این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

ما می‌توانیم انجامش دهیم!

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پوستر تبلیغاتی «ما می‌توانیم انجامش دهیم!»، طرحی از جی. هاوارد میلر در ۱۹۴۲.

«ما می‌توانیم انجامش دهیم!» (به انگلیسی: We Can Do It!‎) پوستری تبلیغاتی در زمان جنگ جهانی دوم است که توسط جی. هاوارد میلر در سال ۱۹۴۳ میلادی برای وستینگهاوس الکتریک طراحی شد تا برای تقویت روحیهٔ نیروی کار در ایالات متحده الهام‌بخش باشد.

این پوستر در دورهٔ جنگ جهانی دوم به طور گسترده دیده نشد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ این تصویر دوباره کشف و به شکل‌های گوناگون تکثیر شد؛ اگر چه اغلب آن را «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» می‌خواندند، اما با نام «رزی پرچ‌کن» هم شناخته می‌شد که شخصیتی نمادین از زنی قوی بود که در صنایع نظامی کار می‌کرد. از پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» در ترویج فمینیسم و دیگر موضوعات سیاسی اوایل دههٔ ۱۹۸۰ نیز استفاده می‌شد.[۱] در سال ۱۹۹۴ این پوستر روی جلد مجله اسمیتسونیان قرار گرفت و در سال ۱۹۹۹ از آن به عنوان تمبر کلاس یک در ایالات متحده استفاده شد. در کمپین‌های انتخاباتی سال ۲۰۰۸ چندی از نامزدها از این تصویر بهره جستند و در سال ۲۰۱۰ یک هنرمند از آن برای گرامیداشت رسیدن نخستین زن به مقام نخست‌وزیری استرالیا استفاده کرد. این پوستر یکی از ده تصویری است که بیش از باقی تصاویر از دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا درخواست شده‌است.[۱]

پس از کشف مجدد تصویر، بیشتر بینندگان فرض کرده‌اند که این پوستر فراخوانی بوده برای جذب زنان به تلاش‌های مرتبط با جنگ؛ این در حالی است که این پوستر در زمان جنگ فقط در تبلیغات داخلی وستینگهاوس، آن هم تنها در فوریه ۱۹۴۳، به کار رفته بود و کاربردش هم نه برای آگهی استخدام زنان بلکه برای تشویق کارگران زنِ موجود به سخت‌تر کار کردن بود.[۲] فمینیست‌ها و دیگران از رفتار الهام‌بخش و پیام ظاهری پوستر را به نفع خود مصادره کرده‌اند و این تصویر را به شکل‌های مختلف، از جمله برای توانمندسازی خود، ارتقای مبارزات سیاسی، تبلیغات و حتی طنز بازسازی کرده‌اند.

جرالدین دویل می‌گوید وقتی پوستر را روی جلد مجلهٔ اسمیتسونیان دید، متوجه شد خودش سوژهٔ تصویر است. دویل عقیده دارد که تصویر او در زمان جنگ به عنوان یک زن کارگر کارخانه گرفته شده و او ندانسته فرض کرد که تصویرش الهام‌بخش طراحی هاوارد میلر شده‌است. سازمان‌های مختلفی از جمله تالار مشاهیر زن میشیگان نیز از دویل با لقب «رزی پرچ‌کن» یاد کرده و از او تجلیل کردند. با این همه، در سال ۲۰۱۵ زن حاضر در تصویر دوران جنگ شناسایی شد و مشخص شد که «نائومی پارکر» بوده که آن زمان بیست سال داشته‌است. او اوایل ۱۹۴۲ پیش از آن که دویل از دبیرستان فارغ‌التحصیل شود، شاغل بود. ادعای دویل در مورد این که تصویرش الهام‌بخش این پوستر بوده را نمی‌توان تأیید یا رد کرد، بنابراین نه دویل و نه پارکر را نمی‌توان با قطعیت سوژهٔ این پوستر دانست.

پیش‌زمینه‌ها[ویرایش]

زنان کارگر در کارخانه‌ای در لانگ بیچ، کالیفرنیا، ۱۹۴۲

در خلال جنگ جهانی دوم مشکل بی‌کاری در ایالات متحده آمریکا حل شد. در بهار ۱۹۴۰ در حدود ۷٫۷ میلیون بی‌کار سرشماری شدند (نخستین بار که سرشماری بی‌کاران به طور دقیق انجام پذیرفت) این رقم در پاییز ۱۹۴۱ به ۳٫۴ میلیون رسید و یک سال بعد به ۱٫۵ نفر کاهش یافت. در پاییز ۱۹۴۴ تعداد بی‌کاران کمتر از ۷۰۰٬۰۰۰ نفر شد.[۳] با ایجاد میلیون‌ها فرصت شغلی جدید و اعزام مردان جوان به میدان جنگ، ایالات متحده با کمبود نیروی کار مواجه شد. در این هنگام زنان، بازنشستگان و محصلان وارد عرصه شدند و به خاطر احساسات ملی‌گرایانه یا دستمزد در بازار کار مشغول شدند[۴] در همین راستا تفکیک جنسیتی سنتی در جامعه تغییر کرد، به طوری که جایگاه زن از «خانه‌داری» به «جبهه خانگی» دگرگون شد.[۵] تغییر ساختار جنسیتی موجب افزایش تولیدات جنگی شد. در طول جنگ حدود ۶٫۵ میلیون زن وارد نیروی کار شدند. زنانی که بسیاری از آن‌ها متأهل بودند، در انواع شغل‌های با درآمد و بسیاری از مشاغل فنی و تخصصی، که جمعی از آن‌ها قبلاً منحصر به مردان بودند، مشغول شدند. ترکیب وضعیت تأهل زنان کارگر نیز دگرگونی قابل توجهی یافت. از هر ده زن متأهل یکی وارد بازار کار شدند و برای نخستین بار در تاریخ آمریکا، در میان نیروهای کار تعداد زنان متأهل بیشتر از زنان مجرد شد.[۶]

در پایان جنگ جهانی اول، بیست و چهار درصد کارگران کارخانه‌های هواپیمایی زنان بودند، اما این درصد از ابتدای جنگ جهانی دوم به سهولت افزایش یافت.[۷] مری اندرسون، مدیر ادارهٔ زنان، در ژانویه ۱۹۴۲ گزارش داد که حدود ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ زن «در حال حاضر درگیر کارهای مرتبط با جنگ هستند و انتظار می‌رود تا پایان سال تعدادشان دو برابر شود.»[۸] مهارت‌هایی که زنان از طریق کارهای روزمره خود به دست آورده بودند، بسیار مفید واقع شد و به آن‌ها کمک کرد مجموعه مهارت‌های جدیدی در مشاغل مربوط به جنگ به کار آورند. به عنوان مثال پدیدهٔ فرهنگ عمومی «رزی پرچ‌کن» موجب شد زنان بسیاری به کار پرچ کردن بپردازند. این کار شبیه به خیاطی بود، که زنان با آن آشنا بودند.[۹] البته پرچ کردن تنها یکی از مشاغلی بود که زنان در آن به استخدام درآمدند. آن‌ها در بخش‌های مهندسی، خط تولید و استفاده از انواع گوناگون ماشین‌آلات حضور داشتند.[۱۰]

خلق پوستر[ویرایش]

یک پوستر تبلیغاتی در ۱۹۴۲ برای تشویق به وحدت میان کارگران و مدیران شرکت جنرال موتورز.

پس از حملهٔ امپراتوری ژاپن به پرل هاربر، دولت ایالات متحده از تولیدکنندگان خواست تولید مقادیر بیشتری از کالاهای جنگی را برعهده گیرند. فضای موجود در کارخانه‌های بزرگ به خاطر اختلافات اتحادیه‌های کارگری و مدیران به خاطر نارضایتی از شرایط کار در در دههٔ ۱۹۳۰، ملتهب بود. مدیران شرکت‌هایی چون جنرال موتورز به دنبال کاهش اختلافات مذکور و تشویق به کار گروهی بودند. در پاسخ به شایعهٔ به راه افتادن جنبشی توسط اتحادیه کارگران خودرو، جنرال موتورز در ۱۹۴۲ سریعاً پوستری تبلیغاتی منتشر کرد که نشان می‌داد کارگران و مدیران هر دو آستین‌های خود را بالا می‌زنند تا برای حفظ یک نرخ پایدار تولید محصولات جنگی همراه شوند. بر روی پوستر عبارت «با هم می‌توانیم انجامش دهیم!» و «به شلیک ادامه دهید!» نوشته شده بود.[۱۱] انگیزهٔ ساخت چنین پوسترهایی توسط شرکت‌ها این بود که با بهره‌گیری از شرایط جنگ تولیدات خود را بالا ببرند، و نهایتاً جلوی تسلط یافتن دولت بر تولید را بگیرند.[۱۱]

پوستر دیگری از جی. هاوارد میلر از مجموعهٔ «ما می‌توانیم انجامش دهیم!»

در سال ۱۹۴۲ میلادی هنرمند پیتسبرگی، جی. هاوارد میلر، توسط کمیتهٔ هماهنگ‌سازی تولیدات جنگ جهانی شرکت وستینگهاوس الکتریک و به واسطهٔ یک آژانس تبلیغاتی استخدام شد تا مجموعه پوستری برای نمایش به کارکنان شرکت طراحی کند.[۱][۱۲] هدف از طراحی پوسترها این بود که روحیهٔ کارگران را افزایش دهد و برای جلوگیری از غیبت، هدایت سؤالات کارگران به مدیریت و کاهش احتمال ناامیدی از کار یا اعتصاب استفاده شود. میلر بیش از ۴۲ پوستر طراحی کرد که هر کدام دو هفته نمایش داده شده و سپس با پوستر بعدی جایگزین می‌شدند. بیشتر پوسترها مردها را نشان می‌دادند و بر جایگاه سنتی مرد و زن در جامعه تأکید داشتند. یکی از طراحی‌ها مدیری را نشان می‌داد که لبخند می‌زد و عبارت «سؤالی دربارهٔ کارتان دارید…؟ از سرپرست خود بپرسید» بر آن نقش بسته بود.[۱][۲]

پوستر در فاصلهٔ زمان اوت ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ طراحی شد.[۱۳] کمتر از ۱٬۸۰۰ کپی از روی پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» با اندازهٔ ۱۷ در ۲۲ اینچ (۵۵۹ در ۴۳۲ میلی‌متر) چاپ شد.[۱] در ابتدا این پوستر در جایی به جز چند کارخانهٔ وستینگهاوس در پیتسبرگ شرقی، پنسلوانیا و ایالت‌های غرب میانه آمریکا، آن هم به مدت دو هفتهٔ کاری پنج روزه از دوشنبه ۱۵ فوریه ۱۹۴۳، نمایش داده نشد.[۱][۱۴][۱۵][۱۶][۱۷] کارخانه‌های هدف پوستر، واحدهایی بودند که آستر کلاه‌خودی از جنس پلاستیک اشباع‌شده با میکارتا، که یک رزین فنولی اختراع‌شده به‌دست جرج وستینگهاوس بود، می‌ساختند. اکثراً زنان در این شرکت کار می‌کردند، و در قریب به ۱۳ میلیون از کلاه‌خود مذکور روانهٔ میدان‌های جنگ شد.[۱۸] احتمالاً شعار «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» توسط کارگران کارخانه صرفاً به معنی توانمندسازی زنان تفسیر نمی‌شد؛ آن‌ها در معرض مجموعه‌ای از پوسترهای پدرسالارانه، پوسترهای ترویج‌دهندهٔ مدیریت متخصصان و وحدت میان کارگران و مدیران بودند و احتمالاً پوستر مذکور را به شکل «ما کارکنان وستینگهاوس می‌توانیم انجامش دهیم!» استنباط می‌کردند.[۱] تصویر باطراوت می‌توانست به عنوان یک پروپاگاندای ظریف، روحیهٔ کارکنان را تقویت کند و میزان تولید را از عقب افتادن بازدارد.[۱۹] لباس سرخ، آبی و سفید در تصویر اشاره‌ای زیرکانه به میهن‌پرستی داشت (رنگ‌های پرچم آمریکا). این تکنیک بارها توسط کمیسیون‌های تولیدات جنگ استفاده شد.[۱][۲]

ارتباط با رزی پرچ‌کن[ویرایش]

«رُزی پَرچ‌کُن»[a] اثر نورمن راک‌ول که در ستردی اونینگ پست به صورت گسترده منتشر شده بود.

رُزی پَرچ‌کُن [b] یک نماد فرهنگی ایالات متحده آمریکا، از زنی آمریکایی است که قوی و وطن‌پرست بوده و در خلال جنگ در کارخانه‌ها مشغول به کار است و با دستگاه پرچی در دست، مهمات و تجهیزات جنگی تولید می‌کند.[۱۳]

در طول جنگ جهانی دوم ارتباطی بین پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» و آهنگ «رزی پرچ‌کن»، تولید شده در ۱۹۴۲ یا نقاشی نورمن راکول با نام رزی پرچ‌کن، که در روز یادبود (۲۹ مهٔ ۱۹۴۳) بر روی مجلهٔ ستردی ایونینگ پست چاپ شده بود، وجود نداشت. پوستر وستینگهاوس هم با هیچ‌کدام از شخصیت‌های زنی که نام مستعارشان «رزی» بود و پیش‌قراول زنان کارگری شدند که برای تولیدات جنگی در پشت خط مشارکت می‌کردند ارتباط نداشت. باری، پوستر پس از دو هفته نمایش در فوریه ۱۹۴۳، به مدت چهار دهه ناپدید شده بود.[۲۰][۲۱] دیگر تصاویر منسوب به «رزی» در این مدت رواج یافتند، و بسیاری‌شان عکس‌هایی بودند که عکاس‌ها از زنان کارگر برمی‌داشتند.ادارهٔ اطلاعات جنگ ایالات متحده برای برانگیختن مردم کمپین تبلیغاتی بزرگی در سرتاسر کشور به راه انداخته بود ولی پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» جزئی از پوسترهای آن‌ها هم نبود.[۱۹]

نقاشی نمادین راک‌ول با نام رزی پرچ‌کن از ستردی ایونینگ پست به وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا قرض داده شد تا در پوسترها و کمپین‌های فروش اوراق قرضه جنگی به کار گرفته شود. پس از جنگ، نقاشی‌های راکول، که شامل قانون حق تکثیر بودند، به تدریج از حافظهٔ عمومی پاک شدند؛ نقاشی‌های او توسط ورثه حفاظت می‌شدند و اجازهٔ تخطی از کپی‌رایت به کسی داده نمی‌شد. نتیجهٔ این حفاظت آن بود که نسخهٔ اصلی نقاشی، ارزشمند و گران‌بها شده و در سال ۲۰۰۲ در ازای حدود ۵ میلیون دلار به فروش برسد.[۲۲] در مقابل، فقدان حق تکثیر برای پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» باعث دوباره معروف شدن و کپی‌برداری گسترده از آن شد.[۱۵]

اِد رِیس[c]، یکی از تاریخ‌نگاران داوطلب در وستینگهاوس، متوجه شد که تصویر اصلی در طول جنگ به زنان پرچ‌کن نشان داده نشده بود، بنابراین ارتباط اخیری که بین پوستر و «رزی پرچ‌کن» مطرح شده قابل توجیه نبود. این پوستر جزئی از تبلیغاتی بود که هدف‌شان جذب نیروهای زن برای خط تولید آسترهای کلاه‌خود از جنس میکارتا بود. اد ریس به مسخره گفت که زن داخل پوستر بیشتر امکان داشت که نامش «مالی میکارتا ذوب‌کن»[d] یا «هلن آستر کلاه‌خودساز»[e] باشد.[۱۸]

بازگشت[ویرایش]

یک مثال از استفادهٔ تجاری پوستر برای یک جفت دستگاه فروش بطری آب.

در سال ۱۹۸۲ میلادی، پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» در مقاله‌ای تحت عنوان «هنر پوستر در راستای میهن‌پرستی»[f] در مجلهٔ واشینگتن پست بازنشر شد؛ مقاله مربوط به پوسترهای مجموعهٔ دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا بود.[۲۳]

در سال‌های آتی این پوستر برای ترویج فمینیسم تغییر کاربری یافت. فمینیست‌ها در این پوستر تصویری از توانمندی زنان را می‌دیدند.[۲۴] عبارت «ما» در این پوستر به صورت «ما زنان» معنا شد، که همهٔ زنان را به اتحاد و مبارزهٔ طبقاتی با نابرابری جنسیتی فرامی‌خواند. این درک از پوستر با استفادهٔ اولیهٔ آن در سال ۱۹۴۳، که برای کنترل کارکنان و جلوگیری از ناآرامی‌ها بود، بسیار متفاوت بود.[۱][۱۹] جرامایا اکسلروود[g]، استاد تاریخ، معتقد است که تصویر مذکور ترکیبی از گرایش به فمینیسم و «مردانگی (تقریباً شاه نر) و زبان بدن» است.[۲۵]

مجلهٔ اسمیتسونیان این تصویر را در مارس ۱۹۹۴ بر روی جلد خود قرار داد تا مخاطب را به خواندن مقالهٔ ویژه‌ای در ارتباط با پوسترهای دورهٔ جنگ جذب کند. خدمات پستی ایالات متحده آمریکا نیز تمبری را به ارزش ۳۳ سنت در فوریهٔ ۱۹۹۹ بر اساس همین تصویر منتشر کرد و عبارت «زنان از فعالیت‌های جنگ حمایت کردند»[h] را بر آن افزود.[۲۶][۲۷][۲۸] یکی از پوستر وستینگهاوس از سال ۱۹۴۳ در موزه ملی تاریخ آمریکا، به عنوان بخشی از آثار دیدنی دهه‌های ۳۰ و ۴۰ میلادی، در معرض دید عموم قرار داشته‌است.[۲۹]

شخص حاضر در پوستر[ویرایش]

تصویر ۱۹۴۲ از نائومی پارکر

در سال ۱۹۸۴ کارگر جنگی سابق، جرالدین دویل[i] در مجلهٔ مدرن میچریتی تصویری از زمان جنگ را مشاهده کرد که در آن زنی جوان در حال کار با ماشین تراش بود، او چنین فرض کرد که این تصویر از او در اواسط تا اواخر سال ۱۹۴۲ گرفته شده باشد؛ یعنی زمانی که او پاره‌وقت در کارخانه کار می‌کرد. ده سال بعد، دویل پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» را بر جلد اسمیتسونیان دید و گمان کرد که تصویر خودش باشد. بدون این که قصد داشته باشد از این ارتباط سود ببرد، تصمیم گرفت اعلام کند که عکس ۱۹۴۲ او در زمان جنگ الهام‌بخش میلر شده تا پوستر را طراحی کند، ادعایی که او را به عنوان مدل پوستر معرفی می‌کرد.[۳۰] پس از آن دویل به عنوان مدل الهام‌بخش پوستر میلر شناخته شد.[۲۰][۳۱][۳۲][۳۳][۳۴] پروفسور جیمز جی. کیمبل [j] نسخهٔ اصلی عکس را از آرشیو عکس‌های خبری ای‌سی‌ام‌ای به دست آورد، که بر آن یادداشت زردرنگی ضمیمه شده بود که نام «نائومی پارکر»[k] را بر خود داشت. این تصویر از مجموعه تصاویری است که در پایگاه هوایی المیدا در کالیفرنیا گرفته شدند و خانم پارکر را همراه با خواهرش در مارس ۱۹۴۲ در حال کار کردن در مشاغل مربوط به جنگ نشان می‌دادند.[۳۵][۳۶] این تصاویر از ابتدای آوریل ۱۹۴۲ در مجلات و روزنامه‌های گوناگون چاپ می‌شدند؛ در این زمان خانم دویل هنوز در میشیگان، در مقطع دبیرستان، تحصیل می‌کرد.[۳۰] در فوریهٔ ۲۰۱۵ کیمبل با خواهران پارکر، که اکنون دارای نام‌های نائومی فرن فرالی[l] ۹۳ ساله و خواهرش آدا وین مرفورد[m] ۹۱ ساله بودند، مصاحبه کرد. وی دریافت که این دو خواهر پنج سال است از شناسایی اشتباه مدل پوستر آگاه بودند تلاش آن‌ها برای اصلاح این اشتباه و تصحیح آمارنوشت‌های تاریخی رد شده‌بود.[۳۰]

اگرچه نشریات زیادی ادعای اثبات‌نشدهٔ خانم دویل را منتشر کرده‌اند،[۳۰] ولی چارلز اِی. روچ،[n] یکی از اهالی پیتسبرگ که از دوستان میلر نیز بود، گفت که میلر عادت نداشت شخصیت‌هایش را از روی عکس بکشد و از مدل‌های زنده استفاده می‌کرد. پنی کلمن[o]، نویسندهٔ «رزی پرچ‌کن: زنان کار پشت خط جبهه در جنگ جهانی دوم»،[p] می‌نویسد که دویل و روچ هیچ‌کدام نمی‌توانند تعیین کنند که آیا میلر عکس یادشده در نشریات را دیده بود یا خیر.[۳۷]

میراث[ویرایش]

امروزه، این تصویر در سطحی گسترده، فراتر از استفادهٔ محدودی که در طول جنگ از این تصویر می‌شده، شناخته شده‌است. طرح آن در بسیاری از تی‌شرت‌ها، لیوان‌های قهوه، خالکوبی‌ها و تزئینات یخچال استفاده می‌شود و آن‌گونه که واشینگتن پست گزارش داده، یکی از سوغاتی‌های پرفروش شهر واشینگتن است.[۱] در سال ۲۰۰۸ این پوستر توسط برخی از فعالان منطقه‌ای برای کارزار تبلیغاتی افرادی چون سارا پیلین، ران پال و هیلاری کلینتون در انتخابات استفاده شد.[۱۸] تصویری از میشل اوباما نیز در سال ۲۰۱۰ توسط شرکت‌کنندگان در گردهمایی برای بازگرداندن سلامت و/یا ترس[q] بر روی پوستر کار شد.[۱۹] این تصویر توسط شرکت‌ها نیز استفاده شده‌است؛ به‌طور مثال شرکت کلوراکس از آن در تبلیغاتی برای پاک‌کننده‌های خانگی استفاده کرد و زن درون تصویر را با یک حلقهٔ عروسی در دست چپش، نشان داد.[۳۸] در پوسترهای تقلیدی طنز، به جای شخصیت اصلی از چهرهٔ زنان و مردان مشهور، حیوانات و شخصیت‌های داستانی استفاده شده‌است. همچنین اسباب‌بازی و عروسک‌هایی نیز از روی شخصیت این پوستر اقتباس شده‌اند[۱] و موزه کودکان ایندیاناپولیس یک نسخه ۴-در-۵-فوت (۱٫۲-در-۱٫۵-متر) که توسط هنرمندی به نام کریستن کامینز[r]، با آبنبات‌های جلی بلی ساخته شده‌است، را به نمایش گذاشت.[۳۹][۴۰]

نمونه‌ای از نقیضه‌های «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» که در ویکی‌پدیا استفاده شد. در این تصویر به جای شعار اصلی نوشته‌است: «ما می‌توانیم ویرایش‌اش کنیم!»

پس از آن که در ژوئن ۲۰۱۰ جولیا گیلارد به عنوان نخستین زن به مقام نخست‌وزیر استرالیا رسید، در شهر ملبورن یک هنرمند خیابانی، که خود را فینیکس[s] معرفی می‌کرد، تصویر صورت او را به نسخه‌ای تک‌رنگ از پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» الحاق کرد.[۴۱] مجله انآدر در ژوئیه ۲۰۱۰ عکسی گرفته شده از پوستر مذکور در محلهٔ هوسیر لین شهر ملبورن را منتشر کرد که در گوشهٔ سمت راست و پایین تصویر به جای نشان «کمیتهٔ هماهنگ‌سازی تولیدات جنگ» یک نشانی وب از صفحهٔ فینیکس در فلیکر آورده شده‌بود.[۴۲][۴۳][۴۴] در ماه مارس ۲۰۱۱ فینیکس پوستر مشابه دیگری طراحی کرد که این بار رنگی بود و عبارت «او انجامش داد!»[t] بر آن نقش بسته بود.[۴۵] پس از آن در ژانویه ۲۰۱۲ او با آوردن عبارت مورب «بیش از اندازه غمگین»[u] در پوستر، ناامیدی خود را از تحولات در سیاست استرالیا نشان داد.[۴۶]

جرالدین دویل در دسامبر ۲۰۱۰ درگذشت. اوتنه ریدر با تصویر روی جلد خود در شماره ژانویه-فوریه ۲۰۱۱ فراتر رفت و نوشت: نقیضه «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» که همراه بود با تصویری از مارج سیمپسون که دست راستش را مشت کرده و بالا برده بود.[۴۷] سردبیران اوتنه ریدر همچنین از درگذشت دویل ابراز تأسف کردند.[۴۸]

در سال ۲۰۱۱ از تصویر استریوسکوپی پوستر «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» در فیلم ابرقهرمانی کاپیتان آمریکا: نخستین انتقام‌جو استفاده شد. این تصویر پس‌زمینه تایتل کارد بازیگر زن انگلیسی هایلی اتول بود.[۴۹]

شورای تبلیغات ادعا کرد که پوستر به دست کمیته تبلیغات جنگ که بعداً به شورای تبلیغات تبدیل شد، به عنوان بخشی از کمپین «زنان در شغل‌های مربوط به جنگ» توسعه داده شده و باعث شده بیش از دومیلیون زن به این‌گونه مشاغل رو بیاورند.[۵۰][۵۱][۵۲] در فوریه ۲۰۱۲ و در طول مراسم هفتادمین سالگرد تأسیس شورا، یک نرم‌افزار کاربردی تعاملی که به دست آژانس دیجیتال انیماکس طراحی شده بود، به صفحه فیس‌بوک شورا پیوند شد. این اپلیکیشن که به خاطر رزی پرچ‌کن، «خودت را رزی کن»[v] نام گرفت، به بینندگان اجازه می‌داد تصویر خودشان را روی پوستر ما می‌توانیم انجامش دهیم!، بارگذاری کرده و پس از ذخیره کردن، آن را با دوستان‌شان به اشتراک بگذارند.[۵۳] پگی کونلن[w]، رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل شورا در مقاله‌ای که در مورد تاریخ هفتادساله این گروه نوشت، چهره «رزی‌مانند شده» خود را در «هاف‌پست» منتشر کرد.[۵۲] کارکنان برنامهٔ تلویزیونی امروز، دو عکس «رزی‌مانند شده» را با استفاده از چهره‌های دو مجری جدید اخبار خود، مت لاور و آن کوری، در وب سایت خود منتشر کردند.[۵۴] با این‌همه، استاد دانشگاه سیتون هال جیمز. جی کیمبل و استاد دانشگاه پیتسبرگ لستر سی. اولسون[x]، تحقیقاتی را پیرامون پوستر انجام دادند و دریافتند که پوستر از سوی شورای تبلیغات تهیه نشده و برای استخدام کارگران زن در جنگ مورد استفاده قرار نگرفته‌است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. Rosie the Riveter
  2. Rosie the Riveter
  3. Ed Reis
  4. Molly the Micarta Molder
  5. Helen the Helmet Liner Maker
  6. Poster Art for Patriotism's Sake
  7. Jeremiah Axelrod
  8. Women Support War Effort
  9. Geraldine Hoff Doyle
  10. James J. Kimble
  11. Naomi Parker
  12. Naomi Fern Fraley
  13. Ada Wyn Morford
  14. Charles A. Ruch
  15. Penny Coleman
  16. Rosie the Riveter: Women working on the home front in World War II
  17. Rally to Restore Sanity and/or Fear
  18. Kristen Cumings
  19. Phoenix
  20. She Did It!
  21. Too Sad
  22. Rosify Yourself
  23. Peggy Conlon
  24. Lester C. Olson

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ Kimble, James J.; Olson, Lester C. (Winter 2006). "Visual Rhetoric Representing Rosie the Riveter: Myth and Misconception in J. Howard Miller's 'We Can Do It!' Poster". Rhetoric & Public Affairs 9 (4): 533–569.  Also available through Highbeam.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Bird, William L.; Rubenstein, Harry R. (1998). Design for Victory: World War II posters on the American home front. Princeton Architectural Press. p. 78. ISBN 1-56898-140-6. 
  3. WPA workers were counted as unemployed. U.S. Bureau of the Census, Statistical Abstract: 1946 (1946) p. 173
  4. Miller, Sally M. , and Daniel A. Cornford eds. American Labor in the Era of World War II (1995), essays by historians, mostly on California
  5. Alecea Standlee, "Shifting Spheres: Gender, Labor and the Construction of National Identity in U.S. Propaganda during the Second World War," Minerva Journal of Women & War Spring 2010, Vol. 4 Issue 1, pp. 43-62
  6. Hartmann, Susan (1982). Home Front and Beyond: American Women in the 1940s. Boston: Twayne Publishers. 
  7. Adams, Frank S. "Women in Democracy’s Arsenal," New York Times, October 19, 1941.
  8. "About 3,000,000 Women Now in War Work." Science News Letter, January 16, 1943.
  9. Doris Weatherford, American Women during World War II(2010). p12
  10. Bradley, La Verne. "Women at Work." National Geographic, August 1944.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ Bird/Rubenstein 1998, p. 58.
  12. Ehrlich, David A.; Minton, Alan R.; Stoy, Diane (2007). Smokey, Rosie, and You!. Hillcrest Publishing Group. p. 62. ISBN 1-934248-33-9. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ "We Can Do It! Rosie the Riveter". World digital library. Rosie the Riveter Trust. May 24, 2017. Retrieved September 16, 2017. 
  14. Heyman, Therese Thau (1998). Posters American Style. New York: National Museum of American Art, Smithsonian Institution, in association with Harry N. Adams, Inc. p. 106. ISBN 0-8109-3749-2. 
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Harvey, Sheridan (July 20, 2010). "Rosie the Riveter: Real Women Workers in World War II". Journeys & Crossings. Library of Congress. Retrieved January 23, 2012. 
  16. "Work—Fight—Give: Smithsonian World War II Posters of Labor, Government, and Industry". Labor's Heritage (George Meany Memorial Archives) 11 (4): 49. 2002. 
  17. "We Can Do It!". Smithsonian Institution. Retrieved May 25, 2012.  Search results for catalog number 1985.0851.05.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ "'Rosie the Riveter' is not the same as 'We Can Do It!'". Docs Populi. Retrieved January 23, 2012.  Excerpted from:
    Cushing, Lincoln; Drescher, Tim (2009). Agitate! Educate! Organize!: American Labor Posters. ILR Press/Cornell University Press. ISBN 0-8014-7427-2. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ Sharp, Gwen; Wade, Lisa (January 4, 2011). "Sociological Images: Secrets of a feminist icon". Contexts 10 (2): 82–83. ISSN 1536-5042. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ McLellan, Dennis (December 31, 2010). "Geraldine Hoff Doyle dies at 86; inspiration behind a famous wartime poster". Los Angeles Times. 
  21. Young, William H.; Young, Nancy K. (2010). World War II and the Postwar Years in America: A Historical and Cultural Encyclopedia 1. ABC-CLIO. p. 606. ISBN 0-313-35652-1. 
  22. Weatherford, Doris (2009). American Women during World War II: an encyclopedia. Taylor & Francis. p. 399. ISBN 0-415-99475-6. 
  23. Brennan, Patricia (May 23, 1982). "Poster Art for Patriotism's Sake". Washington Post Magazine: 35. 
  24. Endres, Kathleen L. (2006). "Rosie the Riveter". In Dennis Hall, Susan G. Hall. American icons: an encyclopedia of the people, places, and things 1. Greenwood. p. 601. ISBN 0-275-98429-X. 
  25. Axelrod, Jeremiah B.C. (2006). "The Noir War: American Narratives of World War II and Its Aftermath". In Diederik Oostdijk, Markha G. Valenta. Tales of the Great American Victory: World War II in Politics and Poetics. VU University Press. p. 81. ISBN 978-90-5383-976-8. 
  26. "1999–2000 Highlights". Rosie The Riveter Memorial Project. Richmond, California: Rosie the Riveter Trust. April 2003. Retrieved January 24, 2012. 
  27. "Women Support War Effort". United States Postal Service. Retrieved January 24, 2012. 
  28. "Women On Stamps (Publication 512)". United States Postal Service. April 2003. Retrieved January 24, 2012. 
  29. "Treasures of American History: The Great Depression and World War II". National Museum of American History. Retrieved January 24, 2012. 
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ Kimble, James J. (Summer 2016). "Rosie's Secret Identity, or, How to Debunk a Woozle by Walking Backward through the Forest of Visual Rhetoric". Rhetoric and Public Affairs 19 (2): 245–274. ISSN 1094-8392. 
  31. Chuck, Elizabeth (December 30, 2010). "Geraldine Doyle, inspiration for 'Rosie the Riveter,' dies at 86". Field Notes from NBC News. Archived from the original on January 1, 2011. Retrieved July 1, 2015. 
  32. Williams, Timothy (December 29, 2010). "Geraldine Doyle, Iconic Face of World War II, Dies at 86". The New York Times. 
  33. Memmot, Mark (December 31, 2010). "Michigan Woman Who Inspired WWII 'Rosie' Poster Has Died". NPR. Retrieved January 23, 2012. 
  34. Schimpf, Sheila (1994). "Geraldine Hoff Doyle". Michigan History Magazine (Michigan Department of State) 78: 54–55. 
  35. "Ada Wyn Morford Papers". National Park Service Museum Collections. Retrieved February 27, 2016. 
  36. "All This and Overtime, Too". Corbis. Retrieved February 28, 2016. 
  37. Coleman, Penny (December 30, 2010). "Rosie the Riveter Image". PennyColeman.com. Archived from the original on April 28, 2011. Retrieved January 24, 2012. 
  38. Wade, Lisa (October 22, 2007). "Sociological Images: Trivializing Women's Power". The Society Page. Retrieved January 24, 2012. 
  39. Paul, Cindy (April 12, 2011). "Masterpieces of Jelly Bean Art Collection at the Children's Museum". Indianapolis, Illinois: Funcityfinder.com. Archived from the original on September 23, 2012. Retrieved October 5, 2012. 
  40. Cumings, Kristen. "We Can Do It!". Jelly Belly Bean Art Collection. Jelly Belly. Retrieved October 5, 2012. 
  41. Phoenix (June 29, 2010). "We Can Do It!". Flickr. Retrieved October 5, 2012. 
  42. Hellqvist, David (July 27, 2010). "Australian President, Julia Gillard". AnOther Magazine. Archived from the original on September 27, 2012. Retrieved October 5, 2012. 
  43. Dama Design (July 8, 2010). "Julia Gillard". Tumblr. Retrieved October 5, 2012. 
  44. Phoenix (March 12, 2011). "We Can Do It!". Flickr. Retrieved October 5, 2012. 
  45. Phoenix (July 2, 2010). "We Can Do It!". Flickr. Retrieved October 5, 2012. 
  46. Phoenix (January 23, 2012). "She Did It! (TOO SAD)". Flickr. Retrieved October 5, 2012. 
  47. "Table of Contents". Utne Reader. January–February 2011. Retrieved January 24, 2012.  Check date values in: |date= (help)
  48. "untitled". Utne Reader editorial blog. Utne Reader. January 3, 2011. Retrieved January 24, 2012. 
  49. Landekic, Lola (August 30, 2011). "Captain America: The First Avenger". Art of the Title. Retrieved February 17, 2012. 
  50. "The Story of the Ad Council". Ad Council. Archived from the original on February 16, 2007. Retrieved September 24, 2012. 
  51. "Frequently Asked Questions". Ad Council. Retrieved September 24, 2012. Working in tandem with the Office of War Information, the Ad Council created campaigns such as Buy War Bonds, Plant Victory Gardens, 'Loose Lips Sink Ships,' and Rosie the Riveter's 'We Can Do it.' 
  52. ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ Conlon, Peggy (February 13, 2012). "Happy Birthday Ad Council! Celebrating 70 Years of Public Service Advertising". Huffington Post. Retrieved September 24, 2012. 
  53. "HelpsGood Develops 'Rosify Yourself' App for Ad Council's 70th Birthday". HelpsGood. February 2012. Retrieved September 24, 2012. 
  54. Veres, Steve (February 13, 2012). "Plaza sign of the day: Matt as Rosie the Riveter". Today (MSN Allday Today). Retrieved September 24, 2012. 

پیوند به بیرون[ویرایش]