لعنت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

لعنت یا لعن در اصل به معنی راندن است و در ادیان ابراهیمی به معنی دور شدن یا دور کردن بنده از رحمت خداوند یا قرار گرفتن در معرض عذاب الهی است.[۱]

لعن انسان‌ها به معنای تقاضای قطع رحمت از درگاه خداوند برای طرف مقابل است. اما لعن به معنای محروم شدن از رحمت، لطف و برکات خداوند در دنیا و آخرت است. البته، باید توجّه داشت لعن الهی به این معنی نیست که خداوند در قالب الفاظ و به کار بردن لفظ لعن به اراده لعنت می­­پردازد؛ بلکه به مفهوم فعل طردی خدا، و به معنای دور ساختن ملعونان از رحمت خویش است که ملعون بر اثر آن، از رحمت الهی محروم می ­شود.[۲]

از جمله تحقیقات در این مورد می‌توان به کتاب: شناختی نو از اسباب و پیامدهای لعن الهی در قرآن اشاره کرد که توسط محققان پایگاه معارف نت نگاشته شده و با روش تفسیر موضوعی و تحلیل موضوعی آیات قرآن به بررسی این موضوع پرداخته است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. لغت‌نامه دهخدا
  2. «شناختی نو از اسباب و پیامدهای لعن الهی در قرآن | معارف نت»(fa-IR)‎. به کوشش معارف نت. بازبینی‌شده در 2018-07-27.