مه (اساطیر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در اساطیر سومری، مه (me) به یکی از دستورهای خدایان گفته می‌شد که از نظر سومریان باستان بنیان نهادهای اجتماعی، دین، فناوری، عرف، و وضعیت انسانی بودند و تمدن را ممکن می‌ساختند. مه‌ها اصول درک سومریان در باب رابطه بین آدمی و الوهیت بودند.

ریشه‌شناسی[ویرایش]

بنابر شعر «انکی و نظم جهان»، مه‌ها در اصل از سوی انلیل جمع‌آوری شدند و سپس تحویل انکی گردیدند تا آنها را بین شهرهای سومری، از جمله شهر خودش اریدو و دیگر شهرها چون اور، ملوها، و دیلمون پخش کند. این شعر همچنین مسئولیت خدایان کوچکتر را در مورد اتفاقات طبیعی و صنایع توصیف می‌کند.

سیاهه مه‌ها[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]