معوذتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دو سورهٔ پایانی قرآن را — فلق و ناس — که با «قل اعوذ» آغاز می‌شود معوذتین گویند.

دلیل استفاده از واژه معوذتین این است که این سوره ها با "استعاذه" به معنی پناه بردن شروع می شود. در دو سورة ناس و فلق خداوند به پیامبر اسلام می گوید که "از چه چیزهایی"، "به چه کسی" پناه ببرد. در متن آیات این سوره ها کاملاً این مسئله مشهود است: قل اعوذ برب الناس و قل اعوذ برب الفلق.

سوره الفلق - شماره سوره 113 (تعداد آیات > 5 آیه) :[ویرایش]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده و مهربان

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ

بگو پناه میبرم به پروردگار شکاف صبح

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ

از شر آنچه آفرید

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

و از شر تاریکی آنگاه که فراگیرد

وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ

و از شر زنان دمنده در گره‏ها

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

و از شر حسود آنگاه که حسد ورزد

سوره النّاس شماره سوره 114 (تعداد آیات > 6 آیه) :[ویرایش]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده و مهربان

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ

بگو پناه میبرم بپروردگار مردم

مَلِكِ النَّاسِ

پادشاه مردم

إِلَهِ النَّاسِ

خدای مردم

مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ

از شر وسوسه کننده نهان شونده

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ

آنکه وسوسه کند در سینه های مردم

مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ

از پریان و مردم

ترجمه : محمود اشرفی تبریزی (ترجمه دقیق تحت اللفظی)