مزوتینت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سنت اگنس، یک مزوتنت از جان اسمیت

مزوتینت (به انگلیسی: Mezzotint) یک فرایند چاپ تک رنگ (monochrome printmaking) از خانواده فرونقش است.[۱] این اولین فرایند چاپی بود که بدون استفاده از تکنیک‌های خطی یا نقطه‌ای مانند هچینگ کردن (hatchingنقطه‌نگاری و ترام (half-tones) به دست می‌آمد. مزوتینت با زبر کردن یک صفحه فلزی با هزاران نقطه کوچک ساخته شده توسط یک ابزار فلزی با دندانه‌های کوچک به نام «راکر» (rocker) به تناژ رنگ می‌رسد. در چاپ، حفره‌های ریز موجود در صفحه، جوهر را زمانی که سطح صفحه پاک می‌شود، حفظ می‌کنند. این تکنیک می‌تواند به سطح بالایی از کیفیت و غنا در چاپ دست یابد.

مزوتینت اغلب با سایر تکنیک‌های فرونقش، معمولاً چاپ فلزی و حکاکی ترکیب می‌شود. این فرایند به ویژه از قرن هجدهم به‌طور گسترده در انگلستان برای بازتولید پرتره‌ها و نقاشی‌های دیگر مورد استفاده قرار گرفت. این تا حدودی در رقابت با دیگر تکنیک اصلی تونال روز، آکواتینت بود. از اواسط قرن نوزدهم، استفاده نسبتاً کمی از آن صورت گرفته‌است، زیرا لیتوگرافی و سایر تکنیک‌ها نتایج قابل مقایسه‌تری را آسان‌تر ایجاد می‌کرد. علاقه به یادگیری و استفاده از این تکنیک در سال ۱۹۹۰ پس از انتشار کتاب « The Mezzotint: History and Technique» توسط هنرمند کارول وکس (Carol Wax)به‌طور تصاعدی افزایش یافت. کتاب وکس باعث افزایش قابل توجهی در تعداد هنرمندانی بود که در ایالات متحده و در سرتاسر جهان مزوتینت‌ها را خلق می‌کردند شد. سر فرانک شورت (۱۸۵۷–۱۹۴۵) به همراه پیتر ایلستد (۱۹۳۳–۱۸۶۴) در دانمارک از پیشگامان مهم احیای مزوتنت در بریتانیا بودند. مزوتینت کاران امروزی عبارتند از کریگ مک فرسون (Craig McPherson)(متولد ۱۹۴۸)، فردریک مرشیمر (Frederick Mershimer)(متولد ۱۹۵۸) و کارول وکس (متولد ۱۹۵۳). کتاب وکس در مرحله ویرایش تجدید نظر قرار دارد که قرار است در اواخر سال ۲۰۲۲ منتشر شود.

تاریخچه[ویرایش]

روش چاپ مزوتینت توسط هنرمند آماتور آلمانی لودویگ فون زیگن (Ludwig von Siegen)(1609-1609 ح. ۱۶۸۰) ابداع شد. اولین چاپ مزوتنت او به سال ۱۶۴۲ بر می‌گردد و پرتره ای از کنتس آمالی الیزابت از هانا-مونسنبرگ است. این کار به روش روشن به تاریکی ایجاد شده‌است. به نظر می‌رسد ابزار راکر توسط شاهزاده روپرت راین اختراع شده که فرمانده سواره نظام معروف در جنگ داخلی انگلیس و همچنین نفر بعدی است که از این فرایند استفاده کرد، و آن را به انگلستان برده‌است. سر پیتر لیلی پتانسیل استفاده از آن را برای عمومی سازی پرتره‌های خود دید و تعدادی از چاپگران هلندی را تشویق کرد که به انگلستان بیایند. گادفری نلر از نزدیک با جان اسمیت، که گفته می‌شود مدتی در خانه او زندگی می‌کرد، کار می‌کرد که او حدود ۵۰۰ مزوتینت، حدود ۳۰۰ نسخه از نقاشی‌های پرتره خلق کرد.

جمع‌آوری مزوتنت بریتانیا از حدود سال ۱۷۶۰ تا سقوط بزرگ سال ۱۹۲۹ یک شور و اشتیاق بزرگ بود که به آمریکا نیز سرایت کرد. حوزه اصلی جمع‌آوری آن‌ها پرتره‌های بریتانیایی بود. نقاشی‌های رنگ روغن از نمایشگاه تابستانی آکادمی سلطنتی به‌طور معمول و سودآور در طول این دوره به صورت مزوتنت تکثیر می‌شدند و سایر مزوتینترها پرتره‌های قدیمی‌تری از شخصیت‌های تاریخی را بازتولید می‌کردند یا در صورت لزوم از نو می‌ساختند. دوره مورد محبوب برای جمع‌آوری تقریباً از ۱۷۵۰ تا ۱۸۲۰ بود، دوره بزرگ پرتره بریتانیا. دو سبک اساسی از جمع آوری مجموعه وجود داشت: برخی بر روی ساخت مجموعه ای کامل از مواد در محدوده خاصی تمرکز داشتند، در حالی که برخی دیگر بر روی شرایط و کیفیت عالی (که پس از برداشت تعداد نسبتاً کمی از یک لوح یا پلیت مزوتینت‌ها، میزان آن کاهش می‌یابد) توجه داشتند. کلکسیونرهای برجسته شامل ویلیام ایتون، بارون دوم چالسمور (William Eaton, 2nd Baron Cheylesmore)و جان چالِنِر اسمیت (John Chaloner Smith) ایرلندی بودند.[۲]

تون[ویرایش]

مزوتینت به دلیل کیفیت مجلل تون (tone)هایش شناخته شده‌است: اول، به این دلیل که یک سطح یکنواخت که با ظرافت زبر شده، جوهر زیادی را در خود نگه می‌دارد و امکان چاپ رنگ‌های یکدست عمیق را فراهم می‌کند. ثانیاً به این دلیل که فرایند صاف کردن صفحه با ابزارهایی به نام بورین (burinبورنیشر(burnisher) و اسکراپر (scraper) اجازه می‌دهد تا درجه‌بندی‌های ظریفی در تن ایجاد شود. اسکراپر یک ابزار با انتهای مثلثی شکل است، و بورنیشر دارای انتهای گرد صاف - تقریباً شبیه به دسته قاشق می‌باشد.

مزوتینت کاران و سال تولد آن ها و[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Definition of MEZZOTINT". www.merriam-webster.com.
  2. Griffiths, 134–137 and 141–142

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mezzotint». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳.