متروی پیونگ‌یانگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
متروی پیونگ‌یانگ
A blue circle with red lettering inside it; underneath the circle is a red V
اطلاعات
مکان  کره شمالی, پیونگ یانگ
نوعی ترابری قطار شهری
تعداد خطوط ۲
تعداد ایستگاه‌ها ۱۶
مسافران روزانه ۹۸٬۶۰۰ (۲۰۰۹)[۱]
مرکز فرماندهی Pyongyang Metro, City Metro Unit, Railway Section, Transport and Communication Commission, Pyongyang, Democratic People's Republic of Korea
اداره
آغاز بهره‌برداری ۹ سپتامبر، ۱۹۷۳؛ ۴۴ سال پیش (۱۹۷۳-۰۹-۰۹)
اداره‌کننده(ها) Transport and Communication Commission
تعداد قطارها ۴۵۳[۲]
فنی
طول سیستم ۲۲٫۵ کیلومتر (۱۴٫۰ مایل)
اندازه ریل ۱٬۴۳۵ mm (4 ft 8 12 in) ریل استاندارد
حداکثر سرعت ۹۰ کیلومتر بر ساعت (۵۶ مایل بر ساعت) (Changchun Type DK4)
۷۰ کیلومتر بر ساعت (۴۳ مایل بر ساعت) (Berlin Type D)
نقشه

Pyongyang metro 20070321.png

Ex pyongyang metro.JPG
Metro Pyongyang.png

مترو پیونگ یانگ (به کره‌ای: 평양 지하철) به سامانه قطار شهری شهر پیونگ یانگ، پایتخت کره شمالی، گفته می شود که از ۲ خط تشکیل می‌شود. طبق گزارش ۲۰۰۷ سی ان ان روزانه ۷۰۰،۰۰۰ سفر در این مترو انجام می‌شود. مترو پیونگ یانگ ژرف ترین مترو جهان است که ژرف ترین نقطه آن ۱۱۰ متر زیر زمین قرار دارد.

تاریخچه ساخت

ساخت سامانه مترو در سال ۱۹۶۸م آغاز شد و در سال ۱۹۷۳م گشایش یافت.

احداث تونل مترو در زیر رود توئه دونگ حادثه ساز بود. حداقل ۱۰۰ کارگر در اثر حادثه جان خود را از دست دادند. این قسمت هرگز کامل نشد و مترو اکنون از غرب رود می‌گذرد.

مترو پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی با داشتن ۵ ون قیمت بلیت ارزان ترین مترو جهان است.

در مترو از بلیت آلومینیومی که روی آن نماد مترو حک شده است، استفاده می شود.

خط ها و ایستگاه ها

خط ۱ در فرهنگ کره به معنی اسب پرسرعت افسانه ایست که می‌تواند ۴۰۰ متر در روز بدود. این خط حدود ۱۲ کیلومتر وسعت دارد و در سال ۱۹۷۳م به بهره‌برداری رسید. این خط از جنوب غربی به سمت شمال شرقی امتداد دارد.

خط ۲ به معنی «تجدید شدن» در سال ۱۹۷۵م تأسیس شد و حدود ۱۰ کیلومتر است. هر دو خط همدیگر را قطع می کنند.

در بیشتر موارد نام ایستگاه ها اشاره ای به محل آن‌ها ندارد و برگرفته از ویژگی ها و اصطلاحات انقلاب کره شمالی است.

مترو پیونگ یانگ دارا موزه ایست که تاریخ و احداث آن را نمایش می دهد.

سامانه مترو کاملاً در زیر زمین قرار دارد. طراحی این سامانه بر اساس شبکه مترو سایر کشور ها کمونیستی به خصوص مترو مسکو است. هر دو در بسیاری ویژگی‌ها مانند ژرف بودن و فاصله زیاد بین ایستگاه ها مشترکند. ویژگی مشترک دیگر هنر رئالیسم اجتماعی در ایستگاه هاست.

کارکنان مترو دارا لباس مخصوص هستند.

در زمان بمباران هوائی می‌توان از مترو به عنوان پناهگاه استفاده کرد. نصب درب ها بزرگ فلزی در ایستگاه‌ها به همین منظور است.

ایستگاه کوانگ میونگ به دلیل قرار داشتن مقبره کیم‌ایل‌سونگ، رهبر پیشین کره شمالی در آن جا تعطیل است.

مترو طوری طراحی شده که قطار ها هر چند دقیقه تردد نمایند. در ساعات پر رفت‌وآمد فاصله آن‌ها حداقل ۲ دقیقه است.

گردشگر ها خارجی تنها می‌توانند بین ایستگاه ها «پوهونگ» و «یانگ وانگ» که مدرن‌تر هستند، سفر کنند. این دو ایستگاه در سال ۱۹۸۷ و بقیه در سال ۱۹۷۳ تکمیل شدند.

سیگار کشیدن و خوردن در داخل مترو ممنوع است و جریمه سنگین به آن تعلق می‌گیرد.

قطار ها پیونگ یانگ به دو رنگ قرمز و کرم رنگ آمیزی شده اند و تمام تبلیغات حذف و پوستر هائی از «کیم‌ایل‌سونگ» و «کیم‌جونگ‌ایل» رهبر ها کره شمالی جایگزین آن شده اند.

منابع[ویرایش]

  1. Michael Rohde. "Pyongyang". mic-ro.com. 
  2. "The Pyongyang Metro: Trains". pyongyang-metro.com.