مثلث حیات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مثلث حیات (به انگلیسی: Triangle of Life) نظریه‌ای برای نجات افراد از کشته شدن در اثر زلزله است.

در این روش پیشنهاد می‌شود به جای رفتن در زیر میز یا قراگیری در زیر درگاه افراد در کنار اجسام بزرگ پناه بگیرند تا در صورتی که سقف ساختمان فرو ریخت افراد در زیر حفره‌ای که در کنار اجسام بزرگ تولید می‌شود زنده بمانند.[۱] و مغایر با روش‌های توصیه شدهٔ معمول یعنی روش DCH است.

این نظریه توسط داج کوپ (به انگلیسی: Doug Copp) ارائه شد که به صورت ایمیل‌های ویروس‌وار به سرعت در اینترنت منتشر گردید.[۲]

نقدها[ویرایش]

بسیاری از منابع در آمریکا [۳][۴] این روش را نقد کرده‌اند. در ایران نیز تحقیقی علمی توسط پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله روی روش مناسب پناه گیری انجام شد که نشان داد با توجه به نوع سازه های ایران روش مثلث حیات نمی تواند گزینه مناسبی جهت اقدام هنگام زلزله باشد[۵][۶]

در مقابل روش DCH (پناه بردن به گوشه‌ها و میزها) در بسیاری از کشورها به عنوان بهترین روش پناه‌گیری شناخته شود.[۷]

در بهترین حالت، روش مثلث حیات فقط برای تعدادی از ساختمان‌ها کاربرد دارد که دارای سقف یکپارچه هستند و برای موارد دیگر معمولا جوابگو نیست از جمله موارد زیر:

  1. اجسامی که تراکم‌پذیری کم دارند معمولا تعدادشان کم است و احتمال اینکه در زمان زلزله فرد بتواند در کنار آنها پناه بگیر کم است در صورتی که در روش پنهان شدن در گوشه یا کنار دیوار داخلی و میز امکان رسیدن به این مناطق برای افراد بیشتر است.
  2. در روش مثلث حیات مشخص نیست در کدام سمت جسم مثلث ایجاد می‌شود.
  3. در زمان زلزله فرد نمی‌تواند تشخیص دهد که حتما سقف خراب می‌شود.
  4. اگر سقف یکپارچه نباشد احتمال ایجاد مثلث حیات کم است.

منابع[ویرایش]