قیوم الاسماء

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سید علی محمد شیرازی مشهور به باب
صفحه نخست کتاب قیوم الاسماء

قیوم الاسماء اولین کتاب سیدعلی محمد باب است که به احسن القصص و تفسیر سوره یوسف نیز شناخته می‌شود. این کتاب به شکل قرآن نگاشته شده و مومنین کتاب بیان آنرا با صوت و روش قرآنی تلاوت می‌نمایند[نیازمند منبع]. مسیو نیکلا ، منشی اول سفارت فرانسه در ایران، در کتاب مذاهب ملل متمدنه تاریخ «سیدعلی محمد معروف به باب» نوشته‌است:[۱]

تفسیر سوره یوسف دارای یکصدو یازده سوره و شامل ۹۳۶ بیت است

در کتاب احسن القصص یا تفسیر سوره یوسف به وقوع جنگ خونین بسیار سخت بین ملل مسیحی اشاره شده‌است. [۲]

ملاحسین بشرویه‌ای یکی از شاگردان برجسته سیدکاظم رشتی بود که بعد از فوت وی به منظور یافتن رکن رابع بعد از سید از کربلا به شیراز سفر نمود. او در شیراز به باب برخورد و با دیدن این اثر، به باب به عنوان رکن رابع ایمان آورد. او در نهایت جان خود را نیز در راه باب از دست داد.[۳]

به گفته شوقی افندی در کتاب قرن بدیع، علی محمد شیرازی بعد از واقعه بدشت مقام قائمیت برای خود قائل شد و تا قبل از آن تنها برای خود مقام رکن رابع امام دوازدهم شیعیان را قائل بود. [۴] اشراق خاوری در رحیق مختوم خود به ادعای رکن رابعی باب در کتاب قیوم الاسماء اشاره کرده است. او بیان می دارد که به درستی که خدا مقدّر کرده است که این کتاب را در تفسیر نیکوترین داستان‌ها از نزد محمد فرزند حسن فرزند علی فرزند محمد فرزند علی فرزند موسی فرزند جعفر فرزند محمد فرزند علی فرزند حسین فرزند علی بن ابی طالب بر بنده اش خارج سازد تا از نزد ذکر ‏حجت رسانندهٔ خدا بر اهل عالم باشد. [۵] فاضل مازندرانی نیز در اسرارالآثار خود بیان کرده است که باب در اولین کتاب خود ندای بابیت بلند کرد. [۶] ابوالفضل گلپایگانی در کتاب کشف الغطاء به تعالیم باب اشاره کرده است. همچنین عباس افندی در مکاتیب خود به نمونه هایی از تعالیم منطوق بیان اشاره می کند. او نقل می کند در یوم ظهور حضرت اعلی منطوق بیان ضرب اعناق و حرق کتب و اوراق وهدم بقاع و قتل‌عام الامن آمن و صدق بود. [۷]

منابع[ویرایش]

  1. NICOLAS, AL-M. «مقدمه مولف». در مذاهب و ملل متمدنه. ایران, 1322. 487. 
  2. ترابیان فردوسی, محمد. حالات و مقالات استاد شهاب فردوسی. ایران: صحیفه خرد, 1383. 505. ISBN ‎5-5-95414-946. 
  3. پرویز صادق‌زاده، بهنام گل‌محمدی. نور ایمان. Czech Republic، ۱۹۹۳. ۳۱. شابک ‎۱-۲-۹۰۱۲۰۱-۸۰. 
  4. افندی، شوقی. قرن بدیع، ج ۱، ص۹۷. 
  5. اشراق خاوری، عبدالحمید. رحیق مختوم، ص ۲۱. 
  6. مازندرانی، فاضل. اسرارالآثار، ج ۲،ص ۱۱. 
  7. افندی، عباس. مکاتب، ج۲ ص۲۶۶. 

جستارهای وابسته[ویرایش]