تنگ صیاد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوع منطقه منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی
کشور ایران
استان چهار محال و بختیاری
وسعت ۲۷٬۰۰۰هکتار
تاریخ ثبت ۱۳۵۲

تنگ صیاد شامل منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی می‌باشد که در بخش شرقی شهرستان شهرکرد و در نزدیکی شهر فرخ شهر در استان چهار محال و بختیاری است. این منطقه دارای مساحتی به وسعت حدود ۲۷هزار هکتار می‌باشد که حدود ۲۱٬۶۰۰ هکتار آن منطقهٔ حفاظت‌شده و ۵٬۴۰۰ هکتار آن پارک ملی است. تنگ صیاد بواسطه دارا بودن تعداد زیادی تپه ماهور زیستگاه مناسبی برای گونه قوچ و میش وحشی است. کوهستان‌های جنوبی منطقه دارای صخره‌های سخت‌گذر است که زیستگاه پلنگ و کل و بز با جمعیتی قابل توجه‌است.

تاریخچه[ویرایش]

منطقه تنگ صیاد ناحیه کوهستانی و مرتفع با وسعت حدود ۲۷ هزار هکتار در استان چهارمحال وبختیاری واقع شده‌است و قله جیلون در محدوده کوه‌های فرخ شهر با ۳ هزار و ۱۴۱ متر ارتفاع از سطح دریا، بلندترین نقطه منطقه‌است. این منطقه در سال ۱۳۴۹ از طرف شورایعالی شکاربانی و نظارت بر صید به عنوان منطقه شکار و تیراندازی ممنوع اعلام شد و در سال ۱۳۵۲ با تصویب شورای عالی محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام و در سال ۱۳۷۴ نیز حدود ۵ هزار و ۴۰۰ هکتار از قسمت میانی آن تبدیل به پارک ملی شد. به این ترتیب تنگ صیاد شامل پارک ملی، در قسمت میانی و منطقه حفاظت شده در پیرامون آن است.

این منطقه در سال ۱۳۴۹ به عنوان منطقهٔ شکار ممنوع مورد حفاظت قرار گرفت، در سال ۱۳۵۲ به منطقهٔ حفاظت شده ارتقاء یافت و در سال ۱۳۷۴ بخشی از آن به پارک ملی تنگ صیاد تبدیل گردید و تنگ صیاد را به دو منطقه پارک ملی و منطقه حفاظت شده تقسیم کرد.

ویژگی‌ها[ویرایش]

تنگ صیاد در موقعیت جغرافیائی ۵۰ درجه و ۵۹ دقیقه تا ۵۱ درجه و ۹ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۳ دقیقه تا ۳۲ درجه و ۱۷ دقیقه عرض شمالی واقع شده‌است. از نظر آب‌وهوایی به سه اقلیمِ خشک و سرد، نیمه خشک و سرد، و نیمه‌مرطوب و سرد تقسیم می‌شود.

از دیگر جانوران منطقه می‌توان گرگ، روباه، شغال، کفتار و پرندگانی همچون کبک دری، کبک چیل، تیهو و عقاب را نام برد.

قله جیلون در محدوده کوه‌های فرخشهر با ۳ هزار و ۱۴۱ متر ارتفاع از سطح دریا، بلندترین نقطه این منطقه است.

پوشش گیاهی: انواع گندمیان، گون، دم اسبیان، کنگر، ریواس، آویشن، بابونه، شاه تره، بارهنگ، رازیانه، خاکشیر، کاسنی، شیرین بیان، بادام کوهی، مو وحشی، انجیر و آلبالوی کوهی.[۲]

منابع[ویرایش]