معاهده وین
_059b.jpg)
معاهده وین که با نام معاهده شونبرون (فرانسوی: Traité de Schönbrunn) نیز شناخته میشود، معاهدهای است که پس از پیروزی فرانسه در ائتلاف پنجم و نبرد واگرام امضا شد.
معاهده شونبرون[۱] که در ۱۴ اکتبر ۱۸۰۹ در کاخ شونبرون وین به امضا رسید، به جنگ ائتلاف پنجم میان امپراتوری اول فرانسه و امپراتوری اتریش پایان داد. بر اساس مفاد این پیمان، اتریش شکستخورده ناچار شد سرزمینهای وسیعی را واگذار کند که در این میان، بخشهای قابلتوجهی از تیرول و مناطق اطراف آن به متحد نزدیک ناپلئون، یعنی پادشاهی بایرن، ملحق شد. این جابهجاییهای ارضی باعث گردید که حاکمیت مونیخ بر مناطقی که پیشتر تحت نفوذ اتریش بودند، تثبیت گردد و ساختار سیاسی منطقه تحت تأثیر اصلاحات ناپلئونی دگرگون شود.
در دوران حاکمیت موقت بایرن بر این مناطق پس از معاهده، بسیاری از امتیازات سنتی اشراف و صومعهها که ریشه در حق بیواسطگی دوران امپراتوری مقدس روم داشت، ملغی گردید. دولت بایرن با رویکردی متمرکز، تلاش کرد تا نهادهای اداری جدید را جایگزین ساختارهای قدیمی کند که این امر منجر به نارضایتیهای گسترده و شورشهای دهقانی در مناطقی نظیر تیرول شد[۲]. تصمیمات مربوط به چگونگی اداره این سرزمینهای جدید و نحوه تعامل با شورشیان، به دفعات در مجلس و نهادهای تصمیمگیر بایرن مورد بحث و بررسی قرار میگرفت.
این معاهده نهتنها نقشه سیاسی جنوب آلمان را باز ترسیم کرد، بلکه نفوذ فرانسه را بر امور داخلی ایالتهای آلمانی به اوج خود رساند. اگرچه بایرن با این پیمان به اوج گسترش سرزمینی خود رسید، اما فشار ناشی از این الحاقات و تعهدات نظامی به فرانسه، ثبات اقتصادی آن را تحت تأثیر قرار داد[۳]. این وضعیت تا زمان سقوط ناپلئون و برگزاری کنگره وین ادامه داشت، جایی که مرزهای بایرن و اتریش بار دیگر مورد بازنگری قرار گرفت و بسیاری از اراضی واگذار شده در شونبرون، به وضعیت پیشین خود بازگشتند.
منابع
[ویرایش]- ↑ (به آلمانی: Friede von Schönbrunn)
- ↑ Fehrenbach, Elisabeth (2008). Vom Ancien Régime zum Wiener Kongress. Oldenbourg. p. 82. ISBN 978-3486585872.
- ↑ Weis, Eberhard (2005). Montgelas: Der Architekt des modernen bayerischen Staates. Beck. p. 412. ISBN 978-3406035678.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Treaty of Schönbrunn». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۶ اوت ۲۰۱۸.
