ماری نادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ماری اِن‌دی‌آی
زمینهٔ کاری نویسندگی
زادروز ۴ ژوئن ۱۹۶۷ ‏(۵۲ سال)
پاریس،  فرانسه
پدر و مادر از مادر فرانسوی و پدر سنگالی
ملیت فرانسوی سنگالی‌تبار
محل زندگی برلین
دلیل سرشناسی انتشار سه زن قوی

ماری اِن‌دی‌آی (به فرانسوی: Marie NDiaye) نویسندهٔ فرانسوی سنگالی‌تبار برنده گنکور معتبرترین جایزهٔ ادبیات سال کشور فرانسه در سال ۲۰۰۹ است. ماری اِن‌دی‌آی همچنین نخستین زنی‌است که از سال ۱۹۹۸ تا به امروز جایزهٔ گنکور را به خانه می‌برد. وی نخستین زن سیاه‌پوستیاست که در تاریخ ۱۰۶ سالهٔ گنکور این جایزهٔ فرانسوی را از آن خود کرده‌است.


ماری اِن‌دی‌آی (که در فارسی «نادی» نیز نوشته شده) ۴ ژوئن سال ۱۹۶۷ در حاشیهٔ جنوبی شهر پاریس از مادری فرانسوی و پدری سنگالی به‌دنیا آمده‌است. اِن‌دی‌آی را مادرش که استاد علوم طبیعی دانشگاه است، به تنهایی بزرگ کرده. پدر ماری از زمان کودکی وی آن‌ها را ترک کرده و به آفریقا بازگشته و بعدها پس از بیست سال برای دومین بار دخترش را دیده‌است.

اِن‌دی‌آی نویسندگی را از جوانی شروع کرده و نخستین کتابش را در سن هجده سالگی نزد انتشارات مینویی فرانسه به چاپ رسانده‌است.

وی در جوانی تحصیلات آکادمیک را نیمه رها کرد و به نویسندگی روی آورد و دومین کتابش را نیز در بیست سالگی منتشر کرد و از آن پس کتاب‌ها و نمایشنامه‌های زیادی را نزد انتشارات مینویی و انتشارات گالیمار فرانسه به چاپ رسانده‌است.

رمان سه زن قوی اثر ماری اِن‌دی‌آی که برنده جایزه گنکور در ۲۰۰۹ شد، داستان زندگی طاقت‌فرسای سه زن را روایت می‌کند که علی‌رغم مشکلات زندگی به‌تنهایی گلیم خودشان را آب بیرون می‌کشند. بدین ترتیب سه زن قوی تا حدودی برآمده از زندگی شخصی خود اِن‌دی‌آی و غیبت پدر در زندگی این نویسندهٔ فرانسوی است. ماری اِن‌دی‌آی از سال ۲۰۰۷ به همراه همسر و فرزندانش ساکن شهر برلین کشور آلمان است.


  • ۲۰۰۹ - سه زن قوی (Trois femmes puissantes)

پیوند به بیرون[ویرایش]


  • ویکی‌پدیای انگلیسی

Marie NDiaye
Marie NDiaye01.jpg
Born (1967-06-04) 4 June 1967 (age 52)
Pithiviers, Loiret, France
OccupationNovelist, essayist, playwright

Marie NDiaye (born 4 June 1967) is a French novelist and playwright. She published her first novel, Quant au riche avenir, when she was 17. She won the Prix Goncourt in 2009. Her play Papa doit manger is the sole play by a living female writer to be part of the repertoire of the Comédie française.


NDiaye was born in 1967 in Pithiviers, France, less than a hundred kilometers south of Paris, to a French mother and a Senegalese father. She grew up with her mother in the suburbs of Paris. Her parents met as students in the mid-1960s, but her father left for Africa when she was only one year old.

She began writing at the age of 12. As a senior in high school, she was discovered by Jerome Lindon, founder of Éditions de Minuit, who published her first novel, Quant au riche avenir, in 1985.[1] She subsequently wrote a further six novels, all published by Minuit, and a collection of short stories. She also wrote her Comédie classique, a 200-page novel made up of a single sentence, which was published by Éditions P.O.L in 1988, when she was 21 years old. As well as novels, NDiaye has written a number of plays and a screenplay. Her 2003 drama Papa doit manger is only the second play by a female writer to be taken into the repertoire of the Comédie française.

In 1998, NDiaye wrote a letter to the press in which she argued that her novel La Sorcière, published two years earlier, had strongly informed the content of Naissance des fantômes, the second novel of successful author Marie Darrieussecq.[2]

Her novel Trois femmes puissantes won the 2009 Prix Goncourt.[3] In his 2013 critical study of the author, Marie NDiaye: Blankness and Recognition, British academic Andrew Asibong describes her as "the epitome of a certain kind of cultural brilliance",[4] arguing elsewhere in the book, a psychoanalytic exploration of the writer's evocation of trauma and disavowal, that "NDiaye's work explores the violence done to the subject's capacity for feeling and knowing".[5]

Exile in Berlin

In an interview published by Les Inrockuptibles on 30 August 2009, NDiaye declared about Sarkozy's France, "I find that France monstrous. The fact that we [with her companion (the writer Jean-Yves Cendrey [fr]) and their three children-- editor's note] have chosen to live in Berlin for two years is far from being unrelated to that. We left just after the elections, in a large part because of Sarkozy, even if I am very aware that saying that can seem snobbish. I find that atmosphere of vulgarity and heavy policing detestable ... Besson, Hortefeux, all of those people, I find them monstrous".[6]

Awards and honors


Novels and short stories

  • Quant au riche avenir – Les Editions de Minuit, 1985 (ISBN 2-7073-1018-2)
  • Comédie classiqueÉditions P.O.L [fr], 1988 (ISBN 2-86744-082-3)
  • La femme changée en bûche – Minuit, 1989 (ISBN 2-7073-1285-1)
  • En famille – Minuit, 1991 (ISBN 2-7073-1367-X)
    • Translated into English as Among Family by Heather Doyal – Angela Royal Publishing, 1997 (ISBN 978-1899860401)
  • Un temps de saison – Minuit, 1994 (ISBN 2-7073-1474-9)
  • La Sorcière – Minuit, 1996 (ISBN 2-7073-1569-9)
  • Rosie Carpe – Minuit, Prix Femina 2001 (ISBN 2-7073-1740-3)
    • Translated into English as Rosie Carpe by Tamsin Black – Bison Books, 2004 (ISBN 978-0803283831)
  • Tous mes amis, nouvelles – Minuit, 2004 (ISBN 2-7073-1859-0)
    • Translated into English as All My Friends by Jordan Stump – Two Lines Press, 2013 (ISBN 978-1931883238)
  • Autoportrait en vert – Mercure de France, 2005 (ISBN 2-7152-2481-8)
    • Translated into English as Self-Portrait in Green by Jordan Stump – Two Lines Press, 2014 (ISBN 978-1931883399)
  • Mon cœur a l'etroitÉditions Gallimard, 2007 (ISBN 978-2-07-077457-9)
    • Translated into English as My Heart Hemmed In by Jordan Stump – Two Lines Press, 2017 (ISBN 978-1931883627)
  • Trois femmes puissantes – Gallimard, Prix Goncourt, 2009 (ISBN 978-2070786541).
  • Ladivine – Gallimard, 2013 (ISBN 978-2-07-012669-9)
  • La Cheffe, roman d'une cuisinière – Gallimard, 2016 (ISBN 978-2070116232)


Children's novels



  • White Material (2009), co-written with director Claire Denis


  1. ^ Raphaëlle Rérolle, "Libre d’écrire", Le Monde, 3 November 2009.
  2. ^ Antoine de Gaudemar, "Marie NDiaye polémique avec Marie Darrieussecq", Libération, 3 March 1998.
  3. ^ Ingrid Rousseau, "Novelist NDiaye wins France's top literary prize", Seattle Times, 2 November 2009.
  4. ^ Andrew Asibong, Marie NDiaye: Blankness and Recognition, Liverpool University Press, 2013, p. 9.
  5. ^ Asibong, Marie NDiaye (2013), p. 13.
  6. ^ "L'écrivain Marie Ndiaye aux prises avec le monde" Archived 15 September 2010 at the Wayback Machine, interview by Nelly Kaprièlian [fr], Les Inrockuptibles, 30 August 2009.
  7. ^ "Marie N'Diaye erhält Nelly-Sachs-Preis". dortmund.de (in German). 7 September 2015. Retrieved 8 September 2015.
  8. ^ "The Man Booker International Prize 2016 Longlist Announced", The Man Booker Prizes, 2016.
  9. ^ "Marie NDiaye", The Man Booker Prizes.
  10. ^ "The 2017 BTBA Finalists for Fiction and Poetry", The Millions, 18 April 2017.
  11. ^ "The 2018 shortlist is announced, 5th April", International Dublin Literary Award.

External links