مادام پمپادور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مادام پمپادور
مادام پمپادور
Boucher Marquise de Pompadour 1756 detail.jpg
Detail from a پرتره اثر فرانسوا بوشه
همسر(ان) Charles Guillaume le Normant d'Étiolles (۱۷۱۷–۹۹, ازدواج ۱۷۴۱)

Issue

پدر François Poisson
مادر Madeleine de la Motte
زاده ۲۹ دسامبر ۱۷۲۱
Paris, پادشاهی فرانسه
درگذشته ۱۵ آوریل ۱۷۶۴ (۴۲ سال)
پاریس، پادشاهی فرانسه
پیشه Chief mistress to لوئی پانزدهم
مادام پمپادور اثر فرانسوا بوشه.

مادام پمپادور (به فرانسوی: Madame de Pompadour) ‏(۱۷۲۱–۱۷۶۴) که بیشتر به نام مارکیز دوپمپادور شهرت یافته‌است از زنان زیبای عصر خود و معشوقهٔ لوئی پانزدهم پادشاه فرانسه بود. مادام پمپادور در سن بیست و سه سالگی به دربار فرانسه راه یافت و تا هنگام مرگ از نفوذ بسیار زیادی در پادشاه فرانسه برخوردار بود و قدرتی هم تراز با نخست وزیر داشت. دخالت‌های بسیار وی در امور کشور باعث ضعف حکومت فرانسه، شکست در جنگ‌ها و نارضایتی عمومی شد. در سریال دکتر هو از مادام پمپادور استفاده شده است وی قدرتی مساوی با نخست وزیر و نفوذی بسیار بالاتر از شاه در پادشاهی داشت و با در دست داشتن ذهن لوئی پانزدهم به تمام خواسته هایش می رسید .[۱]

ویل دورانت در کتاب تاریخ تمدن جلد عصر ولتر می نویسد مادام پمپادور که نام اصلی او ژان بوده است در سن 16 سالگی با یک بورژاوزی طبقه متوسط ازدواج می کند و با خود عهد می بندد که به وی وفادار بماند مگر اینکه همسر پادشاه شود. وی از شوهرش دو بچه داشت که مادر ژان ترتیبی داد که او با لویی پانزدهم که در جنگل به شکار می رفت همدیگر را ملاقات کنند. به این ترتیب لویی به ایشان علاقه مند شده و نام پمپادور را بر وی می گذارد. سپس از همسرش طلاق گرفت و معشوقه لویی پانزدهم شد.

مادام پمپادور زن روشنفکری بود و روشنفکران ان زمان مانند شارل منتسکیو فیلسوف و دالامبر ریاضیدان و ولتر تاریخدان و ... را به کاخ دعوت می کرد و با انان گفتگو داشت

منتسکیو وی را ترکیبی از زیبایی و هوش و سخنوری می دانست.

فردریک کبیر پادشاه المان و کاترین کبیر ملکه روسیه هم دوره وی بودند.

از سال 1750 به بعد ایشان دیگر با لویی رابطه زناشویی نداشتند و فردریک کبیر شاه المان ایشان را دستمال دور ریخته شده نامید.

اما همچنان نفوذ فراوانی در دربار داشت






پانویس[ویرایش]

  1. طلوعی ۱۳۷۴، ص ۱۳۲–۱۳۳

منابع[ویرایش]

  • طلوعی، محمود. زن بر سریر قدرت. چاپ سوم تهران: نشر علم، ۱۳۷۴.