محل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

محل یا لوکِیشِن (به انگلیسی: Location)، در جغرافیا، یک موقعیت یا نقطه در فضای فیزیکی است که چیزی آن را بر روی سطح زمین، منظومه شمسی، یا جهان هستیِ قابل دسترس بشر، اشغال می‌کند.

جغرافیا

جای (جمع: جای‌ها) یا مکان (جمع: اماکن، مکان‌ها)[۱]، به معنای قسمتی از فضا، به صورت عینی یا مجازی، است که بر پایهٔ کاربرد یا رویدادهایی که در آن صورت می‌پذیرد، تعریف می‌شود.[۲] یعنی بخش مشخصی از فضا که توسط فرد یا چیزی اشغال شده باشد یا به آن فرد یا چیز تخصیص یافته باشد.[۳]

چنین مکانی می‌تواند یک ساختمان مسکونی یا اداری باشد یا یک جاذبهٔ گردشگری؛ در واقع به هر ناحیه از فضا با مرزهای معین یا نامعین، جای یا مکان می‌گویند.[۳]

واژهٔ «جا» یا «جای» پارسی بوده و از ریشهٔ پهلوی است، اما واژهٔ «مکان» از ریشهٔ عربی است.[۱][۴]

شیء مجرد

بحث رایج این است که یک شیء مجرد (انتزاعی) آنی است که محل جغرافیایی مشخصی ندارد. به عنوان مثال «آزادی» که مختصات مشخص جغرافیایی در دستگاهی مختصاتی ندارد.

منابع

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «مکان».
  2. Lieu، ویکی‌پدیای فرانسوی.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ "place". answers.com. Retrieved 27 May 2010.
  4. فرهنگ معین، سرواژهٔ «جا».
  • Location (geography)، مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، ویکی‌پدیای انگلیسی، برداشت شده در ۲۷ مه ۲۰۱۰.