معنا (زبان‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در زبان‌شناسی، معنا، اطلاعات یا مفاهیمی است که فرستنده، در ارتباط با یک گیرنده، قصد انتقال آن را دارد یا آنها را منتقل می‌کند.[۱][۲]

منابعٍ ابهام[ویرایش]

ابهام (ambiguity)، به معنی سردرگمی دربارهٔ آنچیزیست که منتقل شده، چرا که بافت (context) کنونی ممکن است به تعابیر مختلفی از معنا منجر شود. بسیاری از کلمات در بسیاری از زبان‌ها دارای تعاریفی متعدد هستند. ابهام، نتیجه ایست از گسیختگی قاعده تساوی در بافت تبادل اطلاعات. بویژه، فرستنده ممکن است به لحاظ فیزیکی وجود نداشته باشد، و بافت، به صراحت واگرا باشد، مانند حالتی که گیرنده یک خواننده باشد و فرستنده یک نویسنده.

کاربردشناسی[ویرایش]

کاربردشناسی زبان (Pragmatics)، مطالعه نحوه تأثیر بافت بر معناست. دو شکل اولیه از بافت که در کاربردشناسی زبان مهم هستند، بافت زبانی و بافت وضعیت هستند.

بافت زبانی این است که چگونه معنا، بدون تکیه بر قصد و مفروضات فهمیده می‌شود. برای نمونه، در کاربردشناسیِ کاربردی، معنا از راه تجارب حسی شکل می‌گیرد، حتی اگر محرک حسی نتواند به سادگی از راه زبان یا علائم تبیین شود. کاربردشناسی زبان، بنابر این، نشان می‌دهد که معنا، هم متأثر از و هم مؤثر بر جهان است. معنی، چیزیست که ماهیتی بافتی نسبت به زبان و جهان دارد، و همچنین چیزی فعال نسبت به دیگر معانی و جهان است. بافت زبانی زمانی مهم می‌شود که به دنبال مسائل خاص زبانی مانند ضمایر می‌پردازیم.

وضعیت بافت اشاره به هر غیر زبانی از عوامل تأثیر می‌گذارد که معنای یک عبارت است. یک مثال از وضعیت زمینه را می‌توان در عبارت «آن را سرد در اینجا» که هم می‌تواند یک دستور ساده از واقعیت یا یک درخواست برای تبدیل گرما، بسته، در میان چیزهای دیگر اینکه آیا یا نه آن است که تصور می‌شود در شنونده را قدرت بر متوسط.

معناشناسی[ویرایش]

رابطه بین کلمات و مَراجعشان، سمانتیک (semantic) یا معناشناسی نامیده می‌شود.[۳] معناشناسی، مطالعه نحوه انتقال معنا از طریق نشانه‌ها و زبان است. درک اینکه چگونه حالات چهره، زبان بدن و تُن (آهنگ) بر معنی تأثیر می‌گذارد و چگونه واژگان، عبارات، جملات و نقطه گذاری به معنا ارتباط می‌کنند مثالهایی هستند. زیرگروه‌های گوناگونی از معناشناختی در زمینه‌های زبانشناسی، منطق و محاسبات مطالعه می‌شوند. برای نمونه، معناشناسیِ زبانشناختی شامل تاریخچه چگونگی استفاده واژگان در گذشته، معناشناختی منطقی، شامل این است که چگونه مردم از راه قصد و مفروضات محتمل، ارجاع می‌دهند یا منظورشان را تببین می‌کنند.

معنای مفهومی[ویرایش]

زبانها اجازه می‌دهند تا اطلاعات منتقل می‌شود، حتی زمانی که واژگانی خاص، از سوی خواننده یا شنونده شناخته نشده باشند. مردم، واژگان را با معنا ترکیب کرده و از واژگان برای اشاره به مفاهیم استفاده می‌کنند. نیات یک فرد، آنچه را منظور بوده، تحت تأثر قرار می‌دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

زمینه‌ها
دیدگاه‌ها
نظریه‌ها
ملاحظات
نظریه پردازان مهم

منابع[ویرایش]

  1. "meaning". Dictionary.com Unabridged. Random House, Inc. Retrieved December 18, 2016. 
  2. Nick Sanchez. "Communication Process". New Jersey Institute of Technology. Retrieved January 14, 2012. 
  3. https://tr.scribd.com/document/137895627/В-Н-Комиссаров-Коралова

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • Akmajian, Adrian, Richard Demers, Ann Farmer, and Robert Harnish. Linguistics: an introduction to language and communication, 4th edition. 1995. Cambridge: MIT Press.
  • Allan, Keith. Linguistic Meaning, Volume One. 1986. New York: Routledge & Kegan Paul.
  • Austin, J. L. How to Do Things With Words. 1962. Cambridge: Harvard University Press.
  • Bacon, Sir Francis, Novum Organum, 1620.
  • Berger, Peter and Thomas Luckmann. The Social Construction of Reality: A Treatise in the Sociology of Knowledge. 1967. First Anchor Books Edition. 240 pages.
  • Blackmore, John T. , "Section 2, Communication", Foundation theory, 2000. Sentinel Open Press.
  • Blackmore, John T. , "Prolegomena", Ernst Mach's Philosophy - Pro and Con, 2009. Sentinel Open Press.
  • Blackmore, John T. Semantic Dialogues or Ethics versus Rhetoric, 2010, Sentinel Open Press
  • Chase, Stuart, The Tyranny of Words, New York, 1938. Harcourt, Brace and Company
  • Davidson, Donald. Inquiries into Truth and Meaning, 2nd edition. 2001. Oxford: Oxford University Press.
  • Dummett, Michael. Frege: Philosophy of Language, 2nd Edition. 1981. Cambridge: Harvard University Press.
  • Frege, Gottlob. The Frege Reader. Edited by Michael Beaney. 1997. Oxford: Blackwell Publishing
  • Gauker, Christopher. Words without Meaning. 2003. MIT Press
  • Goffman, Erving. Presentation of Self in Everyday Life. 1959. Anchor Books.
  • Grice, Paul. Studies in the Way of Words. 1989. Cambridge: Harvard University Press.
  • Hayakawa, S.I. The Use and Misuse of Language, 11th edition, 1962 [1942]. Harper and Brothers.
  • James, William. William James on Habit, Will, Truth, and the Meaning of Life. Edited by James Sloan Allen. 2014. Savannah: Frederic C. Beil, Publisher.
  • Ogden, C.K. and I.A. Richards, The Meaning of Meaning, New York, 1923. Harcourt Brace & World.
  • Schiller, F.C.S. , Logic for Use, London, 1929. G. Bell.
  • Searle, John and Daniel Vanderveken. Foundations of Illocutionary Logic. 1985. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Searle, John. Speech Acts. 1969. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Searle, John. Expression and Meaning. 1979. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Stonier, Tom: Information and Meaning. An Evolutionary Perspective. 1997. XIII, 255 p. 23,5 cm.

پیوند به بیرون[ویرایش]