لوسیفر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شیطان در بهشت گمشده میلتون لوسیفر نیز نامیده شده‌است[۱] در بخش مربوط به سقوط آدم کتاب سوم خط ۷۳۹-۷۴۲ نگاشته شده توسط جان میلتون.

لوسیفر[۲](به انگلیسی: Lucifer) نام قبل از سقوط شیطانی است که بنابر متون ادیان ابراهیمی موجب سقوط آدم شد. ریشه نام لوسیفر از زبان لاتین به معنی آورنده نور است. در متون لاتینی پیش از مسیحیت لوسیفر نامی بود که به سیاره زهره اطلاق شده بود. عناوین «ستاره‌ی صبحگاهی» و «ستاره‌ی شامگاهی» تنها برای نورانی‌ترین سیاره‌ یعنی سیاره‌ی زهره(ناهید) به کار می‌رفت.سیاره‌ی زهره بسیار درخشان‌تر از ستاره‌های حقیقی آسمان بوده، چشمک نمی‌زند بلکه با نوری ثابت و نقره‌فام نورافشانی می‌کند. اما مشخص نیست که چگونه ناگهان این مفهوم در سنت مسیحی معادل شیطان به کار گرفته می شود.

لوسیفر (/ lʲu:sɪfər / لو-SIF-ər) در عبری به شکل הֵילֵל در اشعیا ۱۴:۱۲ آمده است. این کلمه، ترجمه تحت‌اللفظی hêlêl تنها یک بار در کتاب مقدس یهود آمده است و توسط مترجمان متاخر به معنی «درخشان و ستاره صبح» نیز ترجمه شده است. کلمه لوسیفراز نسخه لاتین قدیمی کتاب مقدس گرفته شده است، که ترجمه הֵילֵל به معنای شیطان است،

در سنت مسیحی استفاده از کلمه لاتین «ستاره صبح»، به عنوان یک نام مناسب برای شیطان قبل از سقوط او بود. در نتیجه، این اسم بصورت نامی پرکاربرد در «بهشت» جان میلتون و «دوزخ» دانته و در کلیسا و ادبیات عامه پسند تبدیل شده است. به طور کلی محققان بر این باور بودند که نام لوسیفر یک اسطوره قدیمی در اساطیر کنعانی است.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. در اشعار میلتون فقط سه بار نام لوسیفر آمده است در صورتی که ۷۲ بار نام شیطان آمده‌است و در این متن مستقیماً نام شیطان برده شده‌است.
  2. انسان های فرشته نما.

پیوند به بیرون[ویرایش]