مایکل اوکشات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
مایکل اوکشات
Michael Oakeshott.jpg
اوکشات
شناسنامه
نام کامل مایکل جوزف اوکشات
حیطه فلسفه، تاریخ فلسفه، تاریخ اندیشه سیاسی، فلسفه دین، فلسفه تاریخ، فلسفه سیاسی
زادروز ۱۱ دسامبر ۱۹۰۱
زادگاه ، بریتانیا
تاریخ مرگ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۰

مایکل جوزف اوکشات (به انگلیسی: Michael Joseph Oakeshott) فیلسوف و تاریخ‌دان بریتانیایی است. او را اغلب با عنوان نظریه‌پرداز سیاسی محافظه‌گرایی معرفی کرده‌اند اما خود وی این عنوان را رد کرده و معتقد است که محافظه‌گرایی او درونی است.[۱]

او از مخالفین ناسیونال سوسیالیسم و مارکسیسم بود و این از سخنرانی‌هایش در دهه ۱۹۳۰ مشخص است. او هم‌واره منتقد بسیاری از مورخان بزرگ در کمبریج همچون ای.اچ.کار، مورخ اتحاد جماهیر شوروی بود و مدعی بود که این دسته افراد دیدگاه‌های طرفداران بلشویک‌ها را پذیرفته‌اند.[۲]

زندگی[ویرایش]

آغاز زندگی[ویرایش]

مایکل اوکشات (Michael Oakeshott) در ۱۱ دسامبر ۱۹۰۱ در شفیلد انگلستان متولد شد. پدرش کارمند دولت و از اعضای سرشناس گرایش سوسیالیستی معتدل بود که در سال ۱۸۸۴ در انگلستان تشکیل شد و در واقع پایه حزب کارگر محسوب می‌شود. تحصیلات ابتدایی خود را از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۰ در مدرسه جرج هارپن دن گذراند، او ۱۹۲۰ برای تحصیل در رشته تاریخ وارد کمبریج شد؛ دوره‌ای که آغاز شکوفایی او بود. بسیاری از استادان بزرگ کمبریج او را ستودند. او موفق شد مدرک فوق لیسانس خود را در ۱۹۲۳ در رشته تاریخ از کمبریج بگیرد و پس از مدتی به عنوان یک مورخ در این دانشگاه استخدام شود.[۳]

گفته می شود که اوکشات در دهه ۱۹۲۰ در جلسات درس مارتین هایدگر در ماربورگ شرکت کرده است.[۲] هر چند در این مورد شواهد چندانی وجود ندارد. اوکشات در تمام آثار خود فقط دو بار به هایدگر استناد کرده است. [۴]

جنگ جهانی دوم[ویرایش]

در پی جنگ جهانی دوم، اوکشات در سال ۱۹۴۱ به ارتش بریتانیا پیوست. اوکشات پس از جنگ، بارها رهبری سیاسی بریتانیا را زیر سؤال برد و جدلهای بسیاری را برانگیخت. برخی بر این باورند که او در این موضع به سمت سوسیالیسم گراییده است. در ۱۹۴۵ پس از برقراری صلح به کمبریج بازگشت، اما دو سال بیشتر آنجا نماند. در ۱۹۴۷ به آکسفورد رفت و نزدیک به یکسال آنجا تدریس کرد. پس از آن وارد مدرسه اقتصادی لندن شد و از ۱۹۵۰ تا زمان بازنشستگی در ۱۹۶۹ به تدریس علوم سیاسی مشغول شد. او درجه فوق لیسانس تاریخ افکار سیاسی را در این مدرسه پایه‌گذاری کرد و تا ۷۰ سالگی ریاست این کرسی را برعهده داشت.[۳]

بازنشستگی[ویرایش]

اوکشات پس از آنکه بازنشسته شد، برای ادامه زندگی یک کلبه روستایی را برگزید؛ تصمیمی که به روحیات، افکار و ایده؛های او در مخالفت با زندگی مدرن بازمی‌گشت. او سرانجام در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۰ در خانه روستایی خویش درگذشت.[۳]

اندیشه‌ها[ویرایش]

اوکشات در یکی از اولین آثار اولیه خود تحت عنوان «تجربه و وجوه آن» استدلال می‌کند که طرح روشنگری در خصوص دریافت کل اندیشه و عمل انسان بر حسب مقوله علم ناممکن است، تجربه انسانی را نمی‌توان در چارچوب هیچ مقوله فکری واحدی فهمید، علم فقط یک الگو برای فهم امور است. او چهار جهان اندیشه را نام برده و از یک‌دیگر تمیز می‌دهد: جهان فلسفه، جهان تاریخ، جهان علم و جهان عمل.[۵]

اوکشات معتقد است که توتالیتاریسم اوج عقل‌گرایی است. به نظر اوکشات در عصر ما شناخت فلسفی در قالب عقل گرایی و ایدئولوژی در عالم عمل رخنه کرده و در اخلاق و سیاست اثری ویران‌گر گذاشته است. از دید او ریشه عقل گرایی در جامعه و سیاست به مساعی گم‌راه‌کننده دکارت و بیکن در جهت دست یابی به شناخت یقینی و قطعی بازمی‌گردد. اوکشات به ول‌تر، بنتام، مارکس و انگلس در مقام بانیان عقل گرایی در سیاست حمله می‌کند. وی حتی به فردریش هایک، که خود عقل‌گرایی معطوف به سازندگی را نقد می‌کند، خرده می‌گیرد و می‌گوید: «طرحی برای مقابله با هرگونه طراحی شاید بهتر از عکس آن باشد، اما خود متعلق به همان نوع از سیاست است.»[۶][۷] یا مثلاً در مورد بنتام، او نه یک متفکر بزرگ انتقادی بل فرزند عصر خود بود. بنتام فیلسوف نبود. او فیلوزوف بود؛ کسی که به دانش سطحی ایمان داشت و «ساده لوحی معمولی» بود: عقلباور.[۸][۹]

اوکشات در مقابل عقل‌گرایی و ایدئولوژی از مفهوم خاصی از سنت دفاع می‌کند. سنت در طی زمان و ناآگاهانه رشد می‌کند و مبین تجربه اصیل است، در حالی‌که عقل‌گرایی و ایدئولوژی، ذهنیتی مصنوعی می‌آفرینند. شناخت فقط در سنت و عمل حاصل می‌شود، و شناخت مبتنی بر سنت آموزاندنی نیست و نمی‌توان روشی برای آموزش آن به دست داد. باید در سنتی سیاسی زاده شویم تا آن را بفهمیم، حال آنکه عقل‌گرایان هیچ‌گاه نمی‌توانند وارد عرصه سنت شوند. سنت سیاسی مثل زبان مادری است که با عقل و ادراک پیشینی فرا گرفته نمی‌شود و دانستن قواعد برای کاربرد آن لازم نیست. گویندگان زبان سیاست هم نیازمند قواعد سیاست نیستند؛ بنابراین تحول در سنت نتیجه تعقل و تفکر نبوده‌است و انتخاب اخلاقی نیز هیچ‌گاه ممکن نیست.[۱۰]

در سنت بر عکس عقل‌گرایی و ایدئولوژی، عمل و اندیشه جدایی ناپذیر است. سنت وحدتی تجزیه‌ناپذیر دارد و از این رو از خودآگاهی و ایدئولوژی مصون است. از چنین دیدگاهی، مثلآ آزادی نه اصلی فلسفی و ایدئولوژیک است و نه مجموعه‌ای از حقوق مجزا، بلکه کلیت آزادی‌هایی تجزیه‌ناپذیر است که در عمل تکوین می‌یابد.[۱۱][۱۲]

با این حال تعریف اوکشات از سنت، همچون هایک، تعریفی تکاملی است:[۱۳]

سنت نه ثابت است و نه اتمام یافته. کانونی تغییرناپذیر ندارد که فهم در آن لنگر اندازد... بخش‌هایی از آن آهسته‌تر از بخش‌های دیگر دگرگون می‌شود، اما هیچ بخشی از آن مصون از تغییر نیست. همه چیز موقت است.

اوکشات در مقابل دولت و سیاست ایدئولوژیک و عقل‌گرا از اجتماع مدنی دفاع می‌کند و همین مفهوم جوهر لیبرالیسم اوست. از نظر او جامعه، به مثابه اجتماع مدنی، مجموعه‌ای است از افراد که بدون آنکه ضرورتآ اهدافی مشترک داشته باشند در زیر لوای قانون در کنار یک‌دیگر زندگی می‌کنند. وظیفه قانون این نیست که وظیفه‌ای بر آنان تحمیل یا هدفی برای‌شان تعیین کند. کار ویژه قانون اساسآ تسهیل رابطه میان افراد است. از این رو قانون در مفهوم درست آن محدودکننده آزادی فرد نیست. در نظر اوکشات هدف حکومت قانون در اجتماع مدنی تأمین اصول مجردی مانند حقوق و رفاه مردم نیست، بلکه فقط شرایطی را تضمین می‌کند که مردم در آن می‌توانند آزادانه مراوده کنند و با یکدیگر پیمان ببندند. قانون هدفی برای جامعه در نظر نمی‌گیرد، بلکه فقط به افراد کمک می‌کند که اهداف خصوصی خود را تعقیب کنند. پس قانون فی نفسه هدفی ندارد.[۱۴]

از نظر اوکشات کار حکومت فقط اجرای قواعدی است که بازیگران پذیرفته‌اند. حکومت باید مثل یک رئیس جلسه بر بحث میان اعضا بر طبق قواعد پذیرفته شده نظارت کند و خود از ورود به بحث بپرهیزد. شرط اصلی تحقق آزادی، پراکندگی قدرت و عدم تمرکز قدرت سیاسی است و همه لوازم اساسی دموکراسی و لیبرالیسم، از تفکیک دین از دولت و مالکیت خصوصی گرفته تا استقلال قوه قضاییه و حکومت پارلمانی از اجزای این اصل است. در دولت به مفهوم اجتماع مدنی، قواعد حاکم غیرابزاری است، یعنی متضمن طرح و هدفی معین نیست، بلکه فقط تحقق اهداف و طرح‌های خصوصی افراد را تضمین می‌کند.[۲]

اوکشات حق مالکیت خصوصی را شرط وجود آزادی می‌داند:مایکل اوکشات معتقد است: «از دیدگاه آزادی، مااحتمالا در زمینه نهاد مالکیت نسبت به سایر ترتیبات خود کمتر موفق بوده‌ایم. در حالی که هیچ تردیدی دربارهٔ بیشترین قرابت خصلت عام نهاد مالکیت با آزادی وجود ندارد: همین خصلت است که امکان توزیع گسترده قدرت را فراهم می‌آورد و به نحوی مؤثر از تمرکز عمده و خطرناک آن جلوگیری می‌کند. در این نیز هیچ تردیدی وجود ندارد که نهاد مالکیت متضمن حق مالکیت خصوصی است. یعنی به هر عضو بالغ جامعه اجازه می‌دهد تا از حقی مساوی در بهره‌مندی از اشتعدادهای شخصی متعلق به خود و هرچیز دیگری که از راه‌های اکتساب مجاز در جامعه به دست می‌آورد برخوردار باشد... این واقعیت که هیچ انسانی آزاد نیست مگر آن که از حق اختصاصی مالکیت بر استعدادهای شخصی و کارش برخوردار باشد مورد اعتقاد هر کسی است که آزادی را به این معنا به کار می‌برد. آن آزادی که انسانی را از بردگی رها می‌کند چیزی جز آزادی انتخاب و آزادی تحرک در میان سازمان‌ها، بنگاه‌ها و بازار کار مستقل و خودمختار نیست و آزادی متضمن وجود حق مالکیت خصوصی بر منابعی غیر از توانمندی‌های شخصی است. هرگاه وسایل تولید تحت نظارت یک قدرت واحد قرار گیرد نوعی از بردگی به دنبال آن خواهد آمد.»[۱۵]

منتقدان مالکیت خصوصی که به بازتوزیع ثروت معتقدند، می‌گویند حق مالکیت خصوصی نمی‌تواند حقی مساوی برای همه باشد چرا که ممکن است به معنای تصاحب حق دیگری به کار رود و حق برده‌داری را مثال می‌زنند. مایکل اوکشات در پاسخ می‌گوید: «حق مالکیت خصوصی مثل هر حق دیگری خود بازدارنده است: این حق، برده‌داری را نه از سر دلبخواه بلکه بدین دلیل ممنوع اعلام می‌کند که حق در اختیار داشتن یک انسان دیگر هرگز نمی‌تواند حقی باشد که هر عضو جامعه بتواند به‌طور مساوی از آن بهره‌مند شود. تنها به وسیله نهاد مالکیت خصوصی است که حداکثر توزیع قدرت ناشی از مالکیت حاصل می‌شود.[۱۵]

کتاب‌شناسی و آثار[ویرایش]

تجربه و وجوه آن (۱۹۳۳)

عقل گرایی در سیاست (۱۹۶۲)

در باب رفتار انسان (۱۹۷۵)

در باب تاریخ (۱۹۸۳)

1933. Experience and Its Modes. Cambridge University Press

1936. A Guide to the Classics, or, How to Pick the Derby. With G.T. Griffith. London: Faber and Faber

1939. The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe. Cambridge: Cambridge University Press

1941. The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe, 2nd edition. Cambridge: Cambridge University Press

1942. The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe with five additional prefaces by F.A. Ogg. Cambridge: Cambridge University Press

1947. A New Guide to the Derby: How to Pick the Winner. With G.T. Griffith. London: Faber and Faber

1955. La Idea de Gobierno en la Europa Moderna. Madrid: Ateneo

1962. Rationalism in Politics and Other Essays. London: Methuen (Expanded edition - 1991, by Liberty Fund)

1966. Rationalismus in der Politik. (trans. K. Streifthau) Neuwied und Berlin: Luchterhard

1975. On Human Conduct. Oxford: Oxford University Press

1975. Hobbes on Civil Association. Oxford: Basil Blackwell

1983. On History and Other Essays. Basil Blackwell

1985. La Condotta Umana. Bologna: Società Editrice il Mulino

1989. The Voice of Liberal Learning. New Haven and London: Yale University Press

منابع[ویرایش]

  1. Michael Oakeshott on Rationalism in Politics, GENE CALLAHAN
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ مدرسه لیبرالی، مایکل اوکشات
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ مایکل اوکشات، روزنامه کارگزاران، 14 شهریور 1387
  4. پل فرانکو، درآمدی بر مایکل اوکشات، ترجمه محسن میرزازاده، تهران: گام نو، 1398، صص 21 و 306
  5. حسین بشیریه، تاریخ اندیشه‌های سیاسی در قرن بیستم، لیبرالیسم و محافظه‌کاری، ص 268، نشر نی، چاپ ششم، 1384
  6. حسین بشیریه، تاریخ اندیشه‌های سیاسی در قرن بیستم، لیبرالیسم و محافظه‌کاری، ص 273، نشر نی، چاپ ششم، 1384
  7. Michael Oakeshott, Rationalism in Politics, p.36
  8. یادکرد خالی (کمک)
  9. پل فرانکو، درآمدی بر مایکل اوکشات، ترجمه محسن میرزازاده، تهران: گام نو، 1398.ص117
  10. Michael Oakeshott, On Human Conduct, p.79
  11. حسین بشیریه، تاریخ اندیشه‌های سیاسی در قرن بیستم، لیبرالیسم و محافظه‌کاری، ص 276، نشر نی، چاپ ششم، 1384
  12. Michael Oakeshott, Rationalism in Politics, p.12
  13. Michael Oakeshott, Rationalism in Politics, p.128
  14. حسین بشیریه، تاریخ اندیشه‌های سیاسی در قرن بیستم، لیبرالیسم و محافظه‌کاری، ص 279، نشر نی، چاپ ششم، 1384
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Michael Oakeshott, Rationalism in Politics, London: Methuen, 1962, p.46

Michael Oakeshott
Michael Oakeshott.jpg
Born
Michael Joseph Oakeshott

(1901-12-11)11 December 1901
Died19 December 1990(1990-12-19) (aged 89)
Acton, England
Alma materGonville and Caius College, Cambridge
Era20th-century philosophy
RegionWestern philosophy
School
Main interests
Notable ideas
Adverbial conditions

Michael Joseph Oakeshott FBA (/ˈkʃɒt/; 11 December 1901 – 19 December 1990) was an English philosopher and political theorist who wrote about philosophy of history, philosophy of religion, aesthetics, philosophy of education, and philosophy of law.[3]

Biography

Early life

Oakeshott was the son of Frances Maude (Hellicar) and Joseph Francis Oakeshott, a civil servant and a member of the Fabian Society.[4] George Bernard Shaw was a friend. Michael Oakeshott attended St George's School, Harpenden, from 1912 to 1920. He enjoyed his schooldays, and the Headmaster, Cecil Grant, later became a friend.[citation needed]

In 1920, Oakeshott became an undergraduate at Gonville and Caius College, Cambridge, where he read history. He obtained an MA and subsequently became a Fellow. While he was at Cambridge he admired the British idealist philosophers J. M. E. McTaggart and John Grote, and the medieval historian Zachary Nugent Brooke. The historian Herbert Butterfield was a contemporary and fellow member of the Junior Historians society.[citation needed]

1930s

Oakeshott was dismayed by the political extremism that occurred in Europe during the 1930s, and his surviving lectures from this period reveal a dislike of National Socialism and Marxism.[5]

Second World War

Although Oakeshott, in his essay "The Claim of Politics" (1939), defended the right of individuals not to become directly involved, in 1941 he joined the British Army. He reportedly wished to join the Special Operations Executive (SOE), but the military decided that his appearance was "too unmistakably English" for him to conduct covert operations on the Continent.[6] He was on active service in Europe with the intelligence unit Phantom, which had connections with the Special Air Service (SAS), but he was never in the front line.

Postwar

In 1945 Oakeshott was demobilised and returned to Cambridge. In 1947 he left Cambridge for Nuffield College, Oxford, but after only a year there he secured an appointment as Professor of Political Science at the London School of Economics (LSE), succeeding the leftist Harold Laski. He was deeply unsympathetic to the student activism at LSE during the late 1960s, on the grounds that it disrupted the work of the university. Oakeshott retired from the LSE in 1969.

In his retirement he retreated to live quietly in a country cottage in Langton Matravers in Dorset with his third wife. He was divorced twice and had numerous affairs, some of them with wives of his students and colleagues, and even with a girlfriend of his son Simon.[7] He also had a son born out of wedlock, named Sebastian. Oakeshott's most famous lover was Iris Murdoch.[8]

Oakeshott lived long enough to experience increasing recognition, although he has become much more widely written about since his death. Oakeshott declined an offer to be made a Companion of Honour, for which he was proposed by Margaret Thatcher.[9]

Philosophy

Early works

Oakeshott's early work, some of which has been published posthumously as What is History? and Other Essays (2004) and The Concept of a Philosophical Jurisprudence (2007), shows that he was more interested in the philosophical problems that derived from his historical studies than he was in the history, even though he was employed as a historian.

Philosophy and modes of experience

Oakeshott published his first book, Experience and its Modes, in 1933. He noted that the book owed much to Georg Wilhelm Friedrich Hegel and F. H. Bradley;[10] commentators also noticed resemblances between this work and the ideas of thinkers such as R. G. Collingwood[11] and Georg Simmel.[12]

The book argued that our experience is usually modal, in the sense that we always have a governing perspective on the world, be it practical or theoretical. There are various theoretical approaches one may take to understanding the world: natural science and history, for example, are separate modes of experience. It is a mistake, he declared, to treat history as if it ought to be practised on the model of the natural sciences.

Philosophy, however, is not a modal interest. At this stage of his career Oakeshott saw philosophy as the world seen sub specie aeternitatis, literally "under the aspect of eternity", free from presuppositions, whereas science and history and the practical mode rely on certain assumptions. Later (there is some disagreement about exactly when) Oakeshott adopted a pluralistic view of the various modes of experience, with philosophy just one voice among others, though it retained its self-scrutinising character.

According to Oakeshott, the dominating principles of scientific and historical thought are quantity (the world sub specie quantitatis) and being in the past (the world sub specie praeteritorum) respectively. Oakeshott distinguished the academic perspective on the past from the practical, in which the past is seen in terms of its relevance to our present and future. His insistence on the autonomy of history places him close to Collingwood, who also argued for the autonomy of historical knowledge.

The practical world view (the world sub specie voluntatis) presupposes the ideas of will and of value in terms of which practical action in the arenas of politics, economics, and ethics makes sense. Because all action is conditioned by presuppositions, Oakeshott was inclined to see any attempt to change the world as reliant upon a scale of values, which themselves presuppose a context of experience. Even the conservative disposition to maintain the status quo relies upon managing inevitable change, a point he later elaborated in his essay "On Being Conservative".

Post-war essays

During this period Oakeshott published what became his best known work during his lifetime, the collection entitled Rationalism in Politics and Other Essays (1962). Some of the polemics against the direction that Britain was taking, in particular the acceptance of socialism, gained Oakeshott a reputation as a conservative seeking to uphold the importance of tradition, and sceptical about rationalism and fixed ideologies. Bernard Crick described him as a "lonely nihilist".[13]

Oakeshott's opposition to what he considered utopian political projects is summed by his use of the analogy (possibly borrowed from the Marquess of Halifax, a 17th-century English author whom he admired) of a ship of state that has "neither starting-place nor appointed destination...[and where] the enterprise is to keep afloat on an even keel".[14] He was a critic of the Cambridge historian E. H. Carr, historian of Soviet Russia, claiming that Carr had an uncritical attitude to the Bolshevik regime and took some of its propaganda at face value.[15]

On Human Conduct and Oakeshott's political theory

In his essay "On Being Conservative" (1956)[16] Oakeshott explained what he regarded as the conservative disposition: "To be conservative ... is to prefer the familiar to the unknown, to prefer the tried to the untried, fact to mystery, the actual to the possible, the limited to the unbounded, the near to the distant, the sufficient to the superabundant, the convenient to the perfect, present laughter to utopian bliss."

Oakeshott's political philosophy, as advanced in On Human Conduct (1975), is free of any form of party politics. The book's first part ("On the Theoretical Understanding of Human Conduct") develops a theory of human action as the exercise of intelligent agency in activities such as wanting and choosing, the second ("On the Civil Condition") discusses the formal conditions of association appropriate to such intelligent agents, described as "civil" or legal association, and the third ("On the Character of a Modern European State") examines how far this understanding of human association has affected politics and political ideas in post-Renaissance European history.

Oakeshott suggests that there had been two major modes or understandings of human social organization. In the first, which he calls "enterprise association" (or universitas), the state is understood as imposing some universal purpose (profit, salvation, progress, racial domination) on its subjects. By contrast, "civil association" (or societas) is primarily a legal relationship in which laws impose obligatory conditions of action but do not require choosing one action rather than another.

The complex, often technical style of On Human Conduct found few readers, and its initial reception was mostly one of bafflement. Oakeshott, who rarely responded to critics, used an article in the journal Political Theory to reply sardonically to some of the contributions made at a symposium on the book.[17]

In his posthumously published The Politics of Faith and the Politics of Scepticism Oakeshott describes enterprise associations and civil associations in different terms. An enterprise association is based on a fundamental faith in human ability to ascertain and grasp some universal "good" (leading to the Politics of Faith), and civil association is based on a fundamental scepticism about human ability to either ascertain or achieve this good (leading to the Politics of Scepticism). Oakeshott considers power (especially technological power) as a necessary prerequisite for the Politics of Faith, because it allows people to believe that they can achieve something great and to implement the policies necessary to achieve their goal. The Politics of Scepticism, on the other hand, rests on the idea that government should concern itself with preventing bad things from happening, rather than enabling ambiguously good events.

Oakeshott employs the analogy of the adverb to describe the kind of restraint that law involves. Laws prescribe "adverbial conditions": they condition our actions, but they do not determine the substantive ends of our choices. For example, the law against murder is not a law against killing as such, but only a law against killing "murderously". Or, to choose a more trivial example, the law does not dictate that I have a car, but if I do, I must drive it on the same side of the road as everybody else. This contrasts with the rules of enterprise associations, in which the actions required by the government are made compulsory for all.

Philosophy of history

In the final work that Oakeshott published in his lifetime, On History (1983), he returned to the idea that history is a distinct mode of experience, but built on the theory of action developed for On Human Conduct. Much of On History had in fact been written at the same time, in the early 1970s.

During the mid-1960s Oakeshott declared an admiration for Wilhelm Dilthey, one of the pioneers of hermeneutics. On History can be interpreted as an essentially neo-Kantian enterprise of working out the conditions of the possibility of historical knowledge, work that Dilthey had begun.

The first three essays set out the distinction between the present of historical experience and the present of practical experience, as well as the concepts of historical situation, historical event, and what is meant by change in history. On History includes an essay on jurisprudence (2The Rule of Law2). It also includes a retelling of The Tower of Babel in a modern setting[18] in which Oakeshott expresses disdain for human willingness to sacrifice individuality, culture, and quality of life for grand collective projects. He attributes this behaviour to fascination with novelty, persistent dissatisfaction, greed, and lack of self-reflection.[19]

Other works

Oakeshott's other works included a reader on The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe consisting of selected texts illustrating the main doctrines of liberalism, national socialism, fascism, communism, and Roman Catholicism (1939). He was editor of an edition of Thomas Hobbes's Leviathan (1946), for which he provided an introduction that has been recognised as a significant contribution to the literature by later scholars such as Quentin Skinner. Several of Oakeshott's essays on Hobbes were collected and published in 1975 as Hobbes on Civil Association.

With his Cambridge colleague Guy Griffith Oakeshott wrote A Guide to the Classics, or How to Pick The Derby Winner (1936), a guide to the principles of successful betting on horse-racing. This was his only non-academic work.

Okeshott was the author of well over 150 essays and reviews, most of which have yet to be republished.

Just before he died Oakeshott approved two edited collections of his works, The Voice of Liberal Learning (1989), a collection of his essays on education, and a second, revised and expanded edition of Rationalism in Politics (1991). Posthumous collections of his writings include Morality and Politics in Modern Europe (1993), a lecture series he gave at Harvard in 1958; Religion, Politics, and the Moral Life (1993), essays mostly from his early and middle periods; and The Politics of Faith and the Politics of Scepticism (1996), a manuscript from the 1950s contemporary with much of the material in Rationalism in Politics but written in a more considered tone.

The bulk of his papers are now in the Oakeshott Archive at the London School of Economics. Further volumes of posthumous writings are in preparation, as is a biography, and a series of monographs devoted to his work were published during the first decade of the 21st century.

Bibliography

  • 1933. Experience and Its Modes. Cambridge University Press
  • 1936. A Guide to the Classics, or, How to Pick the Derby. With G.T. Griffith. London: Faber and Faber
  • 1939. The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe. Cambridge: Cambridge University Press
  • 1941. The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe, 2nd edition. Cambridge: Cambridge University Press
  • 1942. The Social and Political Doctrines of Contemporary Europe with five additional prefaces by F.A. Ogg. Cambridge: Cambridge University Press
  • 1947. A New Guide to the Derby: How to Pick the Winner. With G.T. Griffith. London: Faber and Faber
  • 1955. La Idea de Gobierno en la Europa Moderna. Madrid: Ateneo
  • 1959. The voice of poetry in the conversation of mankind: an essay. Cambridge: Bowes & Bowes
  • 1962. Rationalism in Politics and Other Essays. London: Methuen (Expanded edition – 1991, by Liberty Fund)
  • 1966. Rationalismus in der Politik. (trans. K. Streifthau) Neuwied und Berlin: Luchterhard
  • 1975. On Human Conduct. Oxford: Oxford University Press
  • 1975. Hobbes on Civil Association. Oxford: Basil Blackwell
  • 1983. On History and Other Essays. Basil Blackwell
  • 1985. La Condotta Umana. Bologna: Società Editrice il Mulino
  • 1989. The Voice of Liberal Learning. New Haven and London: Yale University Press

Posthumous

  • 1991. Rationalism in Politics and Other Essays. Indianapolis: Liberty Press
  • 1993. Morality and Politics in Modern Europe. New Haven: Yale University Press
  • 1993. Religion, Politics, and the Moral Life. New Haven: Yale University Press
  • 1996. The Politics of Faith and the Politics of Skepticism. New Haven: Yale University Press
  • 2000. Zuversicht und Skepsis: Zwei Prinzipien neuzeitlicher Politik. (trans. C. Goldmann). Berlin: Fest
  • 2004. What Is History? And Other Essays. Thorverton: Imprint Academic
  • 2006. Lectures in the History of Political Thought. Thorverton: Imprint Academic
  • 2007. The Concept of a Philosophical Jurisprudence: Essays and Reviews 1926–51. Thorverton: Imprint Academic
  • 2008. The Vocabulary of a Modern European State: Essays and Reviews 1952–88. Thorverton: Imprint Academic
  • 2010. Early Political Writings 1925–30. Thorverton: Imprint Academic

References

  1. ^ Michael Oakeshott (Stanford Encyclopedia of Philosophy)
  2. ^ Mark Garnett (ed.), Conservative Moments: Reading Conservative Texts, Bloomsbury Academic, 2018, ch. 9.
  3. ^ Fuller, T. (1991) 'The Work of Michael Oakeshott', Political Theory, Vol. 19 No. 3.
  4. ^ http://www.aim25.ac.uk/cgi-bin/vcdf/detail?coll_id=8042&inst_id=1
  5. ^ See M. Oakeshott, Review of H. Levy and others, Aspects of Dialectical Materialism, in Cambridge Review, 56 (1934–5), pp. 108–9
  6. ^ Gray, John. "Last of the Idealists". Literary Review. Archived from the original on 17 July 2014. Retrieved 23 July 2014.
  7. ^ Paul Franco, Leslie Marsh, A Companion to Michael Oakeshott, pp. 31
  8. ^ Paul Franco, Michael Oakeshott: An Introduction, pp. 22
  9. ^ "A Letter from Margaret Thatcher". www.michael-oakeshott-association.org. Archived from the original on 26 May 2008. Retrieved 4 December 2016.CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link)
  10. ^ Oakeshott, Experience and Its Modes, p. 6
  11. ^ Paul Franco, Michael Oakeshott: An Introduction, pp. 45–46
  12. ^ Efraim Podoksik, ‘Ethics and the Conduct of Life in the old Georg Simmel and the young Michael Oakeshott’, Simmel Studies 17(2), 2007, pp. 197–221
  13. ^ Bernard Crick, ‘The World of Michael Oakeshott: Or the Lonely Nihilist’, Encounter, 20 (June 1963), pp. 65–74
  14. ^ Oakeshott, Michael. Rationalism in Politics. London: Methuen, 1962: p. 127; [1]
  15. ^ M. Oakeshott, Review of E. H. Carr, The New Society, in Times Literary Supplement (12 October 1951)
  16. ^ Rationalism in Politics and Other Essays (London: Methuen,1962), pp. 168–96
  17. ^ M. Oakeshott, "On Misunderstanding Human Conduct: A Reply to My Critics," Political Theory, 4 (1976), pp. 353–67.
  18. ^ Reprinted as Oakeshott, Michael (1989). "The Tower of Babel". In Clarke, S.G.; Simpson, E. (eds.). Anti-Theory in Ethics and Moral Conservatism. SUNY Series in Ethical Theory. State University of New York Press. p. 185ff. ISBN 978-0-88706-912-3. Retrieved 25 May 2018.
  19. ^ Corey, E.C. (2006). Michael Oakeshott on Religion, Aesthetics, and Politics. Eric Voegelin Institute series in political philosophy. University of Missouri Press. p. 129-131. ISBN 978-0-8262-6517-3.

Further reading

External links