محمد بن عثمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
مهدویت
Imam-mahdi.png
زندگی
نسبنرجس خاتون (مادر) • حسن عسکری (پدر)
مهدیزندگی • غیبت • غیبت صغری • غیبت کبری • ظهور • رجعت
نام‌هابقیةالله • قائم آل محمد • صاحب‌الزمان • ولی عصر
شخصیت‌ها
نواب اربعهعثمان بن سعید • محمد بن عثمان • حسین بن روح نوبختی • علی بن محمد سمری
شخصیت‌های ظهورسفیانی • شیصبانی • ابقع • اصهب • سید قمی • سید خراسانی • شعیب بن صالح • سید یمانی • مصری • سید حسنی • نفس زکیه
مدّعیان مهدویت
(متمهدی)
ابومحمد شریعی • محمد نوربخش • محمد احمد • سید علی‌محمد باب • حسین منصور حلاج • محمد بن نصیر نمیری • محمد بن علی شلمغانی • ابوطاهر محمد بن علی بن هلال • احمد بن هلال کرخی  • محمد جونپوری  • سید محمد مشعشع • محمد قحطانی
مکان‌ها
منسوب به مهدیسامرا • سرداب مقدس • مسجد سهله • مسجد جمکران • مسجد کوفه • مهدیه
مرتبط با ظهوروادی یابس • بیت‌المقدس • بیداء • وادی‌السلام • مسجد حله
زیارات
دعای عهد • دعای ندبه • زیارت آل یاسین • دعای فرج
نشانه‌های ظهور
خروج سفیانی • صیحه آسمانی • قیام یمانی • قیام خراسانی • خروج سید حسنی • کشته‌شدن نفس زکیه • نبرد قرقیسیا
آثار مرتبط
الغیبة • الغیبة (طوسی) • الغیبة (نعمانی) • کمال‌الدین و تمام‌النعمة • دارالسلام • نجم‌الثاقب • العقبری الحسان • ملاحم و الفتن • بحارالانوار • مکیال‌المکارم • عصرالظهور • صحیفه مهدیه • توقیع
موعود در دیگر ادیان
ماشیح • سوشیانس • فارقلیط • مهر/میترا • هوشیدر • هوشیدرماه • کریشنا • ویشنو
مفاهیم وابسته
فرجام‌شناسی اسلامی • آخرالزمان • دجال • انتظار  • رخدادهای پس از ظهور • انتظار مکتب اعتراض • ظهور بسیار نزدیک است • نهی توقیت

ابو جعفر، محمد بن عثمان بن سعید عمری دومین نایب از نواب خاصه است که بعد از مرگ پدرش عثمان بن سعید در سال ۲۵۷ ه. ق، به نیابت امام دوازدهم شیعیان منصوب شد. وی این «منصب» را به مدت ۴۸ سال و تا زمان مرگ در بغداد به سال ۳۰۴ یا ۳۰۵ ه. ق، عهده‌دار بود.[۱] او در بین نواب اربعه،‌ طولانی‌ترین مدت زمان نیابت را داراست.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

محمدبن عثمان، دومین نایب خاص حجت بن الحسن بود که پیش از وی، پدرش عثمان بن سعید، نایب خاص بودند. از آنجا که درباره زندگی نواب اربعه،‌ مطالب کمی در منابع دست اول بیان شده‌است، زندگی آنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.[۳]

محمدبن عثمان، همچون پدرش، مورد اعتماد و مقرّب نزد امام غایب بودند. از شیخ طوسی نقل شده است[۴] که وی نزد امام دوازدهم، مقامی بزرگ داشته است و شیعه بر عدالت، تقوا و امانت او اتفاق نظر داشتند.[۵] پدرش، عثمان بن سعید، هنگام مردن دربارهٔ او چنین بیان می‌کند: «پس از من فرزندم جانشین و نایب امام است».[۲]

ابوعلی احمدبن اسحاق نقل می‌کند از حسن عسکری پرسیدم: «احکام دین را از چه شخصی بگیرم و گفته چه کسی را بپذیرم؟» آن امام در پاسخ چنین گفت: «عثمان بن سعید و پسرش، هر دو موثق هستند هر چه آنها به تو برسانند، از من می‌رسانند و آنچه به تو بگویند از جانب من می‌گویند. پس از آنها بشنو و اطاعت کن؛ زیرا آنها موثق و امین هستند».[۶] در منابع روایی شیعه آمده‌است که حسن عسکری،‌ از نیابت محمد بن عثمان برای فرزندش حجت بن الحسن خبر داده‌است.[۲]

شیعه ۱۲ امامی معتقد است حجت بن الحسن، پس از پدر محمد بن عثمان، او را برای نیابت خاص انتخاب کرد و در نامه‌ای درگذشت پدرش را به او تسلیت گفت.[۷][۲]

وی پس از ۴۸ سال نیابت حجت بن الحسن،‌ در جمادی الاولی سال ۳۰۴ یا ۳۰۵ ه.ق در بغداد از دنیا رفت. وی قبل از مرگش، برای خود مقبره‌ای تهیه دید و بعد از مرگش در کنار پدرش مدفون شد.[۲] برخی در مدت زمان نیابتش تردید کرده و آن را ۴۰ سال می‌دانند.[۸]

آثار[ویرایش]

نایب دوم حجت بن الحسن کتاب‌هایی در فقه نگاشت که مطالب آنها از حسن عسکری و حجت بن الحسن است.[۲]

یکی از آثار ایشان «الاشربه» در ابواب فقه است. ام‌کلثوم، دختر عثمان بن سعید می‌گوید: «این کتاب به وصیت پدرم به دست ابوالقاسم، حسین بن روح نوبختی (سومین سفیر) رسید و پس از آن بر طبق وصیت وی به دست چهارمین نایب خاص رسید. کتاب وی به دست ما نرسیده است و ممکن است به اثر ناملایمات روزگار از بین رفته باشد.»

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ فارسی معین صفحهٔ ۱۹۱۷
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ علی‌اصغر رضوانی، غیبت صغری،‌ قم: مسجد جمکران، ص۳۴.
  3. علی‌اصغر رضوانی، غیبت صغری،‌ قم: مسجد جمکران، ص۲۹.
  4. شیخ طوسی، الغیبة، ص ۳۲، تهران، مکتبة نینوی، بی‌تا.
  5. ر. ک: مهدی پیشوایی، سیره پیشوایان، ص ۶۷۸، قم، مؤسسه امام صادق، ۱۳۷۸ ش.
  6. علامه مجلسی، بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۲۴۸، دوم، بیروت، مؤسسه الرماء، ۱۴۰۳ق.
  7. شیخ طوسی، الغیبه، ص ۲۱۹ – ۲۲۰.
  8. صدر، تاریخ الغیبة، ۱۴۱۲، ج ۱، ص ۴۰۴

پیوند به بیرون[ویرایش]

Abu Jafar Muhammad ibn Uthman was the second of The Four Deputies[1] after death of Uthman ibn Sa’id al-Asadi, his father and the first deputy, in Twelver Shia Islam, who appointed as the agent and deputy of the twelfth and final Imam, Muhammad al-Mahdi, while he was in the Minor Occultation. He was Muhammad al-Mahdi's deputy until from 257 AH until his death in 304 or 305 AH. He appointed after death of the first deputy. Abul Qasim Husayn ibn Ruh al-Nawbakhti was appointed as the third deputy of Muhammad al-Mahdi after the death of Ibn Uthman.

The kuniya and titles

Abu Jafar Muhammad ibn Utham has five titles: Amri, Asadi, Kufi, Sammaan (oil seller) and al-Askari. He is called Amri because of his grandfather's name was Amr and al-Asadi since he was from Banu Asad tribe. His Kunya is Abu Jafar. [2]

Deputyship

After the death of Uthman ibn Sa’id al-Asadi, the first deputy and the father of Abu Ja'far, he was appointed as the second deputy of Muhammad al-Mahdi.[3] He performed ritual bathing of his father's body and burying him and received a letter of consolation ascribed to the Twelfth ImamMuhammad al-Mahdi at the death of Uthman ibn Sa'id. In Shia idea these acts are the unmistakable signs that Abu Ja'far was the successor of his father.[4][5] Also before he became the deputy of twelfth Imam of Shia, he was trusted by Hasan al-Askari, the eleventh Imam of Shia. In a narration Hasan al-Askary noted to Abu Jafar as the representative of his son: "Bear witness that Uthman ibn Sa‘id Amri is my representative, and his son, Muhammad is representative of my son,Mahdi."[6] He continued his father's activities ,delivered the letters and religious taxes the Shias gave to Muhammad al-Mahdi and critical activities against Bani Abbas.[4] He remained the Muhammad al-Mahdi's deputy for almost fifty years and died in the year 304 AH.[7] His grave is in East Baghdad.[2]

His books in Ja'fari jurisprudence

According to Umm Kulthum, daughter of ibn Uthman: "Abu Ja’far Muhammad ibn Uthman has written books on Ja'fari jurisprudence in which he has collected all the traditions from Imam al-Askari, Imam al-Mahdi and from his father Uthman ibn Sa'id who in turn has narrated from Imam al-Hadi. Among these books is one titled Al Ashrebah and according his will this book had reached to the third deputy Abul Qasim Husayn ibn Ruh al-Nawbakhti.[2]

References

  1. ^ Muhammad ibn UthmanIbn Saeed Omri ashoora.ir Retrieved 6 Oct 2018
  2. ^ a b c Association of Imam Mahdi. Special Deputies.
  3. ^ Muhammad Husayn Tabataba'i (1975). Shi'ite Islam. SUNY Press. p. 210.
  4. ^ a b Jassim M. Hussain. The Occultation of the Twelfth Imam (A Historical Background). Muhammadi Trust of Great Britain and Northern Ireland.
  5. ^ Mohammed Raza Dungersi. A Brief Biography of Imam Muhammad bin Hasan (a.s.): al-Mahdi. Bilal Muslim Mission. p. 20.
  6. ^ Zahra Ra'isi. The Special Deputies of Imam Mahdi (as) (PDF). p. 79.
  7. ^ Ebrahim Amini, Abdulaziz Sachedina. Al-Imam al-Mahdi, The Just Leader of Humanity. Ansariyan Publications - Qum.