صفحه نیمه‌حفاظت‌شده

محمود احمدی‌نژاد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

محمود احمدی‌نژاد
Mahmoud Ahmadinejad 2019 02.jpg
احمدی‌نژاد در اسفند ۱۳۹۷
عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام
شروع به کار
۱۴ مرداد ۱۳۹۲
گمارندهسید علی خامنه‌ای
رئیساکبر هاشمی رفسنجانی
سید محمود هاشمی شاهرودی
صادق لاریجانی
ششمین رئیس‌جمهور ایران
مشغول به کار
۱۲ مرداد ۱۳۸۴ – ۱۲ مرداد ۱۳۹۲
رهبرسید علی خامنه‌ای
معاون اولپرویز داوودی
اسفندیار رحیم مشایی
محمدرضا رحیمی
پس ازسید محمد خاتمی
پیش ازحسن روحانی
دهمین شهردار تهران
مشغول به کار
۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۲[۳] – ۷ تیر ۱۳۸۴[۴]
پس ازمحمدحسین مقیمی (سرپرست)
پیش ازعلی سعیدلو (سرپرست)
استاندار اردبیل
مشغول به کار
۷ آذر ۱۳۷۲ – ۷ آبان ۱۳۷۶
رئیس جمهوراکبر هاشمی رفسنجانی
وزیرعلی‌محمد بشارتی جهرمی
پس ازتأسیس استان
پیش ازسید حمید طهایی
اطلاعات شخصی
زاده
محمود صباغیان

۶ آبان ۱۳۳۵ (۶۳ ساله)
آرادان، استان سمنان، ایران
ملیتایرانی
حزب سیاسیجامعه اسلامی مهندسین (۱۳۶۷–اکنون)[۵]
جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی (۱۳۷۸–۱۳۹۰)
دیگر عضویت‌های سیاسیائتلاف آبادگران ایران اسلامی (۱۳۸۱–۱۳۸۴)
شورای هماهنگی نیروهای انقلاب اسلامی (۱۳۸۱–۱۳۸۳)
جبهه پیروان خط امام و رهبری (۱۳۷۸–۱۳۷۹)
دفتر تحکیم وحدت (۱۳۵۸–۱۳۵۹)
همسر(ان)اعظم‌السادات فراحی[۶][۷]
فرزندانمهدی[۸]
علیرضا[۹]
حسنا[۱۰]
خویشاوندانداوود احمدی‌نژاد (برادر)
پروین احمدی‌نژاد (خواهر)
اسفندیار رحیم مشایی (پدر عروس)
اقامتگاهنارمک، تهران
تحصیلاتمهندسی عمران
محل
تحصیل
دانشگاه علم و صنعت ایران
شغلسیاستمدارهیئت علمی
هیئت دولتدولت نهم، دولت دهم
جایزه‌هانشان‌های افتخار
امضا
وبگاهوبگاه رسمی
خدمات نظامی
وفاداریایران
خدمت/شاخهسپاه پاسداران
سال‌های خدمت۱۳۶۵–۱۳۶۷[۱۱][۱۲]
یگانقرارگاه حمزه سیدالشهدا[۱۱]
فرماندهواحد مهندسی رزمی لشکر ۶ ویژه پاسداران[۱۲]
جنگ‌ها/عملیات‌هاجنگ ایران و عراق
موقعیت‌های علمی
موضوع‌هامهندسی عمران (حمل‌ونقل)
مؤسسه‌هادانشگاه علم و صنعت ایران
پایان‌نامه
استاد راهنماحمید بهبهانی
سایر مشاوران علمیعلی منصور خاکی، سید غلامرضا شیرازیان، جلیل شاهی

محمود احمدی‌نژاد (زادهٔ ۱۳۳۵ در آرادان) سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ ششمین رئیس‌جمهور ایران بود. وی همچنین از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۶ اولین استاندار اردبیل و از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ شهردار تهران بود. او هم‌اکنون عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و دانش‌یار[۱۳] دانشگاه علم و صنعت ایران است.

احمدی‌نژاد در آرادان گرمسار در استان سمنان به دنیا آمد و در یک سالگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. در سال ۱۳۵۴ برای تحصیل در مهندسی راه و ساختمان وارد دانشگاه علم و صنعت ایران شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، به عنوان نماینده علم و صنعت در جلسات انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها شرکت می‌کرد. او تحصیلات خود را در این دانشگاه تا اخذ دکترای مهندسی عمران ادامه داد و در ۱۳۶۸ به عضویت هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت ایران درآمد. در دوران دهه شصت فرمانداری ماکو و خوی را بر عهده داشت. در ۱۳۷۲ به عنوان اولین استاندار اردبیل منصوب شد و تا ۱۳۷۶ این سمت را بر عهده داشت. در سال ۱۳۷۹ برای نمایندگی ششمین دوره مجلس شورای اسلامی از تهران نامزد شد که پیروز نشد. در ۱۳۸۲ او به عنوان شهردار تهران برگزیده شد و در این مقام در انتخابات نهم ریاست جمهوری ایران شرکت کرد و در ۳ تیر ۱۳۸۴ در دور دوم از این دوره با کسب ۱۷ میلیون رأی و با ۲۶٪ اختلاف نسبت به رقیب خود اکبر هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری، پیروز شد. احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۸، در پی انتخاباتی مناقشه برانگیز با ۲۴ میلیون و ۵۹۷ هزار رأی و ۲۹٪ درصد اختلاف نسبت به نامزد بعدی، میر حسین موسوی، پیروز شد و برای دومین بار به ریاست جمهوری رسید.[۱۴] از جمله اقدامات احمدی‌نژاد در دورهٔ ریاست جمهوری، اجرای طرح تحول اقتصادی بود که طبق آن سوخت سهمیه‌بندی شد، و همچنین یارانه‌های سوخت، آب، برق و مواد غذایی تدریجاً حذف به‌طور نقدی به مردم پرداخت شد. از دیگر اقدامات او پروژهٔ مسکن مهر به منظور خانه‌دار کردن خانواده‌های کم درآمد بود. در دورهٔ ریاست جمهوری او روابط با کشورهای در حال توسعه بر کشورهای توسعه یافته اولویت یافت و برنامهٔ هسته‌ای ایران با وجود فشارهای بین‌المللی که منجر به اعمال تحریم‌های اقتصادی شورای امنیت، آمریکا و اروپا علیه ایران شد، به پیش برده شد. در ۱۳۹۲، حسن روحانی با وعده بهبود شرایط کشور و تغییر سیاست‌های اقتصادی، سیاست خارجی و فرهنگی جانشین احمدی‌نژاد شد. احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶ نامزد شد ولی صلاحیت وی مورد تأیید شورای نگهبان قرار نگرفت.

کودکی و جوانی

کودکی

محمود احمدی‌نژاد در ۶ آبان سال ۱۳۳۵ در بخش آرادان از توابع گرمسار در استان سمنان به دنیا آمد. به گفته وی پدرش آهنگر بود و هفت فرزند داشت. محمود احمدی‌نژاد، که چهارمین فرزند خانواده‌است، به همراه خانواده در سن یک‌سالگی به تهران آمده و ساکن تهران شدند.[۱۵] در تصاویری که از صفحه آخر شناسنامه محمود احمدی‌نژاد منتشر شده،[۱۶] توضیحاتی در مورد تغییر نام خانوادگی وی دیده می‌شود. رابرت تیت، خبرنگار روزنامه گاردین نوشت که نام خانوادگی قبلی او «سبورجیان» (به معنای رنگرز) بوده‌است.[ملاحظات ۱]

تحصیلات

وی دوران تحصیل خود را تا مقطع پایانی متوسطه در مدرسه‌های تهران از جمله مدرسه سعدی و مدرسه دانشمند پشت سر گذاشت و با کسب رتبه ۱۳۲ از کنکور سراسری در سال ۱۳۵۴ در رشته مهندسی راه و ساختمان دانشگاه علم و صنعت ایران دوره تحصیلات عالی را شروع کرد.[۱۵] در سال ۱۳۶۵، پس از فارغ‌التحصیل شدن در مقطع لیسانس در همان سال (پس از ۱۱ سال)، در مقطع کارشناسی ارشد همان دانشگاه پذیرفته شد و در سال ۱۳۶۸ نیز به عضویت در هیئت علمی دانشکده عمران دانشگاه علم و صنعت ایران درآمد. در سال ۱۳۷۶ و هم‌زمان با داشتن سمت استانداری اردبیل و مشاور فرهنگی وزیر فرهنگ و آموزش عالی، موفق به دریافت مدرک تحصیلی دکترا در رشته مهندسی و برنامه‌ریزی حمل و نقل ترافیک شد.[۱۷] وی طی تدریس در این دانشگاه، پژوهش‌های علمی، راهنمایی چند پایان‌نامه کارشناسی ارشد در زمینه‌های مختلف مهندسی حمل و نقل را، بر عهده داشته‌است.[۱۵] احمدی‌نژاد در دوران دانشجویی عضو انجمن اسلامی و تیم فوتبال دانشگاه علم و صنعت ایران بود. او از هدایت‌کنندگان اصلی طیف فکری طرفداران خط امام در انجمن اسلامی بود، و به فعالیت‌های سیاسی می‌پرداخت. مجتبی ثمره هاشمی، صادق محصولی، مسعود زریبافان و علیرضا علی‌احمدی از دوستان دوران دانشجویی احمدی‌نژاد بودند.[۱۸]

ادعای شرکت در گروگان‌گیری سفارت آمریکا

پس از انتخاب محمود احمدی‌نژاد به ریاست جمهوری چند نفر از کارمندان سفارت آمریکا که در جریان تصرف سفارت آمریکا به گروگان گرفته شده بودند، احمدی‌نژاد را یکی از گروگان‌گیرها معرفی کردند.[۱۹] علاوه بر این برخی گروه‌های بسیجی در ایران نیز وی را از شرکت کنندگان در این واقعه نام برده بودند.[۲۰] با این حال سازمان سیا معتقد است که هیچ مدرکی تاکنون دال بر این ادعاها قابل اثبات نبوده‌است.[۲۱]

این موضوع بلافاصله از سوی تعدادی از دانشجویان فعال در ماجرای اشغال سفارت آمریکا رد شد. ابراهیم اصغرزاده نیز از مخالفت احمدی‌نژاد با پیشنهاد تصرف سفارت آمریکا خبر داد. ابراهیم اصغرزاده اظهار داشت: «احمدی‌نژاد کمونیسم را خطر جدی‌تری می‌پنداشت و به جای آن اشغال سفارت شوروی را پیشنهاد می‌کرد.» به همین جهت ابراهیم اصغرزاده، محسن میردامادی و حبیب‌الله بیطرف همگی مصمم شده و احمدی‌نژاد را از عملیات خارج کردند.[۲۲] البته ایده حمله به سفارت شوروی را کسی جدی نگرفت.[۲۳] عباس عبدی نیز گفت احمدی‌نژاد پس از اشغال سفارت می‌خواست به ما بپیوندد، اما ما اجازه ندادیم وارد سفارت شود یا به گروه ما بپیوندد.[۲۴]

دهه شصت

احمدی‌نژاد در دههٔ شصت خورشیدی، چهار سال سمت معاون و فرماندار ماکو و خوی در استان آذربایجان غربی و دو سال سمت مشاور استاندار کردستان را بر عهده داشت.[۱۵]

دعاوی شرکت در ترور قاسملو

پس از آنکه پیتر پلز سخنگوی حزب سبز اتریش اعلام کرد که احمدی‌نژاد در ترور عبدالرحمان قاسملو دبیرکل حزب دموکرات کردستان ایران در وین نقش داشته‌است، سخنگوی وزارت کشور اتریش اعلام کرد که تحقیقاتی را در این زمینه آغاز خواهد کرد.[۲۵][۲۶] این موضوع توسط دو نفر از چهره‌های اطلاعاتی اصلاح طلب، سعید حجاریان و علی ربیعی (عضو شورای عالی امنیت ملی) تکذیب شد.[۲۷]

حضور در جنگ

به نوشته تابناک وی در دوران جنگ ایران و عراق به عنوان داوطلب بسیج در قسمت‌های متعدد جبهه به ویژه مهندسی حضور پیدا کرد.[۲۸]

استانداری اردبیل

احمدی‌نژاد در سال ۱۳۷۲، در دولت دوم اکبر هاشمی رفسنجانی در شرایطی که به عنوان مشاور فرهنگی وزیر فرهنگ و آموزش عالی فعالیت می‌کرد به سمت استانداری استان تازه تأسیس اردبیل برگزیده شد و تا پایان کار دولت دوم رفسنجانی (سال ۱۳۷۶) این سمت را بر عهده داشت.[۲۹] برخی اقدامات و دست‌آوردهای او در زمان استانداری به شرح زیر است:

  • راه‌اندازی تشکیلات اداری استان
  • انتخاب به عنوان استاندار نمونه کشور در سه سال متوالی
  • استانداری برتر در زمینه فعالیت عمرانی
  • بازسازی ۷۵۰۰ واحد مسکونی تخریب شده در جریان زلزله اردبیل در طول ۷ ماه.[۱۵]

اقدامات احمدی‌نژاد در بازسازی سریع خانه‌های تخریب‌شده در زمان زلزله اردبیل در سال ۱۳۷۵ که هزار کشته به جای گذاشت، مورد تقدیر قرار گرفت؛ ولی در آرای انتخابات ریاست جمهوری در استان اردبیل او از میان هفت کاندیدای انتخاباتی رتبه ششم را به دست آورد، منتقدین او، این رأی را نشانه نارضایتی مردم اردبیل از استانداری او دانستند.[۳۰]

احمدی‌نژاد در انتخابات دوره ششم ریاست جمهوری و دورهٔ دوم هاشمی رفسنجانی، زمانی که استاندار اردبیل بود، از مسئولین ستاد تبلیغاتی هاشمی در تهران بود.[۳۱]

در زمان استانداری اردبیل، شکایت وی مبنی بر نشر اکاذیب از روزنامه سلام، همراه با کیفرخواست یکی از اعضای موتلفه از طرف نمایندگان، در روند تعطیلی روزنامه سلام در تیرماه ۱۳۸۷ مؤثر بود. این در حالی بود که وزارت اطلاعات به عنوان شاکی اصلی، شکایت خود را از روزنامه سلام پس گرفته بود.[۳۲]

وی پس از پایان فعالیت در اردبیل، در سال ۱۳۷۷ کاندیدای نخستین دوره انتخابات شورای شهر تهران و در سال ۱۳۷۸ کاندیدای ششمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی از تهران زیر عنوان «فهرست ۳۰ نفره ائتلاف خط امام و رهبری» در کنار هاشمی رفسنجانی، علی لاریجانی و غلامعلی حدادعادل بود[۳۳] که در هر دو انتخابات ناکام شد. وی همچنین متهم به دستکاری در نتیجه انتخابات از طرف شورای نگهبان است.[۳۴] او رئیس ستاد انتخاباتی اکبر هاشمی رفسنجانی در انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی در منطقه نارمک بود.[۳۵]

شهرداری تهران

محمود احمدی‌نژاد - می ۲۰۰۲

احمدی‌نژاد در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۲ و به دنبال پیروزی فهرست آبادگران در انتخابات دوم شورای اسلامی شهر تهران به عنوان شهردار این شهر توسط این شورا انتخاب شد.[۱۵] احمدی‌نژاد در دوره شهرداری اقداماتی چون جایگزین کردن تعداد زیادی از چراغ‌های قرمز و تقاطع‌ها با دور برگردان،[۳۶][۳۷] تلاش ناموفق برای پلمپ نمایشگاه بین‌المللی تهران،[۳۸][۳۹][۴۰] تغییر مدیریت و محتوای روزنامه همشهری، تقویت و تأسیس مراکز مذهبی و دسته‌های سینه زنی در شهرداری، برخورد با فرهنگسراها به عنوان محل فساد و منکر، و تعطیل کردن برخی مراکز فرهنگی شهرداری چون خانه تئاتر، اداره تئاتر، آموزشگاه مجسمه‌سازی، تئاتر نصر و تئاتر پارس بود.[۴۱]

انتخابات ریاست جمهوری

انتخابات ریاست‌جمهوری دوره نهم ۱۳۸۴

وی در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران، با شعار انتخاباتی «می‌شود و می‌توانیم» وارد عرصه رقابت شد.

شعارها و برنامه‌ها برای انتخابات

از مهم‌ترین برنامه‌ها و شعارهای انتخاباتی وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دولت کارآمد و عدالت‌گستر
  • عدم وجود حرکت سختگیرانه در مورد حجاب بانوان ایرانی
  • سلامت مدیران
  • مبارزه با فساد اداری
  • پیشگیری از بروز شکاف بین دولت و مردم
  • تشکیل «دولت اسلامی»
  • تثبیت و تقویت آرمان‌خواهی و برائت از ایده‌آلیسم
  • گفتمان خدمت به جای قدرت
  • علمی‌کردن مدیریت
  • کاهش نرخ تورم از طریق کاهش هزینه‌های دولت و کاهش نرخ سود بانکی
  • بسط توسعه سیاسی از طریق بالا بردن قدرت نقد و مشارکت مردم
  • اولویت دادن به تولید داخلی
  • حضور دولت در هر استان برای حل مشکلات بخشی
  • کاهش تصدی‌گری دولت
  • بالندگی فرهنگ از طریق تقویت هویت ملی و تاریخی و اسلامی ایران
  • ایجاد فضای آرمانی و آرمانخواهی در کشور برای مقابله با معضلات فرهنگی

گفتگوی بدون واسطه با مردم و کاستن از سفرهای غیرضروری خارجی و خودداری از همراه بردن خانواده و افراد غیرلازم در سفرهای خارجی، بخش‌هایی از وعده هائی بود که آقای احمدی‌نژاد قبل و بعد از انتخاب به ریاست جمهوری در این زمینه به مردم ایران داد.[۴۲]

«دیده شدن پول نفت بر سر سفره‌های مردم» یکی از شعارهای انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد بود. وی در اولین سخنرانی پس از پیروزی در انتخابات باز هم وعده دیده شدن پول نفت بر سر سفره مردم را اعلام کرد. وی گفت که صنعت نفت ایران در اختیار یک خانواده خاص است که در جریان انتخابات از آن به نفع خود سوءاستفاده کرده‌اند. او شفاف‌سازی صنعت نفت و گاز ایران و مبارزه با مافیا را از اهداف خود اعلام کرد: «فضای حاکم بر قراردادهای (نفتی) ما در زمینه تولید و صادرات روشن نیست. ما باید آن را شفاف سازیم.»[۴۳] او هیچگاه آنچه را که مافیای نفت می‌نامید روشن نساخت و در دوران ریاست جمهوری اش چندین قرار داد نفتی را در اختیار سپاه پاسداران قرار داد و اختیار فروش نفت را نیز بر خلاف قانون به بنیاد مستضعفان سپرد.[۴۴] به گفتهٔ او، این در قالب طرح سهام عدالت عملی شده، و به زودی سود این سهام نیز، عاید ۲ دهک پایین جامعه، بازنشستگان و دیگر کسانی که مستحق دریافت این سهام بوده‌اند، می‌شود.[۴۵][۴۶][۴۷]

وی در دور اول با کسب ۱۹٪ آرا پس از اکبر هاشمی رفسنجانی(۲۱٪) یعنی با کسب ۵ میلیون و ۷۱۱ هزار و ۶۹۶ رأی یعنی ۵۰۰ هزار و ۲۴۱ رأی کمتر از اکبر هاشمی رفسنجانی نفر دوم شد، و به دور دوم انتخابات راه یافت. در دور دوم، با کسب ۱۷ میلیون و با فاصله ۷ میلیونی از هاشمی رفسنجانی توانست رئیس‌جمهور ایران شود.

انتخابات ریاست‌جمهوری دوره دهم ۱۳۸۸

محمود احمدی‌نژاد
در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸

در این دوره احمدی‌نژاد با وارد کردن اتهام‌های اقتصادی به خانوادهٔ اکبر هاشمی رفسنجانی و همچنین خانوادهٔ علی‌اکبر ناطق نوری و محسن صفایی فراهانی در مناظره با میرحسین موسوی خبرساز شد.[۴۸]

وی در این انتخابات که با ۸۵٪ بیشترین مشارکت مردمی در انتخابات‌های ریاست جمهوری ایران را شاهد بود،[۴۹] با کسب ۲۴٬۵۹۲٬۷۹۳ رأی و ۶۲٪ آراء پیروز شد. سه تن از کاندیداهای رقیب وی یعنی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و محسن رضایی نتیجه انتخابات را زیر سؤال بردند. و بزرگترین اعتراض ایرانیان سراسر جهان علیه جمهوری اسلامی طی ۳۰ سال پیش از آن تاریخ شکل گرفت.[۵۰] محسن رضایی در هفته دوم پس از انتخابات به علت «شرایط ویژه کشور» از پیگیری شکایتش منصرف شد[۵۰] و بعدها با نفی تقلب در انتخابات گفت «ما باید به به سازوکارهای قانون‌اساسی احترام می‌گذاشتیم.»[۵۱] شورای نگهبان به عنوان مرجع رسمی رسیدگی به شکایات و اعتراض‌ها پس از بررسی، در گزارش تفصیلی خود صحت دهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری را تأیید کرد.[۵۲] ولی کمیته صیانت از آرای موسوی شورای نگهبان را متهم به چشم‌پوشی از تخلفات انتخاباتی و ارائه اطلاعات نادرست کرد.[۵۳] یک عضو ستاد انتخاباتی محسن رضایی به اظهارات سخنگوی شورای نگهبان مبنی بر کاهش آرای محسن رضایی در بازشماری آراء واکنش نشان داد و او را به خلاف گویی متهم کرد.[۵۴]

تشکیل دولت

دور اول

آغاز ریاست جمهوری

محمود احمدی‌نژاد - ۱۸ نوامبر ۲۰۱۰

احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ متن کامل برنامهٔ دولت خود را اعلام کرد.[۴۲] او دولت خود را «دولت مهرورزی» یا «دولت مهر» نامید.

گزینش وزرا

احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۸۴ کابینهٔ پیشنهادی خود را به مجلس معرفی کرد. یکی از شروط گزینش وزرا از سوی احمدی‌نژاد موافقت آنان با مفاد میثاق‌نامه‌ای تحت عنوان «میثاق‌نامهٔ دولت اسلامی» و امضای آن بود. بر خلاف بسیاری از پیشبینی‌ها مبنی بر انتخاب تمامی نامزدها از سوی مجلس شورای اسلامی، نمایندگان پس از تحقیق و بحث پیرامون وزیران پیشنهادی، در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۸۴ چهار تن از آنان را فاقد صلاحیت احراز پست وزارت تشخیص داده و به بقیه رأی اعتماد دادند. اشعری، علی‌احمدی، هاشمی و سعیدلو که به ترتیب برای وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، تعاون، رفاه و تأمین اجتماعی و نفت پیشنهاد داده شده بودند موفق به کسب رأی اعتماد از مجلس نشدند.

احمدی‌نژاد طبق قانون اساسی، سه ماه فرصت داشت تا افراد دیگری را به جای نامزدهای رد صلاحیت شده به مجلس پیشنهاد بدهد.

وی دو وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و اطلاعات کابینهٔ نهم را ۸ روز پیش از پایان کار دولت نهم عزل کرد.[۵۵]

دور دوم

امضای حکم ریاست جمهوری

حکم ریاست جمهوری او در روز ۱۲ مرداد از سوی رهبر ایران امضاء شد و او ۱۴ مرداد، در محل مجلس شورای اسلامی سوگند خورد. در این دو مراسم برای اولین بار رئیس‌جمهور اسبق و نیز رئیس مجلس خبرگان رهبری و دو تن از رقبای انتخاباتی او حضور نداشتند. محسن رضایی رقیب دیگر او هم اعلام کرد برای احترام به رهبری در مراسم شرکت می‌کند.[۵۶]

گزینش وزرا

او در تاریخ جمهوری اسلامی ایران تنها رئیس‌جمهوری است که در دولت دوم خود، ۳ زن را برای تصدی مقام وزارت به مجلس معرفی کرد که فقط یکی از آن‌ها (وزیر پیشنهادی بهداشت) موفق به اخذ رأی اعتماد شد. بررسی رأی اعتماد وزیران پیشنهادی کابینهٔ دوم وی، از روز یک‌شنبه ۸ شهریور ۱۳۸۸ در مجلس آغاز شد.[۵۷]

عملکرد دولت

سیاست داخلی

آزادی‌های اجتماعی

وی پیش و پس از پیروزی، بارها خود را از حامیان آزادی‌های اجتماعی معرفی کرده و گفت هنگامیکه رقبای چپ گرایش در سال‌های اول انقلاب با جوانان برخورد می‌کرده‌اند وی با آنان مخالفت می‌کرده: «همین آقایان مینی‌بوس سر خیابان‌های تهران می‌گذاشتند و سرباز می‌گذاشتند که آرایش‌های خانم‌های مردم را کنترل کنند و هر کدام غلیظ بود، سوار مینی‌بوس کنند و ما معترض بودیم که اینها خلاف شرع است. حق ندارید با مردم این‌گونه برخورد کنید، اینها مردم ما هستند».[۵۸] پس از بحث‌های مطرح شده راجع به طرح ارتقای امنیت اجتماعی فرمانده نیروی انتظامی (احمدی مقدم) عنوان کرد اختیار تعیین نوع پوشش مردم در طرح ابلاغی توسط احمدی‌نژاد به پلیس داده شده‌است و او در جریان جزئیات این طرح هم بوده‌است.[۵۹][۶۰][۶۱]

الگوی نو تعداد فرزندان خانواده و راهبرد جمعیتی

پیش از محمود احمدی‌نژاد به ویژه پس از پایان جنگ ۸ ساله ایران و عراق، بینش بیشتر مردم ایران بر پایه شعار «فرزند کمتر زندگی بهتر» بود (شعاری که در دولت علی اکبر هاشمی رفسنجانی مطرح شده بود) که این دیدگاه با آغاز ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد نیز در اندیشه مردم باقی‌مانده بود. رئیس‌جمهور ایران در مهرماه ۱۳۸۵ این شیوه زندگی و مهار جمعیت را نکوهش کرد و داشتن تنها دو کودک یا کمتر را، روش و راهبردی نادرست برشمرد. ششمین رئیس‌جمهور ایران توانایی دولت در گرداندن و برآمدن یکصد و بیست میلیون نفر جمعیت را، کاری شدنی و بی‌خدشه برشمرد. این سخنان مورد سرزنش‌های بسیاری قرار گرفت و از دید کارشناسان یک بدنگری دربارهٔ تنظیم خانوار انگاشته شد. البته این در هنگامی بود که نرخ گرانی در ایران پایداری بسنده را نداشت و درصد بیکاری ۱۱٪ برآورد شده بود. این گفته‌ها یادآور و پیگیری رویه روح‌الله خمینی مبنی برداشتن فرزند بیشتر در سال‌های آغازین انقلاب اسلامی ایران بود.[۶۲][۶۳]

بعداً رهبر جمهوری اسلامی ایران، خامنه‌ای نظر احمدی‌نژاد را تأیید کرد. او گفت: «ما اگر چنانچه با این شیوه‌ای که امروز داریم حرکت می‌کنیم پیش برویم، در آیندهٔ نه چندان دور، یک کشور پیری خواهیم بود که علاج این بیماری پیری هم در حقیقت در دسترس نیست… طبعاً این کشور با این سطح وسیع، با این تنوّع آب و هوایی، با این امکانات فراوان زیرزمینی، با این استعداد بالقوّه¬ ی علمی که در این کشور وجود دارد، می‌تواند یک کشور پر جمعیّتی باشد و ان شاءالله خودش هم این جمعیت را اداره کند؛ یعنی همچنان که ما فکر می‌کنیم که اگر چهار پنج بچّه افتاد روی دوش یک خانواده وضع زندگیشان چگونه خواهد شد، فکر این را هم بکنید که این چهار پنج بچّه وقتی بزرگ شدند و کاری پیدا کردند و شغلی پیدا کردند چه کمکی می‌توانند به پیشرفت کشور بکنند؛ یعنی این را هم باید فکر کرد.»[۶۴]

لحن گفتار

احمدی‌نژاد دارای لحن و ادبیاتی است که رؤسای جمهور پیشین ایران از آن استفاده نمی‌کردند. کارشناسان حوزه سیاست و دیپلماسی استفاده از این ادبیات را صحیح نمی‌دانند. نمونه‌هایی از ادبیات محمود احمدی‌نژاد: مثل کره بز، آبو بریز اونجات که می سوزه، خس و خاشاک و…[۶۵] علاوه بر تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه نیز از طرز گفتار او انتقاد کرده‌است.[۶۶]

فرهنگ و دانشگاه

مطرح کردن «انقلاب فرهنگی دوم» توسط هواداران دولت، ادعای ممانعت از تحصیل عده‌ای دانشجویان منتقد،[۶۷] انتصاب افراد روحانی به ریاست دانشگاه تهران و دانشگاه علامه طباطبایی،[۶۸] بازنشسته کردن اجباری استادان، احضار فعالان دانشجویی به کمیته‌های انضباطی و در مواردی اخراج آنان، تنش و اعتراضات گسترده دانشجویی در دانشگاه‌های مختلف،[۶۹] از تحولات مهم دوره وی در دانشگاه‌ها بود.

محمود احمدی‌نژاد در روز ۲۱ آذر ۱۳۸۵ برای سخنرانی در دانشگاه امیر کبیر حضور یافت که با استقبال عده از دانشجویان و اعتراض شدید تعدادی دیگر از دانشجویان مواجه شد. به گفته برخی شاهدان این عمل نمایشی، معترضین در این تجمع شعارهایی علیه اقدامات محمود احمدی‌نژاد و وزیر آموزش عالی داده و شعار مرگ بر دیکتاتور سر دادند و عکس احمدی‌نژاد نیز به آتش کشیده شد.

خبرگزاری‌ها گزارش کرده‌اند که درگیری لفظی و در برخی موارد فیزیکی مخالفان و موافقان آقای احمدی‌نژاد در طول مراسم تکرار می‌شد. مخالفان به اقدامات احمدی‌نژاد در دانشگاه‌ها اعتراض داشتند.

احمدی‌نژاد در واکنش به آتش‌زدن عکس وی در هنگام سخنرانی، خطاب به دانشجویان گفت: «اگر هزار بار هم بسوزیم، عقب‌نشینی نمی‌کنیم.»[۷۰] مدتی بعد، احمدی‌نژاد در مطلبی تحت عنوان «آزادی» که در وبلاگ خود منتشر کرد، با اشاره به مراسم دانشگاه امیرکبیر از این ماجرا به عنوان جلوه‌ای از آزادی در ایران یاد کرد و گفت که از اهانت تعدادی از دانشجویان ناراحت نشده‌است.[۷۱]

سؤال نمایندگان مجلس از محمود احمدی‌نژاد

سؤال نمایندگان مجلس از محمود احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۹۰ برگزار شد که با واکنش‌هایی از سوی محمود احمدی‌نژاد، حامیان و مخالفانش مواجه شد.

نمایندگان مجلس سؤالاتی دربارهٔ اقتصاد، مترو، مکتب ایرانی، حجاب اسلامی، غیبت یازده روزه محمود احمدی‌نژاد، وزیر ورزش و عزل منوچهر متکی پرسیدند که پاسخ‌های احمدی‌نژاد حاشیه‌هایی را در پی داشت.[۷۲][۷۳]

پخش فیلم ملاقات مرتضوی با فاضل لاریجانی در مجلس

در ۱۵ بهمن ۹۱ در جریان استیضاح عبدالرضا شیخ‌الاسلامی، وزیر کار وقت، احمدی‌نژاد به منظور دفاع از وزیر کار به مجلس رفت و در حین سخنرانی خود در دفاع از وزیر کار، خواهان پخش فیلم ملاقات فاضل لاریجانی و مرتضوی رئیس سازمان تأمین اجتماعی شد. پس از پخش دقایقی از این فیلم، رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد به دلیل کیفیت نامناسب به خواندن صحبت‌های انجام شدهٔ آن پرداخت. محتوای این ویدئو مربوط به دیدار سعید مرتضوی رئیس تأمین اجتماعی و فاضل لاریجانی برادر رئیس مجلس دربارهٔ درخواست رشوهٔ ۳۰۰ میلیونی توسط فاضل لاریجانی از مرتضوی و قرارداد واگذاری شرکت‌های تأمین اجتماعی به بخش خصوصی بود. در خلال خواندن متن این گفتگو توسط رئیس‌جمهور، مجلس برای دقایقی دچار تنش شد.

بعد از پخش ویدئو هم تعداد زیادی از نمایندگان نسبت به این موضوع انتقاد داشتند که علی لاریجانی در واکنش به شلوغی صحن علنی گفت: «امروز روز مهمی است. اجازه بدهید حرفشان را بزنند اگر موضوعی راجع به بستگان ما بوده، بگذارید در این‌باره حرفی بزنند».[۷۴][۷۵]

پس از پایان سخنان احمدی‌نژاد، علی لاریجانی سخنان وی را نامربوط به استیضاح و «تهمت» و «اتهام» خواند و مشکل احمدی‌نژاد را آن دانست که «بر اساس سلیقه عمل می‌کند و به قانون تمکین نمی‌کند».

لاریجانی با «مافیایی» خواندن ضبط این جلسه، گفت: «اقدامات مافیایی و توطئه‌آمیز در سطح یک رئیس‌جمهور نیست و برخی رفتارهای دولت کیان اخلاقی جامعه را به فساد می‌کشاند. رئیس‌جمهور ادبیات اخلاقی را رعایت نمی‌کند استیضاح یک چیز بود چرا اینها را مطرح کردید؟ اما خوب شد شما که مرتب در جامعه «بگم بگم» راه انداخته‌اید این فیلم را پخش کردید و حرفتان را زدید تا مردم شخصیت شما را بیشتر بشناسند».

علی لاریجانی همچنین به نقل از داوود احمدی‌نژاد، برادر محمود احمدی‌نژاد، گفت که اطرافیان رئیس دولت با سازمان مجاهدین خلق و بیگانگان رابطه دارند و دچار فساد مالی هستند.

پس از سخنان لاریجانی، احمدی‌نژاد خواستار صحبت کردن شد که لاریجانی چنین اجازه‌ای به او نداد و گفت: «شما شئونات جمهوری اسلامی را رعایت نکردید و اتهام زدید. دیگر حقی برای صحبت کردن ندارید، به سلامت».[۷۶]

برخی تحلیلگران از وقایع این روز با عنوان «یکشنبهٔ سیاه» یاد کردند.[۷۶][۷۷][۷۸][۷۹] این وقایع با عتاب شدید رهبر جمهوری اسلامی روبرو شد.[۸۰][۸۱][۸۲]

موافقان و مخالفان

رهبر ایران سید علی خامنه‌ای وی را به خاطر مقاومت در برابر فشارهای بین‌المللی برای متوقف ساختن برنامه اتمی ایران مورد تمجید قرار داده‌است. وی همچنین اعضای کابینه دولت او را به خاطر رد عقاید غربی، که به قول وی در دولت قبلی نفوذ کرده بود، ستود.[۸۳]

یکی از موافقان وی، فاطمه رجبی همسر غلامحسین الهام است که با انتشار کتابی، احمدی‌نژاد را «معجزه هزاره سوم» نامید.[۸۴]

میرحسین موسوی نخست‌وزیر پیشین ایران در انتقاد از عملکرد دولت احمدی‌نژاد گفته است که «عملکرد این دولت آبروی ایرانیان را در جهان برده‌است». او در ادامه تصریح کرده که نباید کارهایی انجام شود که حیثیت کشور ایران در جهان خدشه‌دار شود.[۸۵]

علی لاریجانی، نامه‌هایی در اعتراض به قانون‌شکنی‌های دولت به احمدی‌نژاد نوشت.

مهدی کروبی از دیگر منتقدان وی گفت: «احمدی‌نژاد را رئیس‌جمهور ایران نمی‌دانم.» کروبی «واکنش‌های خودجوش» مردم به نتیجه انتخابات را که به گفته مقامات دولت آقای احمدی‌نژاد به پیروزی او انجامیده‌است بیانگر «عدم مشروعیت این نتیجه» دانسته‌است.[۸۶]

هوگو چاوز از حامیان احمدی‌نژاد گفت: «دنیا باید به پیروزی احمدی‌نژاد احترام بگذارد». رئیس‌جمهوری ونزوئلا، در یکی از نطق‌های هفتگیش در ۳۱ خرداد ۱۳۸۸ در رادیو و تلویزیون آن کشور، گفت: «برخی می‌خواهند با خدشه‌دار کردن پیروزی تمام‌عیار احمدی‌نژاد، دولت و انقلاب اسلامی را تضعیف کنند».[۸۷]

هدفمندی یارانه‌ها

از ابتدای زمزمه‌های آغاز هدفمندی، این طرح انتقادها و مخالفت‌های بسیاری را از سوی افراد مختلف متوجه خود میدید و ظن این میرفت که کلید خوردن طرح میتواند فشارهایی را به لحاظ اقتصادی به مردم وارد آورد. احمدی نژاد حامی اجرای طرح فوق بود و باور داشت با اجرای طرح فقر ریشه‌کن میشود و حتی در اوان اجرای طرح نیز فشاری بر مردم وارد نمی‌گردد. عزت‌الله یوسفیان عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس در این خصوص گفت که در سالهای ابتدایی اجرای طرح بر شدت مشکلات مردم افزوده میشود، او همچنین اظهارات احمدی‌نژاد در مورد عدم ورود هرگونه فشار بر اقشار مردم را مردود و این گفته ها را «در حد حرف» دانست. در اوان اجرای این طرح بسیاری از نمایندگان مجلس از خطر ورود شوک اقتصادی و فشار بر اقشار متوسط و به خصوص ضعیف جامعه خبر میدادند.[۸۸]

عملکرد احمدی‌نژاد همواره بخاطر نحوه اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها مورد نقد بوده است و از این حیث به پوپولیسم متهم شده؛ روزنامه ایران طی مقاله ای به نقل از علی سرزعیم در این خصوص نوشت که اصل این ایده که قیمت حامل‌های انرژی را اصلاح و درآمد آن را به‌صورت مساوی میان مردم تقسیم کنند پوپولیسم نیست، به گفته او اصلاح‌طلبان به اشتباه تصور می‌کردند که این ایده پوپولیستی است و حتی افرادی مثل محسن رنانی و جوادی آملی و سیاستمداران این تصور اشتباه را داشتند، درحالی که پرداخت یارانه نقدی کار درستی بود.[۸۹] به بیان او برخی منتقدین شیوه اجرای این طرح را بد میدانستند، سرزعیم در این خصوص باور دارد که همین اجرای ضعیف نیز بعضاً موجب کاهش فقر و نابرابری شده.[۹۰]

احمدی‌نژاد و دمیتری مدودوف

سیاست خارجی

کشورهایی که محمود احمدی‌نژاد در طول مدت ریاست جمهوریش بازدید کرد.
احمدی‌نژاد و لولا داسیلوا
یکاترینبورگ روسیه ۱۶ ژوئن ۲۰۰۹

شما فکر می‌کنید اگر جمع شوید و کاغذ پاره صادر کنید، می‌توانید جلوی پیشرفت ملت ایران را بگیرید، شما در بیست و هشت سال گذشته ما را محاصره اقتصادی و تحریم کردید، اما امروز ملت ایران هسته‌ای است.[۹۱]

«
»
در واکنش به تحریم‌های شورای امنیت در سال ۱۳۸۵

سفرهای خارجی و استانی احمدی‌نژاد، نقطه نظرات و سخنرانی‌های وی در دوران ریاست جمهوری اش، بازتاب‌های متفاوتی در ایران و دنیا داشته‌است، که می‌توان به مهم‌ترین آن‌ها از نظر وسعت واکنش موافقان و مخالفان با عناوین زیر اشاره کرد.

دیدگاه دربارهٔ هولوکاست

محمود احمدی‌نژاد در ۴ آبان ۱۳۸۴ در کنفرانسی با نام کنفرانس حمایت از فلسطینی‌ها که در تهران برگزار شد، موجودیت کشور اسرائیل و همچنین مسئله هولوکاست را زیر سؤال برد. وی در سخنانش از تغییر رژیم اسرائیل سخن گفت و این عبارت را به کار برد: «جهان بدون اسرائیل امن‌تر خواهد بود». با استناد به ترجمهٔ مؤسسهٔ اسرائیلی تحقیقات خاورمیانه (میمری)، چنین برداشت شد که اسرائیل باید از روی زمین «محو» شود. ترجمهٔ رسمی حرف او در وبگاه ریاست جمهوری، خلاف این موضوع را بیان می‌کند. البته وی در مصاحبه با کانال France-۲۴ گفت که شوروی نیز از روی زمین محو شده‌است ولی هیچ مشکلی برای مردم دنیا پیش نیامده‌است ما نیز خواهان این‌گونه محو اسراییل هستیم یعنی با برگزاری همه‌پرسی بین تمامی ساکنان آن منطقه و فلسطینیانی که از آنجا آواره شده‌اند آن‌ها خود حکومت خود را انتخاب کنند.[نیازمند منبع] وی همچنین در مورد حقیقت داشتن هولوکاست ابراز تردید کرد و کشتار میلیون‌ها یهودی در جنگ جهانی دوم را «افسانه» دانست.[۹۲][۹۳][۹۴][۹۵] او با طرح سوالاتی دربارهٔ ماهیت هولوکاست، محققین را به تحقیق مجدد دربارهٔ این موضوع دعوت کرد.[۹۶]

وی در همین سؤالاتی را مطرح کرد و خواستار پاسخ کشورهای مدافع موجودیت هولوکاست شد. این سوالات عبارتند از:[۹۷][۹۸][۹۹]
۱ اگر واقعه هولوکاست یک واقعه تاریخی است چرا اجازه تحقیق دربارهٔ آن به دانشمندان داده نمی‌شود؟
۲ چرا دانشمندانی در اروپا به خاطر تحقیق و نظر مخالف مشهور در این مسئله، در زندان هستند؟
۳ هولوکاست در کجا اتفاق افتاده‌است؟
۴ چه کسانی آن جنایت را مرتکب شده‌اند؟
۵ آیا برای جبران حادثه‌ای که در اروپا اتفاق افتاده، فلسطین و مردم فلسطین باید تاوان پس بدهند؟
۶ هولوکاست یک واقعه تاریخی است چرا این قدر اهمیت پیدا کرده‌است و چه نتیجه‌ای امروز می‌خواهد از آن گرفته شود؟

بنابر گزارش بی‌بی‌سی این سخنان واکنش‌های شدید جهانی را در پی داشت. برگزاری همایش بررسی واقعه هولوکاست در تهران باعث تحریم دفتر مطالعات وزارت خارجه توسط ده‌ها مؤسسه مطالعاتی، اعتراض رسمی اتحادیه اروپا و ایجاد فرصت برای اسرائیل برای غیرمنطقی جلوه دادن دولت ایران شد.[۱۰۰]

جدا از بازتاب خارجی در داخل ایران نیز واکنش‌های متعددی نسبت به این مسئله ابراز شد. چندی پس از اظهارات احمدی‌نژاد، محمد خاتمی، رئیس‌جمهوری سابق ایران، در مصاحبه‌ای با روزنامه فایننشال تایمز ضمن تأیید واقعیت هلوکاست، همزیستی اسرائیل و فلسطین را قابل قبول دانست.[۱۰۱]

سفرهای خارجی

محمود احمدی‌نژاد در طول ۸ سال ریاست جمهوری خود، ۱۱۹ سفر خارجی داشته که کشورهای آمریکا و ونزوئلا در صدر سفرهای دولت او قرار دارد، که سهم دولت اول او ۵۸ سفر بین‌المللی است. احمدی‌نژاد اولین سفرهای بین‌المللی خود را در هر دو دوره ریاست جمهوری، از ایالات متحده آمریکا آغاز کرد.

احمدی‌نژاد از مرداد ۸۴ تا تیر ۹۲، به ۱۶ کشور آسیایی، ۱۲ کشور آفریقایی، ۷ کشور واقع در قاره آمریکا و ۵ کشور اروپایی سفر کرد.

سفر احمدی‌نژاد به کشورهای اروپایی شامل روسیه، دانمارک، ارمنستان، آذربایجان و ترکیه بوده‌است.

احمدی‌نژاد در مجموع ۹ بار به نیویورک، ۸ بار به ونزوئلا، ۶ بار به تاجیکستان، ۵ بار به کشورهای ترکیه، سوریه و قطر، ۴ بار به چین و آذربایجان، ۳ بار به بولیوی، سنگال، ترکمنستان و پاکستان، ۲ بار به برزیل، افغانستان، قزاقستان، سودان، ارمنستان، نیکاراگوئه، کوبا، اکوادور، عربستان و اندونزی و یک بار به سایر کشورهای دیگر از جمله: گامبیا، زیمبابوه، اوگاندا، مالی، نیجر، نیجریه، لبنان، موریتانی، ویتنام، مصر، بنین، غنا، عراق، کویت، الجزایر و… سفر کرده‌است.[۱۰۲]

محمود احمدی‌نژاد، در سال ۲۰۱۲ میلادی، از دانشگاه هاوانا در کوبا دکترای افتخاری گرفت.[۱۰۳]

حضور در سازمان ملل

محمود احمدی‌نژاد در تمام سال‌های ریاست جمهوری‌اش و در مجموع هشت بار برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل به نیویورک مسافرت کرد. پس از نخستین سفر او بود که ماجرای هاله نور احمدی‌نژاد خبرساز شد و نیز در آخرین سفر او همراه بردن کاروانی ۱۲۰ نفره شامل پسر، عروس و مادر عروس احمدی‌نژاد انتقاداتی را برانگیخت که همانند ماجرای هاله نور، با وجود پخش تصاویر مربوط، ماجرا توسط احمدی‌نژاد تکذیب شد.[۱۰۴]

سفر به نیویورک (۲۰۰۷)
سخنرانی احمدی‌نژاد در دانشگاه کلمبیا

محمود احمدی‌نژاد صبح روز یکشنبه ۱ مهر برای شرکت در اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد همراه با هیئت عالی‌رتبه عازم نیویورک شد. او در سفر خود به نیویورک علاوه بر سخنرانی در اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل به دانشگاه کلمبیا رفت و همچنین با تنی چند از رؤسای جمهور دیگر کشورها و نیز ایرانیان مقیم آمریکا دیدار و گفتگو کرد.[نیازمند منبع]

وی در این سفر اعلام کرد در ایران همجنسگرا وجود ندارد[۱۰۵]

لی بولینجر رئیس دانشگاه کلمبیا، در سخنانی به شدت از وضعیت بهائیان، زنان، همجنس‌گرایان و نقض حقوق بشر در ایران و نیز از افکار و اقدامات شخص احمدی‌نژاد انتقاد کرد و وی را «دیکتاتور حقیر و سنگدل» خطاب کرد و گفت، «شما یا آشکارا قصد تحریک دارید یا اینکه به طرز شگفت‌آوری بی‌سواد هستید».[۱۰۶][۱۰۷] در مقابل احمدی‌نژاد در سخنرانی خود سخنان بولینگر را «توهین به اطلاعات و دانش حاضرین در جلسه» دانست[۱۰۸] احمدی‌نژاد پس از بازگشت از سفر، با موفق خواندن سخنرانی خود در سازمان ملل از مردم ایران خواست که به شکرانه این موفقیت سجده شکر به درگاه خدا در مساجد و حسینیه‌ها بگذارند.[۱۰۹] در سال ۲۰۰۹ سخنگوی دانشگاه کلمبیا هرگونه ارتباط بین دعوت از احمدی‌نژاد، با کمک‌های مالی بنیاد علوی به این دانشگاه، از جمله کمک یکصدهزار دلاری این بنیاد چند ماه قبل از سخنرانی احمدی‌نژاد را رد کرد[۱۱۰]

سفر به لبنان (۱۳۸۹)

محمود احمدی‌نژاد، روز چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۳۸۹ (۱۳ اکتبر ۲۰۱۰)، در اولین سفرش به لبنان، با استقبال هزاران نفر رو به رو شد. وی با رئیس‌جمهوری، نخست‌وزیر و رئیس مجلس این کشور دیدار کرد، در یک کنفرانس خبری شرکت کرد و در میدان الرایه (منطقه ضاحیه) به سخنرانی پرداخت. بسیاری از شخصیت‌های سیاسی لبنان از جمله سمیر جعجع، سیاستمدار مسیحی و مروان حماده از اولین نمایندگان مجلس لبنان که پیشتر با سفر آقای احمدی‌نژاد به این کشور مخالفت کرده بودند نیز به استقبال او رفتند. احمدی‌نژاد پیش از سفر خود به لبنان به صورت تلفنی با پادشاه عربستان سعودی و پادشاه اردن گفتگو کرد. همزمان با سفر احمدی‌نژاد به لبنان، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا نسبت به هر گونه تلاشی برای متزلزل کردن حاکمیت ملی لبنان هشدار داد. یک مقام عالی‌رتبه اسرائیلی سفر احمدی‌نژاد به لبنان را تأکیدی بر تبدیل شدن کامل این کشور به عامل ایران در منطقه ارزیابی کرد.[۱۱۱]

نامه‌های خارجی

در ششمین ماه از ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، اعلام شد که رئیس‌جمهور ایران (احمدی‌نژاد) نامه‌ای برای سران کشورهای جهان می‌نویسد.[۱۱۲] این خبر به عنوان خبری مهم مورد توجه محافل خبری جهان قرار گرفت و وقتی روشن شد که مخاطب اولین نامه احمدی‌نژاد، جرج بوش رئیس‌جمهور آمریکا است، تحلیل و تفسیرها دربارهٔ متن آن شدت گرفت. وزارت خارجه آمریکا در اولین واکنش به نامه محمود احمدی‌نژاد، آن را «تلاشی ضعیف» برای گفتگو با مردم آمریکا خواند.[۱۱۳]

اما نامه «هجده‌صفحه‌ای» با استقبال سرد مقامات آمریکایی همراه بود.[۱۱۴] به گفته مقامات کاخ سفید نامه وی حاوی پیامی نبود و در حقیقت هیچ پیشنهاد مشخص سیاسی در آن نبود.[۱۱۵] در همین حال احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان و از روحانیون پرنفوذ در طیف تندرو جناح محافظه کار، در خطابه نماز جمعه تهران، نامه محمود احمدی‌نژاد به جرج بوش، رئیس‌جمهوری آمریکا را «عملی فوق‌العاده» و از «الهامات خدا» خواند.[۱۱۶]

در همین حال کاخ سفید در موضعی رسمی اعلام کرد که به نامه احمدی‌نژاد جوابی داده نمی‌شود.[۱۱۵] بی‌اعتنایی دولت آمریکا به نامه محمود احمدی‌نژاد باعث شد که وی در مصاحبه‌های مختلف، از آن به عنوان «بی‌اعتنایی رئیس‌جمهور آمریکا به نداهای صلح جویان جهان» یاد کند.[۱۱۷]

دو نامه بعدی محمود احمدی‌نژاد، به آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان،[۱۱۸] و پاپ بندیکت شانزدهم، رهبر کاتولیک‌های جهان نوشته شد هر دو نامه احمدی‌نژاد بدون جواب ماند.[نیازمند منبع]

پس از ریاست جمهوری

احمدی‌نژاد پس از پایان دورهٔ ریاست جمهوریش به حکم رهبر ایران به عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمده‌است.

محمود احمدی‌نژاد در روزهای پایانی دولت دهم، مجوز تأسیس یک دانشگاه بین‌المللی را از شورای عالی انقلاب فرهنگی گرفت.[۱۱۹] احمدی‌نژاد هنگام تحویل نهاد ریاست جمهوری به روحانی اعلام کرد پس از اتمام دولت دهم، در دانشگاه خود به فعالیت خواهد پرداخت.[۱۲۰] هر چند بر طبق اظهارات اولیه نام دانشگاه دانشگاه جامع بین‌المللی ایرانیان عنوان شده بود، اما کامران دانشجو اعلام کرد دانشگاه جامع بین‌المللی احمدی‌نژاد، چنین عنوانی ندارد.[۱۲۱] روزنامه «بهار» در گزارشی نوشت ۱۶ میلیارد تومان از حساب ریاست‌جمهوری در روز آخر ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد به حساب دانشگاه ایرانیان واریز شده‌است.[۱۲۲] شورای عالی انقلاب فرهنگی و دولت جدید پس از روی کار آمدن با فعالیت این دانشگاه مخالفت کردند.[۱۲۳]

احمدی‌نژاد در ۱۳ مرداد ۱۳۹۲ توسط حکم رهبر ایران به عنوان یک شخص حقیقی به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمد. وی جانشین حسن روحانی شد که به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور ایران از طرف مردم انتخاب شد. احمدی‌نژاد در دوران ریاست‌جمهوریش بیشترین غیبت را در جلسات مجمع به اسم خود ثبت کرده و انتقادات متفاوتی را نسبت به اعضای آن مطرح کرده بود.[۱۲۴] غیبت‌های بدون توجیه احمدی‌نژاد در زمان عضویتش به عنوان شخص حقیقی در مجمع نیز ادامه یافت. احمدی‌نژاد در نخستین جلسه مجمع که پس از روی کار آمدن دولت یازدهم برگزار شده بود، (۲۶ مرداد) بازهم غیبت کرد تا همچنان در طول سال‌های ۱۳۸۴ تا مرداد ۱۳۹۲، تنها در دو جلسه از مجموعه جلسات مجمع شرکت کرده باشد.[۱۲۵]

احمدی‌نژاد پس از اتمام ریاست جمهوریش نیز سفرهای استانی خود را ادامه داد و در بسیاری از استان‌ها حضور پیدا کرد. روزنامه ابتکار اهداف این سفرها را عوام گرایی و دست گذاشتن روی جمعیت روستایی و حاشیه‌نشین برای جلب افکار عمومی و فعالیت‌های انتخاباتی زود هنگام قلم داد کرد.[۱۲۶]

احضار به دادگاه

در ۲۷ خرداد ۱۳۹۲ احضاریه‌ای از طرف دادگاه کیفری استان تهران به دست احمدی‌نژاد رسید که در محتوای آن خبر شکایت علی لاریجانی و یعقوب خلیل‌نژاد از احمدی‌نژاد مطرح شده بود و به موجب این حکم، وی می‌بایست در روز ۵ آذر ۱۳۹۲ در شعبه ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران حاضر شود تا به شکایات مطرح شده پاسخ گوید. احمدی‌نژاد نخستین رئیس‌جمهور ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ است که به دادگاه احضار می‌شود.[۱۲۷] دادگاه در تاریخ مربوط برگزار نشد. در ۱ تیر ۱۳۹۴ نیز به دلیل چهار شکایت مجلس هشتم از رئیس دولت نهم احمدی‌نژاد باز هم به دادگاه فراخوانده شد که وی همانند ۵ آذر ۱۳۹۲ از رفتن به دادگاه امتناع ورزید.[۱۲۸]

محمدرضا خباز در ۱۶ مرداد ۱۳۹۵، گفت «آقای احمدی‌نژاد شش پرونده قوی و محکم با رای مجلس دارد. یعنی شش دفعه در کمیسیون اصل نود، متخلف بودن آقای احمدی‌نژاد محرز شده، موضوع به صحن مجلس آمده و نمایندگان تخلف‌ها را تأیید کرده‌اند بعد از آن به قوه قضائیه رفته‌است، چون محاکمه و مجازات در اختیار قوه قانونگذار نیست. اگر قوه قضائیه فقط به یکی از پرونده‌های ایشان رسیدگی کند، ایشان برای همه عمرش از تمامی سمت‌ها محروم خواهد شد و نخواهد توانست در هیچ سمتی ثبت نام کند چه برسد به ریاست جمهوری»[۱۲۹]

سفر به ترکیه

احمدی‌نژاد در طی سفر خود به بورسای ترکیه برای حضور در مراسم یادبود چهارمین سالگرد درگذشت نجم الدین اربکان نخست‌وزیر سابق ترکیه، به رغم منع دولت مردان ایرانی از مصاحبه با بی‌بی‌سی،[۱۳۰] با خبرنگار بخش فارسی بی‌بی‌سی مصاحبه کرد.[۱۳۱][۱۳۲][۱۳۳] حاشیه دیگر این بود که چند نفر با در دست داشتن پرچم مخالفان سوریه به سخنرانی احمدی‌نژاد در حین این مراسم اعتراض کردند.[۱۳۴]

شکایت از جهانگیری

در چهارم مرداد ۹۴، سید عادل حیدری، وکیل محمود احمدی‌نژاد از شکایت موکلش علیه اسحاق جهانگیری به اتهام افترا و نشر اکاذیب خبر داد. وی بیان کرد: «شکایت قضایی علیه آقای اسحاق جهانگیری، اولین اقدام در مواجهه قانونی با تبلیغات مسموم و اتهام زنی‌های ناحق علیه دولت قبل محسوب می‌شود و البته آخرین اقدام نیز نخواهد بود و علیه دیگر افترا زنندگان، در هر موقعیتی که باشند، اقامه دعوی خواهد شد.»[۱۳۵][۱۳۶][۱۳۷][۱۳۸][۱۳۹][۱۴۰][۱۴۱] دفتر معاون اول رئیس‌جمهوری در پی اظهارات وکیل رئیس‌جمهور سابق مبنی بر شکایت محمود احمدی‌نژاد از اسحاق جهانگیری، از این اقدام استقبال کرد.[۱۴۲][۱۴۳][۱۴۴][۱۴۵][۱۴۶][۱۴۷] چندی بعد غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضاییه اعلام کرد که در رابطه با شکایت احمدی‌نژاد، از معاون اول رئیس‌جمهور، رئیس قوه قضاییه قرار منع تعقیب صادر نموده‌است.[۱۴۸]

دور دوازدهم انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۹۶)

احمدی‌نژاد در سال‌های پس از ریاست جمهوری به کرات با معاونان سابقش حمیدرضا بقایی و اسفندیار رحیم مشایی همراهی و از آنان در برابر اتهامات دفاع کرده‌است.

در اواسط سال ۹۵ علی خامنه‌ای رهبر ایران با صراحت اعلام کرد که: «مخالف حضور او در انتخابات ریاست جمهوری دوره دوازدهم است».[۱۴۹][۱۵۰] یک روز پس از مخالفت آشکار رهبر ایران، احمدی‌نژاد در نامه‌ای به او گفت: «ضمن تشکر از بیانات مهم حضرت عالی در جلسه درس خارج فقه مورخ پنجم مهرماه جاری، به استحضار می‌رسانم که در عمل به منویات رهبر بزرگوار انقلاب، برنامه‌ای برای حضور در عرصه رقابت‌های انتخاباتی سال آینده ندارم.»[۱۵۱][۱۵۲] احمدی‌نژاد با وجود این مخالفت علنی رهبر ایران و این که گفته بود در انتخابات دور دوازدهم ریاست جمهوری کاندید نمی‌شود، در ۲۳ فروردین ۱۳۹۶ در این انتخابات نامزد شد.[۱۵۳][۱۵۴][۱۵۵][۱۵۶][۱۵۷] ولی صلاحیت وی مورد تأیید شورای نگهبان قرار نگرفت.[۱۵۸] او و بقایی در بیانیه‌ای اعلام کردند در این انتخابات از هیچ نامزدی حمایت نمی‌کنند.

فشار بر نزدیکان

در سال ۱۳۹۶ قوه قضاییه ایران نزدیکان احمدی‌نژاد از جمله حمید بقایی و اسفندیار رحیم مشایی را مورد پیگرد قضایی قرار داد. این اقدامات باعث اعتراض شدید احمدی‌نژاد به مسوولین نظام و قوای سه‌گانه شد. بقایی در ۲۲ اسفند برای گذراندن حکم ۱۵ سال زندان خود بازداشت شد.[۱۵۹] بر اساس حکم بقایی، او سه میلیون و ۷۶۶ هزار یورو و همچنین ۵۹۰ هزار دلار از مبلغ اختصاص یافته «برای امور مربوط به کشورهای آفریقایی» از سوی سپاه پاسداران را اختلاس کرده‌است.[۱۶۰] احمدی‌نژاد در نامه‌ای به قاسم سلیمانی فرمانده نیروی برون مرزی سپاه به تاریخ ۲۱ دی که در اسفند منتشر شد از او خواست به گونه‌ای عمل کند که «شریک این ظلم بزرگ» نشود.[۱۶۱][۱۶۲] مشایی نیز که حکم دادگاه برای بقایی را در برابر سفارت بریتانیا به آتش کشیده بود، دو روز بعد دستگیر شد.[۱۶۳] او در نامهٔ دیگری به تاریخ ۲۵ اسفند از سکوت سلیمانی در خصوص پرونده بقایی انتقاد کرد و تهدید کرد مراودات کاری خود و سلیمانی را منتشر خواهد کرد.[۱۶۴] احمدی‌نژاد در واکنش در بیانیه‌ای مسئولین قوه قضاییه را «پیشانی سفیدان فساد» خواند و محاکمه او را یک «نمایش سخیف و شرم آور» دانست.[۱۶۵]

در ۲۷ اسفند ۱۳۹۶ دو نامه احمدی‌نژاد به خامنه‌ای رهبر ایران که در در ۳۰ بهمن و ۲۲ اسفند نوشته شده‌اند و از اوضاع کشور به شدت گلایه کرده بود در سایت نزدیک به او منتشر شد. او در این نامه‌ها سه سیاست امنیتی و بستن فضای کشور، تبلیغ این امر که همه‌جا بدتر از ایران است و عدم شفافیت را باعث تداوم و تعمیق مشکلات و انباشت نارضایتی عمومی در سه دهه اخیر دانست و از وضع زندان‌ها انتقاد کرد.[۱۶۶] او ثروت نهادهای زیر نظر رهبری را ۷۰۰ هزار میلیارد تومان عنوان کرد و نوشت مردم از نحوه عملکرد این نهادها بی‌اطلاعند. او همچنین خواهان خروج نهادهای نظامی از فعالیت‌های اقتصادی شد.[۱۶۷]

احمدی‌نژاد در شب دهم فروردین نود و هفت در اعتراض به بازداشت مشایی و بقایی در امام زاده صالح تهران به بست‌نشینی روی آورد.[۱۶۸]

۴۳ مقام ارشد دولت احمدی‌نژاد در ۲۳ فروردین ۱۳۹۷ در بیانیه‌ای از او به خاطر نامه نگاری‌های «غیرمتعارف»، طرح خواسته برگزاری انتخابات زودهنگام و «تضعیف ارکان نظام اسلامی» و استفاده او از عبارت مهندسی انتخابات انتقاد کرده و او را به فاصله‌گیری از شعارهای انقلابی متهم کردند. آن‌ها از او خواستند به «ولایت پذیری» بازگردد.[۱۶۹]

زندگی شخصی

اعظم السادات فراحی (چپ) و پروین احمدی‌نژاد، در همایش بین‌المللی نقشه راه احیای حقوق بشر و میثاق حقوق زن در اسلام

احمدی‌نژاد در سال ۱۳۵۹[۱۷۰] با اعظم السادات فراحی ازدواج کرد. او دو پسر و یک دختر دارد. مهدی خورشیدی آزاد داماد او و طیبه رحیم مشایی، دختر اسفندیار رحیم مشایی، عروس اوست.[۱۷۱] او پنج نوه دارد.[۱۷۲]

پروین احمدی‌نژاد، خواهر بزرگتر او در سومین دوره انتخابات شورای اسلامی شهر تهران انتخاب گردید. برادر بزرگتر او داوود احمدی‌نژاد (۱۳۲۸–۱۳۹۶) در دولت نهم به مدت کوتاهی بازرس ویژه ریاست‌جمهوری بود[۱۷۳] که به دلیل اختلافش با محمود احمدی‌نژاد بر سر انتصاب علی کردان به پست وزارت کشور و نیز تأثیرپذیری احمدی‌نژاد از مشایی در سال ۱۳۸۷ از این سمت کنار رفت.

کارزار انتخاباتی

سال انتخابات رأی ٪ رتبه نتیجه
۱۳۷۷ شوراهای شهر و روستا شکست
۱۳۷۸ مجلس شورای اسلامی ۲۸۰٬۰۴۶ ۹٫۵۵ ۶۸ شکست
۱۳۸۴ ریاست‌جمهوری ۵٬۷۱۱٬۶۹۶ ۱۹٫۴۳ ۲ راهیابی به دور دوم
دور دوم ریاست‌جمهوری ۱۷٬۲۸۴٬۷۸۲ ۶۱٫۸۲ ۱ پیروزی
۱۳۸۸ ریاست‌جمهوری ۲۴٬۵۲۷٬۵۱۶ ۶۲٫۶۳ ۱ پیروزی
۱۳۹۶ ریاست‌جمهوری ن/م ردصلاحیت

نشان‌های افتخار

نشان‌های افتخار ملی
نشان‌های افتخار بین‌المللی

 بنین

 نیکاراگوئه

 ونزوئلا

جستارهای وابسته

ملاحظات

  1. و آنچنان که او از افراد محلی شنیده‌است، این تغییر نام دلایل اقتصادی و مذهبی داشته‌است. پدر او که احمد نام داشته، نام خانوادگی خود و فرزندانش را به احمدی‌نژاد تغییر داده‌است [۱]. چند سال بعد، مطالبی مبنی بر این که احمدی‌نژاد ریشه یهودی دارد در منابع مختلفی منتشر شد. در سال ۱۳۸۸، این مطلب در رسانه‌هایی نظیر دیلی تلگراف انعکاس یافت و عنوان شد که سبورجیان، به معنای بافنده سبور (شال یهودیان) است و این نام در وزارت کشور در فهرست نام‌های خانوادگی یهودیان ثبت شده‌است [۲]. مئیر جاودانفر در مقاله‌ای در گاردین؛ این که سبور به معنای شال یهودیان است را رد کرد و با استناد به صحبت‌های رابرت تیت و کسری ناجی با مردم آرادان که تأیید کرده‌اند خانواده احمدی‌نژاد رنگرز بوده‌اند، می‌نویسد که یهودیان ایران به رنگرزی اشتغال ندارند. مادر احمدی‌نژاد سید است و پدر او هم بسیار مذهبی و معلم قرآن بوده‌است، بنابراین یهودی بودن خانواده او صحت ندارد. [۳]. بعدها، عنوان شد نام خانوادگی قبلی احمدی‌نژاد، «صباغیان» بوده‌است و نه سبورجیان (هر دو به معنای رنگرز). داوود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۹۰ به هفته‌نامه آسمان گفت: «... بعد از انقلاب اعلام کردند که هر کسی فامیلی‌اش مشکل دارد یا خوشش نمی‌آید بیاید عوض کند. پدرم از آن فامیلی [صباغیان] خوشش نمی‌آمد لذا به واسطه اسم خودشان [احمد] فامیلشان را گذاشتند احمدی‌نژاد.» [۴][پیوند مرده]

پانویس

  1. Smith, Matt (16 May 2011). "Ahmadinejad losing ground in Iran power struggle, analysts say". CNN. Retrieved 3 June 2016.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «انتصاب مجید علوی به عنوان قائم‌مقام وزارت اطلاعات». جام جم آنلاین. ۷ مرداد ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۱۶ بهمن ۱۳۹۶.
  3. «حکم شهردار جدید تهران صادر شد». روزنامه همشهری. تهران: مؤسسه همشهری. سال یازدهم (۳۰۵۵): ص ۴. ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۲. دریافت‌شده در ۱۵ خرداد ۱۳۹۷.
  4. «استقبال تجمیع‌سازان از تسهیلات تشویقی برای نوسازی بافت‌های فرسوده تهران». روزنامه همشهری. تهران: مؤسسه همشهری. سال سیزدهم (۳۷۳۵): ص ۴. ۸ تیر ۱۳۸۴. دریافت‌شده در ۱۵ خرداد ۱۳۹۷.
  5. «برنامه‌ریزی دوباره حزب احمدی‌نژادساز +جدول». خبرگزاری ایلنا. ۲۰۱۷-۰۵-۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۰۵-۳۱.
  6. خبرگزاری ایکنا. «پیام همسر رئیس‌جمهور به همسر حسنی مبارک». خبرگزاری ایکنا. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۶ شهریور ۱۳۸۸.
  7. خبرگزاری فارس. «همسر رئیس‌جمهوری:حضور زنان دانشمند موتور حرکت جامعه به سوی اهداف متعالی است». خبرگزاری فارس. دریافت‌شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰.
  8. http://www.irinn.ir/Default.aspx?TabId=15&nid=168917 بایگانی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine شبکه خبر
  9. http://www.aftabnews.ir/vdcezn8zxjh8zpi.b9bj.html بایگانی‌شده در ۶ دسامبر ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine آفتاب نیوز
  10. http://www.tabnak.ir/fa/news/322114/جزئیات-سفر-فامیلی-احمدی-نژاد-به-نیویورک
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ Peterson, Scott (2010). Let the Swords Encircle Me: Iran: A Journey Behind the Headlines. Simon and Schuster. pp. 279–280. ISBN 1-4165-9739-5.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Ehteshami, Anoushiravan; Zweiri, Mahjoob (2007), Iran and the Rise of Its Neoconservatives: The Politics of Tehran's Silent Revolution, I.B.Tauris, p. 55, ISBN 0-85771-367-1
  13. نمایه محمود احمدی‌نژاد، دانشگاه علم و صنعت
  14. Musavi Calls For Iran Election Result To Be Canceled, As Protests Continue Radio Free Europe
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ ۱۵٫۲ ۱۵٫۳ ۱۵٫۴ ۱۵٫۵ «زندگینامه احمدی‌نژاد». ایرنا. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۴ تیر ۱۳۸۴.
  16. شناسنامه محمود احمدی‌نژاد، روزنامه جام جم
  17. «زندگینامه احمدی‌نژاد». دریافت‌شده در ۱ شهریور ۱۳۸۵.
  18. ۲۰ سال پیش، احمدی‌نژاد در علم و صنعت ایران تابناک
  19. [Iran: U.S. Examines Hostage Accusations Against Ahmadinejad] - [Radio Free Europe / Radio Liberty © ۲۰۰۸]
  20. نشریه یالثارات. شماره ۲۲۳. منتشره ۳۰ آوریل ۲۰۰۳
  21. Ahmadinejad: The Secret History of Iran's Radical Leader, Kasra Naji, 2008, University of California Press, ISBN 0-520-25663-8 pp.25
  22. «Decades After the Hostages, a Conciliatory Voice in Iran». The New York Times. ۱۴ آبان ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۱۹ فروردین ۱۳۸۸.
  23. «گفتگو با گری سیک در سالگرد اشغال سفارت آمریکا در تهران، «کسی ایده احمدی‌نژاد را جدی نگرفت»». رادیو زمانه. ۱۸ آبان ۱۳۸۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۹ فروردین ۱۳۸۸.
  24. [Iran: U.S. Examines Hostage Accusations Against Ahmadinejad - [Radio Free Europe / Radio Liberty © ۲۰۰۸]
  25. «New Inquiry Targets Ahmadinejad». وبگاه روزنامه لس آنجلس تایمز. ۱۵ تیر ۱۳۸۴. دریافت‌شده در ژوئیه ۶, ۲۰۰۵.
  26. «Kurd murder claim against Iran leader». روزنامه The Guardian. ۵ ژوئیه ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۰۹.
  27. ایران حضور احمدی‌نژاد در گروگانگیری را تکذیب کرد (بی‌بی‌سی فارسی، ۰۳ ژوئیه ۲۰۰۵)
  28. زندگینامه محمود احمدی‌نژاد تابناک
  29. زندگی‌نامه نامزدها: محمود احمدی‌نژاد وبگاه بی‌بی‌سی
  30. Guardian of the revolution with a populist feel for the working class وبگاه روزنامه تایمز
  31. «روایت حامیان مشایی از ارادت توکلی به هاشمی و خاتمی!». فردا.
  32. نقش احمدی‌نژاد در تعطیلی روزنامه سلام وبگاه تابناک
  33. آغاز رقابت چهارضلعی در انتخابات ریاست جمهوری
  34. «وقتی درصد مشارکت ۱۸۰ می‌شود! (سخنرانی تاج زده معاون سیاسی وزارت کشور و رئیس ستاد انتخابات کشور در دولت خاتمی در دانشگاه تهران)». روزآنلاین. ۲۴ مهر ۱۳۸۷.
  35. حمله شدید محسن هاشمی‌رفسنجانی به احمدی‌نژاد: احمدی‌نژاد رئیس ستاد انتخاباتی هاشمی در نارمک بود!
  36. «حاشیه‌های آبگرفتگی در پایتخت/ پلیس؛ موافق دوربرگردان‌ها». خبرگزاری مهر. ۱۰ شهریور ۱۳۹۰.
  37. «گفتگو با حمید بهبهانی، طراح اصلی دوربرگردان‌های تهران :پول نداشتیم، دوربرگردان زدیم!». مردم یار. بایگانی‌شده از اصلی در ۳ اکتبر ۲۰۱۱.
  38. نمایشگاه بین‌المللی تهران تعطیل می‌شود(بی‌بی‌سی فارسی)
  39. تلاش شهرداری برای پلمب نمایشگاه بین‌المللی تهران (بی‌بی‌سی فارسی)
  40. گفتگو با غلامحسین کرباسچی شهردار سابق تهران(بی‌بی‌سی فارسی)
  41. «ابراز نگرانی از برخورد شهرداری تهران با مراکز فرهنگی». BBC. ۲۰۰۳-۱۱-۰۳. دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۰۵-۲۱.
  42. ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ «برنامه دولت نهم». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۵.
  43. احمدی‌نژاد: صنعت نفت ایران را شفاف می‌کنم (بی‌بی‌سی فارسی، ۲۵ ژوئن ۲۰۰۵)
  44. بنیاد مستضعفان تاجر جدید نفت (بی‌بی‌سی فارسی، ۴ تیر ۱۳۸۷)
  45. تشریح سیاست‌های اقتصادی دولت از سوی رئیس‌جمهوری: «توزیع سهام عدالت همان توزیع پول نفت بر سر سفره‌های مردم است».
  46. تصویر پوستر تبلیغاتی - فارس نیوز
  47. مروری بر عملکرد دولت احمدی‌نژاد
  48. مناظره احمدی‌نژاد و موسوی، دگرگونی زبان و گفتمان سیاست در ایران، وبگاه رادیو فردا، جمعه ۱۵ خرداد ۱۳۸۸ تهران ۰۵:۴۵–۵ ژوئن ۲۰۰۹
  49. آرامش، آرمان (۲۰۱۷-۰۵-۰۹). «رکوردهای ۳۸ سال انتخابات ریاست جمهوری در ایران». BBC Persian. دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۰۵-۲۱.
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ گاهشمار صد روز اعتراض انتخاباتی در ایران وبگاه بی‌بی‌سی
  51. «تقلب» برای من ثابت نشد
  52. گزارش تفصیلی شورای نگهبان درباره انتخابات ریاست جمهوری (فارسی) سایت خبری تابناک ۲۵ تیر ۱۳۸۸
  53. پاسخ کمیته صیانت از آرای موسوی به شورای نگهبان
  54. گاهشمار صد روز اعتراض انتخاباتی در ایران
  55. MehrNews.com - Iran, Iranian, Nuclear, political, world, sport, Cultural, economic, SocialAndOccations news and headlines
  56. روزنامه آفتاب یزد۸۸/۵/۱۳: نماینده مسجد سلیمان: شرکت محسن رضایی در مراسم تنفیذ احترام به رهبری است نه تأیید احمدی‌نژاد
  57. «میرتاج‌الدینی: یکشنبه؛ جلسهٔ رأی اعتماد». خبرگزاری مهر. ۳۱ مرداد ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۵ شهریور ۱۳۸۸.
  58. دیدگاه‌های محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران (بی‌بی‌سی فارسی، ۲۶ ژوئن ۲۰۰۵)
  59. احمدی‌نژاد در جریان جزئیات هم قرار داشت بایگانی‌شده در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine (تاکنون نخواستیم موضوع بند یکم این طرح را عنوان کنیم، اما به دلیل به وجود آمدن این بحث‌ها باید بگوییم بر اساس بند یکم، تعیین مصادیق حجاب و حد و مرز آن بر عهده نیروی انتظامی است و صراحتاً به آن اشاره شده - روزآنلاین، ۱۳ دی ۱۳۸۶)
  60. پورمحمدی (وزیر کشور): از اجرای طرح امنیت اجتماعی توسط ناجا حمایت می‌شود (فارس، ۱ خرداد۱۳۸۶)
  61. «عقب‌نشینی دولت از طرح امنیت اجتماعی انتخاباتی است» (رادیو فردا، ۱۲ دی ۱۳۸۶)
  62. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ahmadinejad». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  63. رایت رابین (۲۰۰۸رو یاها و سایه‌ها، خاورمیانه در آینده، انتشارات پنگوئن، ص. ص ۳۲۱
  64. «هشدار رهبر معظم انقلاب نسبت به خطرات پیری جمعیت کشور/تاکید بر ضرورت کار عمیق و علمی و فرهنگ‌سازی برای اقناع نخبگان».
  65. BBC فارسی - ایران - ادبیات محمود احمدی‌نژاد جامعه ایران را «بی حیثیت» می‌کند؟
  66. «رئیس‌جمهور باید ادبیاتش متین، فاخر، با تعابیر جاافتاده و منصفانه باشد». ایلنا. دریافت‌شده در ۱۷ مرداد ۱۳۸۹.
  67. ممانعت از ثبت‌نام دانشجویان در برخی از دانشگاه‌های ایران (بی‌بی‌سی فارسی، ۵ مهر ۱۳۸۵)
  68. اعتراض دانشجویان به انتصاب رئیس جدید دانشگاه تهران (بی‌بی‌سی فارسی، ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵)
  69. جنبش دانشجویی؛ شرایط جدید و رویارویی‌های تندتر (بی‌بی‌سی فارسی، جمعه ۲۶ مه ۲۰۰۶)
  70. سخنرانی محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران، در دانشگاه صنعتی امیرکبیر
  71. آزادی، متن کامل یادداشت در وب‌نوشت شخصی احمدی‌نژاد
  72. احمدی‌نژاد: در مجلس بعضی با زدن چندتا شاسی فوق لیسانس شدند
  73. http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/03/120314_l03_ahmadinejad_majlis_questions.shtml
  74. (تصاویر) فیلمی که احمدی‌نژاد در مجلس پخش کرد
  75. متن فیلم پخش شده توسط احمدی‌نژاد در مجلس
  76. ۷۶٫۰ ۷۶٫۱ «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۷ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۸ مارس ۲۰۱۳.
  77. http://www.seratnews.ir/fa/pages/?cid=6314
  78. http://jamnews.ir/fa/FullStory/News/?NewsId=147508&CatID=1
  79. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۸ مارس ۲۰۱۳.
  80. http://namehnews.ir/News/Item/25874/2/واکنش-احمدی-نژاد-به-صحبت-های-رهبری--حداقلی-بود.html
  81. http://www.asriran.com/fa/news/258247/نامه-احمدی-نژاد-به-رهبری-ارادت-اینجانب-به-جنابعالی-همیشگی-است
  82. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۸ مارس ۲۰۱۳.
  83. صدای آمریکا (۲۵ اوت ۲۰۰۸). «سِد علی خامنه‌ای بار دیگر از احمدی‌نژاد پشتیبانی کرد». صدای آمریکا انتشار ۲۵ اکتبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۳۸۸.
  84. روزنامه شرق
  85. «موسوی: آبروی ایرانیان در سراسر جهان رفته‌است». ایرنا. دریافت‌شده در ۲۴ مه ۲۰۰۹.
  86. رادیو فردا (۶ تیر ۱۳۸۸). «کروبی: احمدی‌نژاد را رئیس‌جمهور ایران نمی‌دانم». رادیو فردا. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۳۸۸.
  87. «هوگو چاوز: دنیا باید به پیروزی احمدی‌نژاد احترام بگذارد». رادیو فردا، انتشار ۶ تیر ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۶ تیر ۱۳۸۸.
  88. ««روش عجیب» دولت احمدی‌نژاد برای تامین بودجه هدفمندی یارانه‌ها». صدای آمریکا. دریافت‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹.
  89. علی سرزعیم (۲۴ مهر ۱۳۹۸). «بسیاری از روشنفکران ما هم پوپولیسم شدند/ایران تا اطلاع ثانوی مستعد ظهور پوپولیسم است». eslahaatpress.com.
  90. علی سرزعیم (۲۸ آبان ۱۳۹۸). «مدیریت بهینه بدبختی با بنزین». eghtesadonline.com.
  91. «احمدی‌نژاد: قطعنامه کاغذ پاره است». الف. ۲۵ اسفند ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۳ تیر ۱۳۹۶.
  92. Iran's President Calls Holocaust 'Myth' in Latest Assault on Jews واشینگتن پست
  93. Iranian leader denies Holocaust بی‌بی‌سی
  94. Holocaust a myth, says Iranian president وبگاه روزنامه گاردین
  95. واکنش اسرائیل به سخنان احمدی‌نژاد
  96. جامعه خبری تحلیلی الف متن سخنرانی رئیس‌جمهور در جلسه دانشگاه کلمبیا
  97. «جلسه دیدار و ضیافت شام با دانشجویان و دانشگاهیان آمریکایی» (PDF). روزنامه ایران. موسسه فرهنگی - مطبوعاتی ایران. ۱۹ مهر ۱۳۸۸. ص. ۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ مهر ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹.
  98. «احمدی‌نژاد:در مورد هولوکاست حاضریم در اروپا رفراندوم برگزار کنیم». روزنامه آفتاب یزد. ۲ مهر ۱۳۸۸. ص. ۱. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹.
  99. «احمدی‌نژاد:هیچ‌کس بخاطر مخالفت با من به زندان نرفته‌است». ایرنا. خبرگزاری جمهوری اسلامی. ۲ مهر ۱۳۸۸. ص. ۶۹۶۸۵۴. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹.
  100. دیپلماسی ایران؛ سال قطار قطعنامه و قطار بی‌ترمز
  101. سوژهٔ طنز شدن احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری
  102. ۱۱۹ سفر خارجی در ۸ سال/ نیویورک و ونزوئلا در صدر سفرهای احمدی‌نژاد
  103. دانشگاه هاوانا به احمدی‌نژاد دکترای افتخاری داد، بی‌بی‌سی فارسی
  104. شفاف
  105. BBCPersian.com
  106. احمدی‌نژاد در صدر اخبار (دویچه وله)
  107. Columbia University president slams Ahmadinejad (رئیس دانشگاه کلمبیا احمدی‌نژاد را خُرد کرد) (شبکه خبری CNN)
  108. بازخوانی پرونده دانشگاه کلمبیا (فارسی) خبرگزاری ایرنا
  109. سفرهای پرحاشیهٔ احمدی‌نژاد به نیویورک
  110. Foundation Tied to Iran Has Donated to Columbia
  111. بازتاب گسترده سفر احمدی‌نژاد به لبنان وبگاه بی‌بی‌سی
  112. احمدی‌نژاد: برای مردم آمریکا پیام می‌فرستم (بی‌بی‌سی فارسی)
  113. آمریکا نامه احمدی‌نژاد را 'تلاشی ضعیف' دانست (بی‌بی‌سی فارسی)
  114. نامه احمدی‌نژاد به بوش: حرکت هوشمند سیاسی یا اقدامی ایدئولوژیک؟ (بی‌بی‌سی فارسی)
  115. ۱۱۵٫۰ ۱۱۵٫۱ آمریکا: نامه رئیس‌جمهور ایران حاوی مطلب مهمی نیست. (بی‌بی‌سی فارسی)
  116. احمد جنتی: نامه احمدی‌نژاد، از الهامات خدا بود. (بی‌بی‌سی فارسی)
  117. دستورهای حضوری و بدون تشریفات قانونی. (بی‌بی‌سی فارسی)
  118. محمود احمدی‌نژاد به آنگلا مرکل نامه نوشت. (بی‌بی‌سی فارسی)
  119. خبرگزاری مهر
  120. خبرگزاری فارس
  121. خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)
  122. دانشگاه احمدی‌نژاد امسال پذیرش دانشجو ندارد؛ دنیای اقتصاد؛ ۶ شهریور ۱۳۹۲
  123. «سرنوشت دانشگاه احمدی‌نژاد به کجا رسید؟ - خبرگزاری مهر - اخبار ایران و جهان». Mehr News Agency. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  124. روایت محمد هاشمی از تغییرات روزنامه آرمان
  125. جزینی، مهسا (۲۷ مرداد ۱۳۹۲). «اولین غیبت احمدی‌نژاد در نخستین جلسه «مجمع»». وبگاه. روزنامه شرق.
  126. «هدف سفرهای استانی احمدی‌نژاد چیست؟».
  127. احمدی‌نژاد ۱۷ روز دیگر پای میز محاکمه خبرگزاری مهر
  128. احمدی‌نژاد به دادگاه احضار شد ولی نیامد؛ ۱ تیر ۱۳۹۴
  129. http://aftabnews.ir/fa/news/386808/خباز-احمدی‌نژاد-به-اندازه-انگشتان-یک-دست-در-بین-اصولگرایان-طرفدار-ندارد
  130. http://alef.ir/vdchqzni-23n-6d.tft2.html?261876
  131. تابناک. «از مصاحبه احمدی‌نژاد با بی‌بی‌سی فارسی تا کتک کاری در ترکیه».
  132. عصر ایران. «مصاحبه احمدی‌نژاد با بی‌بی‌سی فارسی (عکس)».
  133. الف. «مصاحبه احمدی‌نژاد با بی‌بی‌سی فارسی!».
  134. درگیری در حاشیه سخنرانی احمدی‌نژاد تابناک
  135. «شکایت احمدی‌نژاد از معاون‌اول رئیس‌جمهور به اتهام افتراء و نشر اکاذیب». خبرگزاری فارس. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۵.
  136. «شکایت محمود احمدی‌نژاد از اسحاق جهانگیری». خبر آنلاین. ۴ مرداد ۱۳۹۴. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  137. «شکایت احمدی‌نژاد از معاون روحانی». جام جم آنلاین. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۵.
  138. «احمدینژاد-از-معاون-اول-رئیسجمهور-به-اتهام-افترا-شکایت-کرد». دوویچه وله فارسی. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  139. «احمدی‌نژاد از جهانگیری شکایت کرد». فرارو. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  140. «چرا احمدی‌نژاد از جهانگیری شکایت کرد؟». دنیای اقتصاد. ۶ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  141. «احمدی‌نژاد از جهانگیری شکایت کرد». مشرق. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  142. «استقبال جهانگیری از شکایت احمدی‌نژاد». عصر ایران. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  143. «بازتاب شکایت احمدی‌نژاد و استقبال جهانگیری». جام نیوز. ۵ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  144. «استقبال دفتر جهانگیری از شکایت احمدی‌نژاد». تابناک. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  145. «استقبال دفتر «جهانگیری» از شکایت «احمدی‌نژاد»». همشهری آنلاین. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  146. «استقبال جهانگیری از شکایت احمدی‌نژاد». پیک خبر. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  147. «استقبال دفتر «جهانگیری» از شکایت «احمدی‌نژاد»». آفتاب نیوز. ۴ مرداد ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۴.
  148. «جهانگیری از شکایت احمدی‌نژاد منع تعقیب شد». ایرنا. ۱۹ مهر ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۱۹ مهر ۱۳۹۴.
  149. مخالفت صریح رهبر انقلاب با نامزدی احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست‌جمهوری/ واکنش و رفتار احمدی‌نژاد چگونه خواهد بود؟، آفتاب نیوز.
  150. رهبر ایران تأیید کرد که مخالف نامزدی احمدی‌نژاد در انتخابات است، بی‌بی‌سی فارسی.
  151. «دکتر احمدی‌نژاد در نامه‌ای خطاب به رهبر معظم انقلاب: در عمل به منویات رهبر بزرگوار انقلاب، برنامه‌ای برای حضور در عرصه رقابت‌های انتخاباتی سال آینده ندارم». پایگاه اطلاع‌رسانی دکتر محمود احمدی‌نژاد. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۹.
  152. «نامه احمدی‌نژاد به خامنه‌ای: در دیدار ۹ شهریور تبعیت خود را اعلام کردم». BBC Persian. ۲۰۱۶-۰۹-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۰۹-۲۷.
  153. «ثبت نام 176 داوطلب تا ساعت 11 امروز/ نام‌نویسی قالیباف، احمدی‌نژاد، بقایی، زریبافان و پورمختار». خبرگزاری فارس. ۲۳ فروردین ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۲۳ فروردین ۱۳۹۶.
  154. «حضور شخصیت‌های شناخته شده/احمدی‌نژاد ثبت‌نام کرد/ حاشیه‌ها، عکس و فیلم». ایسنا. ۲۳ فروردین ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۲۳ فروردین ۱۳۹۶.
  155. «احمدی‌نژاد نامزد انتخابات ریاست جمهوری شد+متن توصیه مقام معظم رهبری+صوت». ایلنا. ۲۳ فروردین ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۲۳ فروردین ۱۳۹۶.
  156. «نامزدهای پاستور (روز دوم) - از "سردار سازندگی و جوان ۱۷ ساله" تا "بهاری‌ها"!». نسیم آنلاین. ۲۳ فروردین ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۲۳ فروردین ۱۳۹۶.
  157. «احمدی‌نژاد نامزد انتخابات ریاست جمهوری شد+متن توصیه مقام معظم رهبری و نامه احمدی‌نژاد». ایران آنلاین. ۲۳ فروردین ۱۳۹۶. دریافت‌شده در ۲۳ فروردین ۱۳۹۶.
  158. شورای نگهبان صلاحیت ۶ نامزد انتخابات ریاست جمهوری را تأیید کرد+ اسامی، خبرگزاری فارس، 31 / 01 / 1396.
  159. «حمید بقایی زندانی شد». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۳-۱۳. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  160. «انتشار متن حکم دادگاه دربارهٔ 'انتقال پول سپاه به بقایی'». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۳-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  161. «نامه احمدی‌نژاد به قاسم سلیمانی: شریک این ظلم بزرگ نشویم - ایران - 16.03.2018». DW.COM. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  162. «احمدی‌نژاد به قاسم سلیمانی: شریک ظلم نشویم». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۳-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  163. «سایت دولت بهار: اسفندیار رحیم‌مشایی بازداشت شده‌است - ایران». ار. اف. ای - RFI. ۲۰۱۸-۰۳-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  164. «احمدی‌نژاد تهدید کرد 'مراودات کاری' با قاسم سلیمانی را منتشر می‌کند». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۳-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  165. «واکنش تند احمدی‌نژاد به زندانی شدن بقایی». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۳-۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  166. «گلایه احمدی‌نژاد از وضعیت کشور در دو نامه به رهبر ایران». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۳-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  167. فردا، رادیو (۲۰۱۸-۰۳-۱۸). «انتشار دو نامه احمدی‌نژاد به خامنه‌ای: ۴۰ سال است هیچ نوع آزادی نداریم». رادیو فردا. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  168. «حضور دکتر احمدی‌نژاد در مراسم بست نشینی و قرائت دعا برای آزادی همه زندانیان بی گناه و مظلوم، در امام زاده صالح (ع) تجریش + فیلم و تصاویر - دولت بهار :: هواداران دکتر محمود احمدی‌نژاد». دولت بهار :: هواداران دکتر محمود احمدی‌نژاد. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۳۰.
  169. «۴۳ عضو کابینه‌های احمدی‌نژاد او را به زمینه‌چینی برای 'عوامل فتنه و دشمنان' متهم کردند». BBC Persian. ۲۰۱۸-۰۴-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۴-۱۲.
  170. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ نوامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۹.
  171. آقا، رحیم؛ علی (۲۰۱۱-۰۹-۲۸). «عروس، داماد و نوه احمدی‌نژاد در سفر به آمریکا». مشرق نیوز. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  172. ایران، عصر (۲۰۱۸-۰۳-۱۹). «پنجمین نوه احمدی‌نژاد به‌دنیا آمد». عصر ایران. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۳-۱۹.
  173. شهروند امروز - داوود احمدی‌نژاد؛ خداحافظ برادر
  174. «عالی‌ترین نشان ملی بنین به احمدی‌نژاد اهدا شد». ایسنا. ۲۶ فروردین ۱۳۹۲. دریافت‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۹۷.
  175. "Iranian president awarded National Order of Benin's "Great Cross"". ici Benin. 1 April 2013. Retrieved 12 July 2018.
  176. ۱۷۶٫۰ ۱۷۶٫۱ «رئیس‌جمهوری: لیبرالیسم به پایان راه رسیده‌است». روزنامه همشهری. تهران: مؤسسه همشهری. سال چهاردهم (۴۱۸۶): ص ۲. ۲۶ دی ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۹۷.
  177. "Virulento discurso iraní" (به Spanish). La Prensa. 15 January 2007. Retrieved 12 July 2018.
  178. Daremblum, Jaime (11 August 2009). "Ortega Follows Zelaya". The Weekly Standard. Retrieved 12 July 2018.
  179. «بالاترین نشان ونزوئلا بر سینه دکتر احمدی‌نژاد». روزنامه همشهری. تهران: مؤسسه همشهری. سال چهاردهم (۴۰۸۸): ص ۲. ۲۸ شهریور ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۹۷.
  180. Alavi, Nasrin (13 March 2008). "Problematic Brothers: Chávez and Ahmadinejad" (به Spanish). NACLA Report on the Americas. Retrieved 12 July 2018.

پیوند به بیرون

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد محمود احمدی‌نژاد اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Wikisource در میان متون از ویکی‌نبشته
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر

Mahmoud Ahmadinejad
Mahmoud Ahmadinejad 2019 02.jpg
Ahmadinejad in March 2019
6th President of Iran
In office
3 August 2005 – 3 August 2013
Supreme LeaderAli Khamenei
First Vice PresidentParviz Davoodi
Esfandiar Rahim Mashaei
Mohammad Reza Rahimi
Preceded byMohammad Khatami
Succeeded byHassan Rouhani
Acting ministerial offices
Minister of Petroleum
Acting[1]
In office
16 May 2011 – 2 June 2011
PresidentHimself
Preceded byMasoud Mir-Kazemi
Succeeded byMohammad Aliabadi (Acting)
Minister of Intelligence
Acting[2]
In office
26 July 2009 – 5 August 2009
PresidentHimself
Preceded byGholam-Hossein Eje'i
Succeeded byHeydar Moslehi
Mayor of Tehran
In office
20 May 2003[3] – 28 June 2005
Preceded byMohammad-Hossein Moghimi (Acting)
Succeeded byAli Saeedlou (Acting)
Governor of Ardabil Province
In office
28 November 1993 – 29 October 1997
PresidentAkbar Hashemi Rafsanjani
Preceded byProvince created
Succeeded bySeyyed Hamid Tahayi
Secretary-General of the Non-Aligned Movement
In office
30 August 2012 – 3 August 2013
Preceded byMohamed Morsi
Succeeded byHassan Rouhani
Personal details
Born
Mahmoud Sabbaghian[4]

(1956-10-28) 28 October 1956 (age 63)
Aradan, Semnan, Imperial State of Iran
Political party
Other political
affiliations
Spouse(s)Azam Farahi (1980–present)
Children3
Relatives
ResidenceSquare 72, Narmak, Tehran[5]
Alma materIran University of Science and Technology
OccupationUniversity professor
Signature
WebsiteOfficial website
Military service
AllegianceIran
Branch/serviceRevolutionary Guards
Years of service1986–1988[6][7]
RankNone[a]
UnitHamzeh Headquarters[6]
CommandsCombat engineering Unit, 6th Special Division[7]
Battles/warsIran–Iraq War
Academic background
Theses
Doctoral advisorHamid Behbahani
Other academic advisorsAli Mansour Khaki
Gholamreza Shirazian
Jalil Shahi
Academic work
DisciplineCivil engineering
Sub-disciplineTraffic engineering
InstitutionsIran University of Science and Technology

Mahmoud Ahmadinejad (Persian: محمود احمدی‌نژاد‎, romanizedMahmūd Ahmadīnežād [mæhmuːd(-e) æhmædiːneʒɒːd] (About this soundlisten)[b][9][10]), born Mahmoud Sabbaghian[4] (Persian: محمود صباغیان‎, romanizedMahmoud Sabbāghyān, 28 October 1956),[11][12] is an Iranian politician who served as the sixth President of Iran from 2005 to 2013. He was also the main political leader of the Alliance of Builders of Islamic Iran, a coalition of conservative political groups in the country, and served as mayor of Tehran from 2003 to 2005.

An engineer and teacher from a poor background,[13] ideologically shaped by thinkers such as Navvab Safavi, Jalal Al-e-Ahmad and Ahmad Fardid,[14] Ahmadinejad joined the Office for Strengthening Unity[15] after the Iranian Revolution. Appointed a provincial governor in 1993, he was replaced along with all other provincial governors in 1997 after the election of President Mohammad Khatami and returned to teaching.[16][17] Tehran's council elected him mayor in 2003.[18] He took a religious hard line, reversing reforms of previous moderate mayors.[19] His 2005 presidential campaign, supported by the Alliance of Builders of Islamic Iran, garnered 62% of the runoff election votes, and he became president on 3 August 2005.[20][21]

During his presidency, Ahmadinejad was a controversial figure in Iran and other countries. He has been criticized domestically for his economic policies[22] and accused of disregard for human rights by organizations in North America and Europe.[23] Outside of Iran, he has been criticized for his hostility towards countries including Israel, Saudi Arabia, the United Kingdom, and the United States and other Western and Arab states. In 2007, Ahmadinejad introduced a gasoline rationing plan to reduce the country's fuel consumption and cut the interest rates that private and public banking facilities could charge.[24][25][26] He supports Iran's nuclear program. His election to a second term in 2009 was widely disputed[27][28] and led to widespread protests domestically and criticism from Western countries.[29]

During his second term, Ahmadinejad experienced a power struggle with reformers and other traditionalists[30] in parliament and the Revolutionary Guard and with Supreme Leader Ali Khamenei,[31] over his dismissal of intelligence minister Gholam-Hossein Mohseni-Eje'i and his support for his controversial close adviser, Esfandiar Rahim Mashaei.[32] On 14 March 2012, Ahmadinejad became the first president of the Islamic Republic of Iran to be summoned by the Islamic Consultative Assembly (parliament) to answer questions regarding his presidency.[33][34] Limited to two terms under the current Iranian constitution, Ahmadinejad supported Mashaei's campaign for president.[30] On 15 June 2013, Hassan Rouhani was elected as Ahmadinejad's successor and assumed office on 3 August 2013.

On 12 April 2017, Ahmadinejad announced that he intended to run for a third term in the 2017 Iranian presidential election, against the objections of Supreme Leader Ayatollah Khamenei.[35] His nomination was rejected by the Guardian Council.[36][37] During the 2017–18 Iranian protests, Ahmadinejad criticized the current government of Iran.

Early life

Mahmoud Ahmadinejad was born on 28 October 1956 near Garmsar, in the village of Aradan, in Semnan province. His mother, Khanom, was a Sayyida, an honorific title given to those believed to be direct bloodline descendants of the Islamic prophet Muhammad.[38] His father, Ahmad, was a grocer and barber, and was a religious Shia who taught the Quran.[38]

When Mahmoud was one year old, his family moved to Tehran. Mahmoud's father changed their family name from "Saborjhian"[39] or "Sabaghian"[c] to Ahmadinejad in 1960 to avoid discrimination when the family moved to the city. Sabor is Persian for thread painter,[d] a once common occupation within the Semnan carpet industry. Ahmadinejad's uncle and his brother Davoud Ahmadinejad have confirmed that the previous surname was "Sabbaghian" (Persian: صباغیان‎).[4] Ahmadinejad is a composite name: Ahmadi Nejad. Ahmad was his father's name. The suffix Nejad in Persian means race, therefore the term Ahmadi Nejad means "the lineage of Ahmad". According to the interviews with the relatives of Ahmadi Nejad, his father who works in a small shop, sold his house in Tehran and bought a smaller house, giving the excess funds to charity and poor people.[43]

In 1976, Ahmadinejad took Iran's national university entrance examination. According to his autobiography, he was ranked 132nd out of 400,000 participants that year,[44] and soon enrolled in the Iran University of Science and Technology (IUST), located at Tehran, as an undergraduate student of civil engineering. He would later earn his doctorate in 1997 in transportation engineering and planning from Iran University of Science and Technology as well, when he was the mayor of Ardabil Province, located at the north-west of the country.[citation needed]

Administrative and academic careers

Some details of Ahmadinejad's life during the 1980s are not publicly known, but it is known that he held a number of administrative posts in the province of West Azerbaijan, Iran.[45]

Many reports say that after Saddam Hussein ordered the invasion of Iran, Ahmadinejad joined the Islamic Revolutionary Guard Corps[18] and served in their intelligence and security apparatus,[18] but his advisor Mojtaba Samareh Hashemi has said: "He has never been a member or an official member of the Revolutionary Guards", having been a Basiji-like volunteer instead.[46]

Ahmadinejad was accepted to a Master of Science program at his alma mater in 1986. He joined the faculty there as a lecturer in 1989,[13][47] and in 1997 received his doctorate in civil engineering and traffic transportation planning.[13][18]

Early political career

After the Islamic Revolution, Ahmadinejad became a member of the Office for Strengthening Unity,[15] an organization developed to prevent students from sympathizing or allying with the emerging militant Mojahedin-e Khalq organisation.[15]

Ahmadinejad first assumed political office as unelected governor to both Maku and Khoy in West Azarbaijan Province during the 1980s.[18] He eventually became an advisor to the governor general of Kurdistan Province for two years.[13][47] During his doctoral studies at Tehran, he was appointed governor general of newly formed Ardabil Province from 1993 until Mohammad Khatami removed him in 1997,[47] whereupon he returned to teaching.[18]

Mayor of Tehran

The 2003 mayoral race in Tehran elected conservative candidates from the Alliance of Builders of Islamic Iran to the City Council of Tehran. The Council appointed Ahmadinejad mayor.[18]

As mayor, he reversed changes made by previous moderate and reformist mayors. He put religious emphasis on the activities of cultural centres they had founded, publicised the separation of elevators for men and women in the municipality offices,[19] and suggested that people killed in the Iran–Iraq War be buried in major city squares of Tehran. He also worked to improve the traffic system and put an emphasis on charity, such as distributing free soup to the poor.[citation needed]

After his election to the presidency, Ahmadinejad's resignation as the Mayor of Tehran was accepted on 28 June 2005. After two years as mayor, Ahmadinejad was one of 65 finalists for World Mayor in 2005, selected from 550 nominees, only nine of them from Asia.[48] He was among three strong candidates for the top-ten list, but his resignation made him ineligible.[48]

Presidency

2005 Campaign

Mahmoud Ahmadinejad in a press conference, 21 June 2005

Ahmadinejad was not particularly well known when he entered the presidential election campaign as he had never run for office before, (he had been mayor of Tehran for only two years and had been appointed, not elected),[49]:315 although he had already made his mark in Tehran for rolling back earlier reforms. He was/is a member of the Central Council of the Islamic Society of Engineers, but his key political support is inside the Alliance of Builders of Islamic Iran (Abadgaran or Developers).[50] He was also helped by support from supreme leader Ali Khamenei, of whom some described Ahmadinejad as a protégé.[51]

Ahmadinejad was largely non-committal about his plans for his presidency, perhaps to attract both religious conservatives and the lower economic classes.[52] His campaign slogan was: "It's possible and we can do it".[53]

In the campaign, he took a populist approach. He emphasized his own modest life, and compared himself with Mohammad Ali Rajai, Iran's second president. Ahmadinejad said he planned to create an "exemplary government for the people of the world" in Iran.[citation needed] He was a "principlist", acting politically based on Islamic and revolutionary principles. One of his goals was "putting the petroleum income on people's tables", meaning Iran's oil profits would be distributed among the poor.[54]

Ahmadinejad was the only presidential candidate who spoke out against future relations with the United States. He told Islamic Republic of Iran Broadcasting the United Nations was "one-sided, stacked against the world of Islam."[55] He opposed the veto power of the UN Security Council's five permanent members: "It is not just for a few states to sit and veto global approvals. Should such a privilege continue to exist, the Muslim world with a population of nearly 1.5 billion should be extended the same privilege." He defended Iran's nuclear program and accused "a few arrogant powers" of trying to limit Iran's industrial and technological development in this and other fields.[citation needed]

In his second-round campaign, he said, "We didn't participate in the revolution for turn-by-turn government. ... This revolution tries to reach a world-wide government." He spoke of an extended program using trade to improve foreign relations, and called for greater ties with Iran's neighbours and ending visa requirements between states in the region, saying that "people should visit anywhere they wish freely. People should have freedom in their pilgrimages and tours."[53]

Ahmadinejad described Ayatollah Mohammad Taghi Mesbah Yazdi, a senior cleric from Qom, as his ideological and spiritual mentor. Mesbah founded the Haghani School of thought in Iran.[citation needed] He and his team strongly supported Ahmadinejad's 2005 presidential campaign.[56]

2005 Presidential election

Ahmadinejad won 62% of the vote in the run-off poll against Akbar Hashemi Rafsanjani. Supreme Leader Ayatollah Khamenei authorized his presidency on 3 August 2005.[20][21] Ahmadinejad kissed Khamenei's hand during the ceremony to show his loyalty.[57][58]

Shortly after Ahmadinejad was elected president, some Western media outlets published claims that he was among the students who stormed the US embassy in Tehran, sparking the Iran hostage crisis. This claim has been denied by the Iranian government, the Iranian opposition, as well as an American investigation by the CIA.[59]

2005 Cabinet appointments

Ministry Minister
Agriculture Mohammad Reza Eskandari
Commerce Masoud Mir Kazemi
Communication and Information Technology Mohammad Soleimani
Cooperatives Mohammad Abbasi
Culture and Islamic Guidance Hossein Saffar Harandi
Defense and Armed Forces Logistics Mostafa Mohammad Najjar
Economy and Financial Affairs Hossein Samsami
Education Alireza Ali Ahmadi
Energy Parviz Fattah
Foreign Affairs Manoucher Mottaki
Health and Medical Education Kamran Bagheri Lankarani
Housing and Urban Development Mohammad Saeedikia
Industries and Mines Aliakbar Mehrabian
Intelligence Gholam Hossein Mohseni-Ejehei
Interior Mostafa Pour-Mohammadi[60]
Justice Gholam Hossein Elham
Labour and Social Affairs Mohammad Jahromi
Petroleum Gholam Hossein Nozari
Roads and Transportation Hamid Behbahani
Science, Research, and Technology Mohammad Mehdi Zahedi
Welfare and Social Security Abdolreza Mesri

Iran's president is constitutionally obliged to obtain confirmation from the parliament for his selection of ministers.[61] Ahmadinejad presented a short-list at a private meeting on 5 August, and his final list on 14 August. The Majlis rejected all of his cabinet candidates for the oil portfolio and objected to the appointment of his allies in senior government office.[54] The Majlis approved a cabinet on 24 August.[62] The ministers promised to meet frequently outside Tehran and held their first meeting on 25 August in Mashhad, with four empty seats for the unapproved nominees.[63]

2006 Councils and Assembly of Experts election

Ahmadinejad's team lost the 2006 city council elections.[64] In the first nationwide election since Ahmadinejad became president, his allies failed to dominate election returns for the Assembly of Experts and local councils. Results, with a turnout of about 60%, suggested a voter shift toward more moderate policies. According to an editorial in the Kargozaran independent daily newspaper, "The results show that voters have learned from the past and concluded that we need to support.. moderate figures." An Iranian political analyst said that "this is a blow for Ahmadinejad and Mesbah Yazdi's list."[64]

2009 Presidential election

On 23 August 2008, Supreme Leader Ali Khamenei announced that he "sees Ahmadinejad as president in the next five years," a comment interpreted as indicating support for Ahmadinejad's reelection.[65] 39,165,191 ballots were cast in the election on 12 June 2009, according to Iran's election headquarters. Ahmadinejad won 24,527,516 votes, (62.63%). In second place, Mir-Hossein Mousavi, won 13,216,411 (33.75%) of the votes.[66]

2009 Iranian Presidential election protests

The election results remained in dispute with both Mousavi and Ahmadinejad and their respective supporters who believe that electoral fraud occurred during the election. Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei formally endorsed Ahmadinejad as president on 3 August 2009, and Ahmadinejad was sworn in for a second term on 5 August 2009.[67] Iran's Constitution stipulates term limits of two terms for the office of President.[68] Several Iranian political figures appeared to avoid the ceremony. Former presidents Mohammad Khatami, and Akbar Hashemi Rafsanjani, who was then head of the Expediency Discernment Council, along with opposition leader Mir Hossein Mousavi, did not attend the ceremony.[69] Opposition groups asked protesters on reformist websites and blogs to launch new street demonstrations on the day of the inauguration ceremony.[70] On inauguration day, hundreds of riot police met opposition protesters outside parliament. After taking the oath of office, which was broadcast live on Iranian state television, Ahmadinejad said that he would "protect the official faith, the system of the Islamic revolution and the constitution."[67] France, Germany, the United Kingdom and the United States announced that they would not send the usual letters of congratulation.[67]

2009 Cabinet appointments

Ministry Minister
Agriculture Sadeq Khalilian
Commerce Mehdi Ghazanfari
Communication and Information Technology Reza Taghipour
Cooperatives Mohammad Abbasi
Culture and Islamic Guidance Mohammad Hosseini
Defense and Armed Forces Logistics Ahmad Vahidi
Economy and Financial Affairs Shamseddin Hosseini
Education Hamid-Reza Haji Babaee
Energy Majid Namjoo
Foreign Affairs Manouchehr Mottaki
Health and Medical Education Marzieh Vahid Dastjerdi
Housing and Urban Development Reza Sheykholeslam
Industries and Mines Aliakbar Mehrabian
Intelligence Heydar Moslehi
Interior Mostafa Mohammad Najjar
Justice Morteza Bakhtiari
Labour and Social Affairs Ali Nikzad
Petroleum Masoud Mir Kazemi
Roads and Transportation Hamid Behbahani
Science, Research, and Technology Kamran Daneshjoo
Welfare and Social Security Sadeq Mahsouli

Ahmadinejad announced controversial ministerial appointments for his second term. Esfandiar Rahim Mashaei was briefly appointed as first vice president, but opposed by a number of Majlis members and by the intelligence minister, Gholam-Hossein Mohseni-Eje'i. Mashaei followed orders to resign. Ahmadinejad then appointed Mashaei as chief of staff, and fired Mohseni-Eje'i.[71]

On 26 July 2009, Ahmadinejad's government faced a legal problem after he sacked four ministers. Iran's constitution (Article 136) stipulates that, if more than half of its members are replaced, the cabinet may not meet or act before the Majlis approves the revised membership.[72] The vice chairman of the Majlis announced that no cabinet meetings or decisions would be legal, pending such a re-approval.[73]

The main list of 21 cabinet appointments was announced on 19 August 2009.[74] On 4 September, the Majlis approved 18 of the 21 candidates, and rejected three, including two women. Sousan Keshavarz, Mohammad Aliabadi, and Fatemeh Ajorlou were not approved by Majlis for the Ministries of Education, Energy, and Welfare and Social Security, respectively. Marzieh Vahid Dastjerdi was the first woman approved by the Majlis as a minister in the Islamic Republic of Iran.[75]

2012 Parliamentary elections

Ahmadinejad suffered a defeat in March/May 2012 parliamentary elections with Ayatollah Khamenei's "Principalist" allies winning about three quarters of the parliaments 290 seats, and Ahmadinejad supporters far fewer.[76]

Domestic policy

Economic policy

In Ahmadinejad's first four years as president, Iran's real GDP reflected growth of the economy. Inflation and unemployment also decreased under Ahmadinejad due to better economic management and ending the unsustainable spending and borrowing patterns of previous administrations .[77][78] Ahmadinejad increased spending by 25% and supported subsidies for food and petrol. He also initially refused a gradual increase of petrol prices, saying that after making necessary preparations, such as a development of public transportation system, the government would free up petrol prices after five years.[79] Interest rates were cut by presidential decree to below the inflation rate. One unintended effect of this stimulation of the economy has been the bidding up of some urban real estate prices by two or three times their pre-Ahmadinejad value by Iranians seeking to invest surplus cash and finding few other safe opportunities. The resulting increase in the cost of housing hurt poorer, non-property owning Iranians, the putative beneficiaries of Ahmadinejad's populist policies.[80] The Management and Planning Organisation, a state body charged with mapping out long-term economic and budget strategy, was broken up and its experienced managers were fired.[81]

In June 2006, 50 Iranian economists wrote a letter to Ahmadinejad that criticized his price interventions to stabilize prices of goods, cement, government services, and his decree issued by the High Labor Council and the Ministry of Labor that proposed an increase of workers' salaries by 40%. Ahmadinejad publicly responded harshly to the letter and denounced the accusations.[82][83] Ahmadinejad called for "middle-of-the-road" compromises with respect to Western-oriented capitalism and socialism. Current political conflicts with the United States caused the central bank to fear increased capital flight due to global isolation. These factors prevented an improvement of infrastructure and capital influx, despite high economic potential.[77] Among those that did not vote for him in the first election, only 3.5% said they would consider voting for him in the next election.[84] Mohammad Khoshchehreh, a member of the Iranian parliament that campaigned for Ahmadinejad, said that his government "has been strong on populist slogans, but weak on achievement."[85]

President Ahmadinejad changed almost all of his economic ministers, including oil, industry and economy, since coming to power in 2005. In an interview with Fars News Agency in April 2008, Davoud Danesh Jaafari who acted as minister of economy in Ahmadinejad's cabinet, harshly criticized his economic policy: "During my time, there was no positive attitude towards previous experiences or experienced people and there was no plan for the future. Peripheral issues which were not of dire importance to the nation were given priority. Most of the scientific economic concepts like the effect of liquidity on inflation were put in question."[86] In response to these criticisms, Ahmadinejad accused his minister of not being "a man of justice" and declared that the solution to Iran's economic problem is "the culture of martyrdom".[87] In May 2008, the petroleum minister of Iran admitted that the government illegally invested 2 billion dollars to import petrol in 2007. At Iranian parliament, he also mentioned that he simply followed the president's order.[88]

While his government had 275 thousand billion toman oil income, the highest in Iranian history, Ahmadinejad's government had the highest budget deficit since the Iranian revolution.[89]

During his presidency, Ahmadinejad launched a gasoline rationing plan to reduce the country's fuel consumption. He also instituted cuts in the interest rates that private and public banking facilities could charge.[24][25][90] He issued a directive that the Management and Planning Organization be affiliated to the government.[91] In May 2011, Ahmadinejad announced that he would temporarily run the Oil Ministry.[92]

Family planning and population policy

In October 2006, Ahmadinejad began calling for the scrapping of Iran's existing birth-control policies which discouraged Iranian couples from having more than two children. He told MPs that Iran could cope with 50 million more people than the current 70 million. In November 2010, he urged Iranians to marry and reproduce earlier: "We should take the age of marriage for boys to 20 and for girls to about 16 and 17."[93] His remarks have drawn criticism and been called ill-judged at a time when Iran was struggling with surging inflation and rising unemployment, estimated at around 11%. Ahmadinejad's call was reminiscent of a call for Iranians to have more children made by Ayatollah Ruhollah Khomeini in 1979. The policy had increased Iran's population by 16 million in seven years[49]:321 but had eventually been reversed in response to the resultant economic strain.[94]

In 2008, the government sent the "Family Protection Bill" to the Iranian parliament. Women's rights activists criticized the bill for removing protections from women, such as the requirement that a husband obtain his wife's consent before marrying a second wife. Women's rights in Iran are more religiously based than those in secular countries.[95]

Housing

The first legislation to emerge from his newly formed government was a 12 trillion rial (US$1.3 billion) fund called "Reza's Compassion Fund",[96] named after Shi'a Imam Ali al-Rida. Ahmadinejad's government said this fund would tap Iran's oil revenues to help young people get jobs, afford marriage, and buy their own homes.[97] The fund also sought charitable donations, with a board of trustees in each of Iran's 30 provinces. The legislation was a response to the cost of urban housing, which is pushing up the national average marital age (currently around 25 years for women and 28 years for men). In 2006 the Iranian parliament rejected the fund. However, Ahmadinejad ordered the administrative council to execute the plan.[96]

Human rights

Ahmadinejad speaking at Columbia University, September 2007

According to a report by Human Rights Watch, "Since President Ahmadinejad came to power, treatment of detainees has worsened in Evin Prison as well as in detention centers operated clandestinely by the Judiciary, the Ministry of Information, and the Islamic Revolutionary Guard Corps."[98]:464 Human Rights Watch also has stated, "Respect for basic human rights in Iran, especially freedom of expression and assembly, deteriorated in 2006. The government routinely tortures and mistreats detained dissidents, including through prolonged solitary confinement."[98]:463 Human Rights Watch described the source of human rights violations in contemporary Iran as coming from the Judiciary, accountable to Ali Khamenei, and from members directly appointed by Ahmadinejad.[citation needed]

Responses to dissent have varied. Human Rights Watch writes that "the Ahmadinejad government, in a pronounced shift from the policy under former president Mohammed Khatami, has shown no tolerance for peaceful protests and gatherings." In December 2006, Ahmadinejad advised officials not to disturb students who engaged in a protest during a speech of his at the Amirkabir University of Technology in Tehran,[99][100] although speakers at other protests have included among their complaints that there had been a crackdown on dissent at universities since Ahmadinejad was elected.[101]

In April 2007, the Tehran police, which is under Khamenei's supervision, began a crackdown on women with "improper hijab." This led to criticism from associates of Ahmadinejad.[102]

In 2012, Ahmadinejad claimed that AIDS was created by the West in order to weaken poorer countries, and repeated a previous claim that homosexual Iranians did not exist.[103] He has also described homosexuality as "ugly".[104][105]

Universities

In 2006, the Ahmadinejad[106] government reportedly forced numerous Iranian scientists and university professors to resign or to retire. It has been referred to as the "second cultural revolution".[107][108] The policy has been said to replace old professors with younger ones.[109] Some university professors received letters indicating their early retirement unexpectedly.[110] In November 2006, 53 university professors had to retire from Iran University of Science and Technology.[111]

In 2006, Ahmadinejad's government applied a 50% quota for male students and 50% for female students in the university entrance exam for medicine, dentistry and pharmacy. The plan was supposed to stop the growing presence of female students in the universities. In a response to critics, Iranian minister of health and medical education, Kamran Bagheri Lankarani argued that there are not enough facilities such as dormitories for female students.[citation needed] Masoud Salehi, president of Zahedan University said that presence of women generates some problems with transportation.[citation needed] Also, Ebrahim Mekaniki, president of Babol University of Medical Sciences, stated that an increase in the presence of women will make it difficult to distribute facilities in a suitable manner.[citation needed] Bagher Larijani, the president of Tehran University of Medical Sciences made similar remarks.[citation needed] According to Rooz Online, the quotas lack a legal foundation and are justified as support for "family" and "religion."[citation needed]

December 2006 student protest

In December 2006, it was reported that some students were angry about the International Conference to Review the Global Vision of the Holocaust, which they saw as promoting Holocaust denial.[112]

In response to the students' slogans, the president said: "We have been standing up to dictatorship so that no one will dare to establish dictatorship in a millennium even in the name of freedom. Given the scars inflicted on the Iranian nation by agents of the US and British dictatorship, no one will ever dare to initiate the rise of a dictator."[113] It was reported that even though the protesters broke the TV cameras and threw hand-made bombs at Ahmadinejad,[114] the president asked the officials not to question or disturb the protesters.[99][100] In his blog, Ahmadinejad described his reaction to the incident as "a feeling of joy" because of the freedom that people enjoyed after the revolution.[115]

One thousand students also protested the day before to denounce the increased pressure on the reformist groups at the university. One week prior, more than two thousand students protested at Tehran University on the country's annual student day, with speakers saying that there had been a crackdown on dissent at universities since Ahmadinejad was elected.[112][116]

Nuclear program

Ahmadinejad has been a vocal supporter of Iran's nuclear program, and has insisted that it is for peaceful purposes. He has repeatedly emphasized that building a nuclear bomb is not the policy of his government. He has said that such a policy is "illegal and against our religion."[117][118] He also added at a January 2006 conference in Tehran that a nation with "culture, logic and civilization" would not need nuclear weapons, and that countries that seek nuclear weapons are those that want to solve all problems by the use of force.[119] In a 2008 interview Ahmadinejad elaborated that countries striving to obtain nuclear weapons are not politically progressive nations and those who possess them and continually make new generations of such bombs are "even more backward".[120]

In April 2006, Ahmadinejad announced that Iran had successfully refined uranium to a stage suitable for the nuclear fuel cycle. In a speech to students and academics in Mashhad, he was quoted as saying that Iran's conditions had changed completely as it had become a nuclear state and could talk to other states from that stand.[121] On 13 April 2006, Iran's news agency, Islamic Republic News Agency (IRNA), quoted Ahmadinejad as saying that the peaceful Iranian nuclear technology would not pose a threat to any party because "we want peace and stability and we will not cause injustice to anyone and at the same time we will not submit to injustice."[122] Nevertheless, Iran's nuclear policy under Ahmadinejad's administration received much criticism, spearheaded by the United States and Israel. The accusations include that Iran is striving to obtain nuclear arms and developing long-range firing capabilities—and that Ahmadinejad issued an order to keep UN inspectors from freely visiting the nation's nuclear facilities and viewing their designs, in defiance of an IAEA resolution.[123][124][125][126] Following a May 2009 test launch of a long-range missile, Ahmadinejad was quoted as telling the crowd that with its nuclear program, Iran was sending the West a message that "the Islamic Republic of Iran is running the show."[127]

Despite Ahmadinejad's vocal support for the program, the office of the Iranian president is not directly responsible for nuclear policy. It is instead set by the Supreme National Security Council. The council includes two representatives appointed by the Supreme Leader, military officials, and members of the executive, judicial, and legislative branches of government, and reports directly to Supreme Leader Ali Khamenei, who issued a fatwa against nuclear weapons in 2005.[128] Khamenei has criticized Ahmadinejad's "personalization" of the nuclear issue.[129]

Ahmadinejad vowed in February 2008 that Iran will not be held back from developing its peaceful nuclear program[130] and has stated that at least 16 different peaceful uses for nuclear technology have so far been identified.[120] Ahmadinejad has stressed the importance of the right to peaceful nuclear development. Iranian opposition leader, Mousavi, has even stated that giving up the country's nuclear program would be "irreparable" and that the Iranian people support the nuclear program. "No one in Iran will accept suspension," Mousavi has said, adding that if elected, his policy would be to work to provide "guarantees" that Tehran's nuclear activities would never divert to non-peaceful aims.[131]

In October 2009, the United States, France, and Russia proposed a U.N.-drafted deal with Iran regarding its nuclear program, in an effort to find a compromise between Iran's stated need for a nuclear reactor and the concerns of those who are worried that Iran harbors a secret intent of developing a nuclear weapon. After some delay in responding, on 29 October, Ahmadinejad seemed to change his tone towards the deal. "We welcome fuel exchange, nuclear co-operation, building of power plants and reactors and we are ready to co-operate," he said in a live broadcast on state television.[132] He added that Iran would not retreat "one iota" on its right to a sovereign nuclear program.[133]

Domestic criticism and controversies

Accusations of corruption

According to Brussels-based NGO International Crisis Group, Ahmadinejad has been criticized for attacking private "plunderers" and "corrupt officials," while engaging in "cronyism and political favouritism". Many of his close associates were appointed to positions for which they have no obvious qualifications, and "billion dollar no-bid contracts" were awarded to the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), an organization with which he is strongly associated.[134]

According to Najmeh Bozorgmehr of the Financial Times, "Iran has a long history of cronyism and corruption under its monarchies and the Islamic Republic. But the scale of corruption under Mr. Ahmadinejad was of a different order, according to both reform-minded and conservative politicians."[135]

Other statements

Participants of the second Caspian Summit in October 2007. From left to right: President of Azerbaijan Ilham Aliev, President of Turkmenistan Gurbanguly Berdymukhammedov, President of Kazakhstan Nursultan Nazarbaev, President of Russia Vladimir Putin and President of Iran Mahmoud Ahmadinejad.

In June 2007, Ahmadinejad was criticized by some Iranian parliament members over his remark about Christianity and Judaism. According to Aftab News Agency, Ahmadinejad stated: "In the world, there are deviations from the right path: Christianity and Judaism. Dollars have been devoted to the propagation of these deviations. There are also false claims that these [religions] will save mankind. But Islam is the only religion that [can] save mankind." Some members of Iranian parliament criticized these remarks as being fuels to religious war.[136][137]

Conservative MP Rafat Bayat has accused Ahmadinejad for a decline in observance of the required hijab for women, calling him "not that strict on this issue".[138] Ahmadinejad was also accused of indecency by people close to Rafsanjani,[139] after he publicly kissed the hand of a woman who used to be his school teacher.[140]

The UN and football stadiums

There are two statements that led to criticism from some religious authorities. One concerns his speech at the United Nations, and the other concerns the attendance of women at football matches. During a visit to group of Ayatollahs in Qom after returning from his 2005 speech to the UN General Assembly, Ahmadinejad stated he had "felt a halo over his head" during his speech and that a hidden presence had mesmerized the unblinking audience of foreign leaders, foreign ministers, and ambassadors. Ahmadinejad closed his speech with a call for the "mighty Lord" to "hasten the emergence" of Imam Mahdi.[141] According to Iranian-American journalist Hooman Majd, the response given to Ahmadinejad at the assembly was offensive to the conservative religious leaders because an ordinary man cannot presume a special closeness to God or any of the Imams, nor can he imply the presence of the Mahdi.[142]

In another statement in 2006, Ahmadinejad proclaimed (without consulting the clerics beforehand), that women be allowed into football stadiums to watch male football clubs compete. This proclamation "was quickly overruled" by clerical authorities, one of whom, Grand Ayatollah Mohammad Fazel Lankarani "refused for weeks to meet with President Ahmadinejad" in early 2007.[142]

Constitutional conflict

In 2008, a serious conflict emerged between the Iranian President and the head of parliament over three laws approved by the Iranian parliament: "the agreement for civil and criminal legal cooperation between Iran and Kyrgyzstan", "the agreement to support mutual investment between Iran and Kuwait", and "the law for registration of industrial designs and trademarks". The conflict was so serious that the Iranian leader stepped in to resolve it. Ahmadinejad wrote a letter to the parliamentary speaker Gholam-Ali Haddad-Adel, furiously denouncing him for the "inexplicable act" of bypassing the presidency by giving the order to implement legislation in an official newspaper.[143] Ahmadinejad accused the head of parliament of violating Iranian constitutional law. He called for legal action against the parliament speaker.[144][145] Haddad-Adel responded to Ahmadinejad accusing him of using inappropriate language in his remarks and letters.[146]

Ali Kordan

In August 2008, Ahmadinejad appointed Ali Kordan as interior minister. Kordan's appointment was heavily criticized by Iranian parliamentarians, media and analysts after it came to light that a doctoral degree purportedly awarded to Kordan was fabricated, and that the putative issuer of the degree, Oxford University, had no record of Kordan receiving any degree from the University.[147] It was also revealed that he had been jailed in 1978 for moral charges.[148]

In November 2008, Ahmadinejad announced that he was against impeachment of Kordan by Iranian parliament. He refused to attend the parliament on the impeachment day.[149] Kordan was expelled from office by Iranian parliament on 4 November 2008. 188 MPs voted against him. An impeachment of Kordan would push Ahmadinejad close to having to submit his entire cabinet for review by parliament, which was led by one of his chief political opponents. Iran's constitution requires that step if more than half the cabinet ministers are replaced, and Ahmadinejad replaced nine of 21 until that date.[150][151]

Conflict with Parliament

Ahmadinejad speaking in the Majlis, Chairman Ali Larijani is also pictured

In February 2009, after Supreme Audit Court of Iran reported that $1.058 billion of surplus oil revenue in the (2006–2007) budget hadn't been returned by the government to the national treasury,[152] Ali Larijani, Iran's parliamentary speaker, called for further investigations to make sure the missing funds are returned to the treasury as soon as possible.[153] Tensions between Larijani and Ahmadinejad continued into 2013.[154]

Ahmadinejad criticized the National Audit Office for what he called its "carelessness", saying the report "incites the people" against the government.[155] The head of the parliament energy commission, Hamidreza Katouzian, reported "The government spent $5 billion to import fuel, about $2 billion more than the sum parliament had authorized." Katouzian quoted Iran's Oil Minister, Gholam-Hossein Nozari, as saying that President Ahmadinejad had ordered the extra purchase.[156]

In May 2011, several members of parliament threatened to initiate impeachment proceedings against Ahmadinejad after his merger of eight government ministries and the firing of three ministers without parliament's consent. According to the Majles news website, MP Mohammad Reza Bahonar stated, "legal purging starts with questions, which lead to warnings and end with impeachment." On 25 May, parliament voted to investigate another allegation, that Ahmadinejad had committed election irregularities by giving cash to up to nine million Iranians before the 2009 presidential elections. The vote came within hours after the allegations appeared in several popular conservative news sites associated with supreme leader Ali Khamenei, suggesting the supreme leader supported the investigation.[157] The disputes were seen as part of the clash between Ahmadinejad and other conservatives and former supporters, including supreme leader Khamenei, over what the conservatives see as Ahmadinejad's confrontational policies and abuse of power.[157][158]

Relations with Supreme Leader of Iran

Ahmadinejad with Ali Khamenei, Ali Larijani and Sadeq Larijani in 2011

Early in his presidency, Ahmadinejad was sometimes described as "enjoy[ing] the full backing" of the Supreme Leader Ali Khamenei,[159] and even as being his "protege."[160] In Ahmadinejad's 2005 inauguration the supreme leader allowed Ahmadinejad to kiss his hand and cheeks in what was called "a sign of closeness and loyalty,"[161] and after the 2009 election fully endorsed Ahmadinejad against protesters.[162] However, as early as January 2008, signs of disagreement between the two men developed over domestic policies,[159] and by the period of 2010–11 several sources detected a "growing rift" between them.[31] The disagreement was described as centered on Esfandiar Rahim Mashaei, a top adviser and close confidant of Ahmadinejad[32] and opponent of "greater involvement of clerics in politics",[163] who was first vice president of Iran until being ordered to resign from the cabinet by the supreme leader.

In 2009, Ahmadinejad dismissed Intelligence Minister Gholam-Hossein Mohseni-Eje'i, an opponent of Mashaei. In April 2011, another Intelligence minister, Heydar Moslehi, resigned after being asked to by Ahmadinejad, but was reinstated by the supreme leader within hours.[160][164] Ahmadinejad declined to officially back Moslehi's reinstatement for two weeks and in protest engaged in an "11-day walkout" of cabinet meetings, religious ceremonies, and other official functions.[31][164] Ahmadinejad's actions led to angry public attacks by clerics, parliamentarians and military commanders, who accused him of ignoring orders from the supreme leader.[32] Conservative opponents in parliament launched an "impeachment drive" against him,[163] four websites with ties to Ahmadinejad reportedly were "filtered and blocked",[160] and several people "said to be close" to the president and Mashaei (such as Abbas Amirifar and Mohammed Sharif Malekzadeh) were arrested on charges of being "magicians" and invoking djinns.[31] On 6 May 2011, it was reported that Ahmadinejad had been given an ultimatum to accept the leader's intervention or resign,[165] and on 8 May, he "apparently bowed" to the reinstatement, welcoming back Moslehi to a cabinet meeting.[166] The events have been said to have "humiliated and weakened" Ahmadinejad, though the president denied that there had been any rift between the two,[32] and according to the semiofficial Fars News Agency, he stated that his relationship with the supreme leader "is that of a father and a son."[163]

In 2012, Khamenei ordered a halt to a parliamentary inquiry into Ahmadinejad's mishandling of the Iranian economy.[167] In 2016, Khamenei advised Mahmoud Ahmadinejad, his former ally with whom his relationship was strained after Ahmadinejad accused his son Mojtaba Khamenei of embezzling from the state treasury,[168] to not run for president again.[169][170][171][172][173]

Hugo Chavez's funeral

Ahmadinejad was criticised by the religious and political groups in Iran for photographs taken of him embracing Elena Frias de Chavez, the mother of recently deceased Venezuelan president Hugo Chavez, at his funeral. In the image, Ahmadinejad was thought to be holding her hands and in a cheek-to-cheek embrace; such an act, touching an unrelated woman, is considered haraam (forbidden) in some interpretations of Islam.[174][175] Iranian government officials responded by stating that the image was a fake, then released a second photo showing Ahmadinejad in the same pose, but in this case hugging a man.[176] This later photograph was debunked when it was discovered that the other man was Egyptian opposition leader Mohamed ElBaradei, who had not been at the funeral.[176]

Nepotism

One of the most frequent criticisms about Ahmadinejad was the nepotism in his governments. Nepotism was one of his habits in appointing senior government officials.[177][178] His elder brother, Davoud, was appointed chief inspector at the presidency in 2005 and was in office until 2008.[179][180] His sister, Parvin, served at the presidential's women's center.[177] His nephew, Ali Akbar Mehrabian, served as the mining and industry minister in his cabinet.[177] His daughter's father-in-law, Esfandiar Rahim Mashaei, served at several senior positions.[180][181] His brother-in-law, Masoud Zaribafan, served as cabinet secretary.[179]

Foreign relations

Countries visited by President Ahmadinejad during his terms in office

During Ahmadinejad's tenure as President of Iran the foreign policy of the country took a different approach from the previous administration. Relations with developed countries generally soured while relations with less-developed countries, including those in Africa and Latin America, rose. In light of the calls for sanctions on Iran for its nuclear weapons programme, Ahmadinejad and his foreign minister, Manouchehr Mottaki, traveled extensively throughout the two regions, as well as hosted other leaders. Relations with the ALBA states, and Venezuela, Bolivia, and Ecuador, in particular, were most strengthened. Relations with America during the Bush administration and Israel deteriorated further.[citation needed]

Ahmadinejad is an outspoken critic of the Western world and is often criticized for his hostility towards the United States, Israel, the United Kingdom and other Western nations.[182][183]

Israel

Ahmadinejad with leaders of the Caspian sea bordering nations

Ahmadinejad abides by Iran's long-standing policy of refusing to recognize Israel as a legitimate state, and wants the Jewish people who immigrated to Israel to return to their "fatherlands" (translated).[184]

In 2005, Ahmadinejad, in a speech praising the Iranian Supreme Leader Ayatollah Khomeini, was translated by Iranian state-run media as saying that "Israel must be wiped off the map."[185][186][187] A controversy erupted over the translation, with specialists such as Juan Cole of the University of Michigan and Arash Norouzi of the Mossadegh Project pointing out that the original statement in Farsi did not say that Israel should be wiped off the map, but instead that it would collapse.[188][189][190] The words 'Israel', 'map', and 'to wipe off' are non-existent in the Iranian speech's original. According to another IRNA translation, on the occasion of a commemoration of the anniversary of Khomeini's death on 3 June 2008, Ahmadinejad stated that "The corrupt element will be wiped off the map."[191] Contextually, Ahmadinejad was quoting Khomeini's words about the imminent disappearance of the Soviet Union and the Shah's regime, and tacked on his remarks concerning Israel. In Katajun Amirpur's analysis, there is no implication in the text that Iran intended destroying Israel or annihilating the Jewish people, any more than Khomeini was suggesting with his words that the Russians, or the Iranian people themselves under the Shah would be extinguished.[191] Ahmadinejad is on the record as stating that Iran had no plans to attack Israel.[191] The statement itself was in fact a citation, with a minute verbal variation, of a remark made by Ayatollah Khomeini in 1979, which had created no furor at the time, but did so when Ahmadinejad quoted them in 2005.[192]

Ahmadinejad meeting with former Brazilian president Luiz Inácio Lula da Silva in Tehran

Dan Meridor, Israel's minister of intelligence and atomic energy said during an Al Jazeera interview that Ayatollah Ali Khamenei had repeatedly said "that Israel is an unnatural creature, it will not survive. They didn't say, 'We'll wipe it out,' you're right, but, 'It will not survive.'" adding "If Iran says this, and continues to pile up uranium that they enrich, and build missiles in big numbers, and have a nuclear military plan—if you put all this together, you can't say, they don't really mean it."[193] The Washington Post's fact-checker editor Glenn Kessler says the interpretation gets murkier when Ahmadinejad's quote is set against other Iranian propaganda. Karim Sadjadpour, an Iranian specialist at the Carnegie Endowment for International Peace, cites proof that the Iranian government releases propaganda that clearly says Israel should be "wiped off." Joshua Teitelbaum of the Jerusalem Center for Public Affairs discovered pictures of Iranian propaganda banners that clearly say in English: "Israel should be wiped out of the face of the world."[194][195] In March 2016, Iran tested a ballistic missile painted with the phrase "Israel should be wiped off the Earth" in Hebrew. The missile is reported to be capable of reaching Israel.[196][197][198][199]

The Official Web site of the President of Iran quoted Ahmadinejad as saying on 15 May 2011 "The reason for our insistence that the Zionist regime should be wiped out and vanished is that the Zionist regime is the main base for imposing oppression and harbors the main terrorists of the world."[200]

He was strongly criticized after claiming that the Jews invented the Holocaust[201] and making other statements influenced by "classic anti-Semitic ideas,"[202] which has led to accusations of antisemitism.[203] Ahmadinejad denied that he was an antisemite, saying that he "respects Jews very much" and that he was not "passing judgment" on the Holocaust.[183][204][205][206] Later, Ahmadinejad claimed that promoting Holocaust denial was a major achievement of his presidency; he stated that "put[ting] it forward at the global level ... broke the spine of the Western capitalist regime". The comments appeared on the Arabic but not on the English version of Fars News Agency's website.[207]

Palestine

Demonstration against Ahmadinejad during the Rio+20 conference in Brazil

He advocates "free elections" for the region, and believes Palestinians need a stronger voice in the region's future.[208] On Quds Day in September 2010 Ahmadinejad criticized the Palestinian Authority over its president's decision to renew direct peace talks with Israel saying the talks are "stillborn" and "doomed to fail", urging the Palestinians to continue armed resistance to Israel.[209][210] He said that Mahmoud Abbas had no authority to negotiate on behalf of the Palestinians.[211][212] Nabil Abu Rudeineh, a spokesman for the Palestinian Authority, fired back, saying, Ahmadinejad "does not represent the Iranian people, ..., is not entitled to talk about Palestine, or the President of Palestine"[213][214]

United States

In September 2010, Ahmadinejad made a contentious assertion at the 65th session of the United Nations General Assembly by claiming that most people believe the United States government was behind the 9/11 attacks and later called for an inquiry, stating: "The fact-finding mission can shed light on who the perpetrators were, who is al-Qaeda ... where does it exist? Who was it backed by and supported? All these should come to light."[215][216] The speech triggered many countries' United Nations representatives to walk out, and US President Barack Obama described the claims as "inexcusable," "offensive" and "hateful."[217] In 2010, Ahmadinejad reiterated the 9/11 conspiracy, and wrote:

Establishing an independent and impartial committee of investigation, which would determine the roots and causes of the regrettable event of 9/11, is the demand of all the peoples of the region and the world. ... Any opposition to this legal and human demand means that 9/11 was premeditated in order to achieve the goals of occupation and of confrontation with the nations.[218]

He made similar comments at the 66th session in September 2011.[219][220]

Venezuela

Ahmadinejad is said to have "forged a close public friendship" with Venezuelan president Hugo Chavez. On Chavez's death in March 2013, Ahmadinejad posted a condolence message on his website stating, "I have no doubt that he [Chavez] will return alongside Jesus Christ and Mahdi to establish peace and justice in the world".[221]

Mahmoud Ahmadinejad and Hugo Chávez in July 2006

After presidency

Ahmadinejad in his presidential museum, known as Office of the Former President of Islamic Republic of Iran

Ahmadinejad left his office at Pasteur st. on 3 August 2013 and returned to his private house in Narmak.[222]

In an interview with CNN, Ahmadinejad said that, after the end of his presidency, he would return to the university and retire from politics. However, Ahmadinejad announced from Russia on the sidelines of an OPEC summit on 2 July 2013 that he might stay involved with politics by creating a new party or non-governmental organization.[223] In late July, Mehr news agency reported that Ahmadinejad obtained permission from the Supreme Cultural Revolution Council to launch a university for post-graduate studies in Tehran.[224] On 5 August 2013, the Supreme Leader Ali Khamenei issued a decree appointing Ahmadinejad as a member of the Expediency Council.[225] On 15 June 2015, a number of Ahmadinejad's cabinet ministers established a new political party, called YEKTA Front. The party published list for 2016 legislative election and some of Ahmadinejad's cabinet members (like Hamid-Reza Haji Babaee, Sadeq Khalilian, Mohammad Abbasi and Mahmoud Bahmani) registered for the election, but Ahmadinejad did not support any list in the election.[citation needed]

2017 presidential election

It was rumored that Ahmadinejad would run for presidency again in 2017 after he did not deny plans when questioned by the media in 2015.[226] Ahmadinejad remained mostly out of the public eye since leaving office, but his anti-Western rhetoric and combative style remained popular among many Iranian Principlists, and he was widely viewed as among the most formidable political figures capable of unseating Hassan Rouhani. In December 2015, it was reported that he had begun his presidential campaign by appointing his campaign's chiefs. He also began provincial travels in April 2016 by traveling to Amol. Travels were continued until September 2016, when he traveled to Gorgan.[227] Ahmadinejad's advisors said his travels were not electoral and he only delivered speeches due to public demand.[228] In September 2016, it was rumored that Ahmadinejad had asked Ali Khamenei, Supreme Leader of Iran, for permission to run for the office and was rejected by Khamenei, who said that it was not in the best interests of Iran.[229][230] On 26 September 2016, Ayatollah Khamenei confirmed the news, stated that it was only advice, not an order.[231] It was the first time since Khamenei's election as Supreme Leader in 1989 that he advised a person to not run for election. Formerly, some candidates had asked him for advice (former president Akbar Hashemi Rafsanjani for his campaign in 2005 and 2013), but Khamenei chose to not give his opinion on those occasions. The following day, Ahmadinejad officially announced he will not run in the upcoming 2017 presidential election.[232] He later supported Hamid Baghaei's candidacy.[233] However, Ahmadinejad registered as presidential candidate on 12 April 2017.[35] He was disqualified by the Guardian Council on 20 April 2017, making him the second person after Akbar Hashemi Rafsanjani to be barred from running the office for a third term.[234]

2017–18 Iranian protests

During the 2017–18 Iranian protests Ahmadinejad criticized the current government of Iran and later supreme leader Ali Khamenei.[235] As a result, it was reported that he was placed under house arrest in January 2018.[236]

Party affiliation

Ahmadinejad has been an active and prominent member of the right-wing Islamic Society of Engineers since its establishment until 2005.[237] As of 2014, he is still a member of the party but is not active since 2005.[238] He was also a founding member of the Society of Devotees of the Islamic Revolution,[239] but left in 2011.[240]

Since 2005, Ahmadinejad has introduced himself as non-partisan, even anti-party and did not try to gain support of political parties despite being supported by the conservative camp.[citation needed] A National Democratic Institute report published in 2009 states that Ahmadinejad is self-described "Principlist".[241]

Public image

Ahmadinejad is known for his vulgarism, undiplomatic language and usage of slang terms.[242] He is active on Twitter, where he engages his followers primarily in English and tweets about sports, the United States, and current events.[243][244]

According to a poll conducted by Information and Public Opinion Solutions LLC (iPOS) in March 2016, Ahmadinejad is the least popular political figure in Iran, while he has 57% approval and 39% disapproval ratings, thus a +18% net popularity.[245]

Polls conducted by Center for International and Security Studies at Maryland (CISSM) and IranPoll with ±3.2% margin of error shows his approval rating as follows:[246]

Date Very favorable Somewhat favorable Somewhat unfavorable Very unfavorable Don't recognize the name DK/NA
July 2014 34% 33% 14.0% 16.0% 1.0% 3.0%
August 2015 27.5% Decrease 33.5% Increase 13.0% Decrease 22.8% Increase 0.2% 3.0%
January 2016 24.2% Decrease 32.8% Decrease 15.0% Increase 23.9% Increase 0.4% 3.7%
June 2016 28.0% Increase 37.3% Increase 14.9% Decrease 16.1% Decrease 0.4% 3.3%
December 2016 27.2% Decrease 33.6% Decrease 13.9% Decrease 19.5% Increase 0.4% 5.4%

Electoral history

Ahmadinejad casting his vote in 2016 elections
Year Election Votes % Rank Notes
1999 City Council of Tehran Lost
2000 Parliament 280,046 9.55 68th Lost
2005 President 5,711,696 19.43 2nd Went to run-off
President run off Increase 17,284,782 Increase 61.69 1st Won
2009 President Increase 24,527,516 Increase 62.63 1st Won
2017 President N/A Disqualified

Personal life

Ahmadinejad is married, and has one daughter and two sons.[247] His oldest son married a daughter of Esfandiar Rahim Mashaei in 2008.[248][249] One of his sons studied at the Amirkabir University of Technology (Tehran Polytechnic).[250]

Supporters of Ahmadinejad consider him a simple man who leads a modest life.[251] As president, he wanted to continue living in the same house in Tehran his family had been living in until his security advisers insisted that he should move. Ahmadinejad had the antique Persian carpets in the Presidential palace sent to a carpet museum, and opted instead to use inexpensive carpets. He is said to have refused the VIP seat on the Presidential plane, and that he eventually replaced it with a cargo plane instead.[45][252] Upon gaining Iran's presidency, Ahmadinejad held his first cabinet meeting in the Imam Reza shrine at Mashhad, an act perceived as "pious".[253] He also used to lay an extra place for the 12th Imam at his weekly cabinet briefings.[254]

See also

References

  1. ^ Smith, Matt (16 May 2011). "Ahmadinejad losing ground in Iran power struggle, analysts say". CNN. Retrieved 3 June 2016.
  2. ^ Milani, Abbas (3 August 2009). "Inside The Civil War That's Threatening The Iranian Regime". The New Republic. Retrieved 3 June 2016.
  3. ^ "New Mayor of Tehran appointed". Hamshahri (in Persian) (3055). 21 May 2003.
  4. ^ a b c داستان داوود و محمود: داوود احمدی‌نژاد چرا عليه محمود احمدی‌نژاد سخنرانی می‌كند؟ [The Story of Davoud and Mahmoud: Why Davoud Ahmadinejad Speaks Against Mahmoud Ahmadinejad?]. Aseman Weekly (in Persian) (7). 19 November 2011. Archived from the original on 20 August 2013. Retrieved 11 July 2016.
  5. ^ Lucas, Scott (5 January 2015). "Iran Feature: Signs of an Ahmadinejad Comeback & a Hard-Line Challenge to Speaker of Parliament Larijani". EA WorldView. Retrieved 3 June 2016.
  6. ^ a b Peterson, Scott (2010). Let the Swords Encircle Me: Iran: A Journey Behind the Headlines. Simon and Schuster. pp. 279–280. ISBN 978-1416597391.
  7. ^ a b Ehteshami, Anoushiravan; Zweiri, Mahjoob (2007), Iran and the Rise of Its Neoconservatives: The Politics of Tehran's Silent Revolution, I.B.Tauris, p. 55, ISBN 978-0857713674
  8. ^ Afshon Ostovar (2016). Vanguard of the Imam: Religion, Politics, and Iran's Revolutionary Guards. Oxford University Press. p. 124. ISBN 978-0190491703.
  9. ^ Team, Forvo. "Pronunciations for محمود احمدی‌نژاد (from محمود احمدی‌نژاد to احمدی‌نژاد)". Forvo.com.
  10. ^ Windfuhr, Gernot (1979). Persian Grammar: History and State of Its Study. Walter de Gruyter. p. 145. ISBN 9789027977748. Archived from the original on 28 October 2013. ... stress is word-final in simple, derived, and compound nouns and adjectives ...
  11. ^ "Ahmedinejad: Rose and Thorn". The Diplomatic Observer. Retrieved 27 July 2009.[dead link]
  12. ^ "Mahmoud Ahmedinejad on Facebook". Facebook. 24 July 2001. Archived from the original on 17 December 2012. Retrieved 27 July 2009.
  13. ^ a b c d Biography of H.E. Dr. Ahmadi Nejad, Honourable President of Islamic Republic of Iran. Retrieved 27 January 2008. Archived 3 January 2008[Timestamp length] at the Wayback Machine
  14. ^ Avideh Mayville, "The Religious Ideology of Reform in Iran" in J. Harold Ellens (ed.), Winning Revolutions: The Psychosocial Dynamics of Revolts for Freedom, Fairness, and Rights [3 volumes], ABC-CLIO (2013), p. 311
  15. ^ a b c "Mahmoud Ahmadinejad". Iran Chamber Society. Retrieved 28 July 2009.
  16. ^ McCormick, John (3 February 2009). Comparative Politics in Transition. Cengage Learning. p. 520. ISBN 978-0-495-56852-0.
  17. ^ Axworthy, Michael (10 March 2016). Revolutionary Iran: A History of the Islamic Republic. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-046896-5.
  18. ^ a b c d e f g Pike, John. "President Mahmoud Ahmadinejad". Global Security. Retrieved 18 June 2011.
  19. ^ a b "Ahamd Bozorgian (MP): 'The Separation of men and women's elevators is an advantageous policy. It would help to grow.'". Archived from the original on 14 January 2006. Retrieved 20 June 2005.CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link) Entekhab News. Retrieved 31 August 2006.
  20. ^ a b "Ahmadinejad Sworn in as Iran's New President". Voice Of America. 6 August 2005. Archived from the original on 29 January 2009. Retrieved 23 December 2008.
  21. ^ a b "Iran hardliner becomes president". BBC. 3 August 2005. Retrieved 6 December 2006.
  22. ^ Hafezi, Parisa. "Influential Iran cleric slams Ahmadinejad on economy" Reuters, 13 August 2008
  23. ^ Memarian, Omid (17 September 2010). "Activists Warn of Rights Crisis Ahead of Ahmadinejad Visit | Inter Press Service". www.ipsnews.net. Inter Press Service. Retrieved 4 March 2020. The event was organised by two New York-based rights groups, the International Campaign for Human Rights in Iran and Human Rights Watch, as well as the Nobel Women's Initiative. ... His group, “Amnesty International ...
  24. ^ a b Tait, Robert (25 May 2007). "Iran interest rate cut sparks panic selling". The Guardian. Tehran. Retrieved 18 June 2011.
  25. ^ a b مدیریت و" برنامه‌ریزی منحل شد", BBC Persian. Retrieved 29 July 2007. Archived 17 August 2007 at the Wayback Machine
  26. ^ "Assembly of Experts to study economic reform plan: Rafsanjani". Tehran Times (in Persian). 23 August 2008. Archived from the original on 12 September 2008. Retrieved 23 August 2008.
  27. ^ "Iran clerics defy election ruling". BBC News. 5 July 2009. Retrieved 18 June 2011.
  28. ^ "Is this government legitimate?". BBC. 7 September 2009. Retrieved 18 June 2011.
  29. ^ Landry, Carole (25 June 2009). "G8 calls on Iran to halt election violence". AFP. Archived from the original on 3 March 2014. Retrieved 18 June 2011. The West has expressed alarm over Tehran's crackdown ... The Group of Eight leading powers on Friday deplored post-election violence in Iran ... Divergences appeared when Russian Foreign Minister Sergei Lavrov warned that isolating Iran was the "wrong approach" ...
  30. ^ a b Erdbrink, Thomas (3 April 2013). "Power Struggle Is Gripping Iran Ahead of June Election". New York Times. Retrieved 4 April 2013. It is all part of a power struggle ahead of the June election between Mr. Ahmadinejad’s faction and a coalition of traditionalists, including many Revolutionary Guards commanders and hard-line clerics.
  31. ^ a b c d Dehghan, Saeed Kamali (5 May 2011). "Ahmadinejad allies charged with sorcery". The Guardian. London. Archived from the original on 10 May 2011. Retrieved 18 June 2011.
  32. ^ a b c d Dareini, Ali Akbar (20 April 2011). "Iranian lawmakers warn Ahmadinejad to accept intelligence chief as political feud deepens". StAlbertGazette.com. Associated Press. Archived from the original on 17 December 2013. Retrieved 11 January 2017.
  33. ^ "Iran's president Mahmoud Ahmadinejad summoned to parliament". The Guardian. 14 March 2012. Retrieved 18 December 2012.
  34. ^ Ahmadinejad critic Larijani re-elected Iran speaker. BBC (5 June 2012). Retrieved on 18 December 2012.
  35. ^ a b "Hard-Line Ex-Leader Ahmadinejad Stuns Iran With Election Bid". The New York Times. 12 April 2017.
  36. ^ "Mahmoud Ahmadinejad 'disqualified' from Iran elections". 20 April 2017.
  37. ^ "Iran's Ahmadinejad disqualified from running for the president". 20 April 2017.
  38. ^ a b Melman, Yossi; Javedanfar, Meir (2007). The Nuclear Sphinx of Tehran: Mahmoud Ahmadinejad and the State of Iran. Basic Books. pp. 1–3. ISBN 9780786718870.
  39. ^ Tait, Robert (2 July 2005). "A humble beginning helped to form Iran's new hard man". The Guardian. Tehran. Retrieved 27 July 2009.
  40. ^ Naji, Kasra (2008). Ahmadinejad: The Secret History of Iran's Radical Leader. University of California Press. p. 4. ISBN 9781845116361.
  41. ^ "Mahmoud Ahmadinejad revealed to have Jewish past". Daily Telegraph. 3 October 2009.
  42. ^ "Ahmadinejad has no Jewish roots". The Guardian. 5 October 2009. Retrieved 10 January 2017.
  43. ^ Enteshami, Anoushiravan; Zweiri, Mahjoob (2007). Iran and the rise of Neoconservatives, the politics of Tehran's silent Revolution. I. B. Tauris. p. 53.
  44. ^ "Iran's president launches weblog". BBC. 14 August 2006. Retrieved 28 July 2009.
  45. ^ a b Lee, Jon (7 January 2009). "Can Iran Change? High stakes in Mahmoud Ahmadinejad's reelection campaign". New Yorker. Retrieved 18 June 2011.
  46. ^ Bozorgmehr, Najmeh (30 May 2008). "Interview transcript: Mojtaba Samareh-Hashemi". Financial Times. Retrieved 28 July 2009.
  47. ^ a b c Hassan, Hussein D. (16 January 2007). "Profile and Statements of President Mahmoud Ahmadinejad" (PDF). Library of Congress. Archived from the original (PDF) on 6 January 2010. Retrieved 28 July 2009.
  48. ^ a b "The 2005 World Mayor finalists". World Mayor. Retrieved 18 June 2011.
  49. ^ a b Wright, Robin (2008). Dreams and Shadows: The Future of the Middle East. Penguin Press. ISBN 9781101202760.
  50. ^ Aneja, Atul (2006). He was also known as tir khalas zan before becoming president."New Dynamics". Archived from the original on 16 October 2007. Retrieved 5 February 2010.CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link) Frontline. Retrieved 28 July 2007.
  51. ^ Dehghan, Saeed Kamali; Borger, Julian (19 May 2011). "Ahmadinejad's enemies scent blood in Iran power struggle". The Guardian.
  52. ^ Vick, Karl (19 June 2005). "Hard-Line Figure In Iran Runoff". The Washington Post. Retrieved 28 July 2009.
  53. ^ a b Tunisia, Babnet (2005). "More on Mahmoud Ahmadinejad". Persian Mirror. Archived from the original on 26 June 2009. Retrieved 2 August 2009.
  54. ^ a b Moubayed, S. (19 January 2006). "Iran and the art of crisis management". Asia Times. Retrieved 28 July 2009.
  55. ^ Brea, Jennifer. "Profile: Mahmoud Ahmadinejad, President of Iran." Archived 7 July 2011 at the Wayback Machine. Retrieved 31 August 2006.
  56. ^ Ansari, Nazenin (25 June 2006). "Divide and empower". Prospect Magazine. Archived from the original on 7 December 2008. Retrieved 2 August 2009.
  57. ^ Slackman, Michael (8 September 2006). "Behind Ahmadinejad, a Powerful Cleric". The New York Times. Retrieved 11 January 2017.
  58. ^ "Clip DrIman CNN – at Tofoiran". 6 September 2006. Archived from the original on 15 July 2011. Retrieved 18 June 2011.
  59. ^ Kasra, Naji (2008). Ahmadinejad: The Secret History of Iran’s Radical Leader. Berkeley: University of California Press. pp. 20–23. ISBN 0520256638.
  60. ^ "New Iran interior chief approved". BBC News. 18 November 2008. Retrieved 21 June 2009.
  61. ^ "Article 133". Constitution of Islamic Republic of Iran. International Constitutional Law. 1992. Retrieved 2 August 2009.
  62. ^ "Ahmadinejad's cabinet declared". Archived from the original on 11 January 2006. Retrieved 10 June 2009. Presidency of the Islamic Republic of Iran. Retrieved 18 October 2006.
  63. ^ "Depleted Iran cabinet meets after rejection of four by parliament". Khaleej Times Online. 26 August 2005. Archived from the original on 8 June 2011. Retrieved 2 August 2009.
  64. ^ a b Blair, Edmund (18 December 2006). "Results in Iranian Vote Seen as Setback for Ahmadinejad". The Washington Post. Retrieved 18 June 2011.
  65. ^ Mansharof, Y.; Savyon, A. (26 December 2008). "Renewed Power Struggle in Iran as the Presidential Elections Approach: Part I – Ahmadinejad's Revolutionary-Messianic Faction vs. Rafsanjani–Reformist Alliance". The Middle East Media Research Institute. Retrieved 11 January 2017.
  66. ^ "Ahmadinejad 'leads in Iran election'". BBC. 13 June 2009. Retrieved 13 June 2009.
  67. ^ a b c "Defiant Iran president takes oath". BBC. 5 August 2009. Retrieved 5 August 2009.
  68. ^ "Iran The Presidency". Photius.com. Retrieved 18 June 2011.
  69. ^ "Iran poll critics shun ceremony". BBC. 3 August 2009. Retrieved 5 August 2009.
  70. ^ "Iran's opposition calls for inauguration protests". Google News. Associated Press. 4 August 2009. Retrieved 5 August 2009.
  71. ^ Daragahi, Borzou; Mostaghim, Ramin (27 July 2009). "Iran president clashes with conservatives". Los Angeles Times. Retrieved 18 June 2011.
  72. ^ Deshmukh, Jay (26 July 2009). "Ahmadinejad 'sacks four Iran ministers'". Google. Retrieved 7 September 2010.
  73. ^ "آفتاب – باهنر: جلسات دولت نهم از این پس غیرقانونی است". Aftab News. Retrieved 7 September 2010.
  74. ^ "Ahmadinejad unveils new cabinet". PressTV. Archived from the original on 18 September 2012. Retrieved 18 June 2011.
  75. ^ "Iran backs first woman minister". BBC. 3 September 2009. Retrieved 28 November 2009.
  76. ^ MacFarquhar, Neil (4 March 2012). "Elections in Iran Favor Ayatollah's Allies, Dealing Blow to President and His Office". The New York Times.
  77. ^ a b "Iran's unemployment falls to 10.3 pct -minister". Reuters. 31 March 2008. Retrieved 18 June 2011.
  78. ^ "Iran approves plan to lop three zeros off Rial". Presstv. Archived from the original on 17 December 2013. Retrieved 18 June 2011.
  79. ^ Bakhtiar, Abbas. "Ahmadinejad's Achilles Heel"
  80. ^ Secor, Laura (2 February 2009). "Letter from Tehran, The rationalist". The New Yorker. p. 31.
  81. ^ "Economics is for donkeys". New Statesman. 11 September 2008. Retrieved 21 June 2009.
  82. ^ "Iranian economists lash out at Ahmadinejad's policies". Daily Star. Libya. 16 June 2006. Retrieved 18 June 2011.
  83. ^ Lynch, David J. (5 September 2006). "Geopolitics casts pall on hobbled Iranian economy". USA Today. Tehran. Retrieved 26 January 2008.
  84. ^ Sanati, Kimia. "Ahmadinejad held to election promises". Asia Times. Retrieved 1 February 2008.
  85. ^ Dareini, Ali Akbar (17 January 2007). "Iran's Discontent With Ahmadinejad Grows". The Washington Post. Associated Press. Retrieved 28 August 2007.
  86. ^ "Ahmadinejad slammed by outgoing economy minister". AFP. 22 April 2008. Retrieved 21 June 2009.
  87. ^ "Martyrdom would solve Iran's economic woes: Ahmadinejad". AFP. 24 April 2008. Retrieved 21 June 2009.
  88. ^ الف – واردات غیرقانونی بنزین را به دستور رئیسجمهور انجام دادهایم Archived 18 October 2014 at the Wayback Machine
  89. ^ Leyne, Jon (24 October 2008). "Iran economy facing 'perfect storm'". BBC. Retrieved 21 June 2009.
  90. ^ "Assembly of Experts to study economic reform plan: Rafsanjani". Tehran Times. 23 August 2008. Archived from the original on 12 September 2008. Retrieved 23 August 2008.
  91. ^ "Iran: Debate heats up over restructuring of Management and Planning Organization". Payvand. 18 October 2006. Retrieved 27 April 2009.
  92. ^ "Iran's leader taking over Oil Ministry temporarily, news agency says". CNN. 16 May 2011.
  93. ^ Peterson, Scott (22 November 2010). "Ahmadinejad calls on Iranian girls to marry at 16". The Christian Science Monitor.
  94. ^ Tait, Robert (23 October 2006). "Ahmadinejad urges Iranian baby boom to challenge West". The Guardian. Tehran. Retrieved 11 January 2017.
  95. ^ "Ebadi protests against Iran's polygamy bill". Hindustan Times. 4 August 2008. Retrieved 21 June 2009.
  96. ^ a b ""Reza's Compassion Fund" project archived". Rooz (in Persian). Archived from the original on 21 October 2006. Retrieved 17 October 2006.
  97. ^ "Video of Imam Reza Love Fund". IranNegah.com. Archived from the original on 6 March 2012. Retrieved 18 May 2008.
  98. ^ a b Human Rights Watch (2011). World Report 2007: Events of 2006. Seven Stories Press. ISBN 9781583229583.
  99. ^ a b گزارش اختصاصي رجانيوز از حاشيه هاي مراسم امروز دانشگاه اميركبير [Exclusive report from the margins of today's ceremony Amir Kabir University]. Rajanews.com (in Persian). 7 March 2008. Archived from the original on 7 March 2008. Retrieved 11 January 2017.
  100. ^ a b مشروح سخنان بسيار مهم احمدي نژاد در دانشگاه اميركبير [Detailed critical remarks of Ahmadinejad at Amir Kabir University] (in Persian). Archived from the original on 7 March 2008. Retrieved 11 January 2017.
  101. ^ Fathi, Nazila (12 December 2006). "Students disrupt speech by Iran chief". Deseret News. Tehran. The New York Times News Service. Retrieved 12 December 2006.
  102. ^ انتقاد مشاور رئيس‌جمهور از طرح مبارزه با بدحجابي [Ahmadinejad's adviser criticizes hijab enforcement issue]. Baztab.com (in Persian). Archived from the original on 7 December 2008. Retrieved 23 April 2007.
  103. ^ Vahdat, Ahmad (18 January 2012). "HIV created by West to enfeeble third world, claims Mahmoud Ahmadinejad". The Daily Telegraph. London. Retrieved 19 January 2012.
  104. ^ "Mahmoud Ahmadinejad on homosexualty". YouTube. CNN. Retrieved 14 April 2017.
  105. ^ Park, James (24 September 2012). "President Ahmadinejad: Gays are ugly and are like thieves". pinknews.co.uk. Retrieved 28 September 2012.
  106. ^ "neYous Social Headline News Aggregator". Neyous.com. Archived from the original on 19 October 2010. Retrieved 7 September 2010.
  107. ^ "Protest against the second cultural revolution". Archived from the original on 21 October 2006. Retrieved 21 October 2006. Rooz. Retrieved 18 October 2006.
  108. ^ Irani, Hamid. "Cleansing in the Name of Retirement". Retrieved 18 October 2006.[failed verification] Archived 21 October 2006 at the Wayback Machine
  109. ^ "Khoshchehreh (MP) protests against the unwanted retirement of university professors". Archived from the original on 24 February 2012. Retrieved 2 December 2012. Aftab News. Retrieved 18 October 2006.
  110. ^ "Different aspects of the unwanted retirement of university professors". Archived from the original on 4 October 2006. Retrieved 2 December 2012. Aftab News. Retrieved 18 October 2006.
  111. ^ "صدور حکم بازنشستگی برای ۵۳ استاد دانشگاه علم و صنعت، ادوار نيوز" Gooya. Retrieved 26 January 2008.
  112. ^ a b Theodoulou, Michael. "Protesters condemn Holocaust conference". The Scotsman. Retrieved 1 February 2016.
  113. ^ "President: Students are pioneers of revolutionary movements – Irna". Archived from the original on 29 September 2007.
  114. ^ "Films of yesterday protest in Iran are leaking out « Connections پیوست". Peyvast.blog.com. 12 December 2006. Archived from the original on 13 September 2007. Retrieved 21 June 2009.
  115. ^ "Freedom and Liberty". Ahmadinejad's English Blog. Archived from the original on 30 April 2013.
  116. ^ Fathi, Nazila (12 December 2006). "Students disrupt speech by Iran chief". Deseret News. New York Times News Service.
  117. ^ "Ahamadinejad: We will reach the nuclear energy in near future." BBC News. Retrieved 29 October 2006.
  118. ^ "Ahmadinejad Claims Iran Has 3,000 Centrifuges" Missile Defense Advocacy. Retrieved 4 September 2007. Archived 17 December 2013 at the Wayback Machine
  119. ^ "Excerpts: Ahmadinejad conference." BBC News. Retrieved 29 October 2006.
  120. ^ a b Goodman, Amy; Gonzalez, Juan (26 September 2008). "Ahmadinejad: Nukes for not politically progressive states". Press TV. Archived from the original on 26 September 2008. Retrieved 26 September 2008.
  121. ^ "Ahmadinejad: Iran can now talk to world from vantage point of a nuclear state". ArabicNews.com. Archived from the original on 22 April 2006. Retrieved 29 October 2006.
  122. ^ "Ahmadinejad: Iran nuke right non-negotiable". UPI. 13 April 2006. Retrieved 12 June 2006.
  123. ^ Ravid, Barak (12 June 2011). "Sources: UN watchdog hiding evidence on Iran nuclear program". Haaretz. Retrieved 18 June 2011.
  124. ^ Dareini, Ali Akbar (6 February 2006). "Nuclear Inspections Are Curbed by Iran". The Washington Post. Tehran. Associated Press. Retrieved 11 January 2017.
  125. ^ "Iran's Nuclear Program". The New York Times.
  126. ^ "Mahmoud Ahmadinejad: 'Nuclear Issue of Iran Is Now Closed'". Fox News. Associated Press. Retrieved 11 January 2017