لوسیفر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شیطان، در بهشت گمشده میلتون لوسیفر نیز نامیده شده‌است[۱] در بخش مربوط به سقوط آدم کتاب سوم خط ۷۳۹-۷۴۲ نگاشته شده توسط جان میلتون.

لوسیفر(به انگلیسی: Lucifer) نام قبل از سقوط شیطانی است که بنابر متون ادیان ابراهیمی موجب سقوط آدم شد. ریشه نام لوسیفر از زبان لاتین به معنی آورنده نور است. به همین دلیل است زهره گاهی نیز لوسیفر خوانده می‌شود. لوسیفر (/ lʲu:sɪfər / لو-SIF-ər) از کلمه عبری הֵילֵל در اشعیا ۱۴:۱۲ است. این کلمه، ترجمه تحت القظی hêlêl تنها یک بار در کتاب مقدس یهودآمده است و به معنی «درخشان و ستاره صبح» نیز ترجمه شده است. کلمه لوسیفراز نسخه لاتین قدیمی کتاب مقدس گرفته شده است، که ترجمه הֵילֵל به معنای شیطان است، همچنین مفاهیمی نظیر «ستاره صبح، سیاره زهره»، و یا، به عنوان یک صفت، «نور آوردنده» و به معنای واقعی کلمه «مبشر از سپیده دم»، برای ستاره صبح بکار گرفته شده است.

در سنت مسیحی استفاده از کلمه لاتین «ستاره صبح»، به عنوان یک نام مناسب برای شیطان قبل از سقوط او بود. در نتیجه، این اسم بصورت نامی پرکاربرد در «بهشت» ​​جان میلتون و «دوزخ» دانته و در کلیسا و ادبیات عامه پسند تبدیل شده است. به طور کلی محققان بر این باور بودند که نام لوسیفر یک اسطوره قدیمی در اساطیر کنعانی است.

نگارخانه[ویرایش]


منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

  1. در اشعار میلتون فقط سه بار نام لوسیفر آمده است در صورتی که ۷۲ بار نام شیطان آمده‌است و در این متن مستقیماً نام شیطان برده شده‌است.