ممزایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مُمزایی یا مومزایی، طایفه‌ای از شاخه چهارلنگ ایل بختیاری است، که بر پایه نمودار سازمانی طوایف بختیاری، از ابواب جمعی طایفه محمودصالح(ممصالح) محسوب میشود. طایفه ممزایی به تیرهای زیر تقسیم می‌شود که عبارتند از: ممد حسنی (داودوند،جمالوند، فرخ‌وند، دره بالایی)-جیله(حلیل -ایسپره-نثاروند) بدرفته (بـِده رَهده)، گشول ، اوستاد، هونه بابا-و دودانگه).

طایفه مُمزایی نیز قبل از یکجانشین کردن عشایر، مانند تمامی طایفه‌های ایل بختیاری، به ییلاق و قشلاق، می‌پرداختند. قشلاق (گرمسیر) این طایفه، در شمال استان خوزستان، در روستاهای اطراف دزفول و ییلاق (سردسیر) آن‌ها، در استان چهارمحال و بختیاری در اطراف کوه کینو و منطقه لبد، همچنین جنوب غربی استان اصفهان (شهرستان‌های فریدن، فریدون‌شهر و چادگان) قرار داشت. امروزه بیشتر طایفه ممزایی در شهرهای بختیاری‌نشین استان خوزستان و استان اصفهان ساکن شده‌اند. هر چند هنوز برخی از تیره‌های این طایفه، اطراف کوه کینو استان چهارمحال بختیاری و همچنین کوه گچ در شمال خوزستان بصورت عشایری زندگی می‌کنند.

منابع[ویرایش]

  • قنبری سرداراکبری، مهرزاد. سرگذشت ایل چهارلنگ.
  • اوژن بختیاری، ابوالفتح. «تاریخ بختیاری» تهران، ضمیمه مجله وحید، ۱۳۴۵
  • نیکزاد امیرحسینی، کریم. شناخت سرزمین بختیاری. اصفهان، ۱۳۵۴