این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

مارکو پولو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۴۵°۱۵′۴۱″شمالی ۱۲°۱۲′۱۵″شرقی / ۴۵.۲۶۱۳°شمالی ۱۲.۲۰۴۳°شرقی / 45.2613; 12.2043

مارکو پولو
Marco Polo portrait.jpg
مارکو پولو بر اساس یک نقاشی قرن شانزدهم میلادی
زادروز ۱۵ سپتامبر ۱۲۵۴
ونیز
درگذشت ۹ ژانویه ۱۳۲۴ میلادی (۶۹ سال)
ونیز، جمهوری ونیز
آرامگاه کلیسای سن لورنزو۱۲°۱۲′۱۵.۴۸″ شمالی ۴۵°۱۵′۴۰.۶۸″ شرقی / ۱۲.۲۰۴۳۰۰۰°شمالی ۴۵.۲۶۱۳۰۰۰°شرقی / 12.2043000; 45.2613000
ملیت  ایتالیا
پیشه تاجر و جهانگرد
شناخته‌شده برای مسافرت به قاره آسیا از طریق جاده ابریشم
تأثیرپذیرفتگان کریستف کلمب
آثار سفرهای مارکوپولو
همسر دوناتا بادوئر
فرزندان فانتینا
بللا
مورتا
والدین مادر: نیکول آنا دفوسه پدر: نیکول پولو

مارکو پولو (به ایتالیایی: Marco Polo) (دربارهٔ این پرونده تلفظ ) یک تاجر و جهانگرد ونیزی در قرن سیزدهم میلادی بود که سفرهایش را در کتابی به نام سفرهای مارکوپولو ثبت کرده‌است، امروزه این کتاب با نام‌های کتاب شگفتی‌های جهان یا توصیفی بر جهان شناخته می‌شود. این کتاب در شناساندن آسیای مرکزی و چین به اروپاییان نقش کلیدی داشت. مارکو هنگامی تجارت را فراگرفت که پدر و عمویش، نیکولو و مَفیو به آسیا سفر کرده بودند و با قوبلای‌خان دیدار داشتند. در سال ۱۲۶۹ آن‌ها به ونیز بازگشتند و مارکو را برای نخستین بار دیدند. پس از آن پدر و عمو به همراه مارکوی ۱۷ ساله برای سفر به آسیا به‌وسیلهٔ کشتی، دوباره آماده شدند، پس از ۲۴ سال به ونیز بازگشتند و ونیز را درگیر در جنگ با جمهوری جنوا یافتند. مارکو به زندان افتاد و داستان‌هایش را برای هم‌سلولی‌اش تعریف کرد. او در سال ۱۲۹۹ از زندان آزاد و مردی ثروتمند گردید، ازدواج کرد و دارای ۳ فرزند شد. او در سال ۱۳۲۴ از دنیا رفت و در سن لورنزو به خاک سپرده شد. این‌گونه سفرها و ماجراجویی‌های مارکوپولو، الهام‌بخش کسانی چون کریستف کلمب بود.[۱]

مارکو سفر خویش را در معیت پدر و عموی خود، نیکولو و مافئو در سفر دوم آنان به شرق، در حدود سال ۱۲۷۰ میلادی (۶۶۹ قمری) آغاز کرد. سفر مارکو در سرزمین‌هایی مانند فلسطین، ایران، ترکستان و سرانجام چین ادامه یافت و بازگشت وی نیز در سال ۱۲۹۲ میلادی (۶۹۲ قمری) از طریق سوماترا، جاوه، سیلان، سواحل هندوستان، ایران و بالاخره سواحل دریای سیاه، قسطنطنیه صورت گرفت و سرانجام به ونیز رسید.[۲] فرودگاه ونیز مارکو پولو و کشتی مارکوپولو برای یادبود او، چنین نامگذاری شده‌اند. همچنین چندین فیلم و کتاب هم در رابطه با او ساخته و نوشته شده‌است.

زندگی[ویرایش]

آغاز زندگی و سفر به آسیا[ویرایش]

زمان و مکان دقیق زاده شدن مارکوپولو نامشخص است و بیشتر نظرات امروزی بر پایهٔ حدس و گمان است. یکی از جاهایی که احتمال آن می‌رود محل به دنیا آمدن او باشد، یکی از شهرهای ونیز به نام سن جیووانی کریسوستومو است ولی بیشتر تاریخ‌شناسان به جمهوری ونیز و خود شهر ونیز اشاره کرده‌اند و از آن به عنوان زادگاه مارکوپولو یاد کرده‌اند.[۳] همچنین برخی از زندگی‌نامه نویسان گفته‌اند که مارکو در شهر کوچک کورچولا در جزیرهٔ کرزولا در کرواسی امروزی به دنیا آمده‌است، هرچند برای این ادعا هنوز سندی پیدا نشده‌است.[۴][۵] دربارهٔ تاریخ تولد مارکو سالی که بیشترین اشاره به آن شده‌است ۱۲۵۴ میلادی است.[۶] پدر مارکو، نیکلاس پولو تاجر بود که بیشتر با خاورمیانه در تجارت بود و از این راه به اعتبار و ثروت زیادی رسیده بود.[۶][۷] پیش از تولد مارکو، نیکلاس و برادرش مافئو (پدر و عموی مارکو) به یک سفر تجاری رفته بودند.[۷] در سال ۱۲۶۰ آن دو در قسطنطنیه ساکن بودند، هنگامی که توانستند پیشبینی کنند که قرار است وضعیت سیاسی تغییر کند بی درنگ تمام دارایی خود را تبدیل به پول کردند (جواهر و اجسام باارزش) و از آن منطقه گریختند.[۶] برپایهٔ کتاب سفرهای مارکوپولو، پدر و عموی مارکو از بیشتر منطقه‌های آسیا گذر کردند و با قوبلای‌خان هم دیدار داشتند.[۸] در این میان مادر مارکو نیز از دنیا می‌رود و او به ناچار پیش عمو و عمه اش بزرگ می‌شود.[۷] مارکو به خوبی آموزش می‌بیند و راه و رسم تجارت، پول خارجی، ارزیابی شرایط و چگونگی نگهداری و در دست‌گیری کشتی‌های باری را به خوبی فرا می‌گیرد.[۷]

نقشهٔ سفرهای مارکوپولو

در سال ۱۲۶۹ پدر و عموی مارکو به ونیز بازمی‌گردند و برای نخستین بار مارکو را از نزدیک می‌بینند. در ۱۲۷۱ مارکو، به‌همراه پدر و عمویش رهسپار سفر به آسیا می‌شوند و مجموعه‌ای از رویدادها را تجربه می‌کنند. این مجموعه رویداد در کتاب مارکو نوشته شده‌است. آن‌ها پس از طی نزدیک به ۲۴٬۰۰۰ کیلومتر (۱۵٬۰۰۰ مایل) در سال ۱۲۹۵ پس از ۲۴ سال، درحالی که مقدار زیادی پول و گنجینه همراه خود داشتند، دوباره به ونیز بازمی‌گردند.[۷]

هنگامی که پولو به ایتالیا بازگشت، ونیز درگیر جنگ با جنوا بود.[۹] مارکوپولو که در این موقع فرماندهی یک کشتی را بعهده داشت، در نزدیکی جزیرهٔ کورچولا کشتی‌اش توقیف شد و خودش اسیر گردید.[۱۰][۱۱] پولو در سال ۱۲۹۹ از زندان آزاد شد[۷] و به سرزمین مادری‌اش ونیز بازگشت. در آنجا، پدر و عمویش یک خانهٔ بزرگ در بخش مرکزی شهر به نام کنترادا سن جیوانی کریسوستومو برای خود فراهم کرده بودند. کار تجاری آن‌ها ادامه یافت و رونق گرفت و مارکو خیلی زود یک تاجر ثروتمند شد. مارکو کاروان‌های تجاری دیگری را عازم سفر کرد اما خودش دیگر ونیز را ترک نکرد. در سال ۱۳۰۰ با دوناتا بدوئر دختر ویتاله بدوئر که خود یک تاجر بود ازدواج کرد[۱۲] و دارای سه دختر به نام‌های فانتینا، بللا و مورتا شد.[۱۳]

نوشتن کتاب[ویرایش]

در زمان اسارت مارکو پولو در زندان، داستان سفرهایش برای هم‌بندی‌اش روستیکلو دا پیزا تعریف کرد[۷] و او داستان‌های پولو را مکتوب کرد و مشخص نیست از خودش اطلاعاتی به آن افزوده‌است یا خیر.[۱۰] متن این کتاب خیلی زود در سراسر اروپا پخش شد و با نام سفرهای مارکوپولو مشهور گردید. این کتاب سفرهای مارکوپولو در سراسر آسیا را در برابر دیدگان خواننده به نمایش می‌گذاشت و نخستین برداشت را دربارهٔ زندگی در خاور دور، چین، هند، ژاپن و خاورمیانه در ذهن اروپاییان پدیدمی‌آورد.[۱۴]

روایت کتاب[ویرایش]

یک صفحه از یک نسخهٔ خطی از کتاب توصیفی بر جهان (سفرهای مارکوپولو) که گمان می‌رود در سال‌های ۱۲۹۸–۱۲۹۹ نوشته شده باشد.

کتاب با پیش‌گفتاری در بارهٔ پدر و عموی مارکو و سفر آن‌ها به بلغار آغاز می‌شود. آن‌ها پس از یک سال به اوکک[۱۵] و از آنجا به بخارا می‌روند. در آن جا یک فرستاده از سرزمین شام آن‌ها را به دیدار قوبلای‌خان، کسی که تا به حال با اروپاییان دیدار نداشته، دعوت می‌کند.[۱۶] آن‌ها در سال ۱۲۶۶ به بارگاه قوبلای خان در دادو می‌رسند. امروزه این شهر پکن نام دارد. خان، با مهمان‌نوازی از دو برادر پذیرایی می‌کند و از آن‌ها دربارهٔ قانون زندگی در اروپا و نظام سیاسی آنجا بسیار می‌پرسد.[۱۷] همچنین او از آن‌ها دربارهٔ پاپ و کلیسای روم نیز پرس و جو می‌کند.[۱۸] پس از آنکه دو برادر پاسخ پرسش‌های او را می‌دهند، او نامه‌ای به آن‌ها می‌دهد تا به دست پاپ برسانند، او در این نامه درخواست می‌کند تا ۱۰۰ مسیحی آشنا به دانش‌های مقدماتی (دستور زبان، فن بیان، منطق، هندسه، ریاضیات، موسیقی و ستاره‌شناسی) به نزد او فرستاده شوند همچنین درخواست می‌کند که یک فرستاده، روغن چراغ از اورشلیم برایشان بیاورد.[۱۹][۲۰] از آنجا که بازهٔ زمانی میان مرگ پاپ کلمنت چهارم در ۱۲۶۸، و برگزیدن جانشین او طولانی شد برادران پولو خواستهٔ خان را با دیرکرد انجام دادند. آنان به پیشنهاد گرگوری دهم که بعدها در سال ۱۲۷۱ پاپ شد، در سال ۱۲۶۹ یا ۱۲۷۰ به ونیز بازگشتند تا چشم به راه برگزیدن پاپ تازه باشند. این رویداد باعث شد تا مارکو بتواند در سن پانزده یا شانزده سالگی برای نخستین بار پدرش را ببیند.[۲۱]

در سال ۱۲۷۱ پدر و عموی مارکو برای برآورده کردن درخواست قوبلای‌خان سوار کشتی می‌شوند و سفر خود را آغاز می‌کنند. آن‌ها از راه دریا به عکا می‌روند و برای ادامهٔ راه با شتر خود را به بندر هرمز در سرزمین ایران می‌رسانند. آن‌ها می‌خواستند در ادامه از راه دریا به چین بروند ولی کشتی‌های موجود، مناسب این کار نبودند؛ پس به ناچار ادامهٔ سفرشان را از راه زمینی پیمودند تا به بارگاه تابستانی قوبلای خان در شانگدو رسیدند.

پولو در حالی که جامهٔ تارتار به تن دارد. سال نگاره روشن نیست.

آن‌ها سه سال و نیم پس از روزی که ونیز را ترک کرده بودند، هنگامی که مارکو ۲۱ سال داشت، به پیشگاه قوبلای خان رسیده بودند.[۷] هنگامهٔ دقیق رسیدن آن‌ها روشن نیست ولی گمان آن می‌رود که میان سال‌های ۱۲۷۱ و ۱۲۷۵ بوده باشد.[۶] برادران پولو در دربار دودمان یوآن روغن اورشلیم را ارائه می‌کنند و نامهٔ پاپ را به دست شاه می‌رسانند.[۶]

خان بزرگ، مجلس ضیافتی به افتخار آن‌ها برپا کرد که در آن، همهٔ رؤسای دولت حضور داشتند. نیکولو روغن متبرک و نامه پاپ را تقدیم کرد و خان او و مافیو را به مناسبت وفای عهد ستود. سپس رو به مارکو کرد و پرسید این کیست؟ نیکولو گفت این غلام شما و فرزند من است.[۲۲]

مارکو چهار زبان می‌دانست و بواسطهٔ زیرکی و دقت‌نظر، بزودی زبان و رسوم آنجا را فرا گرفت. خانوادهٔ او تجربه و دانش بسیاری اندوخته بودند که برای خان بسیار باارزش بود. از اینجا بود که پولو در بازه‌ای به صورت رسمی به خان خدمت کرد.[۷] و ماموریت‌های مهم در نقاط مختلف کشور به او محول شد و مدتی حکمران یکی از استان‌ها بود.[۲۳] او دربارهٔ دیدارهای شاهی بسیاری از جنوب چین، استان‌های شرقی قلمرو و جنوب میانمار نوشته‌است.[۲۴]

پس از ۱۷ سال اقامت در چین، نیکولو و مافیو و مارکو درصدد بازگشت برآمدند؛ قوبلای که پیر شده بود، درخواست برادران پولو برای ترک چین را نپذیرفت. آن‌ها نگران بودند که چون با فرمانروا همکاری نزدیک داشته‌اند پس از مرگ خان دیگر نتوانند سالم به میهن خود بازگردند. در ۱۲۹۲ غازان پسر ارغون برادرزادهٔ خان که بعدها فرمانروای ایران شد، نمایندگانی را به چین فرستاد تا برای او همسر مناسبی پیدا کنند و درخواست کرد که برادران پولو هم همراه نمایندگان به پیش او بیایند. درنتیجه پولوها اجازه پیدا کردند که چین را به مقصد ایران به‌همراه کاروان عروسی ترک کنند. آن‌ها در همان سال همراه با ۱۴ کشتی از جنوب چین گذشتند و به بندر سنگاپور رسیدند پس از آن به سوی شمال به سوماترا، سپس به غرب، بندر ترینکومالی در پادشاهی جفنا در سری‌لانکا رفتند.[۲۵] پس از آن کم‌کم از عرض دریای عرب گذر کردند و به هرمزگان رسیدند. پیمودن این راه، بسیار بر آن‌ها دشوار بود، آن‌ها دو سال در سفر بودند و از ششصد تن که در این سفر همراهی می‌کردند (بدون کارمندان کشتی) تنها هجده نفر جان سالم به در بردند (به همراه سه پولو)[۲۶] پولوها کاروان عروسی را پس از رسیدن به ایران رها کردند و از راه زمینی خود را به بندر ترابزون امروزی در کنارهٔ دریای سیاه رسانیدند.[۷] اقامت بیست و پنج ساله در شرق، وضعیت آنان را دگرگون ساخته بود و به‌دشواری می‌توانستند به زبان خود سخن بگویند، ظاهر حال آنان نیز آشفته بود و لباس‌های کهنه و آلوده برتن داشتند و به همین دلیل خویشاوندان‌شان پس از پرسش‌های بسیار، آنان را به خانه راه دادند.[۲۷] مسافرین تازه‌وارد برای این‌که خود را به اقوام و دوستانشان بشناسانند و هویت خود را به ثبوت برسانند، مجلس ضیافتی برپا کردند و پس از آنکه مهمانان از خوردن غذاها و نوشیدن شراب‌ها فراغت حاصل کردند، لباس‌های تاتاری خود را که در طی مسافرت مندرس و کهنه شده بود پوشیده و نزد مهمانان دیر باور خود ظاهر گردیده و در مقابل چشمان آن‌ها با یک حرکت سریع کوک‌های لباس‌های خود را شکافتند و از این شکاف‌ها مقادیر زیادی جواهرات قیمتی سیل‌وار فرو ریخت.[۲۸]

نقدها دربارهٔ درستی کتاب[ویرایش]

پس از انتشار سفرنامهٔ مارکو پولو، مردم او را مورد انتقاد، سرزنش و تمسخر قرار دادند و کتاب او را مجموعه‌ای از دروغ و مطالب جعلی قلمداد کردند. حتی زمانی که در بستر مرگ افتاده بود، کشیشی که در کنار بالینش حضور داشت به او اصرار ورزید که برای نجات روحش، حداقل قسمتی از مطالب سفرنامه‌اش را تکذیب کند اما مارکو پاسخ داد که، من حتی نصف آنچه را که دیدام در سفرنامه‌ام ننوشته‌ام.[۱۰]

در کتاب پولو از پول کاغذی و ویژگی آتش‌گیری ذغال، سخن به میان آمده اما دربارهٔ دیوار چین، چوبک غذاخوری یا بستن پا چیزی گفته نشده‌است. این سکوت دربارهٔ چنین پدیده‌های ویژه‌ای در چین این گمان را بوجود آورده که مارکو هرگز به چین سفر نکرده بلکه کتابش را بر پایهٔ شنیده‌هایش نوشته‌است.[۲۹]

بررسی‌ها نشان داده‌است دیوار بزرگ چین با این ویژگی که امروزه می‌شناسیم سازه‌ای است مربوط به دوران دودمان مینگ که بیش از دو سده پس از مارکوپولو می‌زیسته‌اند. دودمان یوآن که زمانی بر این سرزمین فرمان می‌رانده و مارکوپولو هم به او خدمت کرده، سرزمین‌هایی در شمال و جنوب جایگاه امروزی دیوار را در دست داشته‌اند و منطقی نبوده که در آن میان یک سنگربندی و بنای به این بزرگی ساخته باشند که هنوز پس از چندین دودمان بر جای مانده باشد.[۳۰] به علاوه اینکه، دیگر اروپاییانی که در دورهٔ فرمانروایی دودمان یوآن به خانبلیق سفر کرده بودند مانند جیوانی د مارینیولی و اودوریک پوردنون آن‌ها هم حرفی دربارهٔ چنین دیواری نزده بودند.[۳۱]

با این حال، حتی اگر داستان‌های مارکو پولو حاصل شنیده‌هایش از دیگران بوده باشد، اگر هدف او از بیان داستان‌هایش تأثیرگذاری بر دیگران بوده تا بتوانند از یک تمدن پیشرفته‌تر آگاه شوند، او این زیرکی را به خرج داده تا از بخش‌هایی که گمان می‌کند شنوندهٔ اروپایی ممکن است جامعهٔ چین را به ریشخند بگیرد سخنی به میان نیاورد.[۳۲] اما دلیلی وجود ندارد که اگر داستان‌های او بر پایهٔ شنیده‌هایش باشد، باز در آن‌ها حرفی از چوبک‌های غذا یا بستن پا وجود نداشته باشد و این می‌تواند دلیلی بر عدم سفر وی به شرق باشد.[۳۳]

با گسترش مطالعات دربارهٔ مارکو پولو در اروپای سدهٔ نوزدهم، نشانه‌هایی از حضور وی در امپراتوری بزرگ مغولان پیدا شد. در متون چینی اشاره‌ای به یکی از خدمتگزاران قوبلای خان شده که تلفظ چینی آن «پو-لو» بوده‌است. اما پل پلیو، چین‌شناس فرانسوی، این استدلال را زیر سؤال برد و نشان داد که «پو-لو» ی اشاره شده در متون چینی، مارکو پولو نیست بلکه اشاره به کارگزاری مغولی به نام «پولاد چینگ سانگ» است.[۳۴] این مسئله نشان داد که در منابع آسیایی و چینی هیچ اشارهٔ مستقیمی به وجود مارکو پولو نشده‌است.[۳۵]

پرسشی که همواره مطرح بوده‌است اینست که آیا ماکارونی ره‌آورد مارکو پولو از چین به ونیز بوده‌است؟ او در سفرنامه‌اش گفته‌است که تنها یک غزال خشک‌کرده کاه‌اندود و یک پوست گاومیش را تا ونیز به همراه داشته‌است و همچنین توضیح می‌دهد که در چین مردم از گندم به شکل ماکارونی استفاده می‌کنند که نشاندهندهٔ اینست که در سال ۱۲۹۸ میلادی ماکارونی برای مردم ایتالیا ناشناخته نبوده‌است.[۳۶]

مرگ[ویرایش]

سن لورنزو دی ونتزیا، کلیسایی که آرامگاه پولو در آن جای دارد، این نگاره مربوط به پس از بازسازی این بنا است.

در سال ۱۳۲۳ پولو را به‌دلیل بیماری بستری کردند. او در ۹ ژانویهٔ ۱۳۲۴ با وجود تلاش پزشکان برای درمانش، از دنیا رفت. خانوادهٔ پولو از یک کشیش سن پروکولو به نام جیوانی جوستینیانی درخواست کردند که وصیت‌نامه و درخواست‌های پس از مرگ مارکو را قانونی کند. همسر و سه دختر او به عنوان اجراکنندگان وصیت‌نامه تعیین شدند. طبق قانون آن دوران، بخشی از دارایی پولو به کلیسا می‌رسید. پولو این مطلب را پذیرفته بود و خواسته بود که علاوه بر آن در آینده هم مقداری پول به کلیسای سن لورنزو، جایی که قرار است او در آن به خاک سپرده شود، پرداخت شود. همچنین او برده‌ای از قوم تاتار را که از آسیا با خود به ونیز آورده بود، آزاد کرد.[۳۷]

سفرهای مارکوپولو[ویرایش]

یک نقاشی مینیاتور از کتاب سفرهای مارکوپولو یا توصیفی بر جهان.

نسخهٔ اصلی و معتبر کتاب سفرهای مارکوپولو در دسترس نیست، آنچه امروز وجود دارد با نوشتار نخست بسیار متفاوت است. کتابی که منتشر شده و در دسترس قرار گرفته آمیزه‌ای از چند نسخه از این کتاب است و حتی در جاهایی نوشته‌هایی هم به آن اضافه شده تا مطلب کتاب روشن‌تر شود. برای نمونه، نسخهٔ انگلیسی که هنری یول آن را ترجمه کرده‌است چنین است. نسخهٔ دیگری که توسط ای.سی. مول و پل پلیو در سال ۱۹۳۸ ترجمه شده برپایهٔ نسخهٔ لاتین کتاب است که در سال ۱۹۳۲ در کتابخانهٔ کلیسای جامع تولدو پیدا شده، این نسخه خود ۵۰ درصد از دیگر نسخه‌های این کتاب بلندتر است.[۳۸] می‌توان گفت ۱۵۰ گونه از این کتاب در زبان‌های گوناگون در دسترس است که به دلیل نبود ابزارهای مناسب چاپ در بازهٔ ترجمه تا پخش هر کتاب ایرادهای زیادی در آن‌ها پدیدار گشته‌است و باعث بوجود آمدن اختلاف‌هایی در نسخه‌های گوناگون شده‌است.[۳۹] پولو این داستان‌ها را هنگامی که در زندان جمهوری جنوا بود برای هم‌بندی اش روستیکلو دا پیزا تعریف کرده بود و او این داستان‌ها را به زبان‌های اوییل، یک زبان میانجی از دوران جنگ‌های صلیبی و زبان تاجران غربی در سرزمین‌های خاوری (مشرق زمین) نوشته بود.[۴۰] گمان آن می‌رود که هدف از این کار، نوشتن یک کتاب دم‌دستی برای تاجران بوده‌است، بویژه در مورد چگونگی اندازه‌گیری وزن‌ها، مسافت‌ها و دیگر معیارهای اندازه‌گیری.[۴۱]

ایران در سفرنامهٔ مارکو پولو[ویرایش]

در سفرنامهٔ مارکو پولو، صفحات بسیار کمی (جمعاً سیزده صفحه) به ایران اختصاص دارد، اما همین توصیف‌های کوتاهش از ایران، نکات بسیاری از حیات اجتماعی ایران را روشن می‌کند.[۴۲]

شهر توریژ(تبریز)نخستین شهر بزرگ منطقه است که مارکو پولو از آن دیدن می‌کند، مارکو شهر تبریز را به نام کهن و رایج آن روز «توریژ» می‌خواند. او این شهر را ناحیه‌ای از عراق عجم می‌پندارد که دارای قلاع بزرگ و مرکز تجارت و هنر در آن منطقه است. همچنین یادآور می‌شود که «شهر موقعیتی عالی دارد» و کالاهای تجارتی بسیاری از «هندوستان، بغداد، موصل، هرمز» و دیگر نواحی به آنجا وارد می‌شود.[۴۳]

در بند سی و یکم سفرنامه، او شرح می‌دهد که تصادفاً به قلعه‌ای برمی‌خورد که به «قلعهٔ آتش‌پرستان» معروف بوده‌است. با توجه به اینکه در نواحی مرکزی ایران، زرتشتیان ایران سکونت دارند، چنین برمی‌آید که مارکو با برخی از پیروان زرتشت ملاقات کرده‌است؛ و در بند سی و دوم نیز به ادامهٔ همین مطلب می‌پردازد و این‌که ایرانیان همواره کوشش می‌کردند تا آتش مقدس را روشن نگاه دارند.[۴۴]

مارکو در بند سی و چهارم، شهر یزد را بزرگ، زیبا و پر رونق توصیف می‌کند، بویژه پارچه‌های ابریشمی موسوم به «یزدی» نزد بازرگانان شهرت فراوانی داشته‌است. مارکو وسعت منطقهٔ یزد را «هفت روز راه‌پیمایی» دانسته و خود نیز ظرف همین مدت به قلمرو کرمان رسیده‌است. نخلستان‌های زیاد و وجود شکار مانند بلدرچین و کبک برای مارکو بسیار جالب بوده‌است. یزد در آن ایام از شهرهای مشهور و از حیث بازرگانی بسیار پر رونق بوده‌است.[۴۵]

در توصیف کرمان، وی به حکومت تاتارها اشاره می‌کند و این سرزمین را مرکز سنگ‌های قیمتی مانند فیروزه و سنگهای صنعتی مانند آهن می‌داند. علاوه بر آن زنان هنرمند کرمانی در نقش آفرینی پارچه‌های ابریشمی و تولید صنایع دیگر دستی نقش فعال خود را داشته‌اند. در این منطقه نیز پرندگانی مانند شاهین و کبک مورد توجه مارکو قرار گرفته‌است.[۴۶]

بند سی و هفتم به هرمز اختصاص دارد. دشت هرمز و رودخانه میناب را مارکو منطقهٔ سرسبز و پر میوه‌ای می‌داند که بسیار متنوع است. هرمز که ناحیه‌ای قدیمی است، محل دادوستد بازرگانان خلیج فارس و کیش بوده‌است. مار کوپولو به موقعیت بندری هرمز و رونق آن در رابطه با تجار هندی اشاره می‌کند، کشتی‌های بزرگ مملو از ادویه و مروارید این منطقه بین عامهٔ مردم به «شهر دقیانوس» معروف است و امروزه نیز خرابه‌های آن را در بخش شمالی جیرفت دانسته‌اند. علاوه بر آن مارکو به صنعت کشتی‌سازی ایران در آن ایام اشاره می‌کند و شیوهٔ ساخت آن را مورد انتقاد قرار می‌دهد و قیر اندود نکردن کشتی‌ها را از معایب آن می‌داند زیرا که بسیاری از آنها غرق می‌شده‌اند. نکتهٔ جالب دیگری که مار کوپولو به آن اشاره می‌کند، بادهای گرم موسمی و گاه کشندهٔ این منطقه‌است.[۴۷]

مارکو پولو هنگام گذشتن از دشت کویر برای اولین‌بار با قنات مواجه می‌شود و از آن به عنوان رودی یاد می‌کند که در مسیر آن غارهایی کنده شده و آب، گاه در بستری زمینی و گاه زیرزمینی جاری می‌شود.[۴۸]

تندیس مارکوپولو برای اولین بار در کوهبنان (کرمان) در تاریخ ۱۳۹۱/۱۲/۱۷ رونمایی شد.[۴۹]

داستان پریستر جان[ویرایش]

پریستر جان، نام یک اسقف و پادشاه افسانه‌ای مسیحی است که بر یک ملت مسیحی که در میان مسلمانان و غیرمسیحیان خاورزمین گم شده‌اند، فرمانروایی می‌کرد. بر پایه این افسانه، یوحنای سهمناک از تبار یکی از سه مغ ایرانی بود که در انجیل به آن‌ها اشاره شده‌است.

در حدود سال ۱۱۶۵ میلادی نامه مفصل و مجعولی از پریستر جان خطاب به مانوئل یکم، امپراتور بیزانس به غرب می‌رسد که شرحی افسانه‌ای از کشور خود می‌دهد و طالب دوستی با سلاطین عیسوی می‌باشد. این نامه که نویسنده آن معلوم نیست، سیاحان اولیهٔ مشرق زمین را واداشت تا این پادشاه را بشناسند. یکی از این جستجوگران مارکو پولو بود که سفر اول خود را به چین در سال ۱۲۷۱ میلادی، یعنی بیش از یک قرن پس از نوشته شدن نامه پریستر جان آغاز کرد.[۵۰] به عقیده مارکوپولو این همان Ong khan یکی از خوانین ترکان کرائیت در آسیای مرکزی بود که نستوری شده و پس از مدت‌ها رابطهٔ دوستی با مغولان بالاخره بدست آنها کشته شده بود.[۵۱]

به جای ماندگان[ویرایش]

در رسانه[ویرایش]

دست نوشته‌های کریستف کلمب در گوشه‌های یک نسخهٔ لاتین کتاب پولو
نقشهٔ فرا مائورو که در سال ۱۴۵۰ توسط فرا مائوروی ونیزی منتشر شد.
  • در رد پای مارکوپولو نام یک فیلم مستند از شبکهٔ پی بی اس است که در سال ۲۰۰۹ آماده شد. این مجموعه دربارهٔ دو دوست است که بر آن شده‌اند تا از راه‌های زمینی و آبی از ونیز به چین سفر کنند و پا جای پای مارکوپولو بگذارند.[۵۲]
  • مجموعهٔ دنباله دار کوچک که در سال ۱۹۸۲ توسط کن مارشال و روچنگ اینگ ساخته شد.[۵۳]
  • مجموعهٔ دنباله دار کوچک تلویزیونی به نام مارکوپولو که در سال ۲۰۰۷ ساخته شد. در این فیلم برایان دنی در نقش قوبلای خان و یان سامرهلدر در نقش مارکو بازی کرده بودند. این فیلم بازگشت پدر و عموی مارکو به ونیز و تنها ماندن او در چین و باز دیدن او پس از سال‌ها را به تصویر می‌کشد.[۵۴]
  • در سال ۱۹۸۲ مجموعه فیلم‌های دنباله‌دار از سفرهای پولو به کارگردانی ایتالو کالوینو ساخته شد که دو جایزهٔ امی را از آن خود کرد و در بیش از شش مورد هم نامزد دریافت شد.
  • مجموعه پویانمایی نیمه مستند-نیمه داستانی مارکو پولو

شناسایی‌های بیشتر[ویرایش]

همچنین ببینید: عصر کاوش

دیگر جهانگردان اروپایی مانند جیوانی دا پیان دل کارپینه که آوازهٔ کمتری داشتند، هم پیشتر به چین سفر کرده بودند، اما در این میان، کتاب پولو ویژگی‌هایی داشت که باعث شد تنها سفرهای او، اینچنین در سراسر اروپا شناخته شد. کریستف کلمب از کسانی بود که سفرهای پولو بسیار برایش الهام‌بخش و تأثیرگذار بود تا آنجا که بر آن شده بود تا خود به خاور دور سفر کند و آن سرزمین‌ها را از نزدیک ببینید. همچنین یک نسخه از کتاب پولو در میان دارایی‌های شخصی کریستف کلمب هم پیدا شده بود که در گوشه‌های آن خود کلمب نوشته‌هایی را افزوده بود.[۱] بنتو د گویس از نوشته‌های پولو دربارهٔ فرمانروایی مسیحیت در خاور، بسیار الهام گرفت تا آنجا که خود بار سفر بست و ۶٬۴۰۰ کیلومتر (۴٬۰۰۰ مایل) را در سه سال درنوردید تا به آسیای مرکزی رسید. او هرگز فرمانروایی را که در جستجویش بود پیدا نکرد و دست آخر زنجیرهٔ سفرهایش را در نزدیکی دیوار بزرگ چین در سال ۱۶۰۵ پایان داد. او تنها توانست نشان دهد که Cathay (کاتای) نام دیگر سرزمینی است که ماتئو ریچی (۱۵۵۲ تا ۱۶۱۰) آن را «چین» خوانده بود.[۵۵]

یادبودها[ویرایش]

گوسفند مارکو پولو نام یک زیرگونه از گوسفندها است که برای بزرگداشت این جهانگرد، چنین نامگذاری شده‌است.[۵۶] پولو در هنگام گذرش از پامیر (با نام باستانی کوه ایمئون) در سال ۱۲۷۱ این حیوان را توصیف کرده بود. فرودگاه ونیز به نام فرودگاه ونیز مارکو پولو نام گذاری شده‌است.[۵۷]

نقشه‌نگاری[ویرایش]

شاید بتوان گفت که سفرهای پولو بر گسترش نقشه‌نگاری اروپا تأثیر گذاشت و درنهایت باعث بوجود آمدن عصر کاوش در یک سده پس از آن شد.[۵۸] جیوانی باتیستا راموسیو گفته‌است که بخش‌هایی از نقشهٔ فرا مائورو بر پایهٔ نقشه‌ای است که مارکو از چین با خود آورده بود.[۵۹]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Landström، story of Don Cristóbal، ۲۷.
  2. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۰۸.
  3. Bergreen، Marco Polo، ۲۵.
  4. Brook، The Troubled Empire، ۲۴.
  5. Burgan، Marco Polo، ۷.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ Britannica، Marco Polo، ۵۷۱.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ ۷٫۳ ۷٫۴ ۷٫۵ ۷٫۶ ۷٫۷ ۷٫۸ ۷٫۹ Parker، World Book Encyclopedia، ۶۴۸–۶۴۹.
  8. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۱–۹.
  9. Nicol، Byzantium and Venice، ۲۱۹.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ لوول، مارکوپولو، ۹۱.
  11. Nicol، Byzantium and Venice، ۲۱۹.
  12. Bergreen، Marco Polo، ۵۳۲.
  13. Bergreen، Marco Polo، ۸۷.
  14. Bernardini، POLO, MARCO.
  15. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۲.
  16. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۳.
  17. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۵.
  18. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۶.
  19. زندگانی و سیاحت مارکوپولو, ۱۴۶.
  20. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۷.
  21. Yule و Cordier، Travels Of Marco Polo، ۹.
  22. زندگانی و سیاحت مارکوپولو, ۱۴۶.
  23. زندگانی و سیاحت مارکوپولو, ۱۴۶.
  24. Marsden، Travels of Marco Polo، ۴۶۱.
  25. Aiyangar، South India، ۵۵.
  26. Boyle، Marco Polo Description، ۱۱.
  27. زندگانی و سیاحت مارکوپولو, ۱۴۶.
  28. لوول، مارکوپولو، ۹۰.
  29. Grant، Corrupted Science، ۲۱.
  30. Haw، Marco Polo's China، ۵۲–۵۷.
  31. Haw، Marco Polo's China، ۵۲–۵۷.
  32. Haw، Marco Polo's China، ۵۲–۵۷.
  33. Hacger، Marco Polo in China?، ۲۲–۳۰.
  34. Pelliot، Le Livre de Marco Polo، ۶۸.
  35. جعفری مذهب، سفرنامه جعلی، ۳۲۵.
  36. کوزن، «مارکوپولو سیاح نمادین»، ۳۰.
  37. Britannica، Marco Polo، ۵۷۳.
  38. Bergreen، Marco Polo، ۳۶۷–۳۶۸.
  39. Edwards، Marco Polo، ۱.
  40. Polo، Il Milione، X-XXI.
  41. Larner، Marco Polo and discovery، ۶۸–۸۷.
  42. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۰۹.
  43. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۱۰.
  44. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۱۶.
  45. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۱۹.
  46. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۲۰.
  47. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۲۲.
  48. میراحمدی، ایران، در سفرنامه مارکوپولو، ۱۲۲.
  49. http://www.facebook.com/MahmoudRouholamini
  50. “The Search for Prester John, a Legendary Christian Ruler”. Suite101. 
  51. جوادی، «ایران از نظر مسافرین اروپائی»، ۱۷۲.
  52. footsteps of Marco Polo.
  53. Marco Polo Mini-series.
  54. Marco Polo Mini-series.
  55. Winchester، Man Who Loved China، ۲۶۴.
  56. Bergreen، Marco Polo، ۷۴.
  57. Childress، Marco Polo China، ۶۳.
  58. Falchetta، Fra Mauro's World Map، ۵۹۲.
  59. Falchetta، Fra Mauro's World Map، ۵۹۲.

منابع[ویرایش]

  • «داستان زندگانی و سیاحت مارکوپولو». ماهنامه دانش (تهران)، ش. ۳ (خرداد ۱۳۲۸). 
  • جوادی، حسن. «ایران از نظر مسافرین اروپائی». بررسی‌های تاریخی، ش. ۳۵ (مهر و آبان ۱۳۵۰). 
  • لوول، توماس. «مارکوپولو مؤلف مشهورترین سفرنامه‌ای که تا کنون نوشته شده‌است». دو ماهنامه خاطرات وحید. ترجمهٔ هادی خراسانی (تهران)، ش. ۱۹ (اردیبهشت ۱۳۵۲). 
  • سفرهای مارکوپولو (گردآوری و ترجمه رضا طاهری بر اساس نسخه ویلیام مارسدون، نشر نخستین، سال۱۳۹۴)
  • جعفری مذهب، محسن. «آیا سفرنامه مارکوپولو واقعاً جعلی است؟». دو ماهنامه خاطرات وحید (تهران)، ش. ۳ (پاییز ۱۳۷۶). 
  • کوزان، فیلیپ. «مارکوپولو سیاح نمادین». جهان کتاب، ش. ۲۲ و ۲۳ (مهر ۱۳۷۵). 
  • میراحمدی، مریم. «ایران، در سفرنامهٔ مارکوپولو». فصلنامه تحقیقات جغرافیایی (مشهد)، ش. ۱۱ (زمستان ۱۳۶۷). 

آگاهی بیشتر[ویرایش]

  • Marco Polo. William Marsden. ed. The Travels of Marco Polo. LONDON: J.M. Dent & Sons, 1918. Archived from the original on 05 June 2012. (Original from the University of Wisconsin – Madison)
  • Daftary, Farhad. The Assassin legends: myths of the Ismaʻilis. I.B. Tauris, 1994. ISBN ‎9781850437055. 
  • Hart, H. Henry. Marco Polo, Venetian Adventurer. Kessinger Publishing, 1948. 
  • Otfinoski, Steven. Marco Polo: to China and back. New York: Benchmark Books, 2003. ISBN ‎0761414800. 
  • The Travels of Marco Polo – Volume 1 and Volume 2, written by Marco Polo and Rustichello of Pisa, were published by Project Gutenberg
  • Yang, Dori Jones. Daughter of Xanadu. Delacorte Press Books for Young Readers, 2011-01-11. ISBN ‎9780385739238.  (Young Adult novel)
  • Dalrymple, William. In Xanadu. 1989. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

Marco Polo
Marco Polo - costume tartare.jpg
Polo wearing a Tatar outfit, date of print unknown
Born 1254
presumably Venice, Republic of Venice
Died 8 January 1324(1324-01-08) (aged 69–70)
Venice, Republic of Venice
Resting place Church of San Lorenzo
45°26′14″N 12°20′44″E / 45.4373°N 12.3455°E / 45.4373; 12.3455
Nationality Venetian
Occupation Merchant, explorer ,writer
Known for The Travels of Marco Polo
Spouse(s) Donata Badoer
Children Fantina, Bellela and Moretta
Parent(s) Mother: Nicole Anna Defuseh
Father: Niccolò Polo

Marco Polo (/ˈmɑːrk ˈpl/; Italian: [ˈmarko ˈpɔːlo]; Venetian: [ˈmaɾko ˈpo.lo] 1254 – January 8–9, 1324)[1] was a Venetian merchant, explorer, and writer.[2][3][4][5][6] His travels are recorded in Livres des merveilles du monde (Book of the Marvels of the World, also known as The Travels of Marco Polo, c. 1300), a book that described to Europeans the wealth and great size of China, its capital Peking, and other Asian cities and countries.

He learned the mercantile trade from his father and his uncle, Niccolò and Maffeo, who travelled through Asia and met Kublai Khan. In 1269, they returned to Venice to meet Marco for the first time. The three of them embarked on an epic journey to Asia, returning after 24 years to find Venice at war with Genoa; Marco was imprisoned and dictated his stories to a cellmate. He was released in 1299, became a wealthy merchant, married, and had three children. He died in 1324 and was buried in the church of San Lorenzo in Venice.

Marco Polo was not the first European to reach China (see Europeans in Medieval China), but he was the first to leave a detailed chronicle of his experience. This book inspired Christopher Columbus[7] and many other travellers. There is a substantial literature based on Polo's writings; he also influenced European cartography, leading to the introduction of the Fra Mauro map.

Life

Family origin

Corte del Milion is still named after the nickname of Polo, "Il Milione".

Marco Polo was born in 1254[8][nb 1] in the Republic of Venice.[9] His exact date and place of birth are archivally unknown.[10][11] Some historians mentioned that he was born on September 15[12][13] but that date is not endorsed by mainstream scholarship.[citation needed] Marco Polo's birthplace is generally considered Venice,[11][14] but also varies between Constantinople[15][11] and the island of Korčula.[16][11][17][18] There is dispute as to whether the Polo family is of Venetian origin, as Venetian historical sources considered them to be of Dalmatian origin.[8][11][19][20] The lack of evidence makes the Korčula theory (probably under Ramusio influence[21]) as a specific birthplace strongly disputed,[9] and even some Croatian scholars consider it justly invented.[22]

Early life and Asian travel

Mosaic of Marco Polo displayed in the Palazzo Doria-Tursi, in Genoa, Italy

In 1168, his great-uncle, Marco Polo, borrowed money and commanded a ship in Constantinople.[23][24] His grandfather, Andrea Polo of the parish of San Felice, had three sons, Maffeo, yet another Marco, and the traveller's father Niccolò.[23] This genealogy, described by Ramusio, is not universally accepted as there is no additional evidence to support it.[25][26]

His father, Niccolò Polo, a merchant, traded with the Near East, becoming wealthy and achieving great prestige.[27][28] Niccolò and his brother Maffeo set off on a trading voyage before Marco's birth.[8][28] In 1260, Niccolò and Maffeo, while residing in Constantinople, then the capital of the Latin Empire, foresaw a political change; they liquidated their assets into jewels and moved away.[27] According to The Travels of Marco Polo, they passed through much of Asia, and met with Kublai Khan, a Mongol ruler and founder of the Yuan dynasty.[29] Their decision to leave Constantinople proved timely. In 1261 Michael VIII Palaiologos, the ruler of the Empire of Nicaea, took Constantinople, promptly burned the Venetian quarter and re-established the Eastern Roman Empire. Captured Venetian citizens were blinded,[30] while many of those who managed to escape perished aboard overloaded refugee ships fleeing to other Venetian colonies in the Aegean Sea.

Almost nothing is known about the childhood of Marco Polo until he was fifteen years old, excepting that he probably spent part of his childhood in Venice.[31][32][24] Meanwhile, Marco Polo's mother died, and an aunt and uncle raised him.[28] He received a good education, learning mercantile subjects including foreign currency, appraising, and the handling of cargo ships;[28] he learned little or no Latin.[27] His father later married Floradise Polo (née Trevisan).[26]

In 1269, Niccolò and Maffeo returned to their families in Venice, meeting young Marco for the first time.[31] In 1271, during the rule of Doge Lorenzo Tiepolo, Marco Polo (at seventeen years of age), his father, and his uncle set off for Asia on the series of adventures that Marco later documented in his book.[33] They returned to Venice in 1295, 24 years later, with many riches and treasures. They had travelled almost 15,000 miles (24,000 km).[28]

Genoese captivity and later life

San Lorenzo church in the sestiere of Castello (Venice), where Polo was buried. The photo shows the church as is today, after the 1592 rebuilding.

Marco Polo returned to Venice in 1295 with his fortune converted into gemstones. At this time, Venice was at war with the Republic of Genoa.[34] Polo armed a galley equipped with a trebuchet[35] to join the war. He was probably caught by Genoans in a skirmish in 1296, off the Anatolian coast between Adana and the Gulf of Alexandretta[36] and not during the battle of Curzola (September 1298), off the Dalmatian coast.[37] The latter claim is due to a later tradition (16th Century) recorded by Giovanni Battista Ramusio.[38][39]

He spent several months of his imprisonment dictating a detailed account of his travels to a fellow inmate, Rustichello da Pisa,[28] who incorporated tales of his own as well as other collected anecdotes and current affairs from China. The book soon spread throughout Europe in manuscript form, and became known as The Travels of Marco Polo. It depicts the Polos' journeys throughout Asia, giving Europeans their first comprehensive look into the inner workings of the Far East, including China, India, and Japan.[40]

Polo was finally released from captivity in August 1299,[28] and returned home to Venice, where his father and uncle in the meantime had purchased a large palazzo in the zone named contrada San Giovanni Crisostomo (Corte del Milion).[41] For such a venture, the Polo family probably invested profits from trading, and even many gemstones they brought from the East.[41] The company continued its activities and Marco soon became a wealthy merchant. Marco and his uncle Maffeo financed other expeditions, but likely never left Venetian provinces, nor returned to the Silk Road and Asia.[42] Sometime before 1300, his father Niccolò died.[42] In 1300, he married Donata Badoèr, the daughter of Vitale Badoèr, a merchant.[43] They had three daughters, Fantina (married Marco Bragadin), Bellela (married Bertuccio Querini), and Moreta.[44][45]

In 1305 he is mentioned in a Venetian document among local sea captains regarding the payment of taxes.[26] His relation with a certain Marco Polo, who in 1300 was mentioned with riots against the aristocratic government, and escaped the death penalty, as well as riots from 1310 led by Bajamonte Tiepolo (by mother side grandson of Trogir count Stjepko Šubić) and Marco Querini, among whose rebels were Jacobello and Francesco Polo from another family branch, is unclear.[26] Polo is clearly mentioned again after 1305 in Maffeo's testament from 1309–1310, in a 1319 document according to which he became owner of some estates of his deceased father, and in 1321, when he bought part of the family property of his wife Donata.[26]

Death

In 1323, Polo was confined to bed, due to illness.[46] On January 8, 1324, despite physicians' efforts to treat him, Polo was on his deathbed.[47] To write and certify the will, his family requested Giovanni Giustiniani, a priest of San Procolo. His wife, Donata, and his three daughters were appointed by him as co-executrices.[47] The church was entitled by law to a portion of his estate; he approved of this and ordered that a further sum be paid to the convent of San Lorenzo, the place where he wished to be buried.[47] He also set free Peter, a Tartar servant, who may have accompanied him from Asia,[48] and to whom Polo bequeathed 100 lire of Venetian denari.[49]

He divided up the rest of his assets, including several properties, among individuals, religious institutions, and every guild and fraternity to which he belonged.[47] He also wrote-off multiple debts including 300 lire that his sister-in-law owed him, and others for the convent of San Giovanni, San Paolo of the Order of Preachers, and a cleric named Friar Benvenuto.[47] He ordered 220 soldi be paid to Giovanni Giustiniani for his work as a notary and his prayers.[50]

The will was not signed by Polo, but was validated by the then-relevant "signum manus" rule, by which the testator only had to touch the document to make it legally valid.[49][51] Due to the Venetian law stating that the day ends at sunset, the exact date of Marco Polo's death cannot be determined, but according to some scholars it was between the sunsets of January 8 and 9, 1324.[52] Biblioteca Marciana, which holds the original copy of his testament, dates the testament in January 9, 1323, and gives the date of his death at some time in June 1324.[51]

Travels of Marco Polo

Map of Marco Polo's travels
A miniature from Il Milione.

An authoritative version of Marco Polo's book does not and cannot exist, for the early manuscripts differ significantly. The published editions of his book either rely on single manuscripts, blend multiple versions together, or add notes to clarify, for example in the English translation by Henry Yule. The 1938 English translation by A.C. Moule and Paul Pelliot is based on a Latin manuscript found in the library of the Cathedral of Toledo in 1932, and is 50% longer than other versions.[53] Approximately 150 manuscript copies in various languages are known to exist, and before availability of the printing press discrepancies were inevitably introduced during copying and translation.[54] The popular translation published by Penguin Books in 1958 by R.E. Latham works several texts together to make a readable whole.[55]

A page from Il Milione, from a manuscript believed to date between 1298–1299.

Polo related his memoirs orally to Rustichello da Pisa while both were prisoners of the Genova Republic. Rustichello wrote Devisement du Monde in Langues d'Oil, a lingua franca of crusaders and western merchants in the Orient.[56] The idea probably was to create a handbook for merchants, essentially a text on weights, measures and distances.[57]

Narrative

The book opens with a preface describing his father and uncle traveling to Bolghar where Prince Berke Khan lived. A year later, they went to Ukek[58] and continued to Bukhara. There, an envoy from the Levant invited them to meet Kublai Khan, who had never met Europeans.[59] In 1266, they reached the seat of Kublai Khan at Dadu, present day Beijing, China. Kublai received the brothers with hospitality and asked them many questions regarding the European legal and political system.[60] He also inquired about the Pope and Church in Rome.[61] After the brothers answered the questions he tasked them with delivering a letter to the Pope, requesting 100 Christians acquainted with the Seven Arts (grammar, rhetoric, logic, geometry, arithmetic, music and astronomy). Kublai Khan requested that an envoy bring him back oil of the lamp in Jerusalem.[62] The long sede vacante between the death of Pope Clement IV in 1268 and the election of his successor delayed the Polos in fulfilling Kublai's request. They followed the suggestion of Theobald Visconti, then papal legate for the realm of Egypt, and returned to Venice in 1269 or 1270 to await the nomination of the new Pope, which allowed Marco to see his father for the first time, at the age of fifteen or sixteen.[63]

In 1271, Niccolò, Maffeo and Marco Polo embarked on their voyage to fulfil Kublai's request. They sailed to Acre, and then rode on camels to the Persian port of Hormuz. The Polos wanted to sail straight into China, but the ships there were not seaworthy, so they continued overland through the Silk Road, until reaching Kublai's summer palace in Shangdu, near present-day Zhangjiakou. In one instance during their trip, the Polos joined a caravan of travelling merchants whom they crossed paths with. Unfortunately, the party was soon attacked by bandits, who used the cover of a sandstorm to ambush them. The Polos managed to fight and escape through a nearby town, but many members of the caravan were killed or enslaved.[64] Three and a half years after leaving Venice, when Marco was about 21 years old, the Polos were welcomed by Kublai into his palace.[28] The exact date of their arrival is unknown, but scholars estimate it to be between 1271 and 1275.[nb 2] On reaching the Yuan court, the Polos presented the sacred oil from Jerusalem and the papal letters to their patron.[27]

Marco knew four languages, and the family had accumulated a great deal of knowledge and experience that was useful to Kublai. It is possible that he became a government official;[28] he wrote about many imperial visits to China's southern and eastern provinces, the far south and Burma.[65] Highly respected and sought after in the Mongolian court, Kublai Khan decided to decline the Polos' requests to leave China. They became worried about returning home safely, believing that if Kublai died, his enemies might turn against them because of their close involvement with the ruler. In 1292, Kublai's great-nephew, then ruler of Persia, sent representatives to China in search of a potential wife, and they asked the Polos to accompany them, so they were permitted to return to Persia with the wedding party—which left that same year from Zaitun in southern China on a fleet of 14 junks. The party sailed to the port of Singapore,[66] travelled north to Sumatra,[67] sailed west to the Point Pedro port of Jaffna under Savakanmaindan and to Pandyan of Tamilakkam.[68] Eventually Polo crossed the Arabian Sea to Hormuz. The two-year voyage was a perilous one—of the six hundred people (not including the crew) in the convoy only eighteen had survived (including all three Polos).[69] The Polos left the wedding party after reaching Hormuz and travelled overland to the port of Trebizond on the Black Sea, the present day Trabzon.[28]

Role of Rustichello

The British scholar Ronald Latham has pointed out that The Book of Marvels was in fact a collaboration written in 1298–1299 between Polo and a professional writer of romances, Rustichello of Pisa.[70] Latham also argued that Rustichello may have glamorised Polo's accounts, and added fantastic and romantic elements that made the book a bestseller.[70] The Italian scholar Luigi Foscolo Benedetto had previously demonstrated that the book was written in the same "leisurely, conversational style" that characterised Rustichello's other works, and that some passages in the book were taken verbatim or with minimal modifications from other writings by Rustichello. For example, the opening introduction in The Book of Marvels to "emperors and kings, dukes and marquises" was lifted straight out of an Arthurian romance Rustichello had written several years earlier, and the account of the second meeting between Polo and Kublai Khan at the latter's court is almost the same as that of the arrival of Tristan at the court of King Arthur at Camelot in that same book.[71] Latham believed that many elements of the book, such as legends of the Middle East and mentions of exotic marvels may have been the work of Rustichello who was giving what medieval European readers expected to find in a travel book.[72]

Authenticity and veracity

Since the book publication, some have viewed the book with skepticism.[73] Some in the Middle Ages regarded the book simply as a romance or fable, due largely to the sharp difference of its descriptions of a sophisticated civilisation in China to other early accounts by Giovanni da Pian del Carpine and William of Rubruck who portrayed the Mongols as 'barbarians' who appeared to belong to 'some other world'.[73] Doubts have also been raised in later centuries about Marco Polo's narrative of his travels in China, for example for his failure to mention the Great Wall of China, and in particular the difficulties in identifying many of the place names he used[74] (the great majority however have since been identified).[75] Many have questioned if he had visited the places he mentioned in his itinerary, if he had appropriated the accounts of his father and uncle or other travelers, and some doubted if he even reached China, or that if he did, perhaps never went beyond Khanbaliq (Beijing).[74][76]

It has however been pointed out that Polo's accounts of China are more accurate and detailed than other travelers' accounts of the periods. Polo had at times refuted the 'marvelous' fables and legends given in other European accounts, and despite some exaggerations and errors, Polo's accounts have relatively few of the descriptions of irrational marvels. In many cases where present (mostly given in the first part before he reached China, such as mentions of Christian miracles), he made a clear distinction that they are what he had heard rather than what he had seen. It is also largely free of the gross errors found in other accounts such as those given by the Moroccan traveler Ibn Battuta who had confused the Yellow River with the Grand Canal and other waterways, and believed that porcelain was made from coal.[77]

Modern studies have further shown that details given in Marco Polo's book, such as the currencies used, salt productions and revenues, are accurate and unique. Such detailed descriptions are not found in other non-Chinese sources, and their accuracy is supported by archaeological evidence as well as Chinese records compiled after Polo had left China, his accounts are therefore unlikely to have been obtained second hand.[78] Other accounts have also been verified; for example, when visiting Zhenjiang in Jiangsu, China, Marco Polo noted that a large number of Christian churches had been built there. His claim is confirmed by a Chinese text of the 14th century explaining how a Sogdian named Mar-Sargis from Samarkand founded six Nestorian Christian churches there in addition to one in Hangzhou during the second half of the 13th century.[79] His story of the princess Kököchin sent from China to Persia to marry the Īl-khān is also confirmed by independent sources in both Persia and China.[80]

Debate

Text of the letter of Pope Innocent IV "to the ruler and people of the Tartars", brought to Güyüg Khan by John de Carpini, 1245
Seal of Güyük Khan using the classical Mongolian script, as found in a letter sent to the Roman Pope Innocent IV in 1246.
Letter from Arghun, Khan of the Mongol Ilkhanate, to Pope Nicholas IV, 1290.
Seal of the Mongol ruler Ghazan in a 1302 letter to Pope Boniface VIII, with an inscription in Chinese seal script

Omissions

Skeptics have long wondered if Marco Polo wrote his book based on hearsay, with some pointing to omissions about noteworthy practices and structures of China as well as the lack of details on some places in his book. While Polo describes paper money and the burning of coal, he fails to mention the Great Wall of China, tea, Chinese characters, chopsticks, or footbinding.[81] His failure to note the presence of the Great Wall of China was first raised in the middle of seventeenth century, and in the middle of eighteenth century, it was suggested that he might have never reached China. However, the Mongols are not fond of the great wall that for centuries have been against them, thus it fall into obscurity during that period in time.[74] Later scholars such as John W. Haeger argued the Marco Polo might not have visited Southern China due to the lack of details in his description of southern Chinese cities compared to northern ones, while Herbert Franke also raised the possibility that Marco Polo might not have been to China at all, and wondered if he might have based his accounts on Persian sources due to his use of Persian expressions.[76][82] This is taken further by Dr. Frances Wood who claimed in her 1995 book Did Marco Polo Go to China? that at best Polo never went farther east than Persia (modern Iran), and that there is nothing in The Book of Marvels about China that could not be obtained via reading Persian books.[83] Wood maintains that it is more probable that Polo only went to Constantinople (modern Istanbul, Turkey) and some of the Italian merchant colonies around the Black Sea, picking hearsay from those travellers who had been farther east.[83]

Supporters of the book's basic accuracy countered on the points raised by skeptics such as footbinding and the Great Wall of China. Historian Stephen G. Haw argued that the Great Walls were built to keep out northern invaders, whereas the ruling dynasty during Marco Polo's visit were those very northern invaders. They note that the Great Wall familiar to us today is a Ming structure built some two centuries after Marco Polo's travels; and that the Mongol rulers whom Polo served controlled territories both north and south of today's wall, and would have no reasons to maintain any fortifications that may have remained there from the earlier dynasties.[84] Other Europeans who travelled to Khanbaliq during the Yuan Dynasty, such as Giovanni de' Marignolli and Odoric of Pordenone, said nothing about the wall either. The Muslim traveler Ibn Batutta, who asked about the wall when he visited China during the Yuan Dynasty, could find no one who had either seen it or knew of anyone who had seen it, suggesting that while ruins of the wall constructed in the earlier periods might have existed, they were not significant or noteworthy at that time.[84]

Haw also argued that footbinding was not common even among Chinese during Polo's time and almost unknown among the Mongols. While the Italian missionary Odoric of Pordenone who visited Yuan China mentioned footbinding (it is however unclear whether he was merely relaying something he had heard as his description is inaccurate),[85] no other foreign visitors to Yuan China mentioned the practice, perhaps an indication that the footbinding was not widespread or was not practiced in an extreme form at that time.[86] Marco Polo himself noted (in the Toledo manuscript) the dainty walk of Chinese women who took very short steps.[84] It has also been noted by other scholars that many of the things not mentioned by Marco Polo such as tea and chopsticks weren't mentioned by other travelers as well.[87] Haw also pointed out that despite the few omissions, Marco Polo's account is more extensive, more accurate and more detailed than those of other foreign travelers to China in this period.[88]

Exaggerations

Many scholars believe that Marco Polo exaggerated his importance in China. The British historian David Morgan thought that Polo had likely exaggerated and lied about his status in China,[89] while Ronald Latham believed that such exaggerations were embellishments by his ghost writer Rustichello da Pisa.[72] In The Book of Marvels, Polo claimed that he was a close friend and advisor to Kublai Khan and that he was the governor of the city of Yangzhou for three years – yet no Chinese source mentions him as either a friend of the Emperor or as the governor of Yangzhou – indeed no Chinese source mentions Marco Polo at all.[89] Herbert Franke noted that all occurrences of Po-lo or Bolod (an Altaic word meaning "steel") in Yuan texts were names of people of Mongol or Turkic extraction.[82] The sinologist Paul Pelliot thought that Polo might have served as an officer of the government salt monopoly in Yangzhou, which was a position of some significance that could explain the exaggeration.[89] Polo also claimed to have provided the Mongols with technical advice on building mangonels during the Siege of Xiangyang, a claim that cannot possibly be true as the siege was over before Polo had arrived in China.[89] The Mongol army that besieged Xiangyang did have foreign military engineers, but they were mentioned in Chinese sources as being from Baghdad and had Arabic names.[82]

Stephen G. Haw, however, challenges this idea that Polo exaggerated his own importance, writing that, "contrary to what has often been said...Marco does not claim any very exalted position for himself in the Yuan empire."[90] He points out that Marco never claimed to be a minister of high rank, a darughachi, a leader of a tumen (i.e. 10,000 men), not even the leader of 1,000 men, only that he was an emissary for the khan and held a position of some honor. Haw sees this as a reasonable claim if Marco was a keshig, who numbered some fourteen thousand at the time.[90] Haw explains how the earliest manuscripts of Polo's accounts provide contradicting information about his role in Yangzhou, with some stating he was just a simple resident, others stating he was a governor, and Ramusio's manuscript claiming he was simply holding that office as a temporary substitute for someone else, yet all the manuscripts concur that he worked as an esteemed emissary for the khan.[91] Haw also objected to the approach to finding mention of Marco Polo in Chinese texts, contending that contemporaneous Europeans had little regard for using surnames, and a direct Chinese transcription of the name "Marco" ignores the possibility of him taking on a Chinese or even Mongol name that had no bearing or similarity with his Latin name.[90]

Errors

A number of errors in Marco Polo's account have been noted: for example, he described the bridge later known as Marco Polo Bridge as having twenty-four arches instead of eleven or thirteen.[87] He also said that city wall of Khanbaliq had twelve gates when it had only eleven.[92] Archaeologists have also pointed out that Polo may have mixed up the details from the two attempted invasions of Japan by Kublai Khan in 1274 and 1281. Polo wrote of five-masted ships, when archaeological excavations found that the ships in fact had only three masts.[93]

Appropriation

Wood accused Marco Polo of taking other people's accounts in his book, retelling other stories as his own, or based his accounts on Persian guidebooks or other lost sources. For example, Sinologist Francis Woodman Cleaves noted that Polo's account of the voyage of the princess Kököchin from China to Persia to marry the Īl-khān in 1293 has been confirmed by a passage in the 15th-century Chinese work Yongle Encyclopedia and by the Persian historian Rashid-al-Din Hamadani in his work Jami' al-tawarikh. However neither of these accounts mentions Polo or indeed any European as part of the bridal party,[80] and Wood used the lack of mention of Polo in these works as an example of Polo's "retelling of a well-known tale". Morgan, in Polo's defence, noted that even the princess herself was not mentioned in the Chinese source, and that it would have been surprising if Polo had been mentioned by Rashid-al-Din.[94] Historian Igor de Rachewiltz argued that Marco Polo's account in fact allows the Persian and Chinese sources to be reconciled – by relaying the information that two of the three envoys sent (mentioned in the Chinese source and whose names accord with those given by Polo) had died during the voyage, it explains why only the third who survived, Coja/Khoja, was mentioned by Rashìd al-Dìn. Polo had therefore completed the story by providing information not found in either source. He also noted that the only Persian source that mentions the princess was not completed until 1310-11, therefore Marco Polo could not have learned the information from any Persian book. According to de Rachewiltz, the concordance of Polo's detailed account of the princess with other independent sources that gave only incomplete information is proof of the veracity of Polo's story and his presence in China.[87]

Assessments

Morgan writes that since much of what The Book of Marvels has to say about China is "demonstrably correct" that to claim that Polo did not go to China "creates far more problems than it solves" and so that the "balance of probabilities" strongly suggests that Polo really did go to China, even if he exaggerated somewhat his importance in China.[95] Haw dismisses the various anachronistic criticisms of Polo's accounts that started in the 17th century, and highlights Polo's accuracy in great part of his accounts, for example on the lay of the land such as the Grand Canal of China.[96] "If Marco was a liar," Haw writes, "then he must have been an implausibly meticulous one."[97]

In 2012, the University of Tübingen Sinologist and historian Hans Ulrich Vogel released a detailed analysis of Polo's description of currencies, salt production and revenues, and argued that the evidence supports his presence in China because he included details which he could not have otherwise known.[78][98] Vogel noted that no other Western, Arab, or Persian sources have given such accurate and unique details about the currencies of China, for example, the shape and size of the paper, the use of seals, the various denominations of paper money as well as variations in currency usage in different regions of China, such as the use of cowry shells in Yunnan, details supported by archaeological evidence and Chinese sources compiled long after Polo's had left China.[99] His accounts of salt production and revenues from the salt monopoly are also accurate, and accord with Chinese documents of the Yuan era.[100] Economic historian Mark Elvin, in his preface to Vogel's 2013 monograph, concludes that Vogel "demonstrates by specific example after specific example the ultimately overwhelming probability of the broad authenticity" of Polo's account. Many problems were caused by the oral transmission of the original text and the proliferation of significantly different hand-copied manuscripts. For instance, did Polo exert "political authority" (seignora) in Yangzhou or merely "sojourn" (sejourna) there. Elvin concludes that "those who doubted, although mistaken, were not always being casual or foolish," but "the case as a whole had now been closed": the book is, "in essence, authentic, and, when used with care, in broad terms to be trusted as a serious though obviously not always final, witness."[101]

Legacy

Further exploration

Handwritten notes by Christopher Columbus on a Latin edition of Polo's book.
The Fra Mauro map, published c. 1450 by the Venetian monk Fra Mauro.

Other lesser-known European explorers had already travelled to China, such as Giovanni da Pian del Carpine, but Polo's book meant that his journey was the first to be widely known. Christopher Columbus was inspired enough by Polo's description of the Far East to want to visit those lands for himself; a copy of the book was among his belongings, with handwritten annotations.[7] Bento de Góis, inspired by Polo's writings of a Christian kingdom in the east, travelled 4,000 miles (6,400 km) in three years across Central Asia. He never found the kingdom but ended his travels at the Great Wall of China in 1605, proving that Cathay was what Matteo Ricci (1552–1610) called "China".[102]

Cartography

Marco Polo's travels may have had some influence on the development of European cartography, ultimately leading to the European voyages of exploration a century later.[103] The 1453 Fra Mauro map was said by Giovanni Battista Ramusio (disputed by historian/cartographer Piero Falchetta, in whose work the quote appears) to have been partially based on the one brought from Cathay by Marco Polo:

That fine illuminated world map on parchment, which can still be seen in a large cabinet alongside the choir of their monastery (the Camaldolese monastery of San Michele di Murano) was by one of the brothers of the monastery, who took great delight in the study of cosmography, diligently drawn and copied from a most beautiful and very old nautical map and a world map that had been brought from Cathay by the most honourable Messer Marco Polo and his father.

Though Marco Polo never produced a map that illustrated his journey, his family drew several maps to the Far East based on the wayward's accounts. These collection of maps were signed by Polo's three daughters: Fantina, Bellela and Moreta.[104] Not only did it contain maps of his journey, but also sea routes to Japan, Siberia's Kamchatka Peninsula, the Bering Strait and even to the coastlines of Alaska, centuries before the rediscovery of the Americas by Europeans.

Commemoration

Italian banknote, issued in 1982, portraying Marco Polo.

The Marco Polo sheep, a subspecies of Ovis ammon, is named after the explorer,[105] who described it during his crossing of Pamir (ancient Mount Imeon) in 1271.[nb 3]

In 1851, a three-masted Clipper built in Saint John, New Brunswick also took his name; the Marco Polo was the first ship to sail around the world in under six months.[106]

The airport in Venice is named Venice Marco Polo Airport.[107]

The frequent flyer programme of Hong Kong flag carrier Cathay Pacific is known as the "Marco Polo Club".[108]

Arts, entertainment, and media

Film
Games
Literature

The travels of Marco Polo are fictionalised in a number works, such as:

Television

See also

Notes

  1. ^ Many sources state "around 1254"; Britannica 2002, p. 571 states, "born in or around 1254". Some historians mentioned that he was born on September 15, 1254,[8] but that date is not supported by primary sources, nor is it endorsed by mainstream scholarship.
  2. ^ Drogön Chögyal Phagpa, a Tibetan monk and confidant of Kublai Khan, mentions in his diaries that in 1271 a foreign friend of Kublai Khan visits—quite possibly one of the elder Polos or even Marco Polo himself, although, no name was given. If this is not the case, a more likely date for their arrival is 1275 (or 1274, according to the research of Japanese scholar Matsuo Otagi).(Britannica 2002, p. 571)
  3. ^ Yule & Cordier 1923, ch.18 states, "Then there are sheep here as big as asses; and their tails are so large and fat, that one tail shall weigh some 30 lb. They are fine fat beasts, and afford capital mutton."

References

  1. ^ Bergreen 2007, p. 340–342.
  2. ^ "Marco Polo - Exploration - HISTORY.com". Retrieved January 9, 2017. 
  3. ^ "Marco Polo - New World Encyclopedia". Retrieved January 9, 2017. 
  4. ^ "BBC - History - Historic Figures: Marco Polo (c.1254 - 1324)". Retrieved January 9, 2017. 
  5. ^ William Tait, Christian Isobel Johnstone (1843), Tait's Edinburgh magazine, Volume 10, Edinburgh 
  6. ^ Hinds, Kathryn (2002), Venice and Its Merchant Empire, New York 
  7. ^ a b Landström 1967, p. 27
  8. ^ a b c d Italiani nel sistema solare di Michele T. Mazzucato
  9. ^ a b Puljiz-Šostik 2015, p. 5.
  10. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 5–6: have not yet been determined where (nor exactly when) the Traveler was born. His birth was not recorded in the Venetian registers of births (and not only that: the first document that connects Venice and his family is the same testament of his uncle Marco made yr. 1280), and Korčula's registers of births began to take a lot after his birth (only from 1583 yr.). Yet the Italian historiography considers that he was born in Venice and calls for the alleged Marco's paternal grandfather - Andrea Polo of San Felice (whose, as we said, first mention is by G. B. Ramusio), while our historical science claims the place of his birth island Korčula. Italian historians often, due to lack of archives of the birth of Marco Polo in Venice, stress that certainly was born in the Venetian Republic since Dalmatia was then in its composition.
  11. ^ a b c d e Peklić, Ivan (2011). "Marko Polo - Svjetski Putnik" [Marco Polo - The World Traveler]. Metodički ogledi (in Croatian). Križevci: Ivan Zakmardi Dijankovečki Gymnasium. 17 (1-2): 50. Birthplace of Marco Polo is archivally undetermined, but it is assumed that his ancestors came from Dalmatia. There are many scientific discussions on the subject in which as the birthplace mention Korčula, Venice or Constantinople... 
  12. ^ Marco Polo: The Connection with Greek Spirit, Gregory Zorzos - 2009. 
  13. ^ Marco Polo, Jim Ollhoff, 2014. 
  14. ^ Bergreen 2007, p. 25 (online copy pp. 24–25)
  15. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 14.
  16. ^ Bergreen 2007, p. 24.
  17. ^ Marco Polo and the Silk Road to China by Michael Burgan, Compass Point Books, ISBN 0756501806, p. 7
  18. ^ Timothy Brook, The Troubled Empire: China in the Yuan and Ming Dynasties, 2010, ISBN 9780674046023, p. 24
  19. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 5–16.
  20. ^ Bettinelli, Giuseppe (1780). Dizionario Storico-Portatile Di Tutte Le Venete Patrizie Famiglie [Historical Dictionary Of All-Portable Venetian Patrician Families] (in Italian). Venice. p. 126. Vennero dalla Dalmazia 
  21. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 8.
  22. ^ Olga Orlić (Institute for Anthropological Research, Zagreb, Croatia), The curious case of Marco Polo from Korčula: An example of invented tradition, Journal of Marine and Island Cultures, Volume 2, Issue 1, June 2013, Pages 20–28
  23. ^ a b Bergreen 2007, p. 25.
  24. ^ a b Rugoff, Milton (2015). Marco Polo. New Word City. ISBN 9781612308388. 
  25. ^ Noule&Pelliot 1938, pp. 15–16.
  26. ^ a b c d e Pavešković, Anđelko (1998). Putopisac Marko Polo [Travel writer Marco Polo]. Godišnjak Poljičkog dekanata "Poljica". Split. pp. 38–66. 
  27. ^ a b c d Britannica 2002, p. 571
  28. ^ a b c d e f g h i j Parker 2004, pp. 648–649
  29. ^ Yule & Cordier 1923, ch.1–9
  30. ^ Zorzi, Alvise, Vita di Marco Polo veneziano, Rusconi Editore, 1982
  31. ^ a b Bergreen 2007, p. 36.
  32. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 24.
  33. ^ Bergreen 2007, p. 37.
  34. ^ Nicol 1992, p. 219
  35. ^ Yule, The Travels of Marco Polo, London, 1870: reprinted by Dover, New York, 1983.
  36. ^ According to fr. Jacopo d'Aqui, Chronica mundi libri imaginis
  37. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 28–36.
  38. ^ Polo, Marco; Latham, Ronald (translator) (1958). The Travels of Marco Polo, p. 16. New York: Penguin Books. ISBN 0-14-044057-7.
  39. ^ Puljiz-Šostik 2015, p. 8, 12, 28–36.
  40. ^ Bram 1983
  41. ^ a b Bergreen 2007, p. 332.
  42. ^ a b Bergreen 2007, p. 333.
  43. ^ Bergreen 2007, p. 332–333.
  44. ^ Bergreen 2007, p. 333, 338.
  45. ^ Power 2007, p. 87
  46. ^ Bergreen 2007, p. 339.
  47. ^ a b c d e Bergreen 2007, p. 340.
  48. ^ Britannica 2002, p. 573
  49. ^ a b Bergreen 2007, p. 341.
  50. ^ Bergreen 2007, p. 340–341.
  51. ^ a b Biblioteca Marciana, the institute that holds Polo's original copy of his testament. Venezia.sbn.it
  52. ^ Bergreen 2007, p. 342.
  53. ^ Bergreen 2007, pp. 367–368
  54. ^ Edwards, p. 1
  55. ^ The Travels of Marco Polo. (Harmondsworth, Middlesex; New York: Penguin Books, Penguin Classics, 1958; rpr. 1982 etc.) ISBN 0140440577.
  56. ^ ^ Marco Polo, Il Milione, Adelphi 2001, ISBN 88-459-1032-6, Prefazione di Bertolucci Pizzorusso Valeria, pp. X–XXI.
  57. ^ ^ Larner John, Marco Polo and the discovery of the world, Yale University Press, 1999, ISBN 0-300-07971-0 pp. 68–87.
  58. ^ Yule & Cordier 1923, ch. 2
  59. ^ Yule & Cordier 1923, ch. 3
  60. ^ Yule & Cordier 1923, ch. 5
  61. ^ Yule & Cordier 1923, ch. 6
  62. ^ Yule & Cordier 1923, ch. 7
  63. ^ Yule & Cordier 1923, ch. 9
  64. ^ Zelenyj, Alexander, Marco Polo: Overland to China, Crabtree Publishing Company (2005) Chapter: Along the Silk Road. ISBN 978-0778724537
  65. ^ W. Marsden (2004), Thomas Wright, ed., The Travels of Marco Polo, The Venetian (1298) (PDF), archived from the original (PDF) on February 19, 2009, retrieved February 21, 2013 
  66. ^ Yule & Cordier 1923, p. 281, vol. 3 ch. 8
  67. ^ Yule & Cordier 1923, p. 286, vol. 3 ch. 9
  68. ^ Yule & Cordier 1923, p. 373, vol. 3 ch. 21
  69. ^ Boyle, J. A. (1971). Marco Polo and his Description of the World. History Today. Vol. 21, No. 11. Historyoftoday.com
  70. ^ a b Latham, Ronald "Introduction" pages 7–20 from The Travels of Marco Polo, London: Folio Society, 1958 page 11.
  71. ^ Latham, Ronald "Introduction" pages 7–20 from The Travels of Marco Polo, London: Folio Society, 1958 pages 11–12.
  72. ^ a b Latham, Ronald "Introduction" pages 7–20 from The Travels of Marco Polo, London: Folio Society, 1958 page 12.
  73. ^ a b Na Chang. "Marco Polo Was in China: New Evidence from Currencies, Salts and Revenues". Reviews in History. 
  74. ^ a b c Haw, Stephen G. Marco Polo's China: A Venetian in the Realm of Khubilai Khan. Routledge. p. 1. ISBN 9781134275427. 
  75. ^ Haw, Stephen G. Marco Polo's China: A Venetian in the Realm of Khubilai Khan. Routledge. pp. 83–123. ISBN 9781134275427. 
  76. ^ a b Haeger, John W. (1978). "Marco Polo in China? Problems with Internal Evidence". Bulletin of Sung and Yüan Studies. 14: 22–30. JSTOR 23497510. 
  77. ^ Haw, Stephen G. Marco Polo's China: A Venetian in the Realm of Khubilai Khan. Routledge. pp. 66–67. ISBN 9781134275427. 
  78. ^ a b Hans Ulrich Vogel (21 November 2012). Marco Polo Was in China: New Evidence from Currencies, Salts and Revenues. BRILL. ISBN 978-9004231931. 
  79. ^ Emmerick, R. E. (2003) "Iranian Settlement East of the Pamirs", in Ehsan Yarshater, The Cambridge History of Iran, Vol III: The Seleucid, Parthian, and Sasanian Periods, Cambridge: Cambridge University Press, pp 275.
  80. ^ a b Francis Woodman Cleaves (1976). "A Chinese Source Bearing on Marco Polo's Departure from China and a Persian Source on his Arrival in Persia". Harvard Journal of Asiatic Studies. 36: 181–203. JSTOR 2718743. 
  81. ^ Frances Wood, Did Marco Polo Go to China? (London: Secker & Warburg; Boulder, Colorado: Westview, 1995).
  82. ^ a b c Franke, Herbert (1966). "Sino-Western Contacts Under the Mongol Empire". Journal of the Hong Kong Branch of the Royal Asiatic Society. 6: 49–72. JSTOR 23881433. 
  83. ^ a b Morgan, D.O "Marco Polo in China-Or Not" 221-225 from The Journal of the Royal Asiatic Society, Volume 6, Issue # 2 July 1996 page 222.
  84. ^ a b c Haw, Stephen G. (2006), Marco Polo's China: a Venetian in the realm of Khubilai Khan, Volume 3 of Routledge studies in the early history of Asia, Psychology Press, pp. 52–57, ISBN 0-415-34850-1 
  85. ^ Ebrey, Patricia. Women and the Family in Chinese History. Routledge. p. 196. ISBN 9781134442935. 
  86. ^ Haw, Stephen G. Marco Polo's China: A Venetian in the Realm of Khubilai Khan. Routledge. pp. 55–56. ISBN 9781134275427. 
  87. ^ a b c Igor de Rachewiltz. "F. Wood's Did Marco Polo Go To China? A Critical Appraisal by I. de Rachewiltz". 
  88. ^ Haw, Stephen G. Marco Polo's China: A Venetian in the Realm of Khubilai Khan. Routledge. pp. 65–66. ISBN 9781134275427. 
  89. ^ a b c d Morgan, D.O "Marco Polo in China-Or Not" 221-225 from The Journal of the Royal Asiatic Society, Volume 6, Issue # 2 July 1996 page 223.
  90. ^ a b c Stephen G. Haw (2006), Marco Polo's China: a Venetian in the Realm of Kublai Khan, London & New York: Routledge, p. 173, ISBN 0-415-34850-1.
  91. ^ Stephen G. Haw (2006), Marco Polo's China: a Venetian in the Realm of Kublai Khan, London & New York: Routledge, pp 3-4, ISBN 0-415-34850-1.
  92. ^ Stephen G. Haw (2006), Marco Polo's China: a Venetian in the Realm of Kublai Khan, London & New York: Routledge, p 73, ISBN 0-415-34850-1.
  93. ^ "Explorer Marco Polo 'never actually went to China". The Daily Telegraph. 9 August 2011. 
  94. ^ Morgan, D.O (July 1996). "Marco Polo in China-Or Not" 221-225". The Journal of the Royal Asiatic Society. 6 (2): 224. JSTOR 25183182. 
  95. ^ Morgan, D.O "Marco Polo in China-Or Not" 221–225 from The Journal of the Royal Asiatic Society, Volume 6, Issue # 2 July 1996 pages 225.
  96. ^ Stephen G. Haw (2006), Marco Polo's China: a Venetian in the Realm of Kublai Khan, London & New York: Routledge, pp 1-2, ISBN 0-415-34850-1.
  97. ^ Stephen G. Haw (2006), Marco Polo's China: a Venetian in the Realm of Kublai Khan, London & New York: Routledge, pp 2-3, ISBN 0-415-34850-1.
  98. ^ "Marco Polo was not a swindler – he really did go to China". University of Tübingen. Alpha Galileo. 16 April 2012. 
  99. ^ "Marco Polo Did Go to China, New Research Shows (and the History of Paper)". The New Observer. July 31, 2013. 
  100. ^ "Marco Polo was not a swindler: He really did go to China". Science Daily. 
  101. ^ Hans Ulrich Vogel (21 November 2012). Marco Polo Was in China: New Evidence from Currencies, Salts and Revenues. BRILL. p. xix. ISBN 978-9004231931. 
  102. ^ Winchester 2008, p. 264
  103. ^ a b Falchetta 2006, p. 592
  104. ^ Klein, Christopher (September 30, 2014). "Did Marco Polo Visit Alaska?". History. 
  105. ^ Bergreen 2007, p. 74
  106. ^ Lubbock 2008, p. 86
  107. ^ Brennan, D. (February 1, 2009), Lost in Venice, WalesOnline, archived from the original on August 30, 2009, retrieved July 15, 2009 
  108. ^ Cathay Pacific Airways (2009), The Marco Polo Club, Cathay Pacific Airways Limited, retrieved July 13, 2009 
  109. ^ Bittarello, Maria Beatrice (2009). "Marco Polo". In Rodney P. Carlisle. Encyclopedia of Play in Today's Society. SAGE. ISBN 1-4129-6670-1. 
  110. ^ Jeffrey, Phillip; Mike Blackstock; Matthias Finke; Anthony Tang; Rodger Lea; Meghan Deutscher; Kento Miyaoku. "Chasing the Fugitive on Campus: Designing a Location-based Game for Collaborative Play". Proceedings of CGSA 2006 Symposium. Canadian Games Study Association. 
  111. ^ "Civilization Revolution: Great People". CivFanatics. Archived from the original on March 17, 2011. Retrieved September 4, 2009. 
  112. ^ Donn-Byrne, Brian Oswald (1921). Messer Marco Polo. 
  113. ^ Academy of Television Arts & Sciences, archived from the original on March 30, 2008, retrieved July 6, 2009  (Searching for "Marco Polo", and year 1982)
  114. ^ "Marco Polo". IMDb TV miniseries. 1982. 
  115. ^ "Marco Polo". IMDb TV miniseries. 2007. 
  116. ^ "In the footsteps of Marco Polo (PBS)". WLIW.org. 2009. 

Bibliography

Further reading

External links