مسجد النبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۲۴°۲۸′۰۶″شمالی ۳۹°۳۶′۳۹″شرقی / ۲۴٫۴۶۸۳۳۳°شمالی ۳۹٫۶۱۰۸۳۳°شرقی / 24.468333; 39.610833

مسجد النبی
حرم پیغمبر
گنبد سبز بر روی مسجد پیامبر از بیرون دیده می‌شود.
اطلاعات
مکان عربستان سعودی، مدینه
مختصات″۶، ′۲۸، °۲۴ شمالی و ″۳۹، ′۳۶، °۳۹ خاوری
پایه‌گذاری‌شده درسال نخست ه‍. ش
پایه‌گذارمحمد و صحابه
گردانندهأخبار وکالة الرئاسة العامة لشؤون المسجد النبوی
روحانید. علی. عبدالرحمن الحذیفی
معماری
سبک معماریاسلامی
گنجایش۶۰۰٬۰۰۰ (۱٬۰۰۰٬۰۰۰ در هنگام حج)
مساحت۹۸٬۵۰۰ متر مربع
گنبد(ها)گنبد خضرا ۱۹۷
بلندی گنبد (از بیرون)نزدیک به ۸٫۹ متر (بلندترین گنبد)
مناره(ها)۱۰
بلندی مناره۱۰۵ متر

مسجد النبی یا مسجد نَبوی یا مسجد پیغمبر، یکی از سه مسجد مهم مسلمانان در کنار مسجدالحرام و مسجد الاقصی است. همچنین چون آرامگاه پیامبر اسلام در آن واقع شده‌است به حرم محمد یا حرم نبوی نیز مشهور است و از زیارتگاه‌های مهم مسلمانان به‌شمار می‌رود.

مسجد نبوی مسجدی تاریخی در مدینه است که در خاور شهر مدینه بنا شده‌است. این مسجد را پیامبر اسلام در سال نخست هجری و در نخستین روزهای ورود به مدینه به دست خود و به همراهی مهاجرین و انصار ساخت. آرامگاه پیامبر اسلام، که در منزل او واقع بود، پس از توسعه مسجد در آن قرار گرفت.

تاریخچه[ویرایش]

مسجد در زمان پیامبر اکرم(ص)[ویرایش]

آهنگ ساخت مسجد[ویرایش]

پس از پایان بنای مسجد قبا، محمد و مهاجران مکی، در میان استقبال پرشور انصار و مدینه، راهی مدینه شد. همهٔ قبایل مسلمان‌شدهٔ یثرب و پیرامونش، ضمن خوش‌آمدگویی به پیامبر، از او می‌خواستند تا در خانه و قبیله و منازلشان سکنی گزیند، ولی محمد ضمن اظهار مهر به لطف شیفتگان راه و رسمش، انتخاب محل سکونت را به قضای الهی سپرده‌بود. ستور (مرکب)، کنار خانهٔ ابوایوب انصاری زانو زد وپیامبر آن‌جا مستقر شد و دعایی بدین مضمون خواند:

«رَبِّ اَنزلنی مُنزَلاً مُبارَکاً، وَاَنتَ خَیرُالمُنزلینَ» یعنی «پروردگارا! در فرودگاهی خجسته فرودم آور، و تو بهترین فرودآورندگانی»[۱]

ساخت نخستین بنای مسجد[ویرایش]

پیامبر از سهیل و سهم، یا سرپرستشان، یا طایفهٔ بنونجار خواستار خریدن مربد شد تا در آن‌جا خانه و مسجدش را بنا نهد. تاریخ‌نگاران به گواه منابع معتبر هم‌نظر اند که در ساخت نخست مسجد، محمد هم‌دوش با دیگر صحابهٔ بزرگ مهاجرین و انصار، بنا می‌کرده‌است. بیهقی به روایت عبدالله بن عمر که مورد تصریح امام بخاری در صحیح قرار گرفته، اشارهٔ خاصی می‌کند که: «مسجد پیامبر (ص) دارای دیوارها و پایه‌هایی از خشت خام بود و سقفش با شاخه‌های درخت پوشیده و ستون‌هایش تنه‌های خرما بود.»

از دیدگاه الاقشهری، به استناد گفتهٔ عبداللهَ عمر، بنای مسجد در آن روزگار، سه درب داشته‌است: دربی سوی دیوار جنوبی مسجد، دربی به نام «عاتکه» در شمال دیوار باختری -که به باب‌الرحمة مشهور است- و درب سوم همان درب جبرئیل فعلی است که میانهٔ دیوار خاوری مسجد قرار داشته‌است.

روضه نبوی[ویرایش]

روضه نبوی یا روضه شریفه یا روضه مبارکه به مکانی در ناحیه جنوب شرقی مسجد و فاصلهٔ میان آرامگاه پیامبر و منبر او است که طول آن ۲۲ متر و عرض آن ۱۵ متر است. در این مکان که با فرش سبز رنگی پهن شده‌است و آرامگاه، منبر و محراب در محدودهٔ آن قرار دارند. این مکان برای مسلمانان به علت سخنی از پیامبر مکانی مقدس و پر فضیلت است.[۲]

محمد در مورد این مکان گفته‌است:

«میان منبر و خانه من باغی است از باغ‌های بهشت و منبر من بر دری از درهای بهشت قرار دارد»[۳]

ستون‌ها[ویرایش]

در مسجد نبوی از ابتدا ستونهایی شناخته شده و معروف وجود داشته‌اند. از جمله ستون مُخَلَّقه (نمازگاه پیامبر) و ستون مهاجران یا ستون عایشه، ستون توبه، ستون السّریر، ستون مَحْرَسْ (منسوب به علی)، ستون وُفود، مقام جبرئیل (در خانه علی و فاطمه زهرا)، ستون تهجد و ستون حنّانه (که طبق نقلها در فراق پیامبر گریست)[نیازمند منبع] می‌باشند.[۴]

تغییر قبله[ویرایش]

پس از تغییر سوی قبله از بیت‌المقدس (شمال مسجد) به کعبه (جنوب مسجد)، پیامبر دربِ گشوده در دیوار جنوبی را مسدود کرد و درب دیگری گشود که شاید گفتهٔ حافظ محمد بن محمود بن نجار[۵] با واقعیت مطابق باشد که درب در دیوار شمالی و روبه‌روی دربی بوده‌است که پس از تغییر قبله بسته شده‌بود.

بیهقی[۶] از عباده روایت می‌کند که: «انصار مالی را گرد آورده به حضور پیامبر آوردند و پیش‌نهادند که مسجد را بازساخته بیارایند، و گفتند تا کَی باید زیر این سقف که پوشال خرما است، نماز بگزاریم؟». محمد گفت: «سقف مسجد برادرم موسی نیز همچنین بود و من از روشش برنمی‌گردم».

نخستین گسترش‌ها[ویرایش]

بنای مسجد همچنان ترکیب و شکل نخستش را تا ۷ (قمری) نگه داشت و در این روزگار تغییری نکرد. در سال هفتم هجری پس از فتح دژهای خیبر (ابهام‌زدایی) به دست مسلمانان، سوی مدینه بازگشتند. ضرورت توسعهٔ مسجد به‌خاطر افزایش روزانهٔ جمعیت مسلمانان، در نظر پیغمبر و اصحابش آمد. به گفتهٔ جعفر محمد صادق[۷] پیامبر اکرم(ص) مسجد را از درازا و پهنا چنان فراخ کرد که چون مربع ۱۰۰× ۱۰۰ ارشی (ذرعی) درآمد.

با توجه به برابری نسبی اَرَش با متر، مساحت مسجد در سال هفتم می‌بایست ۲۴۳۳ متر مربع شده‌باشد و این متراژ عینی از بنای مسجد، طبق معیارهای نقشه‌ای که کارشناسان ترک در اواخر سدهٔ ششم خورشیدی که ۲۴۷۵ متر مربع ارائه داده‌اند، مطابقت محاسباتی دارد.

خاکسپاری پیامبر[ویرایش]

ضریح محمد، ابوبکر و عمر

پس از درگذشت پیامبر او را در منزلش (اتاق عایشه )به خاک سپردند. در جریان توسعه مسجد پیامبر(ص)، این مکان در مسجد واقع شد.[۸] پس از مرگ ابوبکر و عمر آن‌ها را کنار آرامگاه پیامبر (ص)به خاک سپردند.

حرم در زمان عمر بن خطاب[ویرایش]

فراخ‌سازی حرم[ویرایش]

عمر خطاب با توجه به فراوانی و انبوهی مسلمانان در مسجد النبی و نبود جای به‌اندازه از بهر برگزاری فرایض و اعتکاف و نیایش و زیارت، تصمیم گرفت تعدادی از خانه‌های اطراف مسجد را برای توسعهٔ مسجد ویران کند.

خلیفهٔ دوم اهل سنت بهر اجرای نقشه، لازم دید که خانهٔ عباسِ عبدالمطلب را خراب کرده به مسجد بپیوندد، ولی عباس راضی به فروش یا بخششش نشد، پس درگیر شدند. پس از این که ابی بن کعب در حکمیتش حق را به عباس بن عبدالمطلب داد، وی گفت «اکنون که فرمان خدا روشن شد خانه‌ام را به مسلمانان می‌بخشم.» در هر صورت، خلیفهٔ دوم اهل سنت پس از دست‌یابی به خانهٔ عباس و خریداری بخشی از خانهٔ جعفرِ ابوطالب برادر علی بن ابی‌طالب مسجد را گسترد.

مورخان مدینه عموماً با توجه به حدیث پسر عمر که گفته‌است: «مسجدالنبی پس از توسعه در زمان خلیفهٔ دوم، درازایش از قبله به شام، ۱۴۰ آرش (ذراع) و از شرق به غرب ۱۲۰ آرش بوده‌است.» چنین نتیجه گرفته‌اند که عمر حدوداً به سمت جنوبی مسجد ۲۰ آرش افزوده و به سمت شامی یا شمالی مسجد ۴۰ آرش. چون قسمت خاوری دیوار مسجد، حجره‌های همسران قرار داشته، عمر در آن‌جا تصرف و تغیری به‌وجود نیاورد، پس مجموع کل مساحت توسعه‌یافته، حدود ۱۲۱۶ مترمربع بوده‌است و این مساحت بر اساس ذرع ید با آنچه را که مهندسان با متراژ بنای فعلی جهت تعیین حدود مسجد در زمان خلیفه دوم ارائه داده‌اند، یعنی ۱۱۰۰ مترمربع چندان اختلافی ندارد و می‌توان آن مستندات تاریخی را درست دانست.

درها[ویرایش]

پس از انجام این گسترش، در قرارگرفتن درهای بزرگ مسجد تغییراتی حاصل شد مگر درهای دیرینهٔ عاتکه، جبرئیل و شامی. دو در دیگر بدان افزود و مسجد شش‌دره شد:

  1. در مروان در دیوار باختری، که به «باب‌السلام» مشهور است. دوباره روبه‌روی همان جهتی که پیش‌تر بوده، جلوتر کشیده شد.
  2. در عاتکه در دیوار خاوری که «باب‌الرحمة» می‌نامندش.
  3. در جبرئیل در دیوار شرقی مسجد، همچنان باقی ماند. زیرا در آن سمت، توسعه یا تغییراتی صورت نپذیرفت.
  4. در زنان (نساء) ته شمالی دیوار خاوری مسجد بنا گشت، که به اختلاف آن را از ساخته‌های خلیفهٔ دوم اهل سنت گفته‌اند.
  5. دو در در دیوار شمالی یا سویهٔ شامی مسجد

خاک‌سپاری عمر[ویرایش]

پس از کشته شدن عمر، او را در کنار قبر پیامبر و ابوبکر به خاک سپردند. امروزه نیز قبر این سه هنوز در آن‌جاست.

حرم در زمان عثمانِ عفان[ویرایش]

مسجدالنبی امروزه توسعه بسیار یافته‌است و پذیرای جمعیت میلیونی زائران می‌باشد.

افزایش روزافزون جمعیت مسلمانان در شهر مدینه و مهاجرت قبایل مسلمان سوی مدینه، فراخ‌سازی مسجد را دربایسته و ضروری کرده‌بود. بنای مسجد در زمان خلیفهٰ سوم اهل سنت عثمانِ عفان فرسوده و دیوارها و ستون‌هایش رو به پوسیدگی نهاده‌بود. در سال ۲۴ ه‍.ق برابر ۲۳/۲۴ خ که شورای شش‌نفرهٔ عمر عثمان را به خلافت رساند، مردم مدینه دربارهٔ بیش‌بود مردمان و کمی جا در مسجد به‌ویژه در جماعت جمعه باش گفتگو کردند و خواستار گسترش مسجد شدند؛ او نیز پس از رای‌زنی با رای‌وران، پذیرفت.

عثمان ساختمان مسجد را تغییر داد و مساحتش را چندی افزود، دیوارهایش را با سنگ‌های نقش و نگاردار و ستون‌هایش را با سنگ‌های تراشیده و نگاشته بازساخت، و سقف را با چوب ساج ترمیم کرد. اساساً عثمان بنای مسجد النبی را از آن حالت نخستین و سادگی و بی‌آرایگی بیرون آورده‌است. ساختمان دیرین مسجد از بن برچیده بنای تازه با مساحتی بیش جای‌گزینش گردید. زهری گفت: «عثمان مسجدالنبی را توسعه داد و ده‌هزار درم سیم را از اموال خود صرف آن نمود.»

حرم در زمان امویان[ویرایش]

حرم در زمان عمرِ عبدالعزیز[ویرایش]

در سال ۸۶ قمری ولیدِ عبدالملک به خلافت رسید و عمر بن عبدالعزیز را به فرمانداری مکه و مدینه گماشت. بودجهٔ کلانی را در اختیارش گذاشت تا زمین و خانه‌هایی را که از بهر توسعه و نوسازی مسجد باید بدان پیوندد، بخرد. محمد بن جریر طبری در[۹] ذیل سخن از حوادث سال هشتاد و هشتم می‌گوید: «درهمین سال ولید عبدالملک بگفت تا مسجد پیغمبر خدا ویران کنند و خانهٔ همسران پیغمبر را نیز ویران کنند و در مسجد بیندازند».

عمر عبدالعزیز طول مسجدالنبی را ۲۰۰ ذراع و عرض آن را از قسمت جنوبی ۲۰۰ ذراع و از قسمت شمالی به ۱۸۰ ذراع رسانید، یعنی سرجمع آنچه پس از توسعهٔ عثمان به مسجدالنبی افزوده عبارت است از ضلع جنوبی خاور به باختر مسجد، حدود پنجاه آرش، و بَرِ شمالی‌اش حدود چهل آرش و درازای مسجد از قبله به شام (جنوب به شمال) حدود چهل آرش. مساحت کل مسجد در زمان عمر بن عبدالعزیز روی‌هم حدود شش‌هزار و چهارصد و چهل متر مربع بوده‌است.

چهل کارگر رومی با یکصدهزار مثقال طلا، چندین بار کاشی‌های رنگارنگ، قندیل‌های درزنجیر زرین‌کشیده، بازسازی را به دوش داشتند و عمر عبدالعزیز در طول کار از پاداش و خلعت بی‌بهرهٔشان نمی‌گذاشت. ستون‌های سنگی تراشیده با روکش‌های فلزی، دیوارهای بلند و گچ‌کاری‌شده و کاشی‌کاری آن‌ها و برپایی دیواربست‌ها، نگارگری سقف و زیورآرایی‌اش به چوب ساج و جای‌گزینی بنای استواری سنگی به‌جای خانه‌های گلی محمد و… چنان مسجدی بنا نهاده شد که تا آن هنگام بنایی به سانش در جزیرهٔ عرب نبود. این بازسازی‌ها و نوسازی‌ها به گفتهٔ محمدِ جریر طبری، ابن زباله و ابن نجار از سال ۸۸ تا ۹۱ ه‍.ق برابر ۸۵ تا ۸۹ ه‍.خ به درازا کشید.

نخستین‌بار آیات قرآن بر کاشی‌ها و دیوارهای مسجدالنبی نوشته شد. ابن نجار تصریح کرده‌است که کل سوره‌های والشمس تا ناس را بر دیوارهای مسجد نگاشتند و چهار گلدسته در چهار گوشهٔ مسجد کردند که به گفتهٔ ابن زباله و دیگر مستندات، بزرگ‌ترین آن‌ها ۶۰ آرش درازا داشت و کوچکترینشان منارهٔ باختری شامی بود.

نوسازی و گسترش‌ها[ویرایش]

گسترش یافتن تاریخ گسترده‌سازی دوران به فرمان/اجراکننده مساحت کلی (متر مربع)[۱۰] درصد افزایش تعداد درها تعداد مناره‌های اذان ملاحظات
ساخت مسجد ۱ (قمری)
۶۲۲ (میلادی)
پیامبری محمد محمد ۱٬۰۵۰ - ۳ - آغز ساخت
یکم ۷ (قمری)
۶۲۸ (میلادی)
پیامبری محمد محمد ۲٬۴۷۵ ۱۳۶٪ ۳ - پس از غزوه خیبر
دوم ۱۷ (قمری)
۶۳۸ (میلادی)
خلافت راشدین عمر بن خطاب ۳٬۵۷۵ ۴۴٫۴٪ ۶ - ساخت صحن (البطیحاء) برای مسجد
سوم ۲۹ (قمری) - ۳۰ (قمری)
۶۴۹ (میلادی) - ۶۵۰ (میلادی)
خلافت راشدین عثمان بن عفان ۴٬۰۷۱ ۱۳٫۹٪ ۶ - پایان گسترش قسمت جنوبی
چهارم ۸۸ (قمری) - ۹۱ (قمری)
۷۰۷ (میلادی) - ۷۱۰ (میلادی)
خلافت امویان عمر بن عبدالعزیز
به دستور ولید بن عبدالملک
۶٬۴۴۰ ۵۸٫۲٪ ۲۰ ۴ خانه‌های محمد را به درون مسجد آورده شد
ساخت مناره برای نخستین بار
ساخت محراب تو خالی برای اولین بار
پنجم ۱۶۱ (قمری) - ۱۶۵ (قمری)
۷۷۹ (میلادی) - ۷۸۲ (میلادی)
خلافت عباسیان مهدی ۸٬۸۹۰ ۳۸٪ ۲۴ ۳ -
ترمیم و بهبودسازی ۶۵۴ (قمری)
۱۲۷۵ (میلادی)
پایان خلافت عباسیان
شروع سلطنت مملوک مصر
آن را مستعصم شروع
و بیبرس تکمیل کرد
۸٬۸۹۰ ۰٪ ۲۴ ۳ پس از آتش‌سوزی اول
ترمیم و بهبودسازی ۸۸۱ (قمری)
۱۴۷۶ (میلادی)
سلطنت مملوک مصر قایتبای ۸٬۸۹۰ ۰٪ ۲۴ ۳ -
ششم ۸۸۶ (قمری) - ۸۸۸ (قمری)
۱۴۸۱ (میلادی) - ۱۴۸۳ (میلادی)
سلطنت مملوک مصر قایتبای ۹٬۰۱۰ ۱٫۳٪ ۴ ۴ پس از آتش‌سوزی دوم مسجد
ترمیم و بهبودسازی ۹۴۷ (قمری)
۱۵۴۰ (میلادی)
امپراتوری عثمانی سلیمان یکم ۹٬۰۱۰ ۰٪ ۴ ۴ -
هفتم ۱۲۶۵ (قمری) - ۱۲۷۷ (قمری)
۱۸۴۹ (میلادی) - ۱۸۶۰ (میلادی)
امپراتوری عثمانی عبدالمجید یکم ۱۰٬۳۰۳ ۱۴٫۴٪ ۵ ۵ عمارت اصلی در امپراتوری عثمانی
هشتم ۱۳۷۲ (قمری) - ۱۳۷۵ (قمری)
۱۹۵۲ (میلادی) - ۱۹۵۵ (میلادی)
عربستان سعودی ملک عبدالعزیز ۱۶٬۳۲۷ ۵۸٫۵٪ ۱۰ ۴ هزینه ۵۰ میلیون ریال سعودی
نهم ۱۴۰۶ (قمری) - ۱۴۱۴ (قمری)
۱۹۸۵ (میلادی) - ۱۹۹۴ (میلادی)
عربستان سعودی فهد بن عبدالعزیز ۹۸٬۳۲۷
و۲۳۵٬۰۰۰ صحن‌ها
۵۰۲٪ ۴۱ ۱۰ بیش‌ترین گسترش

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه تصاویر مسجدالنبی

پی‌نوشت و منابع[ویرایش]

  • مدینه‌شناسی، سید محمدباقر نجفی، انتشارات مشعر، ج ۱، ص ۳۰ تا ۸۶
  1. مؤمنون، ۲۹
  2. «پرفضیلت‌ترین جای مسجدالنبی را بشناسید». پایگاه تخصصی مسجد.
  3. صحیح بخاری، از أبو هريره، رقم ۶۵۸۸.
  4. ستونهای مسجدالنبی تبیان
  5. اخبار مدینه الرسول ص ۶۹
  6. دلائل النبوة، جلد ۱، فصل مسجد الرسول
  7. اخبار دارالهجرة، رزین و…
  8. حوزه
  9. تاریخ الرسول و الملوک، ج ۹، ص ۳۸۱۵، ترجمهٔ فارسی
  10. بوابة الحرمین الشریفین: عمارة و توسعة المسجد النبوی

Al-Masjid an-Nabawi
ٱلْمَسْجِد ٱلنَّبَوِي
Masjid Nabawi The Prophet's Mosque, Madina.jpg
Religion
AffiliationIslam
LeadershipImam(s):
  • Abdur Rahman Al Huthaify
  • Sufyan Ahmed
  • Abdulbari Awadh Al-Thubaity
  • Abdul Muhsin Al-Qasim
  • Hussain Abdul Aziz al-Sheikh
  • Ahmad ibn Taalib Hameed
  • Abdullah Bu'ayjaan
Location
LocationMedina, Hejaz, Saudi Arabia[1]
Al-Masjid an-Nabawi is located in Saudi Arabia
Al-Masjid an-Nabawi
Location in present-day Saudi Arabia
AdministrationSaudi Arabian government
Geographic coordinates24°28′06″N 39°36′39″E / 24.468333°N 39.610833°E / 24.468333; 39.610833Coordinates: 24°28′06″N 39°36′39″E / 24.468333°N 39.610833°E / 24.468333; 39.610833
Architecture
TypeMosque
StyleClassical and contemporary Islamic; Ottoman; Mamluk revivalist
Date establishedAH 1 (c. 622 CE)
Specifications
Capacity1,000,000[2]
Minaret(s)10
Minaret height105 meters (344 ft)

Al-Masjid an-Nabawī (English: Prophetic Mosque, Arabic: ٱلْمَسْجِد ٱلنَّبَوِي‎) is a mosque established and built by the Islamic prophet Muhammad, situated in the city of Medina in the Hejaz region of Saudi Arabia. It was one of the first mosques built by Muhammad, and is now one of the largest mosques in the world. It is the second-holiest site in Islam, after the Great Mosque in Mecca.[3] It is always open, regardless of date or time.

The site was originally adjacent to Muhammad's house; he settled there after his migration from Mecca to Medina in 622. He shared in the heavy work of construction. The original mosque was an open-air building. The mosque served as a community center, a court, and a religious school. There was a raised platform for the people who taught the Quran. Subsequent Islamic rulers greatly expanded and decorated it. In 1909, it became the first place in the Arabian Peninsula to be provided with electrical lights.[4] The mosque is under the control of the Custodian of the Two Holy Mosques. The mosque is located in what was traditionally the center of Medina, with many hotels and old markets nearby. It is a major pilgrimage site. Many pilgrims who perform the Hajj go on to Medina to visit the mosque, due to its connection to Muhammad.

After an expansion during the reign of the Umayyad caliph Al-Walid I, it now incorporates the final resting place of Muhammad and the first two Rashidun caliphs Abu Bakr and Umar.[5] One of the most notable features of the site is the Green Dome in the south-east corner of the mosque,[6] originally Aisha's house,[5] where the tomb of Muhammad is located. In 1279, a wooden cupola was built over the tomb which was later rebuilt and renovated multiple times in late 15th century and once in 1817. The current dome was added in 1818 by the Ottoman sultan Mahmud II,[6] and it was first painted green in 1837, hence becoming known as the "Green Dome".[5] It is made with limestone.

History

Early days

Part of a series on
Muhammad
Muhammad circular symbol

Construction and First Expansion

The mosque was built by Muhammad in the first year of the Hijrah (c. 622 CE), after his arrival in Medina.[7] Riding on a camel called Qaswa he arrived at the place where this mosque was built. The land was owned by Sahal and Suhayl, partly as a place for drying dates, and at one end had been previously used as a burial ground.[8] Refusing to "accept the land as a gift", he bought the land and it took seven months to complete the construction of the mosque. It measured 30.5 m × 35.62 m (100.1 ft × 116.9 ft).[8] The roof which was supported by palm trunks was made of beaten clay and palm leaves. It was at a height of 3.60 m (11.8 ft). The three doors of the mosque were Bab-al-Rahmah to the south, Bab-al-Jibril to the west and Babal-Nisa to the east.[9][8]

After the Battle of Khaybar, the mosque was "enlarged".[10] The mosque extended for 47.32 m (155.2 ft) on each side and three rows of columns were built beside the west wall, which became the place of praying.[11] The mosque remained unaltered during the reign of the first Rashidun caliph Abu Bakr.[11]

Second Expansion by Umar

The second caliph Umar demolished all the houses around the mosque except that of Muhammad's wives to expand it.[12] The new mosque's dimensions became 57.49 m × 66.14 m (188.6 ft × 217.0 ft). Sun-dried mud bricks were used to construct the walls of the enclosure. Besides strewing pebbles on the floor, the roof's height was increased to 5.6 m (18 ft). Umar moreover constructed three more gates for entrance. He also added the Al-Butayha for people to recite poetry.[13]

Third Expansion by Uthman

The third caliph Uthman demolished the mosque in 649. Ten months were spent in building the new rectangular shaped mosque whose face was turned towards the Kaaba in Mecca. The new mosque measured 81.40 m × 62.58 m (267.1 ft × 205.3 ft). The number of gates as well as their names remained the same.[14] The enclosure walls were made of stones laid in mortar. The palm trunk columns were replaced by stone columns which were joined by iron clamps. Teakwood was used in reconstructing the ceiling filza .[15]

Middle years

Al-Masjid an-Nabawi during the Ottoman Era, 19th century

In 707, the Umayyad caliph al-Walid ibn Abd al-Malik (r. 705–715) renovated the mosque. It took three years for the work to be completed. Raw materials were procured from the Byzantine Empire.[16] The area of the mosque was increased from 5,094 square metres (54,830 sq ft) of Uthman's time to 8,672 square metres (93,340 sq ft). A wall was built to segregate the mosque and the houses of the wives of Prophet Muhammad. The mosque was reconstructed in a trapezoid shape with a length of 101.76 metres (333.9 ft). For the first time, porticoes were built in the mosque connecting the northern part of the structure to the sanctuary. For the first time, minarets were built in Medina as he constructed four minarets around it.[17]

Abbasid caliph al-Mahdi (r. 775–785) extended the mosque to the north by 50 metres (160 ft). His name was also inscribed on the walls of the mosque. He also planned to remove six steps to the minbar, but abandoned this idea, owing to this causing damage of the woods on which they were built.[18] According to an inscription of Ibn Qutaybah, the caliph al-Ma'mun (r. 813–833) did "unspecified work" on the mosque. Al-Mutawakkil (r. 847–861) lined the enclosure of Prophet Muhammad's tomb with marble.[19] The Mamluk sultan al-Ashraf Qansuh al-Ghawri (r. 1501–1516) built a dome of stone over his grave in 1476.[20]

The Green Dome, in Richard Francis Burton's Pilgrimage, ca. 1850 CE

The Rawdah (referred to as al-Rawdah al-Mutaharah), covered by the dome over the south-east corner of the mosque,[6] was constructed in 1817C.E. during the reign of the Ottoman sultan Mahmud II (r. 1808–1839). The dome was painted green in 1837 and came to be known as the "Green Dome".[5]

Mahmud II's successor, Abdul Majid I (r. 1839–1861), took thirteen years to rebuild the mosque, beginning in 1849.[21] Red stone bricks were used as the main material in reconstruction of the mosque. The floor area of the mosque was increased by 1,293 square metres (13,920 sq ft). On the walls, verses from the Quran were inscribed in Islamic calligraphy. In the northern side of the mosque, a madrasah was built for "teaching Quranic lessons".[22]

Saudi era

View of Masjid-e-Nabawi Gate 21, 22 as seen from the north, the gate with two minarets is Bāb Al-Malik Fahd (Arabic: بَاب الْمَلِك فَهْد‎, lit. 'Gate of the King Fahd')

When Saud bin Abdul-Aziz took Medina in 1805, his followers, the Wahhabis, demolished nearly every tomb dome in Medina in order to prevent their veneration,[23] and the Green Dome is said to have narrowly escaped the same fate.[24] They considered the veneration of tombs and places thought to possess supernatural powers as an offence against tawhid.[25]Prophet Muhammad's tomb was stripped of its gold and jewel ornaments, but the dome was preserved either because of an unsuccessful attempt to demolish its hardened structure, or because some time ago Ibn Abd al-Wahhab wrote that he did not wish to see the dome destroyed despite his aversion to people praying at the tomb.[23] Similar events took place in 1925 when the Saudi ikhwans retook—and this time managed to keep—the city.[26][27][28][29]

After the foundation of the Kingdom of Saudi Arabia in 1932, the mosque underwent several major modifications. In 1951 King Ibn Saud (1932–1953) ordered demolitions around the mosque to make way for new wings to the east and west of the prayer hall, which consisted of concrete columns with pointed arches. Older columns were reinforced with concrete and braced with copper rings at the top. The Suleymaniyya and Majidiyya minarets were replaced by two minarets in Mamluk revival style. Two additional minarets were erected to the northeast and northwest of the mosque. A library was built along the western wall to house historic Qurans and other religious texts.[22][30]

In 1974, King Faisal added 40,440 square metres to the mosque.[31] The area of the mosque was also expanded during the reign of King Fahd in 1985. Bulldozers were used to demolish buildings around the mosque.[32] In 1992, when it was completed, the area of the mosque became 1.7 million square feet. Escalators and 27 courtyards were among the additions to the mosque.[33]

A $6 billion project for increasing the area of the mosque was announced in September 2012. After completion, it could accommodate between 1.6 million[34] to 2 million worshippers.[31] In March of the following year, Saudi Gazette reported that demolition work had been mostly complete, including the demolition of ten hotels on the eastern side, in addition to houses and other utilities.[35]

Architecture

The two tiered mosque has a rectangular plan. The Ottoman prayer hall lies towards the south.[36] It has a flat paved roof topped with 27 sliding domes on square bases.[37] Holes pierced into the base of each dome illuminate the interior. The roof is also used for prayer during peak times, when the domes slide out on metal tracks to shade areas of the roof, creating light wells for the prayer hall. At these times, the courtyard of the Ottoman mosque is also shaded with umbrellas affixed to freestanding columns.[38] The roof is accessed by stairs and escalators. The paved area around the mosque is also used for prayer, equipped with umbrella tents.[39] Sliding domes and retractable umbrella-like canopies were designed by the German architect Mahmoud Bodo Rasch, his firm SL Rasch GmbH, and Buro Happold.[40]

Rawdah

The Rawḍah (Arabic: رَوْضَـة‎, literally "Garden") is an area between the minbar and burial chamber of Muhammad. It is regarded as one of the riyāḍ al-Jannah (Arabic: رِيَـاض الْـجَـنَّـة‎, gardens of Paradise).[41][5][42] A green carpet distinguishes the area from the rest of the mosque, which is covered in a red carpet.

Imams and Khateebs of Masjid an Nabawi

1) Sheikh Dr. Ali bin Abdul Rahman al Hudhaify

2) Sheikh Dr. Abdul Bary bin Awwad ath Thubaity

3) Sheikh Dr. Hussain bin Abdul Aziz aal Sheikh

4) Sheikh Dr. Abdul Muhsin bin Muhammad al Qaasim

5) Sheikh Salah bin Muhammad al Budayr

6) Sheikh Ahmed Taalib Hameed

7) Sheikh Dr. Abdullah bin Abdul Rahman al Bu'ayjaan

8) Sheikh Dr. Ahmad bin Ali al Hudhaify

9) Sheikh Dr. Khaalid bin Sulaiman al Muhanna

Mu'adhins of Masjid an Nabawi

1) Sheikh Abdul Rahman Khashughji

2) Sheikh Essam Bukhari

3) Sheikh Umar Yusuf Kamal

4) Sheikh Sami Dewali

5) Sheikh Muhammad Maajid Hakeem

6) Sheikh Ashraf Afeefi

7) Sheikh Ahmad Afeefi

8) Sheikh Umar Sunbul

9) Sheikh Abdul Majeed as Surayhi

10) Sheikh Usamah Al Akhdar

11) Sheikh Mahdi Baree

12) Sheikh Anas Shareef

13) Sheikh Muhammad Qassas

14) Sheikh Hassan Khashughji

15) Sheikh Ahmad al Ansary

16) Sheikh Faisal Numaan

17) Sheikh Iyaadh Shukry

Pilgrims attempt to visit the confines of the area, for there is a tradition that supplications and prayers uttered here are never rejected. Access into the area is not always possible, especially during the Hajj season, as the space can only accommodate a few hundred people.[42]

Green Dome

The chamber adjacent to the Rawdah holds the tombs of Prophet Muhammad and two of his companions, father-in-laws and caliphs, Abu Bakr and Umar ibn al-Khattab. A fourth grave is reserved for ‘Īsā (Arabic: عِـيـسَى‎, Jesus), as it is believed that he will return and will be buried at the site. The site is covered by the Green Dome. It was constructed in 1817 CE during the reign of the Ottoman sultan Mahmud II and painted green in 1837 CE.[5]

Mihrab

There are two mihrabs in the mosque, one was built by Muhammad and another was built by the third Rashidun caliph Uthman. The one built by the latter was larger than that of Muhammad's and act as the functional mihrab, whereas Muhammad's mihrab is a "commemorative" mihrab.[43] Besides the mihrab, the mosque also has other niches which act as indicators for praying. This includes the miḥrâb Fâṭimah (Arabic: مِـحْـرَاب فَـاطِـمَـة‎) or miḥrāb aṫ-Ṫahajjud (Arabic: مِـحْـرَاب الـتَّـهَـجُّـد‎), which was built by Muhammad for the Ṫahajjud (Arabic: تَـهَـجُّـد‎).[44]

Minbar

The Minbar of Qaitbay still in use at the Masjid

The original minbar (Arabic: مِـنـۢبَـر‎) used by Muhammad was a "wood block of date tree". This was replaced by him with a tamarisk one, which had dimensions of 50 cm × 125 cm (20 in × 49 in). Also in 629, a three staired ladder was added to it. The first two caliphs, Abu Bakr and Umar, did not use the third step "due to respect for the Prophet", but the third caliph Uthman placed a fabric dome over it and the rest of the stairs were covered with ebony. The minbar was replaced by Baybars I in 1395, and later by Shaykh al-Mahmudi in 1417. This was also replaced by a marble one by Qaitbay in the late fifteenth century, which as of August 2013, is still used in the mosque.[44]

Minarets

The first minarets (four in number) of 26 feet (7.9 m) high were constructed by Umar. In 1307, a minaret titled Bab al-Salam was added by Muhammad ibn Kalavun which was renovated by Mehmed IV. After the renovation project of 1994, there were ten minarets which were 104 metres (341 ft) high. The minarets' upper, bottom and middle portion are cylindrical, octagonal and square shaped respectively.[44]

Gallery

See also

References

  1. ^ Google maps. "Location of Masjid an Nabawi". Google maps. Retrieved 24 September 2013.
  2. ^ WMN
  3. ^ Trofimov, Yaroslav (2008), The Siege of Mecca: The 1979 Uprising at Islam's Holiest Shrine, New York, p. 79, ISBN 0-307-47290-6
  4. ^ The History of Electrical lights in the Arabian Peninsula
  5. ^ a b c d e f Ariffin, Syed Ahmad Iskandar Syed (2005). Architectural Conservation in Islam : Case Study of the Prophet's Mosque. Penerbit UTM. pp. 88–89, 109. ISBN 978-983-52-0373-2.
  6. ^ a b c Petersen, Andrew (2002-03-11). Dictionary of Islamic Architecture. Routledge. p. 183. ISBN 978-0-203-20387-3.
  7. ^ "The Prophet's Mosque [Al-Masjid An-Nabawi]". Islam Web. Retrieved 17 June 2015.
  8. ^ a b c Ariffin, p. 49.
  9. ^ "Gates of Masjid al-Nabawi". Madain Project. Retrieved 18 March 2018.
  10. ^ Ariffin, p. 50.
  11. ^ a b Ariffin, p. 51.
  12. ^ Atiqur Rahman. Umar Bin Khattab: The Man of Distinction. Adam Publishers. p. 53. ISBN 978-81-7435-329-0.
  13. ^ Ariffin, p. 54.
  14. ^ Ariffin, p. 55.
  15. ^ Ariffin, p. 56.
  16. ^ NE McMillan. Fathers and Sons: The Rise and Fall of Political Dynasty in the Middle East. Palgrave Macmillan. p. 33. ISBN 978-1-137-29789-1.
  17. ^ Ariffin, p. 62.
  18. ^ Munt, p. 116.
  19. ^ Munt, p. 118.
  20. ^ Wahbi Hariri-Rifai, Mokhless Hariri-Rifai. The Heritage of the Kingdom of Saudi Arabia. GDG Exhibits Trust. p. 161. ISBN 978-0-9624483-0-0.
  21. ^ Ariffin, p. 64.
  22. ^ a b Ariffin, p. 65.
  23. ^ a b Mark Weston (2008). Prophets and princes: Saudi Arabia from Muhammad to the present. John Wiley and Sons. pp. 102–103. ISBN 978-0-470-18257-4.
  24. ^ Doris Behrens-Abouseif; Stephen Vernoit (2006). Islamic art in the 19th century: tradition, innovation, and eclecticism. BRILL. p. 22. ISBN 978-90-04-14442-2.
  25. ^ Peskes, Esther (2000). "Wahhābiyya". Encyclopaedia of Islam. 11 (2nd ed.). Brill Academic Publishers. pp. 40, 42. ISBN 90-04-12756-9.
  26. ^ "History of the Cemetery Of Jannat Al-Baqi". Al-Islam.org.
  27. ^ Mark Weston (2008). Prophets and princes: Saudi Arabia from Muhammad to the present. John Wiley and Sons. p. 136. ISBN 978-0-470-18257-4.
  28. ^ Vincent J. Cornell (2007). Voices of Islam: Voices of the spirit. Greenwood Publishing Group. p. 84. ISBN 978-0-275-98734-3.
  29. ^ Carl W. Ernst (2004). Following Muhammad: Rethinking Islam in the Contemporary World. Univ of North Carolina Press. pp. 173–174. ISBN 978-0-8078-5577-5.
  30. ^ "New expansion of Prophet's Mosque ordered by king". Arab News. Retrieved 19 June 2015.
  31. ^ a b "Prophet's Mosque to accommodate two million worshippers after expansion". Arab News. 26 September 2012. Archived from the original on 7 March 2017. Retrieved 27 November 2016.
  32. ^ "Expansion of the Prophet's Mosque in Madinah (3 of 8)". King Fahd Abdulaziz. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved 19 June 2015.
  33. ^ "Expansion of the two Holy Mosques". Saudi Embassy. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 19 June 2015.
  34. ^ "Saudi Arabia plans $6bln makeover for second holiest site in Islam". RT. Retrieved 19 June 2015.
  35. ^ "Prophet's Mosque to house 1.6m after expansion". Saudi Gazette. Archived from the original on 22 December 2015. Retrieved 19 June 2015.
  36. ^ "Holy places: The Prophet's Mosque, Medina". Daily Monitor. Retrieved 19 June 2015.
  37. ^ Frei Otto, Bodo Rasch: Finding Form: Towards an Architecture of the Minimal, 1996, ISBN 3-930698-66-8
  38. ^ "Archnet". archnet.org.
  39. ^ MakMax (Taiyo Kogyo Group). "Large scale umbrellas (250 units) completed, covering the pilgrims worldwide with membrane architecture : MakMax". makmax.com. Archived from the original on 2015-10-26. Retrieved 2013-06-10.
  40. ^ Walker, Derek (1998). The Confidence to Build. p 69: Taylor & Francis. p. 176. ISBN 0-419-24060-8.
  41. ^ Malik ibn Anas. "14.5.11". Muwatta Imam Malik.
  42. ^ a b ""Islamic Guidelines for Visitors to the Prophet's Mosque"". Islam-QA. It is prescribed for the one who visits the Prophet's Mosque to pray two rakats in the Rawdah or whatever he wants of supplementary prayers, because it is proven that there is virtue in doing so. It was narrated from Abu Hurayrah that the Prophet said, "The area between my house and my mimbar is one of the gardens of Paradise, and my mimbar is on my cistern (hawd)." Narrated by al-Bukhari, 1196; Muslim, 1391.
  43. ^ Ariffin, p. 57.
  44. ^ a b c "The Prophet's Mosque". Last Prophet. Retrieved 19 June 2015.

Notes

  • Ariffin, Syed Ahmad Iskandar Syed. Architectural Conservation in Islam : Case Study of the Prophet's Mosque. Penerbit UTM. ISBN 978-983-52-0373-2.
  • Munt, Harry. The Holy City of Medina: Sacred Space in Early Islamic Arabia. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-04213-1.

Bibliography and further reading

External links