مطالعات فرهنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مطالعات فرهنگی (به انگلیسی: Cultural studies)، شاخه‌ای از نظریه انتقادی (Critical theory) است. مجموعهٔ آثار گوناگونی با جهت‌گیری‌های متفاوت، و معطوف به تحلیل انتقادی اشکال و فرایندهای فرهنگی در جوامع معاصر و نزدیک به معاصر است. این رشته به جای اینکه فقط به مطالعه و بررسی «بهترین مطالب اندیشیده شده و بیان شده» بپردازد، به بررسی تمام مطالب اندیشیده شده و بیان شده، و به ویژه فرهنگ عامه می‌پردازد.[۱] مطالعات فرهنگی در مطالعه معانی و رویّه‌های زندگی روزمره به‌کار می‌رود. رویّه‌های فرهنگی شامل روش‌های مردم برای انجام کارهای خاص (مثل تلویزیون تماشاکردن یا غذاخوردن) در فرهنگی معیّن است. فرهنگ از دیدگاه مطالعات فرهنگی یک کلیّت یکپارچه نیست بلکه «واجد تاکیدهای چندگانه» است.[۱]

مطالعات فرهنگی، جامعه‌شناسی، نظریه اجتماعی، نظریه ادبی، مطالعات فیلم/ویدئو، انسان‌شناسی فرهنگی و تاریخ/نقد هنر را برای مطالعه پدیده‌های فرهنگی در جوامع صنعتی ترکیب می‌کند. پژوهش‌گرانِ مطالعات فرهنگی اغلب بر این موضوع متمرکزند که چطور پدیده‌ای خاص به ایدئولوژی، نژاد، طبقه اجتماعی و/یا جنسیت مرتبط می‌شود. در استفاده‌ای عام‌تر ولی جداگانه، عبارت مطالعات فرهنگی گاهی به مثابه مترادف غیردقیق مطالعات منطقه‌ای هم به کار می‌رود؛ یعنی مطالعه آکادمیک فرهنگ‌های خاص در دپارتمان‌ها و برنامه‌های درسی مثل مطالعات اسلامی، مطالعات آسیایی، مطالعات آفریقایی‌های آمریکا، مطالعات آفریقایی و ….

بسیاری از چهره‌های شناخته‌شده و مطرح در مطالعات فرهنگی، جهت‌گیری‌های متنوّع و تا اندازه‌ای متفاوت نسبت به موضوعات مورد نظر خود دارند و طیف گسترده‌ای از نویسندگان و متفکّران را شامل می‌شوند. همه این‌ها در پی نابسندگی رشته‌های آکادمیک موجود، به بعضی تفاوت‌های طبقاتی و منطقه‌ای و بعضی اشکال نوین فرهنگ عامه، فرهنگ جوانان و ضد فرهنگ‌ها، و نیز، اشکال فراگیر رسانه، تبلیغات، موسیقی و … علاقه‌مند شدند.

تاریخچه[ویرایش]

مطالعات فرهنگی مجموعه یکنواختی از نظریه‌ها نبوده و نظریه‌های مختلفی را در بر می‌گیرد، به ویژه تابعی از دگرگونی‌ها و رویدادهای تاریخی و سیاسی بوده‌است. آثار آنتونیو گرامشی و میشل فوکو در شکل‌گیری مطالعات فرهنگی نقش عمده‌ای داشته‌اند. پس از آن نیز مطالعات فرهنگی و نظریه‌های گوناگونی تأثیر متقابل بر یکدیگر داشته‌اند: فمینیسم، پساساختارگرایی، نظریه پسااستعماری، روانکاوی، پست‌مدرنیسم، نظریه همجنس‌گرایان (ال‌جی‌بی‌تی و کوییر).[۱]

نظریه‌پردازانی همچون لوئی آلتوسر، رولان بارت، پیر بوردیو، میشل دو سرتو[۲] میشل فوکو، ژاک لاکان در فرانسه، زیگموند فروید در اتریش، کارل مارکس در آلمان، آنتونیو گرامشی در ایتالیا، میخائیل باختین و والنتین ولوشینوف*[۳] در روسیه، فردینان دوسوسور*[۴] در سوییس، و ریچارد هاگارت[۵] ریموند ویلیامز[۶] ادوارد پالمر تامپسون[۷] و استوارت هال در بریتانیا شالودهٔ مطالعات فرهنگی را نهاده‌اند.[۱]

نظریه پردازان در انگلستان و در ایالات متحده، صورت‌های بعضاً متفاوتی از مطالعات فرهنگی را پس از پیدایش این حوزه در دهه ۱۹۷۰، بسط دادند. گونه انگلیسی مطالعات فرهنگی، در دهه ۱۹۶۰ بیشتر تحت تأثیر ریچارد هاگرت و استوارت هال در مرکز مطالعات فرهنگی معاصر در دانشگاه بیرمنگهام، بسط یافته. گونه انگلیسی، دیدگاه‌های چپ‌گرایانه و سیاسی آشکار را شامل می‌شود.

در مقابل، گونه آمریکایی مطالعات فرهنگی از آغاز بیشتر درگیر کارکردها و فهم اختصاصی و سوژه‌ای عکس‌العملهای مخاطب به فرهنگ توده‌ای شد. طرفداران مطالعات فرهنگی آمریکایی، دربارهٔ جنبه‌های آزادی‌بخش هواداران فرهنگ توده‌ای می‌نویسند. هرچند، تفاوت بین شاخه‌های آمریکایی و انگلیسی کم‌رنگ شده‌است.

بعضی متخصّصان، خصوصاً در مطالعات فرهنگی ابتدایی انگلیسی، مدلی مارکسیستی را در این حوزه به کار بستند. تمرکز اصلی دیدگاه مارکسیست ارتدوکس، بر تولید معناست. این مدل تولید انبوه فرهنگ را فرض می‌گیرد و قدرت را در استقرار از طریق تولید مصنوعات فرهنگی می‌بیند. در دیدگاه مارکسیستی، آن‌هایی که ابزار تولید (زیربنای اقتصادی) را کنترل می‌کنند ذاتاً کنترل‌کننده فرهنگ هستند. رویکردهای دیگر به مطالعات فرهنگی، مانند رویکرد فمینیستی و گشایش‌های آمریکایی بعدی، از این دیدگاه جبری صلب فاصله گرفتند. آنها، مفروض مارکسیستی وجود معنای مسلّط واحد مشترک بین همه در مورد هر محصول فرهنگی را، نقد کردند. رویکردهای غیرمارکسیستی، معتقدند که روش‌های متمایز مصرف مصنوعات فرهنگی، بر معنای محصول تأثیر می‌گذارد.

نقد مهم دیگر، شامل دیدگاه سنّتی می‌شود که مصرف‌کننده منفعل را مفروض می‌گیرد. دیدگاه‌های دیگر، این موضوع را خصوصاً با تأکید بر روش‌های متفاوتی که مردم متون فرهنگی را می‌خوانند و دریافت و تفسیر می‌کنند، به چالش می‌کشند. این دیدگاه‌های متمایز، نقطه تمرکز را از تولید محصولات تغییر داده‌اند و در عوض، می‌گویند که مصرف محصولات از آن‌جا که مصرف‌کنندگان معناهایی به آن‌ها می‌دهند، اهمیّتی برابر دارد. بعضی، عمل خرید را به هویت پیوند زده‌اند. استوارت هال در این گشایش‌ها، مؤثّر بوده‌است. بعضی مفسّران تغییر به سوی معنا را به عنوان چرخش فرهنگی، توضیح داده‌اند.

در زمینه مطالعات فرهنگی، اندیشه متن‌بودگی (به انگلیسی: textuality)، نه تنها شامل زبان نوشتاری، بلکه فیلمها، عکس‌ها، مد یا آرایش مو هم می‌شود: متن‌های مطالعات فرهنگی شامل همه مصنوعات معنادار فرهنگ هستند. به همین ترتیب، مطالعات فرهنگی مفهوم فرهنگ را گسترش می‌دهد. فرهنگ، برای پژوهشگر مطالعات فرهنگی، فقط شامل فرهنگ متعالی سنّتی و فرهنگ همه‌پسند نیست؛ بلکه شامل معناها و رویّه‌های روزمره هم می‌شود. دو تای آخر – یعنی فرهنگ همه‌پسند و زندگی روزمره – نقطه تمرکزهای اصلی مطالعات فرهنگی هستند.

چهره‌های مؤثر[ویرایش]

در انگلستان، ریموند ویلیامز، در نوشته‌هایش با حفظ پیوندهایی با موضع چپ و به‌عنوان سوسیالیست ولزی اروپایی، به نوشتن مقالات و طرح تحلیل‌های گسترده‌ای از فرهنگ و تاریخ فرهنگی پرداخت. ویلیامز، منتقد، رمان‌نویس و آکادمسین بسیار تأثیرگذار ولزی بود. نوشته‌های او دربارهٔ سیاست، فرهنگ و رسانه‌های توده‌ای و ادبیات، بینش مارکسیستی او را نمایان می‌سازند. او، چهره‌ای مؤثّر در چپ جدید بود. ریچارد هاگرت - که متخصّص مطالعات فرهنگی انگلیسی‌ست – بیشتر به خاطر کتابی که در ۱۹۵۷ نوشت – یعنی کاربردهای سواد – مشهور است. این کتاب، سوگواری بر گم‌گشتِ فرهنگ اصیل همه‌پسند و تقبیح تحمیل فرهنگ توده‌ای به وسیله صنایع فرهنگی است. در کتاب، هاگرت از توان‌های به خطرافتاده فرهنگ طبقه کارگر در یورکشایر سخن گفت. او هم‌چنین مرکز مطالعات فرهنگی معاصر را در بیرمنگام تأسیس کرد. سی‌سی‌سی‌اس، مرکز پژوهشی در دانشگاه بیرمنگهام بود که در ۱۹۶۳ به‌وسیله هاگرت – نخستین مدیرش – تأسیس شد. هدف پژوهشی مرکز، حوزه جدید مطالعات فرهنگی را پدیدآورد. مرکز، مکان جغرافیایی آن چیزی بود که بعدها به مکتب بیرمنگهام در مطالعات فرهنگی یا کلّی‌تر، مطالعات فرهنگی انگلیسی مشهور شد.

بعضی حوزه‌های پژوهشی مرکز بیرمنگهام، شامل خرده‌فرهنگ، فرهنگ همه‌پسند و مطالعات رسانه می‌شد. مرکز بیرمنگهام در مطالعات فرهنگی و نظریه‌های وابسته، گرایش به اخذ دیدگاه بینارشته‌ای در فرهنگ، از جمله مؤلّفه‌های متفاوت مارکسیسم، پساساختارگرایی، فمینیسم و نظریه انتقادی نژادی و متدولوژی‌های سنّتی‌تر مثل جامعه‌شناسی و مردم‌نگاری داشت. مرکز بیرمنگهام، بازنمایی‌های گروه‌های متفاوت در رسانه‌های توده‌ای را مطالعه و تأثیرات و تفسیرهای این بازنمایی‌ها نزد مخاطب را وارسی می‌کرد. برای تولید بسیاری از مطالعات و پژوهشگران کلیدی این موضوع برجسته و جالب توجّه‌است. استوارت هال – که در ۱۹۶۸ مدیر مرکز شد – در همین‌جا الگوی رمزگذاری/رمزگشایی بدوی خود را توسعه داد.

پژوهشگران تجربی شامل دیوید مورلی و شارلوت برانسدن، پروژه سراسری (سراسر کشور) را در مرکز اجرا کردند. تحقیق دوروتی هابسون دربارهٔ دریافت از نوشته تقاطع جادّه‌ها مبتنی بر مقاله فوق لیسانسش بود. برنامه مرکز در سال ۲۰۰۲ خاتمه یافت. امروزه، مرکز که زادگاه مطالعات فرهنگی بوده‌است، تعطیل می‌باشد.

اعضای مرکز، مانند استوارت هال، به انتشار آثارشان دربارهٔ فرهنگ جوانان، رسانه‌ها و آموزش و … مشغول گشتند. نظریه‌پردازان مکتب بیرمنگام به مخالفت با زیبایی‌شناسان و محافظه‌کاران فرهنگی چون ماتیو آرنولد، اف. آر. لویس و تی. اس. الیوت و ارتگا یی گاست – که مطالعه فرهنگ را بررسی آثار بزرگ فرهنگ والا می‌دانستند – پرداختند.

استوارت هال (زاده ۱۹۳۲) نظریه‌پرداز فرهنگی انگلیسی‌ست. او آثار کلیدی در فرهنگ و رسانه و سیاست دارد و یکی از مهم‌ترین توضیح‌دهندگان نظریه دریافت است. این رویکرد به متن‌کاوی بر نقطه توجّه مذاکره و مخالفت در سهم مخاطب متمرکز است. به این معنا که متن – چه کتاب باشد چه فیلم – منفعلانه از سوی مخاطبان پذیرفته نمی‌شود؛ بلکه مؤلّفه‌های فعّالانه را هم شامل می‌شود. فرد، دربارهٔ معنای متن مذاکره می‌کنند. معنا به پس‌زمینه فرهنگی فرد وابسته‌است. پس‌زمینه، می‌تواند توضیح بدهد که چطور بعضی خوانندگان قرائت خاصّی از متن را می‌پذیرند در حالی‌که دیگران ردّش می‌کنند.

این اندیشه‌ها بعدتر در الگوی هال دربارهٔ رمزگذاری/رمزگشایی گفتمان‌های رسانه‌ای توسعه یافت. معنای متن، جایی بین تولیدکننده و خواننده قرار دارد. با اینکه تولیدکننده متن را به روش خاصّی رمزگذاری می‌کند، خواننده آن را در مفهومی کمی متفاوت، رمزگشایی می‌نماید – آن چیزی که هال، حاشیه فهم می‌خواند. این خط فکری به ساخت‌گرایی اجتماعی پیوند دارد.

آثار هال، به شکل گسترده‌ای تأثیرگذار تلقّی می‌شوند، مثل مطالعاتی که نشان‌دهنده پیوند بین پیش‌داوری‌های نژادی و رسانه‌اند. این آثار هم‌چنین به عنوان آثار پایه‌ای مطالعات فرهنگی معاصر اهمیّت دارند. هال، به همراهی تونی جفرسون با نوشتن مقاومت از طریق مناسک به گروه‌های خرده‌فرهنگی و زندگی روزمره آن‌ها توجّه نشان داد. کاری که با دیک هبیج و اثرش خرده فرهنگ: معنای سبک و پل ویلیس و کتابش آموزش به کار ادامه یافت. دیوید مورلی به قوم‌نگاری در حیطه مطالعات فرهنگی روی آورد (کاری که در حیطه زنان از سوی دوروتی هابسون ادامه یافت و نمونه جالبی از آن در کار ین انگ قابل مشاهده‌است). هوارد بکر، با نوشتن غریبه‌ها و توجّه به کلوب‌های جاز در تحقیقات مربوط به حوزه کجروی و نیز فرهنگ عامّه، تحوّل ایجاد کرد. نوشته‌های استنلی کوهن دربارهٔ کجروی و نظریه برچسب، دیدگاه غالب در تولید هراس اخلاقی در مورد گروه‌های خرده‌فرهنگی را نشان داد. نقد آنجلا مک‌رابی، دربارهٔ حذف زنان در مطالعات فرهنگی بیرمنگام، مطالعات زنان را به کارهای این مکتب افزود و مطالعات نژادی نیز با کارهای پل گیلروی رونق گرفت.

پل گیلروی در سال ۱۹۵۶ در شرق لندن در از والدینی انگلیسیگویانی به دنیا آمد. او متخصّص سیاه‌پوست انگلیسی مطالعات فرهنگی و فرهنگ آفریقایی‌ست. او نویسنده کتاب‌های هیچ سیاه‌پوستی در انگلستان نیست (۱۹۸۷)، برضد نژاد (۲۰۰۰) و مالیخولیای پسااستعماری (۲۰۰۴) و آثار دیگر است. رئیس دپارتمان مطالعات آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه ییل، اکنون مقام کرسی آنتونی گیدنز در مدرسه اقتصادی لندن را دارد. گیلروی در ضمن، نویسنده کتاب امپراتور بازمی‌گردد: نژاد و نژادپرستی در دهه ۱۹۷۰ در انگلستان (۱۹۸۲) است؛ کتابی که دستاورد جمعی‌ست و تحت نام سی‌سی‌سی‌اس در دانشگاه بیرمنگهام در دوره‌ای که دانشجوی دکتری متفکّر جامائیکایی، استوارت هال بوده‌است، چاپ شده.

نوشته‌های میشل دوسرتو دربارهٔ زندگی روزمره تحت تأثیر آنری لفور و تا حدودی موریس بلانشو، غنای بیشتری به مفاهیم مربوط به مطالعات فرهنگی بخشید. گرچه مطالعه در مورد زندگی روزمره، به آثار گئورگ زیمل بازمی‌گردد. از سوی دیگر، کارهای دو سرتو، در کنار کارهای جان فیسک مفهوم لذّت را به عرصه مطالعات فرهنگی کشاند.

اندیشه ویلیامز که «فرهنگ امری عادّی است» در تقابل با انحصارات گزینشی فرهنگ بود که آن را چیزی فراتر از آنچه در متن روزمره زندگی یافت می‌شود، می‌دانستند. پیر بوردیو، جامعه‌شناس فرانسوی وجود ذائقه را به سبک زندگی و سرمایه فرهنگی فرد مربوط دانست؛ ولی از سوی دیگر، تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر بین فرهنگ والا و فرهنگ عامّه شکاف‌هایی دیده بودند. این در حالی‌ست که والتر بنیامین دیگر، عضو شاخص مکتب فرانکفورت از تکثیر مکانیکی اثر هنری و از بین رفتن هالهٔ اثر هنری سخن راند.

پروژه پاساژها، پروژه تمام‌عمر بنیامین، مجموعه‌ای بزرگ می‌شد از نوشته‌هایی دربارهٔ زندگی شهری در پاریس قرن نوزدهم، خصوصاً در ارتباط با پاساژهای مسقّف که زندگی خیابانی متمایز و فرهنگِ پرسه‌زنی را پدیدآوردند. پروژه، که بسیاری از متخصّصان معتقدند به یکی از بزرگ‌ترین متون انتقادی فرهنگ در قرن بیستم تبدیل می‌شد، ناتمام ماند؛ و پس از مرگ بنیامین، در شکل ناقص‌اش به بسیاری زبان‌ها، ویرایش و چاپ شد.

بنیامین، به شکل گسترده‌ای با تئودور آدورنو و برتولت برشت در ارتباط بود و گهگاه وجوهی از مکتب فرانکفورت، تحت مدیریّت آدورنو و هورکهایمر دریافت می‌کرد. تأثیرات هم‌زمانِ مارکسیسم برشت (و بعدتر، نظریه انتقادی آدورنو) و عرفان یهودی دوستش گرشوم شولم در کار بنیامین مرکزی‌ست، با وجودی که هرگز به‌طور کامل تفاوت‌هایشان را از بین نبرد. مقاله دربارهٔ مفهوم تاریخ، در میان کارهای آخر بنیامین، بیشترین نزدیکی را به چنین ترکیب‌هایی دارد و در میان مقاله اثر هنری در عصر بازتولید مکانیکی، بیش از دیگر آثارش خوانده می‌شود. مؤسّسه فرانکفورت، مشارکت‌های بزرگی در دو حوزه مرتبط با امکان سوژه‌های انسانی عقلانی – یعنی افرادی که می‌توانند عاقلانه عمل کنند تا مسؤولیّت جامعه و تاریخ‌شان را به دوش بکشند – انجام داده‌است. اوّلی، شامل پدیده‌های اجتماعی می‌شد که قبل‌تر در مارکسیسم به عنوان روبنا یا ایدئولوژی به آن‌ها پرداخته می‌شد: شخصیّت، خانواده و ساختارهای اقتدار (اوّلین کتابی که در مؤسّسه چاپ شد، مطالعات اقتدار و خانواده نام داشت) و حوزه زیبایی‌شناسی و فرهنگ توده. این پژوهش‌ها توجّه مشترکی به توانایی سرمایه‌داری برای تخریب پیش‌نیازهای آگاهی انتقادی و انقلابی داشتند. یعنی، رسیدن به آگاهی پیشرفته‌ای از ابعاد عمیقی که ستم اجتماعی پایداری خودش را حفظ می‌کند. این در ضمن به معنای شروع بازشناسایی ایدئولوژی به مثابه بخشی از بنیاد ساختار اجتماعی از سوی نظریه انتقادی‌ست. مؤسّسه و همراهان متنوّعش تأثیری ژرف بر دانش اجتماعی (خصوصاً در آمریکا) از طریق اثرشان شخصیّت اقتدارطلب گذاشتند. این کتاب تحقیق تجربی وسیعی را با استفاده از مقوله‌های جامعه‌شناختی و روان‌شناختی، برای رسیدن به توصیفی از نیروهای راهبرِ افراد به پذیرش و حمایت از جنبش‌ها و احزاب فاشیستی هدایت می‌کند. شخصیّت اقتدارطلب، در ظهور تحقیق‌های مربوط به ضد فرهنگ‌ها، ایفای سهم کرد.

پس از این مرحله در مکتب فرانکفورت، آدورنو، که موسیقی‌دانی آموزش‌دیده بود، فلسفه موسیقی مدرن را نوشت و در آن، ذاتِ زیبایی را به جدل کشید؛ چراکه زیبایی بخشی از ایدئولوژی جامعه پیشرفته صنعتی و آگاهی کاذب است که از طریق آراستن و زیباکردن آن، در سلطه نقش دارد. هنر آوانگارد و موسیقی از حقیقت به‌وسیله تسخیر واقعیّت رنج انسانی، دفاع می‌کند؛ بنابراین، آنچه موسیقی رادیکال درک می‌کند، رنج تغییرشکل‌نیافته انسان است.

این نگاه به هنر مدرن به مثابه تولید حقیقت تنها از طریق خالی کردن زیبایی‌شناسی سنّتی و هنجارهای سنّتی از زیبایی به خاطر اینکه ایدئولوژیک شده‌اند، ویژگی آدورنو و در کل مکتب فرانکفورت است. این دیدگاه از سوی کسانی‌که ادراک از جامعه مدرن به عنوان چیزی سراپا نادرست – که مفاهیم سنّتی منسوخ را ارائه می‌دهد و زیبایی و هماهنگی را مجسّم می‌کند – نمی‌پذیرفتند، نقد شد.

نظریّات انتقادی و از آن جمله مکتب فرانکفورت در مطالعات فرهنگی در سنّت مارکسیستی ریشه دارد. اشکال گوناگون مارکسیسم، با تأکید بر تفکیک طبقاتی، دولت، سلطه و از همه مهم‌تر طرز کار ایدئولوژی، تأثیری ژرف بر مطالعات فرهنگی داشته‌اند. آثار آنتونیو گرامشی و تلقّی‌اش از استیلا (هژمونی)، نوشته‌های گئورگ لوکاچ دربارهٔ کالایی‌شدن و مارکسیسم ساختاری لویی آلتوسر بر مطالعات فرهنگی بی‌تأثیر نبوده. می‌توان ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن را به آن‌ها افزود.

هژمونی مفهومی بود که پیشتر از سوی مارکسیست‌هایی نظیر لنین برای مشخّص ساختن رهبری سیاسی پرولتاریا در انقلابی دموکراتیک، استفاده شده بود؛ ولی به وسیله آنتونیو گرامشی در تحلیلی زیرکانه گسترش پیدا کرد تا چرایی عدم اتّفاق افتادن انقلاب گریزناپذیر پیش‌بینی‌شده مارکسیسم ارتدوکس را در آغاز سده بیستم توضیح دهد. در عوض پیش‌بینی مارکسیسم ارتدوکس، به نظر می‌آمد سرمایه‌داری بیش از همیشه رخنه کرده و ماندگار شده. گرامشی می‌گوید کاپیتالیسم کنترل را نه تنها از طریق خشونت و اجبار سیاسی و اقتصادی، بلکه همچنین به شکل ایدئولوژیک از طریق فرهنگ مستولی و هژمونیکی برقرار می‌کند که در آن ارزش‌های بورژوازی به ارزش‌های عمومی همگانی مبدّل می‌گردند. به این ترتیب، فرهنگ مورد وفاقی گسترش می‌یابد که در آن طبقه کارگر خیر خود را مطابق با خیر بورژوازی تشخیص می‌دهند و به ابقای وضع موجود به جای طغیان یاری می‌رسانند.

طبقه کارگر نیازمند توسعه فرهنگی از آنِ خود است تا این تصوّر را که ارزش‌های بورژوازی، ارزش‌های طبیعی و هنجارمند جامعه را بازنمایی می‌کنند، به زیر افکند و نظر طبقات ستم‌دیده و روشنفکر را به انگیزه پرولتاریا جلب کند. لنین معتقد بود که فرهنگ فرعِ اهداف سیاسی‌ست؛ ولی برای گرامشی برای دستیابی به قدرت، دستیابی اوّلیّه به استیلای فرهنگی اصل بود. در دیدگاه گرامشی، هر طبقه‌ای که خواهان سلطه در دوران مدرن باشد، برای ایفای رهبری عقلانی و اخلاقی، و برای برپاساختن اتحاد و مصالحه با نیروهای متنوّع، باید از علایق محدود «اقتصادی-شراکتی» گذر کند. گرامشی به این اتّحاد نیروهای اجتماعی «انسداد تاریخی» می‌گفت؛ اصطلاحی که از جورج سورل سندیکاگرا اخذ کرده بود.

گرامشی با این آغاز کرد که در غرب، ارزش‌های فرهنگی بورژوایی به مسیحیّت گره خورده، و بنابراین جدل علیه فرهنگ مستولی، بیشتر آداب و ارزش‌های مذهبی را باید هدف بگیرد. او تحت تأثیر قدرتی که کاتولیسیسم رومی بر اذهان مردم داشت و مراقبتی که کلیسا از مانع شدن فاصله افتادن بین دین تحصیل‌کرده‌ها و غیرآن می‌ورزید، قرار گرفت. گرامشی معتقد بود که وظیفه مارکسیسم این بود که انتقاد کاملاً عقلانی از دین را – که در انسان‌گرایی رنسانس اتّفاق افتاد – با مؤلّفه‌هایی از اصلاح‌گری – که درخواست عمومی بود – پیوند بزند. در نظرگاه گرامشی، مارکسیسم در صورتی می‌توانست دین را ملغی کند که به نیازهای روحی مردم توجّه می‌داشت و با این‌کار مردم باید تشخیص می‌دادند که این تجلّی تجریه خودشان است.

در ساختارگرایی فرهنگی، دیدگاه ساختارگرا و آرای فردینان دو سوسور زبان‌شناس و کلود لوی استروس انسان‌شناس، از طریق نوشته‌های نشانه‌شناس فرانسوی رولان بارت و نشانه‌شناس ایتالیایی اومبرتو اکو در مطالعات فرهنگی ظهور پیدا کرده‌است.

اشتغال زاینده و طولانی بارت از روزهای نخستین زبان‌شناسی ساختارگرا در فرانسه به قلّه پسا-ساختارگرایی رسید. آثار بارت متون کلیدی در ساختارگرایی و پسا-ساختارگرایی محسوب می‌شوند. از آن‌جایی که بارت هم‌جنس‌خواه بود، هرچند تا سال‌های پایانی عمرش مشهود نشد، بعضی او را پیشگام تئوری هم‌جنس‌خواهی می‌دانند. افزون بر این کیفیّت‌های خودزندگی‌نامه‌ای و زیبایی‌شناختی بسیاری از متون بارت، آن‌ها را به حق، به آثاری ادبی مبدّل کرده‌اند و از سوی علاقه‌مندان به سبک، ادّعا شده که این نوشته‌ها نوع جدیدی از نوشتنِ اجرایی است.

بارت در نوشته سال ۱۹۶۸ خود مرگ مؤلف، بحث جدلی قوی‌ای علیه مرکزیّت چهره مؤلّف در مطالعه ادبی راه انداخت که با این جمله بسیار نقل‌قول‌شده پایان می‌پذیرد: «تولّد خواننده باید به هزینه مرگ مؤلّف انجام شود.» با بخشیدن نقش بزرگ‌تر به خواننده در ساخته‌شدن معنا، بارت آثار ادبی را قابل مقایسه با آثار موسیقایی می‌داند: ساختارهایی که باید حین تفسیر، نواخته و ساخته شوند (مقاله بعدتر میشل فوکو مؤلّف چیست؟ واکنش به جدل بارت با تحلیل اجتماعی و ادبی کارکرد مؤلّف بود)

در نوشته سال ۱۹۷۱ از اثر به متن، بارت این ایده را بیشتر گسترش داد و بحث کرد که درحالی‌که یک «اثر» (مثلاً یک کتاب یا فیلم) حاوی معنایی‌ست که بی‌دردسر قابل ردگیری تا مؤلّف است (و بنابراین معنا، محدود است)، یک «متن» (همان فیلم یا کتاب) در واقع چیزی‌ست که باز وانهاده می‌شود. مفهوم نتیجه‌گیری شده یعنی بینامتنیت، ایجاب می‌کند که معنا از طریق مخاطب به موضوعی فر هنگی آورده می‌شود و ذاتاً در موضوع مستقر و نهفته نیست.

کتاب اس/زد اغلب شاهکار نقد ادبی پسا-ساختارگرا خوانده می‌شود. بارت در اس/زد، داستان سارازین بالزاک را مفصّلاً، جمله به جمله، با ارجاع هر جمله یا کلمه به یک یا چند کد و سطوح معنا در داخل داستان، کالبدشکافی می‌کند. در اس/زد، بارت همچنین مفهوم آثار خواندنی و نوشتنی را معرّفی می‌کند.

نقد فرهنگی ساختارگرای پیشین بارت، که در چند جلد شامل اسطوره‌شناسی‌ها چاپ شده‌است که اثر کلیدی متقدّم برای مطالعات فرهنگی بعدی‌ست و شامل کاربست تکنیک‌های نقد ادبی و اجتماعی به فرهنگ توده‌ای می‌شود. اسطوره‌شناسی‌ها مجموعه‌ای از تحلیل‌های واقعاً خلاصه و روشن از موضوعات فرهنگی از باغ‌وحش تا موزه و مد است (موضوعی که بعدها با جزئیات بیشتر در نظام مد شرح می‌دهد)

بعضی از آثار بعدی بارت، با حفظ جنبه انتقادی، شخصی و عاطفی هم هستند. معروف‌تر از همه کتابش رولان بارت (که اغلب به اسم بارت نوشته بارت می‌شناسندش) خودزندگی‌نامه‌ای نظری‌ست که در بخش‌هایی به ترتیب الفبا به جای ترتیب زمانی تنظیم شده. کتاب آخر او، اتاق روشن، یادداشتی شخصی و وفات‌نامه‌ای برای مادرش (و برای خودش) است و مطالعه‌ای‌ست در عکّاسی.

تأثیر زبان‌شناسی نشانه‌شناسانه رومان یاکوبسن و فرمالیست‌های روس، مانند آلگیرداس ژولین گریماس و تزوتان تودوروف در کار بارت نیز نمایان است. به این‌ها می‌توان آشنایی‌زدایی ویکتور اشکلوفسکی را اضافه کرد و البتّه نباید از تأثیر میخائیل باختین و مفهوم امر کارناوالی و بینامتنیت که ریشه در منطق گفتگو دارند، غافل ماند. تأثیر دیدگاه‌های هرمنوتیکی به فرهنگ، مانند نظریّات کلیفورد گیرتز را که ریشه در نظریه‌های ولادیمیر پراپ و نورتروپ فرای دارند – آنجا که فرهنگ را به مثابه روایت و متن می‌بینند – نباید از خاطر دور نگاه داشت. نیز نوشته‌های مابعد ساختارگرای میشل فوکو دربارهٔ اشکال قدرت و دانش و ژاک دریدا دربارهٔ ساختارشکنی متن، تأثیرگذار بوده‌اند.

میشل فوکو، فیلسوف فرانسوی صاحب کرسی تاریخ نظام‌های اندیشه در کولژ دو فرانس بود. نوشته‌های او بر آثار تخصّصی دیگر تأثیری عظیم داشت. اثرگذاری فوکو در علوم انسانی و اجتماعی و بسیاری حوزه‌های کاربردی و تخصّصی پژوهش گسترش یافته. میشل فوکو، بیش از همه برای نقدش بر نهادهای اجتماعی متنوّع و از همه قابل ملاحظه‌تر، روانپزشکی، پزشکی و نظام زندان و همین‌طور اندیشه‌هایش دربارهٔ تاریخ جنسیّت، مشهور است. نظریه عمومی او قدرت و روابط بین قدرت و دانش را مورد بررسی قرار می‌دهد. اندیشه‌های مرتبط با گفتمان، در ارتباط با تاریخی اندیشه غربی به صورت گسترده بحث و به کار بسته شده. فوکو، در ضمن ناقد ساخت‌های اجتماعی‌ست که بر هویت دلالت دارند و شامل همه چیز از هویّت مردانه/زنانه و هم‌جنس‌خواه تا فعّالیّت‌های سیاسی و گناهکارانه می‌شود. مثال فلسفی از نظریه‌های فوکو دربارهٔ هویّت نگاه به تاریخ هویّت همجنس‌خواهانه‌است که در طول سال‌ها از عمل ضمنی به هویّت ضمنی پیشرفت کرده.

آثار او از سوی مفسّران و منتقدان معاصر، اغلب پست‌مدرنیستی یا پسا-ساختارگرایانه توصیف می‌شوند. هرچند، در سال‌های ۱۹۶۰، او بیش از همه با جنبش ساختارگرا همراهی کرد. گرچه در آغاز از این‌که ساختارگرا توصیف شود، راضی بود؛ بعدتر به این دلیل که برخلاف ساختارگراها، دیدگاه فرمالیست را قبول ندارد، بر فاصله‌اش از رویکرد ساختارگرا تأکید کرد. همچنین فوکو، علاقه‌مند نبود که برچسب پست‌مدرن به کارش بخورد و می‌گفت که ترجیح می‌دهد در این‌باره بحث کند که مدرنیته چگونه تعریف شده‌است.

ژان فرانسوا لیوتار، در پست‌مدرنیسم با نقد فراروایتها و ابراز ناباوری نسبت به آنها، نظریه فرهنگی را قدمی به جلو برد. فردریک جیمسون تفسیری مارکسیستی از فرهنگ در دوره پست‌مدرن به‌دست داد و ژان بودریار، با طرح وانموده‌ها و مفهوم حادواقعیت، و با نظریات رادیکالش گامی مهم و البتّه جنجالی در شناخت مظاهر فرهنگی برداشت. بودریار، تحت تأثیر نوشته‌های مارسل موس و ژرژ باتای بوده‌است.

از سوی دیگر، نظریّات پسااستعمارگرایی ادوارد سعید و هومی بهابها را می‌توان در همین دیدگاه طبقه‌بندی کرد. چراکه آنها، نشان می‌دهند چطور غرب، شرق را به‌عنوان دیگری اسرارآمیز مطرح کرده و اوهام و خیالات جنسی و غیرجنسی خود را در آینه آن دیده‌است. به این دو تن می‌توان مطالعات مربوط به فرودستان گایاتری چاکراورتی اسپیواک را نیز افزود. در حوزه نقّادی مربوط به سیاهان، هنری لوئیس گیتس، با اثر مشهورش میمون دلالت‌گر و در حوزه نقّادی فمنیستی سیاه‌پوستانه، بل هوکس با کتاب مگر من یک زن نیستم؟ شهرت دارند.

مطالعات مربوط به مصرف، ریشه در کارهای کارل مارکس و ماکس وبر دارد. تورستن وبلن با نوشتن نظریه طبقه مرفّه گام مهمّی در مطالعات مربوط به مصرف برداشت و آثار بوردیو و پیروانش مانند دانیل میلر در این زمینه مهم است. از سوی دیگر، بودریار هم مصرف را به امر نمادین مربوط ساخت؛ مفهومی که در کارهای سوزان لانجر مشهود است. آثار هربرت مارکوزه هم با ابعاد روانی مصرف سر و کار دارند.

رویکردهای روانکاوانه به فرهنگ، تحت تأثیر دیدگاه‌های زیگموند فروید به‌عنوان مبدع روان‌کاوی و مفهوم ناخودآگاهش است. دیدگاه‌های پسینیانِ او و از همه مهم‌تر ژاک لاکان و روان‌کاوی ساختارگرایانه‌اش، در روان‌کاوی فرهنگ عامّه و مسایل مربوط به زبان مهم تلقّی می‌شوند. ژیل دولوز و فلیکس گاتاری با نوشتن آنتی‌ادیپ، به مبارزه با اقتدار مارکسیسم و فرویدیسم شتافتند. از نظر آن‌ها روانکاوی نظامی سرکوب‌گر است که افراد را به تبعیّت از هنجارهای محدودکننده رفتار اجتماعی وامی‌دارند. منتقدان پسافمنیست با دیدگاه روانکاوی مانند لوس ایریگارای، جولیت میچل و ژولیا کریستوا نیز در این میان، روان‌کاوی ارتدوکس را به چالش کشیدند.

این فهرست خلاصه از چهره‌ها و تئوری‌های مطالعات فرهنگی - که می‌تواند بیش از این گسترش یابد – تا حدی نشان‌دهنده تنوّع آرای مطرح در این حوزه می‌باشد.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ جان استوری، پیش‌گفتار خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «storey» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «storey» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «storey» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  2. *Michel de Certeau
  3. *Valentin volosinov
  4. *Ferdinand de Saussure
  5. *Richard Hoggart
  6. *Raymond Williams
  7. *E. P. Thompson

منابع[ویرایش]

  • اندیشکده روابط بین‌الملل
  • مایکل پین (ویراستار) (۱۳۸۳فرهنگ اندیشه انتقادی، از روشنگری تا پسامدرنیته، ترجمهٔ پیام یزدانجو، تهران: نشر مرکز، شابک ۹۶۴-۳۰۵-۷۰۰-۳
  • سایمون دیورینگ (ویراستار) (۱۳۸۲مطالعات فرهنگی: مجموعهٔ مقالات، ترجمهٔ نیما ملک‌محمدی و شهریار وقفی‌پور، تهران: تلخون
  • جان استوری (۱۳۸۶مطالعات فرهنگی درباره فرهنگ عامه، ترجمهٔ حسین پاینده، نشر آگه، شابک ۹۶۴-۳۲۹-۱۵۲-۹
  • Chris Barker (۲۰۰۴)، Cultural Studies: Theory and Practice. London,Thousand Oaks and New York, Delhi: SAGE (2nd edition)
  • Wikipedia contributors, "Cultural studies," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cultural_studies&oldid=63430058 (accessed ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶).
  • پرتال مطالعات فرهنگی و رسانه

Cultural studies is a field of theoretically, politically, and empirically engaged cultural analysis that concentrates upon the political dynamics of contemporary culture, its historical foundations, defining traits, conflicts, and contingencies. Cultural studies researchers generally investigate how cultural practices relate to wider systems of power associated with or operating through social phenomena, such as ideology, class structures, national formations, ethnicity, sexual orientation, gender, and generation. Cultural studies views cultures not as fixed, bounded, stable, and discrete entities, but rather as constantly interacting and changing sets of practices and processes.[1] The field of cultural studies encompasses a range of theoretical and methodological perspectives and practices. Although distinct from the discipline of cultural anthropology and the interdisciplinary field of ethnic studies, cultural studies draws upon and has contributed to each of these fields.[2]

Cultural studies was initially developed by British Marxist academics in the late 1950s, 1960s, and 1970s, and has been subsequently taken up and transformed by scholars from many different disciplines around the world. Cultural studies is avowedly and even radically interdisciplinary and can sometimes be seen as antidisciplinary. A key concern for cultural studies practitioners is the examination of the forces within and through which socially organized people conduct and participate in the construction of their everyday lives.[3] As a result, Cultural Studies as a field of research is not concerned with the linguistically uncategorized experiences of individuals, or, in a more radical approach, holds that individual experiences do not exist, being always the result of a particular social-political context.

Cultural studies combines a variety of politically engaged critical approaches drawn including semiotics, Marxism, feminist theory, ethnography, critical race theory, post-structuralism, postcolonialism, social theory, political theory, history, philosophy, literary theory, media theory, film/video studies, communication studies, political economy, translation studies, museum studies and art history/criticism to study cultural phenomena in various societies and historical periods. Cultural studies seeks to understand how meaning is generated, disseminated, contested, bound up with systems of power and control, and produced from the social, political and economic spheres within a particular social formation or conjuncture. Important theories of cultural hegemony and agency have both influenced and been developed by the cultural studies movement, as have many recent major communication theories and agendas, such as those that attempt to explain and analyze the cultural forces related and processes of globalization.

During the rise of neo-liberalism in Britain and the US, cultural studies both became a global movement, and attracted the attention of many conservative opponents both within and beyond universities for a variety of reasons. Some left-wing critics associated particularly with Marxist forms of political economy also attacked cultural studies for allegedly overstating the importance of cultural phenomena. While cultural studies continues to have its detractors, the field has become a kind of a worldwide movement that is to this day associated with a raft of scholarly associations and programs, annual international conferences, publications and students and practitioners from Taiwan to Amsterdam and from Bangalore to Santa Cruz.[4][5] Somewhat distinct approaches to cultural studies have emerged in different national and regional contexts such as the United States, Canada, Australia, New Zealand, Latin America, Asia, Africa and Italy.

Characteristics

In his 1994 book, Introducing Cultural Studies, Ziauddin Sardar lists the following five main characteristics of cultural studies:[6]

  • The aim of cultural studies is to examine cultural practices and their relation to power. For example, a study of a subculture (such as white working class youth in London) would consider their social practices against those of the dominant culture (in this example, the middle and upper classes in London who control the political and financial sectors that create policies affecting the well-being of white working class youth in London).
  • The objective of cultural studies includes understanding culture in all its complex forms and analyzing the social and political context in which culture manifests itself.
  • Cultural studies is a site of both study/analysis and political criticism/action. (For example, not only would a cultural studies scholar study an object, but s/he would connect this study to a larger, progressive political project.)
  • Cultural studies attempts to expose and reconcile constructed divisions of knowledge that purport to be grounded in nature.
  • Cultural studies has a commitment to an ethical evaluation of modern society and to a radical line of political action.

British Cultural Studies

As Dennis Dworkin writes,[7] "a critical moment" in the beginning of cultural studies as a field was when Richard Hoggart used the term in 1964 in founding the Centre for Contemporary Cultural Studies (CCCS) at the University of Birmingham in the UK, which was to become home for the development of the intellectual orientation that has become known internationally as the "Birmingham School" of cultural studies.[8] CCCS at the university thus became the world's first institutional home of cultural studies.[9]

Hoggart appointed Stuart Hall as his assistant, and Hall was effectively directing CCCS by 1968.[10] Hall formally assumed the directorship of CCCS in 1971, when Hoggart left Birmingham to become Assistant Director-General of UNESCO.[11] Thereafter, the field of cultural studies became closely associated with Hall's work.[12][13] In 1979, Hall left Birmingham to accept a prestigious chair in Sociology at the Open University in the UK, and Richard Johnson took over the directorship of the Centre.

In the late 1990s, "restructuring" at the University of Birmingham led to the elimination of CCCS and the creation of a new Department of Cultural Studies and Sociology (CSS) in 1999. Then, in 2002, the University of Birmingham's senior administration abruptly announced the disestablishment of CSS, provoking a substantial international outcry. The immediate reason for disestablishment of the new department was an unexpectedly low result in the UK's Research Assessment Exercise of 2001, though a dean from the university attributed the decision to "inexperienced ‘macho management.’"[14] The RAE, a holdover initiative of the Margaret Thatcher-led UK government of 1986, determines research funding for university programs.[15]

There are numerous published accounts of the history of cultural studies.[16][17][18]

Stuart Hall's directorship of CCCS at Birmingham

Beginning in 1964, after the initial appearance of the founding works of British Cultural Studies in the late 1950s, Stuart Hall's pioneering work at CCCS, along with that of his colleagues and postgraduate students including Paul Willis, Dick Hebdige, David Morley, Charlotte Brunsdon, John Clarke, Richard Dyer, Judith Williamson, Richard Johnson, Iain Chambers, Dorothy Hobson, Chris Weedon, Tony Jefferson, Michael Green and Angela McRobbie, gave shape and substance to the field of cultural studies. Many cultural studies scholars employed Marxist methods of analysis, exploring the relationships between cultural forms (the superstructure) and that of the political economy (the base). By the 1970s, the work of Louis Althusser radically rethought the Marxist account of "base" and "superstructure" in ways that had a significant influence on the "Birmingham School." Much of the work done at CCCS studied youth subcultural expressions of antagonism toward "respectable" middle-class British culture in the post-WWII period. Also during the 70s, the politically formidable British working classes were in decline. Britain's manufacturing industries were fading and union rolls were shrinking. Yet millions of working class Britons backed the rise of Margaret Thatcher. For Stuart Hall and his colleagues, this shift in loyalty from the Labour Party to the Conservative Party had to be explained in terms of cultural politics, which they had been tracking even before Thatcher's victory. Some of this work was presented in the cultural studies classic, Policing the Crisis,[19] and in other later texts such as Hall's The Hard Road to Renewal: Thatcherism and the Crisis of the Left[20] and New Times: The Changing Face of Politics in the 1990s.[21]

To trace the development of British Cultural Studies, see, for example, the work of Richard Hoggart, E. P. Thompson, Raymond Williams, Stuart Hall, Paul Willis, Angela McRobbie, Paul Gilroy, David Morley, Charlotte Brunsdon, Richard Dyer, and others.[22]

Cultural studies in the late-1970s and beyond

By the late 1970s, scholars associated with The Birmingham School had firmly placed questions of gender and race on the cultural studies agenda, where they have remained ever since. Also by the late 1970s, cultural studies had begun to attract a great deal of international attention. It spread globally throughout the 1980s and 90s. As it did so, it both encountered new conditions of knowledge production, and engaged with other major international intellectual currents such as poststructuralism, postmodernism and postcolonialism.[23] The wide range of cultural studies journals now located throughout the world, as shown below, is one indication of the globalization of the field.

Developments outside the UK

In the US, prior to the emergence of British Cultural Studies, several versions of cultural analysis had emerged largely from pragmatic and liberal-pluralist philosophical traditions.[24] However, when British Cultural Studies began to spread internationally in the late 1970s, and to engage with feminism, poststructuralism, postmodernism and race in the late 70s and 1980s, critical cultural studies (i.e., Marxist, feminist, poststructuralist, etc.) expanded tremendously in US universities in fields such as communication studies, education, sociology and literature.[25][26][27] Cultural Studies, the flagship journal of the field, has been based in the US since its founding editor, John Fiske, brought it there from Australia in 1987.

A thriving cultural studies scene has existed in Australia since the late 1970s, when several key CS practitioners emigrated there from the UK, taking British Cultural Studies with them, after Margaret Thatcher became Prime Minister of the UK in 1979. A school of cultural studies known as "cultural policy studies" is one of the distinctive Australian contributions to the field, though it is not the only one. Australia also gave birth to the world's first professional cultural studies association (now known as the Cultural Studies Association of Australasia) in 1990.[28][29] Cultural studies journals based in Australia include International Journal of Cultural Studies, Continuum: Journal of Media & Cultural Studies and Cultural Studies Review.

In Canada, cultural studies has sometimes focused on issues of technology and society, continuing the emphasis in the work of Marshall McLuhan, Harold Innis, and others. Cultural studies journals based in Canada include Topia: Canadian Journal of Cultural Studies.

In Africa, human rights and Third World issues are among the central topics treated. Cultural Studies journals based in Africa include the Journal of African Cultural Studies.

In Latin America, cultural studies has drawn on thinkers such as José Martí, Ángel Rama and other Latin American figures, in addition to the Western theoretical sources associated with cultural studies in other parts of the world. Leading Latin American cultural studies scholars include Néstor García Canclini, Jésus Martín-Barbero, and Beatriz Sarlo.[30][31] Among the key issues addressed by Latin American cultural studies scholars are decoloniality, urban cultures, and postdevelopment theory. Latin American cultural studies journals include the Journal of Latin American Cultural Studies.

Even though cultural studies developed much more rapidly in the UK than in continental Europe, there is a significant cultural studies presence in countries such as France, Spain and Portugal. The field is relatively undeveloped in Germany, probably due to the continued influence of the Frankfurt School, which is now often said to be in its third generation, which includes notable figures such as Axel Honneth. Cultural studies journals based in continental Europe include the European Journal of Cultural Studies, the Journal of Spanish Cultural Studies, French Cultural Studies, and Portuguese Cultural Studies.

In Germany, the term cultural studies specifically refers to the field in the Anglo-sphere especially British Cultural Studies[32] to differentiate it from the German Kulturwissenschaft which developed along different lines and is characterized by its distance from political science. However, Kulturwissenschaft and cultural studies are often used interchangeably, particularly by lay persons.

Throughout Asia, cultural studies has boomed and thrived since at least the beginning of the 1990s.[33] Cultural studies journals based in Asia include Inter-Asia Cultural Studies. In India the Centre for Study of Culture and Society, Bangalore and the Department of Cultural Studies at The English and Foreign Languages University Hyderabad at two major institutional spaces for Cultural Studies.

Issues, concepts and approaches

Marxism, feminism, race and culture

As noted above, Marxism has been an important influence upon cultural studies. Those associated with CCCS initially engaged deeply with the structuralism of Louis Althusser, and later in the 1970s turned decisively toward Antonio Gramsci. Cultural studies has also embraced the examination of race, gender, and other aspects of identity, as is illustrated, for example, by a number of key books published collectively under the name of CCCS in the late 1970s and early 80s, including Women Take Issue: Aspects of Women's Subordination (1978), and The Empire Strikes Back: Race and Racism in 70s Britain (1982).

Gramsci and hegemony

To understand the changing political circumstances of class, politics and culture in the United Kingdom, scholars at The Birmingham School turned to the work of Antonio Gramsci, an Italian thinker, writer and communist party leader of the 1910s, 20s and '30s. Gramsci had been concerned with similar issues: why would Italian laborers and peasants vote for fascists? What strategic approach is necessary to mobilize popular support in more progressive directions? Gramsci modified classical Marxism, and argued that culture must be understood as a key site of political and social struggle. In his view, capitalists used not only brute force (police, prisons, repression, military) to maintain control, but also penetrated the everyday culture of working people in a variety of ways in their efforts to win popular "consent." It is important to recognize that for Gramsci, historical leadership, or "hegemony," involves the formation of alliances between class factions, and struggles within the cultural realm of everyday common sense. Hegemony was always, for Gramsci, an interminable, unstable and contested process.[34]

Scott Lash writes:

In the work of Hall, Hebdige and McRobbie, popular culture came to the fore... What Gramsci gave to this was the importance of consent and culture. If the fundamental Marxists saw power in terms of class-versus-class, then Gramsci gave to us a question of class alliance. The rise of cultural studies itself was based on the decline of the prominence of fundamental class-versus-class politics.[35]

Edgar and Sedgwick write:

The theory of hegemony was of central importance to the development of British cultural studies [particularly The Birmingham School. It facilitated analysis of the ways subordinate groups actively resist and respond to political and economic domination. The subordinate groups needed not to be seen merely as the passive dupes of the dominant class and its ideology.[36]

Structure and agency

The development of hegemony theory in cultural studies was in some ways consonant with work in other fields exploring agency, a theoretical concept that insists on the active, critical capacities of subordinated peoples (e.g. the working classes, colonized peoples, women).[37] As Stuart Hall famously argued in his 1981 essay, "Notes on Deconstructing 'the Popular'," "ordinary people are not cultural dopes."[38] Insistence on accounting for the agency of subordinated peoples runs counter to the work of traditional structuralists. Some analysts have however been critical of some work in cultural studies that they feel overstates the significance of or even romanticizes some forms of popular cultural agency.

Cultural studies often concerns itself with agency at the level of the practices of everyday life, and approaches such research from a standpoint of radical contextualism.[39] In other words, cultural studies rejects universal accounts of cultural practices, meanings, and identities.

Judith Butler, an American feminist theorist whose work is often associated with cultural studies, wrote that

the move from a structuralist account in which capital is understood to structure social relations in relatively homologous ways to a view of hegemony in which power relations are subject to repetition, convergence and rearticulation brought the question of temporality into the thinking of structure. It has marked a shift from a form of Althusserian theory that takes structural totalities as theoretical objects to one in which the insights into the contingent possibility of structure inaugurate a renewed conception of hegemony as bound up with the contingent sites and strategies of the rearticulation of power.[40]

Globalization

In recent decades, as capitalism has spread throughout the world via contemporary forms of globalization, cultural studies has generated important analyses of local sites and practices of negotiation with and resistance to Western hegemony.[41]

Cultural consumption

Cultural Studies criticizes the traditional view of the passive consumer, particularly by underlining the different ways people read, receive and interpret cultural texts, or appropriate other kinds of cultural products, or otherwise participate in the production and circulation of meanings. On this view, a consumer can appropriate, actively rework or challenge the meanings circulated through cultural texts. In some of its variants, then, cultural studies has thus shifted the analytical focus from (traditional understandings of) production to consumption, which is nevertheless understood as a form of production (of meanings, of identities, etc.) in its own right. Stuart Hall, John Fiske, and others have been influential in these developments.

A special 2008 issue of the field's flagship journal, Cultural Studies, examined "Anti-Consumerism" from a variety of cultural studies angles. As Jeremy Gilbert noted in his contribution to this issue, cultural studies must grapple with the fact that “we now live in an era when, throughout the capitalist world, the overriding aim of government economic policy is to maintain consumer spending levels. This is an era when ‘consumer confidence’ is treated as the key indicator and cause of economic effectiveness."[42]

The concept of "text"

Cultural studies, drawing upon and developing semiotics, uses the concept of text to designate not only written language, but also television programs, films, photographs, fashion, hairstyles, and so forth; the texts of cultural studies comprise all the meaningful artifacts of culture. This conception of textuality derives especially from the work of the pioneering and influential semiotician, Roland Barthes, but also owes debts to other sources, such as Juri Lotman and his colleagues from Tartu–Moscow School. Similarly, the field widens the concept of "culture." "Culture," for a cultural studies researcher, includes not only traditional high culture (the culture of ruling social groups),[43] but also everyday meanings and practices, which have, as noted above, become a central focus of cultural studies. Cultural studies even approaches sites and spaces of everyday life, such as pubs, living rooms, gardens and beaches, as "texts."[44]

Jeff Lewis summarized much of the work on textuality and textual analysis in his cultural studies textbook and a post-9/11 monograph on media and terrorism.[45] According to Lewis, 'textual studies' use complex and difficult heuristic methods and require both powerful interpretive skills and a subtle conception of politics and contexts. The task of the cultural analyst, for Lewis, is to engage with both knowledge systems and texts, and observe and analyse the ways the two interact with one another. This engagement represents the critical dimensions of the analysis, its capacity to illuminate the hierarchies within and surrounding the given text and its discourses.

Academic reception

Cultural studies has evolved through the confluence of various disciplines—anthropology, media and communication studies, literary studies, education, geography, philosophy, sociology, politics and others. While some have accused certain areas of cultural studies of meandering into political relativism and a kind of empty version of "postmodern" analysis, others hold that at its core, cultural studies provides a significant conceptual and methodological framework for cultural, social and economic critique. This critique is designed to "deconstruct" the meanings and assumptions that are inscribed in the institutions, texts and practices that work with and through, and produce and re-present, culture.[46][page needed] Thus, while some scholars and disciplines have dismissed cultural studies for its methodological rejection of disciplinarity, its core strategies of critique and analysis have influenced areas of the social sciences and humanities. Cultural studies work on forms of social differentiation, control and inequality, identity, community-building, media, and knowledge production, for example, has had a substantial impact. Moreover, the influence of cultural studies has become increasingly evident in areas as diverse as translation studies, health studies, international relations, development studies, computer studies, economics, archaeology, and neurobiology, as well as across the range of disciplines that initially shaped the emergence of cultural studies, including literature, sociology, communication studies, and anthropology.

Cultural studies has also diversified its own interests and methodologies, incorporating a range of studies on media policy, democracy, design, leisure, tourism, warfare and development. While certain key concepts such as ideology or discourse, class, hegemony, identity and gender remain significant, cultural studies has long engaged with and integrated new concepts and approaches such as deconstruction and postmodernism. The field thus continues to pursue political critique through its engagements with the forces of culture and politics.[47][page needed]

The Blackwell Companion to Cultural Studies, edited by leading cultural studies scholar Toby Miller, contains essays that analyze the development of cultural studies approaches within each of a wide range of disciplines across the contemporary social sciences and humanities.[48]

Literary scholars

Many cultural studies practitioners work in departments of English or Comparative Literature. Nevertheless, some traditional literary scholars such as Yale professor Harold Bloom have been outspoken critics of cultural studies. On the level of methodology, these scholars dispute the theoretical underpinning of the movement's critical framework.

Bloom stated his position during the September 3, 2000 episode of C-SPAN's Booknotes, while discussing his book How to Read and Why:

[T]here are two enemies of reading now in the world, not just in the English-speaking world. One [is] the lunatic destruction of literary studies...and its replacement by what is called cultural studies in all of the universities and colleges in the English-speaking world, and everyone knows what that phenomenon is. I mean, the...now-weary phrase 'political correctness' remains a perfectly good descriptive phrase for what has gone on and is, alas, still going on almost everywhere and which dominates, I would say, rather more than three-fifths of the tenured faculties in the English-speaking world, who really do represent a treason of the intellectuals, I think, a 'betrayal of the clerks'."[49]

Marxist literary critic Terry Eagleton is not wholly opposed to cultural studies, but has criticised aspects of it and highlighted what he sees as its strengths and weaknesses in books such as After Theory (2003). For Eagleton, literary and cultural theory have the potential to say important things about the "fundamental questions" in life, but theorists have rarely realized this potential.

Sociologists

Cultural studies has also had a substantial impact on sociology. For example, when Stuart Hall left CCCS at Birmingham, it was to accept a prestigious professorship in Sociology at the Open University in Britain. The subfield of cultural sociology, in particular, is disciplinary home to many cultural studies practitioners. Nevertheless, there are some differences between sociology as a discipline and the field of cultural studies as a whole. While sociology was founded upon various historic works purposefully distinguishing the subject from philosophy or psychology, cultural studies has explicitly interrogated and criticized traditional understandings and practices of disciplinarity. Most CS practitioners think it is best that cultural studies neither emulate disciplines nor aspire to disciplinarity for cultural studies. Rather, they promote a kind of radical interdisciplinarity as the basis for cultural studies.

One sociologist whose work has had a major influence upon cultural studies is Pierre Bourdieu. Bourdieu's work makes innovative use of statistics and in-depth interviews.[50][51] However, although Bourdieu's work has been highly influential within cultural studies, and although Bourdieu regarded his work as a form of science, cultural studies has never embraced the idea that it should aspire toward "scientificity," and has marshalled a wide range of theoretical and methodological arguments against the fetishization of "scientificity" as a basis for cultural studies.

Two sociologists who have been critical of cultural studies, Chris Rojek and Bryan S. Turner, argue in their article, "Decorative sociology: towards a critique of the cultural turn", that cultural studies, particularly the flavor championed by Stuart Hall, lacks a stable research agenda, and privileges the contemporary reading of texts, thus producing an ahistorical theoretical focus. Many, however, would argue, following Hall, that cultural studies has always sought to avoid the establishment of a fixed research agenda; this follows from its critique of disciplinarity. Moreover, Hall and many others have long argued against the misunderstanding that textual analysis is the sole methodology of cultural studies, and have practiced numerous other approaches, as noted above. Rojek and Turner also level the accusation that there is "a sense of moral superiority about the correctness of the political views articulated" in cultural studies[52]

Physicist Alan Sokal

In 1996, physicist Alan Sokal expressed his opposition to cultural studies by submitting a hoax article to a cultural studies journal, Social Text. The article, which was crafted as a parody of what Sokal referred to as the "fashionable nonsense" of postmodernism, was accepted by the editors of the journal, which did not at the time practice peer review. When the paper appeared in print, Sokal published a second article in a self-described "academic gossip" magazine, Lingua Franca, revealing his hoax on Social Text. Sokal stated that his motivation stemmed from his rejection of contemporary critiques of scientific rationalism:

"Politically, I'm angered because most (though not all) of this silliness is emanating from the self-proclaimed Left. We're witnessing here a profound historical volte-face. For most of the past two centuries, the Left has been identified with science and against obscurantism; we have believed that rational thought and the fearless analysis of objective reality (both natural and social) are incisive tools for combating the mystifications promoted by the powerful -- not to mention being desirable human ends in their own right. The recent turn of many "progressive" or "leftist" academic humanists and social scientists toward one or another form of epistemic relativism betrays this worthy heritage and undermines the already fragile prospects for progressive social critique. Theorizing about "the social construction of reality" won't help us find an effective treatment for AIDS or devise strategies for preventing global warming. Nor can we combat false ideas in history, sociology, economics and politics if we reject the notions of truth and falsity."[53]

Founding works

Hall and others have identified some core originating texts, or the original "curriculum", of the field of cultural studies:

See also

Fields and theories

Associations

Authors

Journals

Notes

  1. ^ "Cultural studies" is not synonymous with either "area studies" or "ethnic studies," although there are many cultural studies practitioners working in both area studies and ethnic studies programs and professional associations (e.g. American studies, Asian studies, African-American studies, Latina/o Studies, European studies, Latin American studies, etc.).
  2. ^ "cultural studies | interdisciplinary field". Encyclopedia Britannica. Retrieved 28 June 2017.
  3. ^ Pain, R. and Smith, S. eds., 2008. Fear: Critical geopolitics and everyday life. Ashgate Publishing, Ltd.
  4. ^ Bérubé, Michael (2009), "What's the Matter with Cultural Studies?", The Chronicle of Higher Education.
  5. ^ "Cultural Studies Associations, Networks and Programs", extensive, but incomplete, list of associations, networks and programs as found on the website for the Association of Cultural Studies, Tampere, Finland.
  6. ^ Sardar, Ziauddin and Van Loon, Borin (1994). Introducing Cultural Studies. New York: Totem Books
  7. ^ Dworkin, Dennis. Cultural Marxism in Post-War Britain: History, the New Left, and the Origins of Cultural Studies (Durham and London: Duke University Press, 1997), p. 116.
  8. ^ see also Corner, John (1991), "Postscript: Studying Culture—Reflections and Assessment: An Interview with Richard Hoggart." Media, Culture and Society, Vol. 13, No. 2, April.
  9. ^ "About the Birmingham CCCS - University of Birmingham". www.birmingham.ac.uk. Retrieved 14 June 2017.
  10. ^ Ioan Davies, "British Cultural Marxism," International Journal of Politics, Culture and Society 4(3) (1991): 323-344, p. 328.
  11. ^ Richard Hoggart, An Idea and Its Servants: UNESCO from Within. Newark, NJ: Transaction Publishers, 2011.
  12. ^ Morley & Chen (eds.) (1996). Stuart Hall: Critical Dialogues in Cultural Studies. London: Routledge.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  13. ^ Gilroy, Grossberg and McRobbie (eds.) (2000). Without Guarantees: In Honour of Stuart Hall. London: Verso.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  14. ^ Webster, Frank (2004). "Cultural Studies and Sociology at, and After, the Closure of the Birmingham School". Cultural Studies. 18 (6): 848.
  15. ^ Curtis, Polly (2002), "Birmingham's cultural studies department given the chop", The Guardian.
  16. ^ Turner, Graeme (2003). British Cultural Studies: An Introduction (Third ed.). London: Routledge.
  17. ^ Hartley, John (2003). A Short History of Cultural Studies. London: Sage.
  18. ^ Hall 1980
  19. ^ Hall, Critcher, Jefferson, Clarke & Roberts (1978). Policing the Crisis: Mugging, the State, and Law and Order. New York: Holmes & Meier Publishers, Inc.CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  20. ^ Hall, Stuart (1988). The Hard Road to Renewal: Thatcherism and the Crisis of the Left. London: Verso.
  21. ^ Hall & Jacques (eds.) (1991). New Times: The Changing Face of Politics in the 1990s. London: Verso.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  22. ^ Storey, John (1996). "What is Cultural Studies?" (PDF).
  23. ^ Abbas & Erni (eds.) (2005). Internationalizing Cultural Studies: An Anthology. Malden, MA: Blackwell Publishing.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  24. ^ Lindlof & Taylor, 2002, p. 60.
  25. ^ Grossberg, Nelson & Treichler 1992
  26. ^ Warren & Vavrus (eds.) (2002). American Cultural Studies. Urbana Champaign, IL: University of Illinois Press.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  27. ^ Hartley & Pearson (eds.) (2000). American Cultural Studies: A Reader. Oxford University Press.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  28. ^ Frow & Morris (eds.) (1993). Australian Cultural Studies: A Reader. Urbana Champaign, IL: University of Illinois Press.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  29. ^ Turner (ed.), Graeme (1993). Nation, Culture, Text: Australian Cultural and Media Studies. London: Routledge.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  30. ^ Sarto, Ríos & Trigo (eds.) (2004). The Latin American Cultural Studies Reader. Durham, NC: Duke University Press.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  31. ^ Irwin & Szurmuck (eds.) (2012). Dictionary of Latin American Cultural Studies. Gainesville: University Press of Florida.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  32. ^ Ahrens, Johannes; Beer, Raphael; Bittlingmayer, Uwe H.; Gerdes, Jürgen (10 February 2011). Normativität: Über die Hintergründe sozialwissenschaftlicher Theoriebildung (in German). Springer-Verlag. ISBN 9783531930107.
  33. ^ Chen, Kuan-Hsing; Chua, Beng Huat (2007). The Inter-Asia Cultural Studies Reader. London: Routledge.
  34. ^ Hall, Stuart (June 1986). "Gramsci's Relevance for the Study of Race and Ethnicity". Journal of Communication Inquiry. 10 (2): 5–27. doi:10.1177/019685998601000202.
  35. ^ Lash 2007, pp. 68–69
  36. ^ Edgar & Sedgewick, 165.
  37. ^ Giddens, Anthony (1984). The Constitution of Society: Outline of the Theory of Structuration. Malden, MA: Polity Press.
  38. ^ Guins & Cruz (eds.) (2005). Popular Culture: A Reader. London: Sage. p. 67.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  39. ^ Grossberg, Lawrence (2010). Cultural Studies in the Future Tense. Durham, NC: Duke University Press.
  40. ^ Butler, Judith (1997). "Further Reflections on Conversations of Our Time". Diacritics. 27 (1).
  41. ^ Appadurai, Arjun (1996). Modernity at Large: Cultural Dimensions of Globalization. Minneapolis: University of Minnesota Press.
  42. ^ Gilbert, Jeremy (2008). "Against the Commodification of Everything". Cultural Studies. 22 (5).
  43. ^ Bakhtin, Mikhail 1981. The Dialogic Imagination. Austin, TX: UT Press, p. 4.
  44. ^ Fiske, Hodge and Turner (1987). Myths of Oz: Reading Australian Popular Culture. Allen & Unwin: Boston.
  45. ^ Jeff Lewis (2008) Cultural Studies, Sage, London; Jeff Lewis, (2005) Language Wars: The Role of Media and Culture in Global Terror and Political Violence, Pluto, London.
  46. ^ Lewis 2008
  47. ^ During 2007
  48. ^ Miller 2006, p. index
  49. ^ "How to Read and Why". C-SPAN. 3 September 2000. Retrieved 19 April 2017.
  50. ^ Richard Harker, Cheleen Mahar, Chris Wilkes (eds), An Introduction to the Work of Pierre Bourdieu: The Theory of Practice. Houndmills: Macmillan, 1990, pp. 68-71.
  51. ^ Bourdieu, Pierre (1984). Distinction: A Social Critique of the Judgement of Taste. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  52. ^ Rojek, Chris, and Bryan Turner, "Decorative sociology: towards a critique of the cultural turn." The Sociological Review 48.4 (2000): 629-648.
  53. ^ "A Physicist Experiments With Cultural Studies", Alan Sokal, English translation of article from Lingua Franca, 1996. Physics.nyu.edu.
  54. ^ Hall 1980
  55. ^ "About". Cultural Studies Association of Australasia. Retrieved 29 September 2015.

References

  • Du Gay, Paul, et al. Doing Cultural Studies: The Story of the Sony Walkman. Culture, Media and Identities. London ; Thousand Oaks Calif.: Sage in association with The Open University, 1997.
  • During, Simon (2007). The Cultural Studies Reader (3rd ed.). London: Routledge. ISBN 978-0-415-37412-5.
  • Edgar, Andrew and Peter Sedgwick. 2005. Cultural Theory: The Key Concepts. 2nd edition. NY: Routledge.
  • Engel, Manfred: "Cultural and Literary Studies". Canadian Review of Comparative Literature 31 (2008): 460-467.
  • Grossberg, Lawrence; Nelson, Cary; Treichler, Paula A., eds. (1992). Cultural Studies. New York: Routledge. ISBN 0-415-90351-3.
  • Hall, Stuart, ed. (1980). Culture, Media, Language: Working Papers in Cultural Studies, 1972-1979. London: Routledge in association with the Centre for Contemporary Cultural Studies, University of Birmingham. ISBN 0-09-142070-9.
  • Hall, Stuart. "Cultural Studies: Two Paradigms." Media, Culture, and Society 2 (1980).
  • Hall, Stuart. "Race, Culture, and Communications: Looking Backward and Forward at Cultural Studies." Rethinking Marxism 5.1 (1992): 10-18.
  • Hoggart, Richard. The Uses of Literacy: Aspects of Working Class Life (Chatto and Windus, 1957). ISBN 0-7011-0763-4
  • Johnson, Richard. "What Is Cultural Studies Anyway?" Social Text 16 (1986–87): 38-80.
  • Johnson, Richard. "Multiplying Methods: From Pluralism to Combination." Practice of Cultural Studies. London; Thousand Oaks, CA: SAGE, 2004. 26-43.
  • Johnson, Richard. "Post-Hegemony? I Don't Think So" Theory, Culture and Society. 24(3): 95-110.
  • Lash, Scott (May 2007). "Power After Hegemony: Cultural Studies in Mutation?". Theory, Culture & Society. 24 (3): 55–78. doi:10.1177/0263276407075956.
  • Lewis, Jeff (2008). Cultural Studies: The Basics (2nd ed.). London: Sage. ISBN 1-4129-2229-1.
  • Lindlof, T. R., & Taylor, B. C. (2002). Qualitative Communication Research Methods, 2nd edition. Thousand Oaks, CA: Sage.
  • Longhurst, Brian, Smith, Greg, Bagnall, Gaynor, Crawford, Garry and Michael Ogborn, Introducing Cultural Studies, Second Edition, Pearson, London, 2008, ISBN 978-1-4058-5843-4
  • Miller, Toby, ed. (2006). A Companion to Cultural Studies. Malden, Mass: Blackwell Publishers. ISBN 978-0-631-21788-6.
  • Pollock, Griselda (ed.), Generations and Geographies: Critical Theories and Critical Practices in Feminism and the Visual Arts. Routledge, 1996.
  • Pollock, Griselda. Psychoanalysis and the Image. Boston and Oxford: Blackwell, 2006.
  • Smith, Paul. Questioning Cultural Studies: An Interview with Paul Smith. 1994. MLG Institute for Culture and Society at Trinity College. OSF1.gmu.edu, 31 August 2005.
  • Smith, Paul. "A Course In "Cultural Studies"." The Journal of the Midwest Modern Language Association 24.1, Cultural Studies and New Historicism (1991): 39-49.
  • Smith, Paul (2006). "Chapter 19. Looking Backwards and Forwards at Cultural Studies". In Miller, Toby (ed.). A Companion to Cultural Studies. Malden, Mass: Blackwell Publishers. pp. 331–40. ISBN 978-0-631-21788-6.
  • Theory, Culture and Society, 21(1), 2004.[page needed]
  • Williams, Raymond. Keywords: A Vocabulary of Culture and Society. Revised edition. New York: Oxford University Press, 1985.
  • Williams, Raymond. Culture and Society, 1780-1950. New York,: Harper & Row, 1966.

External links