قیدار (خدابنده)
برای تأییدپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است. |
| قیدار | |
|---|---|
| کشور | |
| استان | زنجان |
| شهرستان | خدابنده |
| نام(های) پیشین | خمسه |
| سال شهرشدن | ۱۳۴۲ |
| مردم | |
| جمعیت | ۵۰٬۰۰۰ نفر(۱۴۰۰) |
| جغرافیای طبیعی | |
| مساحت | در حدود ۸٬۱۵۱ متر مربع |
| ارتفاع | ۲۰۴۰ متر |
| آبوهوا | |
| میانگین دمای سالانه | ۱۰/۳ درجه سانتیگراد |
| میانگین بارش سالانه | ۴۰۰ میلیمتر |
| روزهای یخبندان سالانه | ۱۱۰ |
| اطلاعات شهری | |
| شهردار | حسنعلی افشار |
| پیششمارهٔ تلفن | ۰۲۴ |
| وبگاه | www.qeidar.ir |
| شناسهٔ ملی خودرو | |
| کد آماری | ۱۵۳۳ |
قِیدار یکی از شهرهای ایران در استان زنجان است. این شهر مرکز شهرستان خدابنده است. خدابنده از بزرگترین شهرستانهای شمال غرب ایران بهشمار میآید.[۱]
در منابع روایی شیعه، قیدار نبی بهعنوان فرزند اسماعیل و نیای سیام محمد، پیامبر اسلام، معرفی شده است. در کتاب جلاءالعیون اثر محمدباقر مجلسی و منتهاجالبراءة تألیف میرزا حبیبالله هاشمی خویی، شجرهٔ قیدار به ابراهیم و آدم منسوب شده است.[۲][۳]
در برخی منابع، انتساب بقعهٔ موجود در شهر قیدار به این پیامبر، با استشهاد ۶۵ نفر از علمای طراز اول تأیید شده است. این بنا در دورهٔ ایلخانی، پس از تخریب توسط بلغار خاتون، در سال ۷۱۹ هجری قمری تجدید بنا شد و در سال ۱۳۱۹ قمری توسط جهانشاهخان امیرافشار مرمت گردید.[۲][۳]
در کتاب اثباتالوصیة منسوب به علی بن حسین مسعودی، روایتی دیگر آمده است که محل دفن قیدار نبی را کوهِ ثَبیر معرفی میکند.[۴]
گردشگری
از مناطق گردشگری قیدار و شعاع ۴۵ کیلومتری آن، مسجد جامع سلجوقی سجاس، باغها و دشتهای دوتپه، جنگلهای سهرورد، گنبد سلطانیه، سد گلابر، بند امیر و باغات و چشمه کرسف و غار کتلهخور است.
مردم و جمعیت
[ویرایش]جمعیت
[ویرایش]جمعیت این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۳۴٬۹۲۱ نفر بوده است.
| جمعیت تاریخی | ||
|---|---|---|
| سال | جمعیت | ±% |
| ۱۳۸۵ | ۲۵٬۵۲۵ | — |
| ۱۳۹۰ | ۳۰٬۲۵۱ | ۱۸٫۵٪+ |
| ۱۳۹۵ | ۳۴٬۹۲۱ | ۱۵٫۴٪+ |
| ۱۴۰۰ | ۳۹٬۲۵۴ | ۱۲٫۴٪+ |
| ۱۴۰۴ | ۴۴٬۳۶۸ | ۱۳٪+ |
زبان و مذهب
[ویرایش]زبان مردم شهر قیدار ترکی آذربایجانی است و مردم این شهر همگی مسلمان و شیعه مذهب هستند.
مسیرهای دسترسی
[ویرایش]- مسیر تبریز زنجان سلطانیه قیدار
- مسیر قزوین تاکستان ابهر قیدار
- مسیر همدان کبودراهنگ قیدار
- مسیر سقز دیواندره بیجار قیدار
منابع
[ویرایش]- ↑ «پایگاه اینترنتی مرکز آمار ایران». بایگانیشده از اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۰۹. دریافتشده در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۷.
- 1 2 مجلسی، محمدباقر (۱۳۴۲). جلاءالعیون. دارالکتب الاسلامیه. ص. ۲۲.
- 1 2 هاشمی خویی، میرزا حبیبالله (۱۳۸۷). منتهاجالبراءة. انتشارات حجت. ص. ۱۸۸.
- ↑ مسعودی، علی بن حسین (1390 هـ ق). اثباتالوصیة. الأنوار. ص. ۱۰۰. تاریخ وارد شده در
|سال=را بررسی کنید (کمک)