متروی شیکاگو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
متروی شیکاگو
20120624 CTA L 5000SERIES PINK311 54CERMAK.JPG
A Pink Line train approaching Randolph/Wabash
اطلاعات
مکان شیکاگو، ایلینوی، آمریکا
نوعی ترابری قطارشهری
تعداد خطوط ۸[۱]
تعداد ایستگاه‌ها ۱۴۵[۱]
مسافران روزانه ۷۶۷٬۷۳۰ (متوسط هفتگی، ۲۰۱۵)[۲]
مسافران سالانه ۲۴۱٫۹۶ میلیون (۲۰۱۵)[۳]
مدیر اجرایی Dorval R. Carter, Jr.
مرکز فرماندهی 567 West Lake St.
Chicago, Illinois
وبگاه Chicago Transit Authority
اداره
آغاز بهره‌برداری ۶ ژوئن ۱۸۹۲[۱]
اداره‌کننده(ها) Chicago Transit Authority
فنی
طول سیستم ۱۰۲٫۸ مایل (۱۶۵٫۴ کیلومتر)[۱]
اندازه ریل 4 ft 8 12 in (۱٬۴۳۵ mm) ریل استاندارد
حداقل شعاع قوس ۹۰ فوت (۲۷٬۴۳۲ میلیمتر)
سیستم برق Third rail, ۶۰۰ ولت جریان مستقیم
حداکثر سرعت ۵۵ مایل بر ساعت (۸۹ کیلومتر بر ساعت)
نقشه

Chicago L diagram sb.svg

CTA Night.jpg

سامانه قطارهای تندرو شیکاگو یا متروی شیکاگو (که با نام‌های دِ اِل و اِل نیز در آمریکا مشهور است) به مجموعه‌ای از قطارهای تندرو و مسیرهای تجهیز شده که در شهر شیکاگو و مناطقی که در همسایگی شهر واقع شده‌اند، اطلاق می‌شود.

مدیریت مترو شیکاگو با شرکت سی تی اِی است. شرکت سی تی اِی مجری طرح‌های حمل ونقل عمومی در ایالت ایلینوی و شهر شیکاگو می‌باشد. این سامانه قطارهای شهری از نظر طول مسیر، بعد از متروی نیویورک، دومین و از نظر ازدحام و تعداد مسافر، بعد از متروی نیویورک و واشنگتن، سومین مترو در کشور ایالات متحده آمریکا می‌باشد.

متروی شیکاگو یکی از چهار سامانه ترابری شهری بزرگ آمریکاست که در برخی از بخش‌های آن، خدمات رسانی به صورت بیست و چهار ساعته ارائه می‌شود. خطوط قدیمی متروی شیکاگو در سال ۱۸۹۲ آغاز به کار کرده است که از لحاظ قدمت متروها در آمریکای شمالی و جنوبی، بعد از متروی نیویورک جایگاه دوم را به خود اختصاص داده است. متروی شیکاگو با وجود تراکم شهری بالا، توانایی زیادی در مدیریت سامانه حمل و نقل شهری دارد و از این لحاظ مشهور می‌باشد. متروی شیکاگو شامل هشت خط و یک حلقه میدانی مرکزی است که به صورت الگو ترسیمی پره (خطوط مترو) و چرخ دنده (حلقه میدانی مرکزی) طراحی شده است. متروی شیکاگو به دلیل داشتن خطوط هوایی (سامانه ریل‌های هوایی) گسترده درون شهری، موسوم به اِلوِیتِد رِیل وِی به شیکاگو اِل مشهور است. این مترو دارای ۹۰٫۸ کیلومتر قطار هوایی، ۵۶٫۳ کیلومتر قطار زمینی و ۱۸٫۳ کیلومتر قطار زیر زمینی است. بطور متوسط ۶۵۸٫۵۲۴ نفر در روزهای کاری هفته، ۴۱۹٫۲۵۸ نفر هر شنبه و ۳۱۵٫۲۴۰ نفر هر یکشنبه از متروی شیکاگو استفاده می‌کنند.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ "CTA Facts at a Glance". CTA. Spring 2014. Retrieved 18 January 2015. 
  2. "Annual Ridership Report: Calendar Year 2015". 
  3. http://www.transitchicago.com/assets/1/ridership_reports/2015_Annual.pdf
  4. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Chicago 'L'»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰).

پیوند به بیرون[ویرایش]