لیلیت تریان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لیلیت تریان
زاده لیلیت تریان
۱۰ دی ۱۳۰۹ (۸۵ سال)
۱۹۳۰
محله نادری، تهران
ملیت ایرانی ارمنی‌تبار
اثر(های) برجسته ساخت مجسمه برای کلیسای مریم مقدس تهران (۱۳۴۷)
ساخت مجسمه یادبود مسروب ماشتوتس (۱۳۷۰)

لیلیت تریان (ارمنی: Լիլիթ Տէրեան)، (زاده ۱۰ دی ۱۳۰۹ خورشیدی تهران)، مجسمه‌ساز شهیر ایرانی ارمنی‌تبار است که به عنوان مادر مجسمه‌سازی ایران شناخته می‌شود.

زندگینامه[ویرایش]

یپرم‌خان در حیاط کلیسای مریم مقدس تهران

لیلیت تریان در محله نادری تهران و در خانواده‌ای هنردوست متولد شد. پدرش کارمند عالی رتبه بانک ملی ایران بود و به زیبایی بنا و معماری اهمیت فراوان می‌داد و مادرش مدتی در فرانسه و در رشته هنر تحصیل کرده بود و به واسطه مشکلات تحصیل را رها کرده به ایران بازگشته بود. از همین روی و با پیگری‌های مادر با طراحی و نقاشی آشنا می‌شود و پس از اتمام تحصیلات متوسطه؛ در کنکور دانشکده هنرهای زیبا شرکت می‌کند و به مدت یک سال در رشتهٔ نقاشی دانشگاه تهران، به تحصیل پرداخت و سپس در سال ۱۳۳۱ خورشیدی جهت تکمیل تحصیلات عالی به دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس می‌رود.

در مراحل آمادگی برای آزمون ورودی دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس به مجسمه‌سازی علاقه‌مند می‌شود به مدت چهار سال در این دانشگاه به تحصیل مجسمه‌سازی می‌پردازد و در سال ۱۳۳۹ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی) به پایان می‌رساند.[۱]

وی در سال ۱۳۳۹ خورشیدی با انبوهی از تجارب به ایران بازمی‌گردد و تا سال ۱۳۵۹ خورشیدی به تدریس در دانشکده هنرهای تزئینی پرداخت و سپس در سال‌های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۸ خورشیدی در رشته طراحی و مجسمه‌سازی دانشگاه آزاد اسلامی تدریس کرده است. لیلیت تریان از سال ۱۳۶۸ خورشیدی در نمایشگاه‌های متعددی مشارکت داشته که از جمله می‌توان به نمایشگاه اساتید دانشگاه آزاد اسلامی در سال ۱۳۷۳ خورشیدی اشاره نمود. «مجسمه نیم‌تنه یپرم‌خان» که هم اینک در محوطهٔ کلیسای مریم مقدس قرار دارد از آثار خانم تریان است.[۲]

مستند نیمه بلند ۳۵ دقیقه‌ای «بانو» به کارگردانی محمد صفا، فیلم مستندی از زندگی خانم «لیلیت تریان» اولین بانوی مجسمه‌ساز ایرانی است. این فیلم در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تهیه شده است[۳]

لیلیت تریان می‌گوید:

«من براساس اتفاقات شاید به ظاهر بی اهمیت و ناچیز تحت تأثیر قرار می‌گیرم و شروع به ساخت مجسمه می‌کنم. مثلاً من مجسمه (مادر و بچه) را که با گچ ساخته‌ام، تحت تأثیر به دنیا آمدن یک نوزاد در فامیلمان شروع کردم. مادر این نوزاد همواره او را در آغوش خود داشت و دیدن این لحظات حس ساختن این مجسمه را در من ایجاد کرد. البته از گُل‌ها هم زیاد الهام می‌گیرم. آگوست رُدَن یک مجسمه دارد با نام (کسی که راه می‌رود). فرانسه که بودم آن را به آتلیه آورده بودند که ما از روی آن کار و کپی کنیم. این مجسمه به قدری نسبت به آن محیط بزرگ بود که عظمت آن مرا مرعوب خود کرده بود.»

«با مجسمه‌سازی، آدم فضاهایی را خلق می‌کند که از زوایای مختلف قابل دید است و از هر طرف هم جلوه خاص خودش را دارد. این همان جذابیتی بود که سبب شد من به طرف مجسمه و مجسمه‌سازی گرایش پیدا کنم.»

سالشمار[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ لازاریان، ژانت دیگرانوهی. «استادان دانشگاه». در دانشنامه ایرانیان ارمنی. چاپ اول. تهران: انتشارات هیرمند، ۱۳۸۲. ۲۳۴. شابک ‎۳-۵۰-۶۹۷۴-۹۶۴. 
  2. لازاریان، ژانت دیگرانوهی. «مجسمه‌سازان». در دانشنامه ایرانیان ارمنی. چاپ اول. تهران: انتشارات هیرمند، ۱۳۸۲. ۳۷۳. شابک ‎۳-۵۰-۶۹۷۴-۹۶۴. 
  3. «زندگی بانوی مجسمه‌ساز، فرش خاکی و اسرار صوفیه روی پرده می‌رود». خبرگزاری مهر، ۳ آذر ۱۳۹۳. 
  4. لازاریان، ژانت دیگرانوهی. «نظامیان». در دانشنامه ایرانیان ارمنی. چاپ اول. تهران: انتشارات هیرمند، ۱۳۸۲. ۱۷۷. شابک ‎۳-۵۰-۶۹۷۴-۹۶۴. 

منابع[ویرایش]