محمدرضا حکیم‌زاده لاهیجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمدرضا حکیم‌زادهٔ لاهیجی (۱۲۹۳ لاهیجان - ۱۳۶۲ تهران) پزشک و نیکوکار ایرانی است. وی که از نیکوکاران قدیمی گیلان است، آسایشگاه معلولان و سالمندان گیلان را در دهه چهل شمسی بنا نهاد و پس از آن افرادی ازجمله مرحوم آرسن میناسیان به ایشان پیوستند و شخصیت‌هایی همچون آیت‌الله ضیابری از وی حمایت کردند. وی را پدر آسایشگاه‌های معلولان و سالمندان ایران می دانند، زیرا وی بنیانگذار نخستین آسایشگاه سالمندان ایران در رشت است. او در پی شناسایی همگان بود تا دست در دست آن‌ها گداشته و هدف‌های نیکوکارانه خود را به اجرا درآورد. از نخستین گام‌های او برای ایجاد پایگاه‌های نیکوکارانه، شناسایی افراد صاحب‌نظر، خیرخواه و نیکوکار بود. دکتر حکیم زاده پس از سالها تلاش در امر نیکوکاری در سال ۱۳۶۲دار فانی را وداع گفت و در آسایشگاه معلولین و سالمندان کهریزک تهران، مکان خیریه دیگری که خود تاسیس کرده بود به خاک سپرده شد .

فعالیتها در لاهیجان[ویرایش]

او به سراغ میخ‌فروش محله، نجار، بنا و سرمایه‌گذار می رفت و برای نخستین بار در پاسخ به دغدغه های نیکوکاری‌اش، نخستین مدرسه را در غریب‌آباد لاهیجان(زادگاهش)، با همت و همیاری مردم بنا نهاد. پس از ساخت و بهره‌برداری از این مدرسه که به نام وی نامگذاری شده‌است، باز با همان شیوه مردمی و انسانی و با کمک مردم به ساخت یک یتیم‌خانه پرداخت، این مرکز در ۶۰ سال پیش علاوه بر لاهیجان، در شهرهای دور و نزدیک نیز معرفی شد و مورد تحسین قرار گرفت.

آوازه خدمتگزاری و محبت باطنی دکتر حکیم‌زاده به مردم، موجب شد تا او را به رشت بخوانند تا در گستره وسیع‌تری به خدمات انسانی خود بپردازد.

فعالیت‌ها در رشت[ویرایش]

علی ربیعی؛ وزیر رفاه ایران بر سر مزار دکتر حکیم زاده

دکتر حکیم‌زاده در رشت هم با همان حال و هوای خود به تلاش پیوسته‌اش ادامه داد و با کمک آرسن میناسیان ـ یک نیکوکار مسیحی ـ و با همان شیوه همراهی‌گرفتن از مردم، سازمان خیریه‌ای را بنا نهاده و آسایشگاه سالمندان رشت را تاسیس نمود.

در تهران[ویرایش]

او به تهران رفت و دامنه فعالیت‌اش گسترده تر شد. مدیریت بیمارستان «نجات» به وی محول شد. در آن‌جا هم دست روی دست نگذاشت و با همان شوق و شور الهی با دکتر حسین دواچی به کار اساسی آمارگیری و نشانه‌گذاری بیماری‌های مسری پرداخت؛ کاری عظیم با بازدهی سلامت‌آفرینی برای قشر وسیعی از مردم که در ندانم‌کاری و ناآگاهی رنج می‌کشیدند. دکتر بار غم و ناملایمات را از روی دوش بسیاری از این جماعت برداشت. خیران تهران وقتی آوازه عشق به خدمت دکتر را دیدند، گِردش حلقه زدند، به یاری‌اش آمدند و عاقبت آن شد که می‌بینید: آسایشگاه معلولین و سالمندان کهریزک که نشانی از رادمردی‌ها و توانمندی‌های یک مرد عاشق انسانیت به نام دکترحکیم‌زاده دارد که:

جان بر سر این نقد نهاد و برفت روانش شاد که بزرگمردی بود

منابع[ویرایش]