ماهی‌گیرک بزرگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ماهی‌گیرک بزرگ
Great Auk (Pinguinis impennis) specimen, Kelvingrove, Glasgow - geograph.org.uk - 1108249.jpg
ماهی‌گیرک بزرگ، Pinguinus impennis
وضعیت بقا
آرایه‌شناسی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرنده
راسته: سلیم‌سانان
تیره: ماهی‌گیرک
سرده: Pinguinus
Species: P. impennis
نام علمی
Pinguinus impennis
GreatAukMap.svg

'ماهی‌گیرک بزرگ (نام علمی: Pinguinus impennis) نام یک گونهٔ پرندگان بی‌پرواز؛ (توانایی پرواز با ارتفاع تا ۸۵ سانتی‌متر و وزن حدود پنج کیلوگرم)، از تیرهٔ ماهی‌گیرک است که به علت شکار بی‌رویه انسان در سال‌های میانی سدهٔ نوزدهم منقرض شده‌است. ماهی‌گیرک بزرگ تنها گونهٔ مدرن در سردهٔ Pinguinus بود. نسبت این پرنده با پنگوئن‌های کنونی؛ که بعدها پیدا شده، و توسط دریانوردان به دلیل هم‌قیافه بودنشان، آن‌ها را هم نوع جنوبی همین پرنده خواندند، نسبت چندان نزدیکی نیست.

این پنگوئن‌مانند بزرگ، در جزایر سنگی منزوی، با دسترسی آسان به اقیانوس و عرضهٔ مواد غذایی فراوان؛ که در طبیعت نادر است، و تنها چند سایت برای تخم‌گذاری، تغذیهٔ این ماهی‌گیر بزرگ و پرورش جوجه‌ها فراهم است، زندگی می‌کرد. هنگامی که فصل تخم‌گذاری نبود، آن‌ها وقت خود را در آب‌های شمال اقیانوس اطلس، تا سمت شمال اسپانیا و در کنار خطوط ساحلی کانادا، گرینلند، ایسلند، جزایر فارو، نروژ، ایرلند و بریتانیا صرف تغذیه می‌کرده‌اند.

ریشه‌های نام[ویرایش]

دامنه‌های زیست‌گاه[ویرایش]

A صخرهٔ بزرگ و مثلثی که از آب‌های مه‌آلود بیرون زده و مرغان ماهی‌خوار در اطراف آن در پروازند.
سنت کیلدا (اسکاتلند) اسکاتلند، یکی از مکان‌های تخم‌گذاری، تغذیه و پرورش ماهی‌گیرک بزرگ

ماهی‌گیرک بزرگ در آب‌های ساحلی شمال غربی اقیانوس اطلس در امتداد سواحل کانادا، شمال شرقی ایالات متحده، نروژ، گرین‌لند، ایسلند، جزایر فارو، ایرلند، بریتانیا، فرانسه و شبه‌جزیره ایبری دیده می‌شده‌است.[۱][۲] فسیل‌های پلیستوتن نشان می‌دهند که ماهی‌گیرک بزرگ در جنوب فرانسه، ایتالیا و سواحل دیگر حوضهٔ دریای مدیترانه نیز می‌زیسته‌است.

منابع[ویرایش]

  1. Crofford 1989, p. 5.
  2. Pimenta, Carlos M.; Figueiredo, Silvério; Moreno García, Marta (2008). "Novo registo de Pinguim (Pinguinus impennis) no Plistocénico de Portugal" (PDF). Revista portuguesa de arqueologia. 11 (2): 361–370.

پیوند به بیرون[ویرایش]