محاکمه غیابی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محاکمه '''غیابی (انگلیسی: Trial in absentia) نوعی از محاکمه است که در طی آن متهم بدون حضوری فیزیک مورد محاکمه قرار می‌گیرد. در سیستم‌های حقوقی مدنی حضور وکیل متهم در حین محاکمه الزامی است، گرچه در برخی از کشورها چنین نیست.

در ایران[ویرایش]

محاکمه غیابی یکی از اشکال رسیدگی به پرونده‌های کیفری و قضایی است که قانون‌گذار برای شرایطی که متهم یا خوانده در دادگاه حضور نمی‌یابد، تعریف کرده است.[۱] در قضاوت اصل شنیدن اظهارات طرفین و سپس صدور حکم می‌باشد. حضور طرفین در جلسه دادگاه و استماع اظهارات شفاهی آنان و حتی بحث و مناظره اصحاب دعوا، به قاضی برای کشف حقیقت و رسیدن به واقع کمک می‌کند؛ بنابراین، تا آنجا که مقدور باشد باید بر اصل مذکور پافشاری شود.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «نحوه رسیدگی غیابی به جرائم در دادگاه کیفری». میزان آنلاین، 17 خرداد 1395. بازبینی‌شده در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷. 
  2. «حکم حضوری و غیابی». وکالت آنلاین، ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷. بازبینی‌شده در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷.