخش تشکیل شده‌است: دبستان علوی شماره ۱، دبستان علوی شماره ۲، دبیرستان علوی دوره اول (نیک پرور) و دبیرستان علوی دوره دوم. دانش‌آموختگان این مؤسسه در سال ۱۳۸۵ خورشیدی، بزرگداشتی به مناسبت پنجاهمین سال تأسیس مؤسسه برگزار کردند.[۱][۲][۳][۴][۵][۶]

مراسم پنجاهمین سال تأسیس علوی

تاریخچه تأسیس[ویرایش]

چگونگی[ویرایش]

در سال ۱۳۳۴ علی اصغر کرباسچیان معروف به علامه کرباسچیان پس از طی تحصیلات حوزوی و رسیدن به درجه اجتهاد به تهران آمد و با همکاری حاج مقدس تهرانی مقدمات تأسیس مدرسه را فراهم کرد. به طور اتفاقی با رضا روزبه که از قبل با او آشنا بود در تهران برخورد کرد. و چون طبق ضوابط، مدیریت مدرسه می بایست از تحصیلات آکادمیک برخوردار باشد، او را به مدیریت مدرسه برگزید. سرانجام در مهر ماه ۱۳۳۵ مدرسه علوی به عنوان مدرسه‌ای شیعی با نامی بر گرفته شده از نام علی بن ابی طالب در مقطع دبیرستان آغاز به کار کرد. سال اول یک کلاس با ۱۵ دانش آموز بود. سال‌های بعد دانش آموزان جدید ثبت نام شدند تا مدرسه کامل شد. در سال ۱۳۴۰ دبستان علوی شماره ۱ با مدیریت حاج عباس رحیمیان و دبستان علوی شماره ۲ با مدیریت حاج جعفر خرازی و راهنمایی علوی (نیک پرور) راه اندازی شد.
تأسیس مؤسسه فرهنگی علوی بر اساس پیوند سه رکن اصلی و با همکاری یک نماینده از هر رکن صورت گرفت: شیخ علی اصغر کرباسچیان به‌نمایندگی از حوزه علمیه قم و مرجع تقلید وقت، سید حسین بروجردی، مطلع از کمبودها و نیازهای جامعه دینی و متکی به نفوذ مادی و معنوی روحانیت، شیخ هادی تهرانی واعظ و منبری سرشناس و معتمد متدینان جنوب و مرکز تهران به نمایندگی از طرف بازار و کسبه و رابط امکانات مالی و تدارکاتی آنان و رضا روزبه کارشناس فیزیک و علوم تربیتی به نمایندگی از سوی متدینانِ تحصیل کرده مطلع از کارکرد نظام آموزش و پرورش نوین ایران و مدیریت مدرسه. [۲][۷]

علامه کرباسچیان و رضا روزبه در کنار دانش‌آموزان دبیرستان علوی، ۱۳۴۱

هدف و رویکرد[ویرایش]

علامه در وصیت نامه خود اینگونه می نویسد: ...، بعضی از افراد متدین در سال ۱۳۳۴ با هدف انسان سازی، به تأسیس مدرسه علوی اقدام کردند و هدفشان این بود که مدرسه درکنار آموزش دین و اخلاق از سطح علمی بالایی برخوردار باشند و بهترین استادان در هر رشته دعوت شوند. ... بنابراین، هدف مدرسه علوی تنها ترتبیت دکتر و مهندس نبود؛ بلکه تربیت انسان هایی با معنویت و اخلاق بود که با علوم روز آشنا باشند و با علم و تخصص خود به جامعه خدمت کند. [۸]

موقعیت زمانی[ویرایش]

مدرسه علوی زمانی تأسیس شد که دوگانگی جدی بین جوامع دینی و علمی وجود داشت. اکثر مردم متدین به خصوص روحانیون و حوزه های علمیه فقط به تحصیل معارف دینی می پرداختند و از دانش و علوم روز بیگانه بودند. بر دانشگاه ها فضای دین داری حاکم نبود و اکثر اساتید دانشگاه لازمه روح علمی را گریز از دین می پنداشتند. از سوی دیگر حوزه های علمیه دروس دینی را به همان سبک سنتی یاد می دادند و همه چیز را در علوم دینی خلاصه می کردند. بهره ای از دانش جدید نداشتند و اگر هم کسی از حوزه های علمیه وارد دانشگاه می شد، این اتهام بر او وارد می آمد که حوزه را ترک کرده و به تجدد گراییده است. چهره هایی هم چون سید محمد بهشتی و مرتضی مطهری (که در آن روزگاران به دانشگاه راه یافتند) مدت ها مورد بی مهری حوزه های علمیه قرار داشتند. [۲]

فعالیت مدرسه[ویرایش]

پیش گیری در امر ترتبیت[ویرایش]

علامه تربیت را یک فرایند پیشگیرانه می دانست. پیش گیری به این معنا که طوری برخورد شود که متربّی تا حد امکان سراغ زمینه های انحراف نرود. وی معتقد بود چشاندن طعم جاذبه های انحرافی با تربیت در تضاد است. به همین دلیل دانش آموزان این مدرسه تا حد امکان از لذت های انحرافی در زمینه های مختلف منع می شدند تا از هر نوع مفسده اجتماعی دور بمانند. پوشیدن لباس های مناسب، کوتاه نگه داشتن موی سر، آگاهی بخشی نسبت به دوست یابی و ... نیز در همین راستا بود. [۷][۹][۱۰]

سال های نخست[ویرایش]

مدرسه علوی در سال های نخست فعالیت خود اگرچه با امکانات کم ولی با اضافه شدن معلمان، کمک بازاریان از لحاظ مالی و ... قوت گرفت. در آن سال ها جو جامعه از نظر سیاسی ملتهب بود و رخ دادن حادثه مهمی همچون پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ باعث شده بود که ساواک نیروهای مذهبی را بیشتر تحت نظر داشته باشد. فشارهای ساواک و هم چنین تجربه تعطیلی مدارسی هم چون رفاه و کمال به علت داشتن فعالیت های سیاسی، باعث شد مدرسه برای جلوگیری از تعطیلی، از فعالیت و جهت گیری سیاسی دوری کند.
اکبر خواجه پیری در سخنرانی خود در بزرگداشت پنجاهمین سال تاسیس علوی اینگونه می گوید: سال ۱۳۴۲ آقای روزبه در دفتر دبیرستان ایستاده بودند. آقای علامه و چند تن از اساتید دیگر هم بودند. یکی از دوستان وارد شد و با ناراحتی گفت: کار تمام است. گفتند: یعنی چه؟ گفت: ساواک دستور داده درِ مدرسه علوی را ببندند. ... مرحوم روزبه لبخندی زدند و فرمودند: آقایان دیر به فکر افتادند. ما کار خودمان را کرده ایم.
با چنین رویکردی مدرسه توانست سرپا بماند و به‌دور از جنجال‌های سیاسی و اجتماعی به هدف خود یعنی پرورش نسلی که بتواند به جامعه خود خدمت کند همت گمارد. [۲][۸][۱۱]

ورود به عرصه سیاست[ویرایش]

در اواخر همین دوره بود که مدرسه علوی برای نخستین بار توانست در زمینه فردگرایی و تربیت نخبگان به موفقیتی مهم دست یابد و از یک سو رتبه نخست در رشته‌های فنی و مهندسی و سپس رشته پزشکی در کنکور سراسری دانشگاه‌های کشور را کسب کند و از سوی دیگر به قبولی صد درصد دانش آموزانش در کنکوردست یابد.[نیازمند منبع] اموری که پیش از این در انحصار دانش‌آموختگان البرز و خوارزمی و هدف بود.[نیازمند منبع]

در راه انقلاب ۵۷ ایران[ویرایش]

دهه سوم فعالیت مدرسه علوی (۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵) با اوج‌گیری و پیروزی انقلاب ۵۷ و فرازونشیب‌های سال‌های آغازین نظام جمهوری اسلامی همراه بود با گسترش و شتاب انقلاب، مدرسه علوی و مسئولان آن نیز با موج انقلاب همراه شدند و حتی در اوان پیروزی انقلاب نیز ناگهان شماری از مسئولان یا فارغ التحصیلان آن همچون غلامعلی حداد عادل به سرعت در سمت‌های خالی‌شده و بلامنصب مسئولان حکومتِ پهلوی صاحب منصب شدند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «بیست سال تکاپوی اسلام شیعی در ایران (۱۳۴۰ - ۱۳۲۰)». مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ دوم ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۱۹ اریبهشت ۱۳۹۷. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ «یادنامه استاد علامه کرباسچیان: مجموعه مقالات به مناسبت بزرگداشت پنجاهمین سال تأسیس مدرسهٔ علوی». نشر آفاق، چاپ اول ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۱۹ اریبهشت ۱۳۹۷. 
  3. خبرگزاری مهر
  4. کیهان
  5. بی‌بی‌سی فارسی
  6. تبیان
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ «توص‍ی‍ه‌ه‍ای اس‍ت‍اد: ب‍ی‍ان‍ات اس‍ت‍اد ع‍لام‍ه ک‍رب‍اس‍چ‍ی‍ان در ج‍م‍ع م‍دی‍ران م‍دارس». نشر آفاق، چاپ اول ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۱۹ اریبهشت ۱۳۹۷. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ «وص‍ای‍ای اس‍ت‍اد: وص‍ی‍ت ن‍ام‍ه‌ی ف‍ره‍ن‍گ‍ی - ت‍رب‍ی‍ت‍ی اس‍ت‍اد ع‍لام‍ه ک‍رب‍اس‍چ‍ی‍ان». نشر آفاق، چاپ دوم ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۰ اریبهشت ۱۳۹۷. 
  9. «علامه، مرد جدیت و انتظار». مدرسه علوی، چاپ اول ۱۳۸۹. 
  10. «در محضر استاد ۱: سخنرانی استاد علامه کرباسچیان برای پدران و مادران». نشر آفاق، چاپ دوم ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۹ اریبهشت ۱۳۹۷. 
  11. «علامه کرباسچیان موسس مدرسه علوی». روزنامه اطلاعات، ۱۰ فروردین ۱۳۹۱.