قیوم الاسماء

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
صفحه نخست کتاب قیوم الاسماء

قیوم الاسماء اولین کتاب سیدعلی محمد باب است که به احسن القصص و تفسیر سوره یوسف نیز شناخته می‌شود. این کتاب با الهام گرفتن از کتاب قرآن به نگارش در آمده است و مؤمنین کتاب بیان آنرا با صوت و روش قرآنی تلاوت می‌نمایند [نیازمند منبع]. مسیو نیکلا، منشی اول سفارت فرانسه در ایران، در کتاب مذاهب ملل متمدنه تاریخ «سیدعلی محمد معروف به باب» نوشته‌است:[۱]

تفسیر سوره یوسف دارای یکصدو یازده سوره و شامل ۹۳۶ بیت است

ملاحسین بشرویه‌ای یکی از شاگردان برجسته سیدکاظم رشتی بود که بعد از فوت وی به منظور یافتن رکن رابع بعد از سید از کربلا به شیراز سفر نمود. او در شیراز به باب برخورد و با دیدن این اثر، به باب به عنوان رکن رابع ایمان آورد. او در نهایت جان خود را نیز در راه باب از دست داد.[۲]

شروع نگارش این کتاب بنا به درخواست ملاحسین در پنجم جمادی الاولی 1260 هجری قمری با سورۀالملک آغاز شد و تا 40 روز بعد از آن به طول انجامید. به گفته پیروان باب این تفسیر در شیراز به زبان عربی نازل شده است و پس از آن توسط طاهره به فارسی ترجمه شده است که البته این ترجمه در دسترس نیست.[۳]

اشراق خاوری در رحیق مختوم خود به ادعای رکن رابعی باب در کتاب قیوم الاسماء اشاره کرده است. او بیان می‌دارد که به درستی که خدا مقدّر کرده است که این کتاب را در تفسیر نیکوترین داستان‌ها از نزد محمد فرزند حسن فرزند علی فرزند محمد فرزند علی فرزند موسی فرزند جعفر فرزند محمد فرزند علی فرزند حسین فرزند علی بن ابی طالب بر بنده اش خارج سازد تا از نزد ذکر حجت رسانندهٔ خدا بر اهل عالم باشد.[۴] فاضل مازندرانی نیز در اسرارالآثار خود بیان کرده است که باب در اولین کتاب خود ندای بابیت بلند کرد.[۵] ابوالفضل گلپایگانی در کتاب کشف الغطاء به تعالیم باب اشاره کرده است. همچنین عباس افندی در مکاتیب خود به نمونه‌هایی از تعالیم منطوق بیان اشاره می‌کند. او نقل می‌کند در یوم ظهور حضرت اعلی منطوق بیان ضرب اعناق و حرق کتب و اوراق وهدم بقاع و قتل‌عام الامن آمن و صدق بود.[۶]

محمدحسینی در کتاب حضرت باب در مورد مخاطبین و پیام این کتاب آورده است: «مخاطب کلی کتاب قیوم الاسماء اهل ارض اند ... و در این خطابات اهل ارض را در صورت انکار به انتقام کبیر اکبر انذار فرموده اند.»[۷]به این معنی که انتقام بزرگی در انتظار کسی است که پیام کتاب را پذیرا نباشد.

منابع[ویرایش]

  1. NICOLAS, AL-M. «مقدمه مؤلف». در مذاهب و ملل متمدنه. ایران, 1322. 487. 
  2. پرویز صادق‌زاده، بهنام گل‌محمدی. نور ایمان. Czech Republic، ۱۹۹۳. ۳۱. شابک ‎۱-۲-۹۰۱۲۰۱-۸۰. 
  3. محمدحسینی، نصرت اله. حضرت باب. کانادا: مؤسسه معارف بهائی، 1995م. صفحه 242و243. شابک ‎۱-۸۹۶۱۹۳-۱۰-۲. 
  4. اشراق خاوری، عبدالحمید. رحیق مختوم، ص ۲۱. 
  5. مازندرانی، فاضل. اسرارالآثار، ج ۲، ص ۱۱. 
  6. افندی، عباس. مکاتب، ج۲ ص۲۶۶. 
  7. محمدحسینی، نصرت اله. حضرت باب. 245. 

جستارهای وابسته[ویرایش]