منطقه‌های کردنشین

مختصات: ۳۷°۰۰′ شمالی ۴۳°۰۰′ شرقی / ۳۷٫۰۰۰°شمالی ۴۳٫۰۰۰°شرقی / 37.000; 43.000
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از مناطق کردنشین)
مناطق کردنشین ایران (زرد)
نقشه ایران بر مبنای قومیت و زبان
زبان‌ها
کردی
(سورانی، جنوبی، کرمانجی، لکی، هورامی)
دین
اسلام سنی، اسلام شیعه و یارسان
قومیت‌های وابسته
فارس، لر و لک

منطقه‌های کردنشین، به مجموعهٔ مناطق کردزبان در کشورهای ایران، ترکیه، عراق و سوریه گفته می‌شود.[۱][۲][۳]

مناطق کرد تبار ایران شامل استان های کردستان، ایلام، کرمانشاه، آذربایجان غربی و خراسان شمالی می باشد. سایر کردهای جهان در کردستان ترکیه، کردستان عراق و کردستان سوریه زندگی می‌کنند.

جغرافیا[ویرایش]

این سرزمین بخش‌های گسترده‌ای از غرب ایران و جنوبشرق ترکیه، شمالشرق عراق و نیز شمالشرق سوریه را شامل می‌شود که عمدتاً کوهستان‌های مرتفع با کوه‌های سر به فلک کشیده می‌باشد. مساحت منطقه به‌طور تقریبی به وسعت ۱۹۰۰۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن تقریباً ۴۵ میلیون تن برآورد شده‌است که حدود ۶میلیون نفر از آن‌ها در ایران زندگی می‌کنند. بیشتر کردهای ایران در استان‌های کردستان، کرمانشاه و ایلام به سر می برند.

در ایران[ویرایش]

بخش‌های کردنشین ایران شامل استان های کردستان، کرمانشاه،ایلام، آذربایجان غربی و خراسان شمالی می باشد.[۱][۲][۱]

در منطقه خراسان نیز مناطق کردزبان وجود دارند که مردم به زبان کرمانجی صحبت می‌کنند که از این میان می‌توان به مناطق: قوچان، شیروان، بجنورد، اسفراین، درگز، چناران و باجگیران اشاره نمود.[۴]

در عراق[ویرایش]

کردستان عراق شامل استان‌های اربیل، سلیمانیه، دهوک، کرکوک و همچنین شهر خانقین سکونت دارند.

در ترکیه[ویرایش]

رنگ قرمز درصد جمعیت کرد نسبت به باقی جمعیت ترکیه در مناطق است (قرمز کمرنگ نشان‌گر درصد جمعیت پایین‌تر می‌باشد)
نقشه مربوط به دوره عثمانی که مناطق کردنشین نیز در آن قرار گرفته‌اند مربوط به سال ۱۸۹۳ میلادی
نقشهٔ مناطق کردنشین ترکیه در سال ۱۹۹۲ میلادی (بر اساس نقشهٔ سیا)

کردستان ترکیه در جنوبشرق این کشور و در مجاورت با کشورهای ایران، عراق و سوریه می‌باشد.[۱]

در سوریه[ویرایش]

نقشه مرزهای مورد ادعای کردستان جنوبی (کردستان عراق) و کردستان غربی (کردستان سوریه) را نشان می‌دهد

کردستان سوریه بخش کردنشین در شمال سوریه می‌باشد که بخشی از استان‌های حسکه، رقه و حلب را در بر می‌گیرد.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ کرد و پراکندگی او در گستره ایران زمین - ح. بهتویی - ۱۳۷۷ - تهران.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ایل‌ها و طایفه‌های عشایری کرد ایران. علی میرنیا. ناشر نسل دانش. ایران. ۱۳۶۸.
  3. آیت محمدی. سیری در تاریخ سیاسی کرد و کردهای قم. ا انتشارات پرسمان. ۱۳۸۲
  4. ک. توحدی، حرکت تاریخی کرد به خراسان، انتشارات توس و اسفند، ۱۳۶۶ و ۱۳۷۸.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]