قلعه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
قلعه اگسکوف، (به دانمارکی: Egeskov Slot) در جزیره فین دانمارک
قلعه آلکازار در سگوبیا اسپانیا
قلعه بودیوم در ساسکس شرقی در انگلستان، که به وسیله یک خندق مملو از آب احاطه شده‌است.

قَلعه یا دِژ یک ساختمان مستحکم بوده که در طول سده‌های میانی توسط نجیب‌زادگان در اروپا و خاورمیانه ساخته می‌شده‌است.

محققان پیرامون گستره معنایی واژه دژ بحث می‌کنند، اما اغلب آن را به عنوان منطقه مستحکمِ شخصیِ یک مالک یا نجیب‌زاده به‌شمار می‌آورند. دژ با کاخ که مستحکم نیست؛ سنگر که مکان نجیب‌زادگان نیست؛ و مکان مستحکم که یک پایگاه دفاعی عمومیست، متمایز می‌باشد، از این‌رو میان این انواع ساختمان همانندی‌های فراوانی وجود دارد. در گذر زمان استفاده از این واژه تنوع یافته و به ساختمان‌های متنوعی اطلاق گشته‌است. در طول بیش از ۹۰۰ سالی که قلعه‌ها ساخته شده‌اند، این سازه‌ها اشکال و ویژگی‌های مختلفی را به دست آورده‌اند.

قلعه به عنوان یک نوآوری اروپایی، در سده‌های نهم و دهم، پس از سقوط امپراتوری کارولنژی و در نتیجه تقسیم قلمرواش میان مالکان شخصی و شاهزاده‌ها، ریشه گرفت. این نجیب‌زادگان قلعه‌ها را برای کنترل مناطق پیرامون خود بنا نهادند، و آن‌ها را دارای ساختارهایی هم تدافعی و هم تهاجمی‌کردند؛ چنین ساختمان‌هایی پایه‌ای را ایجاد کردند که نجیب‌زادگان را قادر می‌ساخت همان‌طور که در مقابل دشمنان مقاوم می‌بودند، برنامه‌های تهاجمی خویش را پیاده کنند. اگرچه خاستگاه نظامی دژها اغلب در بررسی‌های علمی این مکان‌ها مورد تأکید قرار می‌گیرد، اما این ساختمان‌ها همچنین به عنوان مرکز فرماندهی و نشانه قدرت نیز به کار می‌رفتند. قلعه‌های شهری برای کنترل مردم محلی و راه‌های مهم حمل و نقلی مورد استفاده قرار می‌گرفتند؛ قلعه‌های روستایی نیز اغلب در کنار عواملی مانند آسیاب‌ها و زمین‌های حاصل‌خیزی ساخته می‌شدند که برای زندگی در اجتماع مناسب بودند.

بسیاری از قلعه‌ها در اصل از گل و چوب ساخته شده بودند، اما بعدها با کمک سنگ قدرت تدافعیشان افزایش یافت. قلعه‌های اولیه اغلب از امکانات دفاعی طبیعی و عوارضی مانند برج‌ها استفاده می‌کردند، و بر روی یک برجک دفاعی مرکزی استوار بودند. در اواخر سده ۱۲ام و اوایل سده ۱۳ام پدافند قلعه‌ها به پیشرفتی علمی دست یافت. این پیشرفت با تأکید بر شلیک از جناحین موجب گسترش برج‌ها شد. بسیاری از دژهای نو چند ضلعی و برپایه دفاع متمرکز بودند (چندین مرحله از دفاع که به همراه یکدیگر قادر بودند به‌طور هم‌زمان عمل کرده تا قدرت قلعه را به حداکثر برسانند). این تغییرات در دفاع به ترکیب فناوری قلعه‌ها در طول جنگ‌های صلیبی، از جمله استحکامات متمرکز، و الهام‌گیری از پدافندهای پیشین مانند پایگاه‌های دفاعی رومی نسبت داده می‌شود. طبیعت تمام عناصر معماری قلعه نظامی نیستند، و مواردی مانند خندق‌ها از هدف اصلی خود (دفاع) به مظهری از قدرت تبدیل شده‌اند. مسیرهای منتهی به برخی قلعه‌های بزرگ، بسیار پیچ‌درپیچند و چشم‌اندازشان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند و بر آن مسلط می‌گردند.

اگرچه اروپاییان در سده ۱۴ام به باروت دست یافتند، اما چنین دست‌آوردی تا سده ۱۵ ام و هنگامی که توپ‌خانه‌ها به قدری توانمند شدند که از دیوارهای سنگی فراتر روند، به‌طور چشمگیری قلعه‌ها را تحت تأثیر قرار نداد. درحالی که در سده ۱۶ام ساختن قلعه‌ها ادامه یافت، تکنیک‌های جدید شلیک توپ آن‌ها را به مکانی نامطلوب برای زندگی تبدیل کرد. در نتیجه، قلعه‌ها رکود یافتند و با قلعه‌های توپخانه‌ای که هیچ نقشی در حکومت مدنی نداشتند، جایگزین گشتند. از سده ۱۸ام به بعد، با ساخته شدن قلعه‌های ساختگی، به عنوان بخشی از احیای رمانتیک معماری گوتیک، علاقه به دژ مجدداً افزایش یافت، اما آن‌ها دیگر اهدافی نظامی را دنبال نمی‌کردند.

تعریف[ویرایش]

"برج سفید" نورمنی، برجک دفاعی برج لندن، که تمام استفاده‌های قلعه شامل پدافند شهر، منطقه مسکونی، و یک پناه‌گاه در زمان بحران را شامل می‌شود.

ویژگی‌های بنیادین[ویرایش]

در ساده‌ترین شکل تعریف یک قلعه که توسط پژوهشگران مورد پذیرش قرار گرفته‌است، «یک عمارت شخصی مستحکم» می‌باشد.[۱] این بنا با استحکامات پیشین مانند بورهای آنگلوساکسون و شهرهای دارای دیوار مانند قسطنطنیه و انطاکیه در خاورمیانه متفاوت است؛ قلعه‌ها ویژه دفاع جمعی نبودند، بلکه برای لردهای فئودال ساخته شده و در اختیار آن‌ها یا پادشاه قرار داشتند.[۱] نظام ارباب و رعیت ارتباط میان یک لرد و واسال بود که در آن لرد زمین را به واسال اعطا می‌کرد و در مقابل انتظار وفاداری داشت.[۲] در اواخر سده بیستم، تمایل بر این بود تا تعریف قلعه با شامل شدن معیارهای مالکیت فئودال تغییر یابد، که چنین چیزی قلعه‌ها را تنها به دوران سده‌های میانه پیوند می‌داد، اما این موضوع لزوماً واژگان به کار رفته در دوران سده‌های میانه را بازتاب نمی‌داد. در طول نخستین جنگ صلیبی، (۱۰۹۶–۱۰۹۹)، سپاهیان فرانک با شهرک‌ها و استحکاماتی روبه‌رو شدند که همه آن‌ها را بی‌استثنا «دژ» خطاب می‌کردند، اما چنان چیزهایی با آنچه که امروز به عنوان قلعه شناخته می‌شود، تفاوت داشتند.[۳]

قلعه ویندسور در انگلستان که در طول فتح انگلستان توسط نورمن‌ها ساخته شد، و امروزه به عنوان یکی از اقامت‌گاه‌های رسمی و اصلی شهبانو الیزابت دوم به‌شمار می‌رود.

دژها طیفی از اهداف را برآورده می‌کردند، که مهم‌ترین آن‌ها عبارت بودند از اهداف نظامی، حکومتی و اجرایی. علاوه بر ساختمان دفاعی بودن، دژها ابزاری تهاجمی بودند که ممکن بود از آن‌ها در خاک دشمن به عنوان پایگاه عملیات استفاده شود. برای نمونه، مهاجمان نورمن در انگلستان از قلعه‌ها هم برای اهداف دفاعی و هم برای آرام کردن ساکنین کشور استفاده کردند.[۴] زمانی که ویلیام یکم قدرت را در انگلستان به دست گرفت، برای افزایش امنیت منطقه‌ای که انتخاب کرده بود، مکان‌های کلیدی را مستحکم ساخت. او میان سال‌های ۱۰۶۶ و ۱۰۸۷، ۳۶ قلعه، مانند دژ وارویک، را برای محافظت در برابر شورش در سرزمین‌های میانی انگلستان، بنا نهاد.[۵][۶]

با نزدیک شدن به اواخر سده‌های میانه، به دلیل ظهور توپ‌های نیرومند و استحکامات توپ‌خانه‌ای دائمی، دژها اهمیت نظامی خود را از دست دادند؛[۷] در نتیجه، قلعه‌ها از آن پس به عنوان اقامت‌گاه‌ها و مظاهر قدرت اهمیت یافتند.[۸] یک قلعه علاوه بر اینکه می‌توانست به عنوان یک سنگر یا زندان عمل کند، قادر بود مکانی برای سرگرمی یک شوالیه یا لرد و همراهانش باشد.[۹] با گذر زمان، از آن‌جا که ظاهر و اندازه دژ به مظهری از اعتبار و قدرت ساکنانش تبدیل شد، زیبایی‌شناسی طراحی قلعه‌ها اهمیت فراوانی یافت. اگرچه در دوران بعد قلعه‌ها هنوز در مقابل سطوح پایین خشونت مقاوم بودند، اما در نهایت جای خود را به عنوان اقامت‌گاه‌های سطح بالا به خانه‌های ویلایی انگلیسی واگذار کردند.[۱۰]

واژه‌شناسی[ویرایش]

واژه قلعه از پارسی میانه وارد عربی و ترکی شده‌است و از اکدی (kalakku) وارد پارسی میانه گشته‌است.[۱۱] قلعه معرب واژه‌ای پارسی به صورت‌های کَلا، کَلات و کلاک است که همانند بسیاری از واژگان هنگام تعریب کاف به قاف تغییر کرده و از فارسی وارد عربی شده‌است. در زبان فارسی، در قدیم بیشتر واژه دز و دیز در این معنی رواج داشته و این در بسیاری از نام‌های جغرافیایی هم دیده می‌شود چنان‌که دزفول (دزپل) به معنای پل قلعه است و دیزج که نام بسیاری از روستاهای ایران است معرب دزگ و دیزگ به معنای قلعه کوچک است. دِزدار (دژدار) فارسی به معنای محافظ قلعه نیز در زبان ترکی عثمانی به عاریت گرفته شده و در مناطق تحت چیرگی عثمانی ازجمله در بوسنی استفاده می‌شود.[۱۲] گاهی اوقات این واژه برای تمام انواع استحکامات به کار می‌رود، و در نتیجه در معنی غلط استعمال می‌گردد. یک نمونه از آن قلعه میدن می‌باشد که بر خلاف نامش یکی از استحکامات تپه‌ای در عصر آهن است که ریشه و هدف بسیار متفاوتی دارد.[۱۳]

اگرچه واژه دژ به واژه‌ای عمومی برای یک خانه مانور تبدیل نشده‌است، بسیار از این خانه‌ها در نام خود واژه «دژ» را یدک می‌کشند، درحالی که از ویژگی‌های معماری قلعه، عده معدودی را دارا می‌باشند، معمولاً علت اینست که صاحبان آن‌ها علاقه‌مند بودند که با گذشته ارتباط برقرار کنند و احساس می‌کردند که واژه «دژ» تجلی‌گاه قدرت آن‌ها می‌باشد.[۱۴] مطابق مطالعات، همان‌طور که در بالا گفته شد، قلعه به عنوان مفهومی منسجم پذیرفته شده‌است، ریشه آن به اروپا بازمی‌گردد و بعدها صلیبیون آن را به بخش‌هایی از خاورمیانه گسترش داده‌اند. این گروه منسجم یک اصل رایج را به اشتراک می‌گذارند، که با حالتی خاص از جنگ سر و کار دارد، و تأثیرات را رد و بدل می‌کند.[۱۵]

در مکان‌های مختلف جهان، ساختمان‌های مشابهی دارای ویژگی‌های استحکامی و سایر مشخصات توصیفی مربوط به مفهوم قلعه می‌باشند، اگرچه آن‌ها در دوران و شرایطی متفاوت ایجاد شده و تحولات و تأثیرات مختلفی را تجربه کرده‌اند. برای مثال استفان ترنبول تاریخ‌دان، شیرو در ژاپن را به عنوان یک دژ قلمداد می‌کند، که شامل «یک تاریخ توسعه کاملاً متفاوت می‌باشد، که به روشی کاملاً متفاوت ساخته و برای مقاومت در برابر حمله‌هایی با طبیعت کاملاً متمایز طراحی شده‌است.»[۱۵] درحالی که قلعه‌های اروپایی ساخته شده از اواخر سده ۱۲ام و اوایل سده ۱۳ام به بعد، در اصل سنگی بودند، شیرو تا سده ۱۶ام عمدتاً از چوب ساخته می‌شود.[۱۶]

از زمانی که در اواخر سده ۱۶ام، فرهنگ اروپایی و ژاپنی یکدیگر را ملاقات کردند، استحکامات در اروپا پا خود را از دژها فراتر گذاشت و به نوآوری‌های ایتالیایی مانند استحکامات ستاره‌ای روی آورد. استحکامات هندوستان شرایطی مشابه را دارند؛ زمانی که آن‌ها در سده ۱۷ام با بریتانیا روبرو شدند، در اروپا قلعه‌ها از کاربردهای نظامی فاصله گرفته بودند. استحکامات هندوستان، یعنی دورگا یا دورگ نیز همانند شیرو ویژگی‌های مشابهی با قلعه‌های اروپایی داشتند، از جمله به عنوان اقامت‌گاه لرد به کار می‌رفتند و همچنین مستحکم بودند. ساختار آن‌ها نیز با مواردی که در اروپا به عنوان قلعه شناخته می‌شد متفاوت بود.[۱۷]

ویژگی‌های رایج[ویرایش]

بیشه کوچک[ویرایش]

صخره چوبی پیرامون بیشه کوچک اغلب بعدها با سنگ جایگزین شدند، که می‌توان نمونه آن را در قلعه گیسورس در فرانسه مشاهده نمود.

بیشه کوچک تپه‌ای خاکی است که بالای آن مسطح می‌باشد. بیشه کوچک اغلب ساختگی می‌باشد، اگرچه گاهی اوقات با یکی از ویژگی‌های طبیعی چشم‌انداز ترکیب می‌شود. حفاری زمین برای ایجاد تپه موجب ایجاد یک حفره در اطراف بیشه کوچک می‌شود که به آن خندق می‌گویند (ممکن است دارای آب یا خشک باشد). ریشه "بیشه کوچک به فرانسوی باستان بازمی‌گردد، و بر این اشاره دارد که این ویژگی‌ها با یکدیگر مرتبطند و برای ساختنشان، به یکدیگر وابسته می‌باشند. اگرچه بیشه کوچک اغلب به همراه حیاط بیرونی یک قلعه بیشه کوچک و حیاط بیرونی را شکل می‌دهد، همواره شرایط این‌گونه نیست و در برخی موارد بیشه کوچک به تنهایی به کار می‌رود.[۱۸]

«بیشه کوچک» به تنهایی به تپه اشاره دارد، اما اغلب بالای آن یک ساختمان مستحکم مانند یک برجک دفاعی قرار دارد و قسمت مسطح به وسیله پرچین احاطه می‌شود. اغلب در منتهی‌الیه راه مربوط به بیشه کوچک پلی قرار دارد که می‌توان آن را بلند کرد (پلی که دو انتهای خندق را به هم وصل می‌کند)، این موضوع در تصویر فرشینه بایو از قلعه دینان نشان داده شده‌است.[۱۹] گاهی اوقات بیشه کوچک یک قلعه یا تالار قدیمی را پوشش می‌دهد که اتاق‌هایش به عنوان انبار و زندان در زیر برجک دفاعی نو به کار می‌روند.[۲۰]

حیاط بیرونی و محاط[ویرایش]

حیاط بیرونی، یک محوطه مستحکم است. این یکی از ویژگی‌های رایج قلعه‌ها می‌باشد و اکثر آن‌ها حداقل یک حیاط بیرونی دارند. برجک دفاعی در بالای بیشه کوچک، اقامتگاه لرد مالک قلعه و آخرین سنگر دفاعی بوده، درحالی که حیاط بیرونی خانه سایر خانواده لرد بود و از آن‌ها حفاظت می‌کرد. پادگان، اصطبل، کارگاه، و انبارها اغلب در حیاط بیرونی قرار داشتند. آب از چاه یا مخزن فراهم می‌شد. با گذر زمان تمرکز بر رفاه محل اقامت از برجک دفاعی به حیاط بیرونی گسترش یافت؛ این موجب ایجاد یک حیاط بیرونی دیگر شد که ساختمان‌های لوکس مانند اتاق‌های لرد را از ساختمان‌های کاری مانند کارگاه‌ها و پادگان‌ها متمایز می‌نمود.[۲۱]

از اواخر سده ۱۲ام شوالیه‌ها علاقه‌مند شدند که از خانه‌های کوچکی که قبلاً در اختیارشان بود خارج شوند و در خانه‌های مستحکم واقع در حومه شهرها زندگی کنند.[۲۲] این امکان وجود دارد که حیاط‌های بیرونی ساختمان دفاعی مستقلی باشند، اگرچه این موضوع بیشتر مربوط به قلعه‌های «بیشه کوچک و حیاط بیرونی» است. محاط منطقه اصلی دفاعی قلعه است، و واژه‌های «حیاط بیرونی» و «محاط» با یکدیگر مرتبطند. یک قلعه می‌تواند چندین حیاط بیرونی داشته باشد، ولی تعداد محاط‌هایش فقط یکی است. قلعه‌هایی که برجک دفاعی ندارند، اغلب به قلعه‌های محاطی مشهورند.[۲۳] این نوع از قلعه‌ها، از اولین قلعه‌های ساخته شده می‌باشند، که به قبل از رواج برجک دفاعی در سده ۱۰ام بازمی‌گردند.[۲۴]

برجک دفاعی[ویرایش]

برجک دفاعی قلعه وینسنس در سده ۱۴ام که نزدیک برج‌های پاریس و بالای دیوار حایل قلعه قرار دارد. این دیوار ویژگی‌های رایج معماری قلعه را نشان می‌دهد: یک اتاق دروازه‌بان، برج‌های گوشه‌ای و مزغل‌سازی‌ها.

برجک دفاعی برجی عظیم است و قبل از رواج دفاع متمرکز، تدافعی‌ترین نقطه قلعه بود. در سده‌های میانه از واژه «برجک دفاعی» استفاده نمی‌شد، از سده ۱۶ام به بعد این واژه به جای واژه "donjon" که به برج عظیم اشاره دارد، به کار رفت.[۲۵] در قلعه‌های بیشه کوچک و حیاط بیرونی، برجک دفاعی در بالای بیشه کوچک قرار داشت. "dumgeon" از مشتقات “donjon” است و به معنای زندان تاریک و نا خوشایند می‌باشد.[۲۶] اگرچه برجک دفاعی اغلب مستحکم‌ترین بخش قلعه و آخرین پناه‌گاه در زمان سقوط دفاع خارجی بود، در زمان حمله خالی نمی‌ماند، بلکه به عنوان اقامت‌گاه لرد مالک قلعه یا مهمانان و نمایندگان استفاده می‌شد.[۲۷]

در ابتدا برجک دفاعی تنها در انگلستان رایج بود، بعد از پیروزی نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶، فاتحان برای مدتی طولانی در شرایط ثابت هشدار زندگی کردند؛[۲۸] درجای دیگر همسر لرد یک اقامت‌گاه جدا (domus, aula یا mansio) را اداره نمود که نزدیک برجک دفاعی قرار داشت و برجک دفاعی پادگان و مرکز فرماندهی نظامی بود. این دو ساختمان به تدریج ادغام شدند، و آخرین طبقه مسکونی پنجره‌هایی بزرگ داشت؛ در نتیجه، به سختی می‌توان برای تمام ساختمان‌ها واژه‌ای مناسب پیدا کرد.[۲۹] فضای داخلی بزرگی که در بسیاری از برجک‌های دفاعی به‌جامانده به چشم می‌خورد گمراه‌کننده است؛ آن‌ها همانند ساختمان‌های اداری مدرن، به چند اتاق تقسیم می‌شوند. حتی در برخی از قلعه‌های بزرگ، تالار عظیم تنها به بخش‌های محدودی مانند حجره لرد، اتاق خواب ایشان و گاهی نیز اداره او تقسیم می‌شود.[۳۰]

دیوار حایل[ویرایش]

دیوارهای حایل دیوارهایی دفاعی هستند که حیاط بیرونی را محصور می‌کنند. آن‌ها باید به قدری بلند باشند که نتوان به راحتی با استفاده از نردبان از آن‌ها بالا رفت، و به اندازه‌ای ضخیم باشند که در مقابل بمباران سلاح‌های محاصره که از سده ۱۵ام به بعد شامل باروت توپخانه می‌شدند، مقاوم باشند. یک دیوار معمولی سه متر پهنا و ۱۲ متر ارتفاع داشت، اگرچه این مقدار می‌تواند با توجه به اندازه قلعه متفاوت باشد. گاهی اوقات برای ممانعت از از زیر خراب کردن دیوارهای حایل، دامنه‌ای سنگی در پایه آن‌ها ساخته می‌شد. راه‌روهای بالای دیوارهای حایل به نیروهای تدافعی اجازه می‌داد که مهمات را بر سر دشمنان فرو ریزند، و کنگره‌ها امنیت را افزایش می‌دادند. برج‌های نوک تیز بر فراز دیوارهای حایل امکان شلیک در طول دیوار را فراهم می‌ساختند.[۳۱] تا سده ۱۳ام استفاده از درزپیکان‌ها در اروپا رواج پیدا نکرد، زیرا این ترس وجود داشت که آن‌ها استحکام دیوار را کاهش می‌دهند.[۳۲]

اتاق نگهبان دروازه[ویرایش]

اتاق نگهبان دروازه قلعه چاتئائوبریانت در سده ۱۳ام، در فرانسه. این سازه قسمت بالا را به پایین متصل می‌کرد.

در هنگام دفاع، اغلب ورودی ضعیف‌ترین بخش بود. برای غلبه بر آن، اتاق نگهبان دروازه توسعه یافته بود تا به افراد داخل قلعه اجازه دهد که جریان و رفت‌وآمد را کنترل کنند. در قصرهای گلی و چوبی، اتاق نگهبان دروازه اولین بخشی بود که با سنگ بازسازی می‌شد. در کنار دروازه یک نقطه کور وجود داشت. به منظور مقابله با این نقطه کور، در هر دو سوی دروازه، برج‌هایی به شیوه رومیان طراحی شده بودند.[۳۳] اتاق نگهبان دروازه شامل مجموعه‌ای از امکانات تدافعی بود که حمله مستقیم را دشوارتر می‌کرد. معمولاً در قلعه‌ها یک یا چند در مشبک (یک در چوبی مشبک مستحکم شده با فلز برای بستن راه) و چند درزپیکان وجود داشت که به سربازان اجازه می‌داد دشمنان را نابود کنند. گذرگاه درون اتاق نگهبان دروازه طولانی بود تا زمان عبور مهاجمین را افزایش دهد و آن‌ها در مکانی محدود مورد حمله قرار گیرند و قادر به عکس‌العمل نشان دادن نباشند.[۳۳]

این افسانه مشهوری وجود دارد که سوراخ‌های مرگ (که در بالای مسیر دروازه قرار دارند)، برای ریختن روغن جوشان یا سرب ذوب‌شده بر سر مهاجمان به کار می‌رفتند؛ هزینه روغن و سرب و فاصله اتاق نگهبان دروازه از کوره‌های آتش‌نشان می‌دهند که این موضوع عملی نیست. به احتمال زیاد آن‌ها برای پرتاب اشیا بر روی مهاجمان و خاموش کردن آتش آن‌ها با ریختن آب ایجاد شده بودند.[۳۴] تدارکات طبقه بالایی اتاق نگهبان دروازه برای اقامت ایجاد شده بودند، لذا دروازه هرگز بی دفاع نمی‌ماند، اگرچه این آرایش بعدها تکامل یافت.[۳۵]

در طول قرن‌های ۱۳ام و ۱۴ام، باربیکن توسعه یافت.[۳۶] این شامل حصار، خندق، و احتمالاً یک برج در مقابل اتاق نگهبان دروازه بود[۳۷] که برای حفاظت‌های بعدی از آن استفاده می‌شد. هدف باربیکن تنها ایجاد خط دفاعی دیگر نبود، بلکه تنها راه منتهی به دروازه را بررسی می‌کرد.[۳۷]

خندق[ویرایش]

قلعه کائرلوروک در اسکاتلند که به وسیله خندق احاطه شده‌است

خندق چاله‌ای بزرگ و شیبدار بود که هم می‌توانست خشک باشد و هم پر از آب. هدف آن دو قسم بود؛ جلوگیری از رسیدن تجهیزاتی مانند برج شکاف به دیوار حایل و جلوگیری از از زیر تخریب شدن دیوارها. خندق‌های آبی در مکان‌های کم ارتفاع قرار داشتند و اغلب در آن‌ها از تخته‌پل استفاده می‌شد، اگرچه این‌ها اغلب به وسیله پل‌های سنگی جایگزین می‌شدند. جزایر مستحکم نیز به خندق افزوده می‌شدند و لایه دفاعی دیگری ایجاد می‌کردند. پدافند آبی، مانند خندق‌ها و دریاچه‌های طبیعی این ویژگی را داشتند که مسیر دشمنان به قلعه را دیکته می‌کردند.[۳۸] محل قلعه کائرفیلی در ولز بیش از ۳۰ هکتار را پوشش می‌دهد و پدافند آبی آن، یکی از بزرگترین نونه‌های اروپای غربی است.[۳۹]

سایر ویژگی‌ها[ویرایش]

کنگره‌ها اغلب بر بالای دیوارهای حایل و بالای خانه‌های دروازه به چشم می‌خورند، و شامل چند عنصر از جمله هردنجس می‌باشند. هردنجس‌ها سازه‌هایی چوبی بودند که دربالای دیوار قرار می‌گرفتند، و به سربازان اجازه می‌دادند که بدون خطر به مهاجمان حمله کنند و وسایل را بر سراشان بیندازند.[۴۰]

درزپیکان‌ها، دهانه‌های عمودی باریکی در دیوار دفاعی بودند که به کمانداران اجازه می‌دادند به سمت مهاجمان شلیک کنند. شکاف باریک با ایجاد هدفی بسیار کوچک از مدافعان محافظت می‌کرد، اما اگر اندازه شکاف بیش از حد کوچک بود، مانع از بازده کامل مدافعان می‌شد. یک شکاف افقی کوچکتر می‌توانست دید کماندار را به‌طور چشم‌گیری افزایش دهد.[۴۱] گاهی اوقات دروازه زندان شامل می‌شد؛ این دروازه به پادگان اجازه می‌داد قلعه را ترک کند و نیروها را محاصره نماید.[۴۲] فاضلاب اغلب از طریق دیوارهای خارجی به داخل چاه ریخته می‌شد.[۴۳]

تاریخچه[ویرایش]

پیشینه[ویرایش]

قلعه پرتچستر داخل استحکامات رومی ساخته شده بود. با وجود اینکه قلعه‌ای سده‌های میانهیی به‌شمار می‌رود، به عنوان بهترین دژ رومی بر فراز آلپ شناخته شده‌است.[۴۳] بسیاری از قلعه‌ها در مکان‌های قدرت پیشین ساخته شده بودند.

بر اساس گفته‌های مورخ مشهور، چارلز کولسون، اجتماع ثروت و منابعی مانند غذا، نیاز به ساختمان‌های دفاعی را ایجاد نمود. اولین استحکامات در هلال حاصل‌خیز، دره رود سند، مصر و چین شکل گرفتند، که شهرک‌ها به وسیله دیوارهای بلند محافظت شدند. مردم اروپای شمالی در توسعه ساختمان‌های دفاعی از شرقیان کندتر بودند و تا عصر برنز که استحکامات تپه‌ای توسعه یافتند، و شروع به گسترش در اروپا کردند، این شرایط ادامه یافت.[۴۳] در سده‌های میانه قلعه‌ها تحت تأثیر اشکال قدیمی معماری قرار گرفتند. مهم‌تر از آن زمانی که قلعه‌ها جنبه نظامی داشتند، آن‌ها در دیوارهای خود دارای ساختار مسکونی قابل تشخیصی بودند که استفاده چند-جنبه‌ای این ساختمان‌ها را نشان می‌داد.[۴۴]

ریشه‌ها (سده ۹ام و ۱۰ام)[ویرایش]

موضوع ظهور قلعه‌ها مطلبی پیچیده بوده که سبب بروز بحث‌های قابل ملاحظه‌ای شده‌است. بحث‌های مختلف توسعه قلعه‌ها را به واکنش به حمله‌های مردم مجار، مسلمانان، و وایکینگ‌ها نسبت داده‌اند.[۴۴] سقوط امپراطوری کارولینگیان موجب تقسیم قدرت شد و لردهای محلی مسئولیتی در قبال اقتصاد و عدالت بر عهده گرفتند.[۴۴] اما، درحالی که قلعه‌ها در سده ۹ام و ۱۰ام تکثیر شدند، ارتباط میان دوره ناامنی و ساختن استحکامات همواره چیز ساده‌ای نیست. برخی تمرکزهای بالا بر قلعه‌ها در مکان‌های امن اتفاق افتاد، درحالی که برخی مناطق مرزی قلعه‌های نسبتاً کمتری داشتند.[۴۵]

این احتمال وجود دارد که دژ تکامل یافته عمل مستحکم‌سازی خانه یک لرد باشد. اگر خانه لرد مطابق معمول چوبی بود، بزرگترین تهدید پیش رویش آتش‌سوزی به حساب می‌آمد. برای جلوگیری از این خطر و سایر تهدیدات، چندین دسته از عمل‌ها وجود داشت: ایجاد سنگری حلقه‌ای برای دورنگه داشتن دشمن؛ ساختن تالار با استفاده از سنگ؛ یا ایجاد آن بر فراز یک تپه مصنوعی، که به «بیشه کوچک» مشهور است تا مانعی برای مهاجمان فراهم آید.[۴۶] درحالی که مفهوم خندق‌ها، باروها و دیوارهای سنگی به عنوان ابزاری دفاعی، تاریخچه‌ای دیرینه دارد، ایجاد بیشه کوچک یکی از نوآوری‌های سده‌های میانه است.[۴۷]

یک ساحل و خندق شکلی ساده از دفاع بودند، و زمانی که بیشه کوچک نداشتند، نامشان حلقه‌کاری بود؛ زمانی که این محل برای مدتی طولانی مورد استفاده قرار می‌گرفت، به وسیله ساختمانی پیچیده‌تر جایگزین می‌شد یا با استفاده از دیوارهای حایل سنگی اضافی بهبود می‌یافت.[۴۷] ساختن تالار با سنگ، هنوز ایمنی آن را تضمین نمی‌کرد، زیرا آن‌ها هنوز پنجره‌ها و درهای چوبی داشتند. این موجب تغییر مکان پنجره‌ها به طبقه اول شد (تا پرتاب اشیا به داخل دشوارتر شود)، و ورودی از طبقه هم‌کف به طبقه اول انتقال یافت. این ویژگی‌ها در بسیاری از برجک دفاعی‌های قلعه‌های برجا مانده قابل رویت است که نمونه‌های پیچیده‌تر تالارها می‌باشند.[۴۸] قلعه‌ها تنها مکان‌های دفاعی نبودند، بلکه کنترل لرد بر زمین‌هایش را افزایش می‌دادند. آن‌ها اجازه می‌دادند که پادگان محیط اطراف را کنترل کند،[۴۹] یک مرکز فرماندهی شکل دهد و مکانی برای دربار لرد فراهم گرداند.[۵۰]

فرشینه بارو یکی از قدیمی‌ترین آثاریست که قلعه را نمایش می‌دهد. این فرشینه مهاجمان قلعه دینان در فرانسه را نشان می‌دهد که از آتش که بلای جان قلعه‌های چوبیست استفاده می‌کنند.

گاهی اوقات ساختن قلعه به اجازه پادشاه یا سایر مقامات بالا نیاز داشت. در سال ۸۶۴، شارل تاس پادشاه فرانسه غربی، ساختن قلعه را بدون اجازه خود قدغن کرد و دستور داد تمام آن‌ها تخریب شوند. شاید این اولین مرجع قلعه‌ها باشد، اگرچه آلن برون مورخ اشاره می‌کند که در آن زمان واژه قلعه ممکن بود به هر چیزی اطلاق شود.[۵۱]

در برخی کشورها، سلطنت کنترل کمی بر لردها داشته، یا برای کمک به امنیت یک سرزمین به ساختن قلعه‌هایی نو نیاز بود، لذا در آن‌ها به اعطای اجازه اعتنایی نمی‌شد. سویس مظهر نبود کنترل بر ساختن قلعه بود، و در نتیجه در این کشور ۴۰۰۰ قلعه ساخته شد.[۵۲] قلعه‌های بسیار کمی وجود دارند که تاریخچه آن‌ها به اواسط سده نهم بازگردد. قلعه دوئه لا فونتین در فرانسه، با تبدیل شدن به یک برجک دفاعی در سال ۹۵۰، قدیمی‌ترین قلعه پابرجای اروپاست.[۵۳]

سده ۱۱ام[ویرایش]

بعد از سال ۱۰۰۰، منابع اشاره‌کننده به قلعه‌ها در متونی مانند منشورها به شدت افزایش یافت. مورخان این را گواهی بر افزایش ناگهانی تعداد قلعه‌های اروپا در این زمان می‌دانند. این مطلب توسط آن دسته از بررسی‌های باستان‌شناسی حمایت می‌شود که با مطالعه سرامیک‌ها تاریخ ساخت قلعه‌ها را تعیین کرده‌اند.[۵۴] افزایش در ایتالیا از دهه ۹۵۰ آغاز شد، و تعداد قلعه‌ها هر۵۰ سال سه تا پنج برابر گشت، این درحالی است که در سایر بخش‌ها مانند فرانسه و اسپانیا سرعت رشد کمتر بود. در سال ۹۵۰ پروانس میزبان ۱۲ قلعه بود، در سال ۱۰۰۰ این مقدار به ۳۰ قلعه رسید و در سال ۱۰۳۰ مقدارش به ۱۰۰ عدد افزایش یافت.[۵۵] اگرچه روند افزایش در اسپانیا کند بود، دهه ۱۰۲۰ شاهد رشدی ویژه در تعداد قلعه‌های این منطقه بود، مخصوصاً در مرزهای مشترک مسلمانان و مسیحیان.[۵۶]

با وجود دوره‌ای رایج که قلعه‌ها به‌طوری برجسته در اروپا توسعه یافتند، شکل آن‌ها از مکانی به مکان دیگر متفاوت بود. در اوایل سده ۱۱ام، در همه‌جای اروپا به جز اسکاندیناوی، بیشه کوچک و برجک دفاعی رایجترین شکل قلعه بودند. درحالی که در انگلستان، فرانسه و ایتالیا از سنت ساختمان‌های چوبی تبعیت می‌شد، اسپانیایی‌ها برای ساختن قلعه از سنگ یا خشت استفاده می‌کردند.[۵۷]

هجوم مسلمانان به شبه‌جزیره ایبری در سده ۸ام نوعی از ساختمان را معرفی کرد که در آفریقای شمالی ساخته شده بود، و به سنگریزه‌های درون سیمان وابسته بود و چوب کمتر مورد استفاده قرار می‌گرفت.[۵۸] اگرچه بعدها ساختمان‌های سنگی در همه جا رایج گشتند، بعد از سده ۱۱ام، سنگ به عنوان ماده اصلی قلعه‌های مسیحی در اسپانیا به کار رفت،[۵۹] درحالی که در همان زمان، چوب به عنوان ماده اصلی ساختمان در اروپای شمال غربی به‌شمار می‌رفت.

قلعه رایزینگ در سال ۱۱۳۸ در انگلستان ساخته شد، و به عنوان یک شاهکار به حساب می‌آید.[۶۰]

مورخان حضور گسترده قلعه‌ها در اروپا در سده ۱۱ام و ۱۲ام را گواه رایج بودن جنگ در آن زمان و به خصوص در میان لردها می‌دانند.[۶۱] ورود قلعه به انگلستان به اندکی قبل از پیروزی نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶ بازمی‌گردد.[۶۲] پیش از سده ۱۲ام، قلعه‌ها در دانمارک رایج نبودند. ترویج قلعه‌ها در دانمارک به حمله‌های دزدان دریایی وندی بازمی‌گردد و آن‌ها اغلب برای دفاع ساحلی ساخته شده بودند.[۵۲] با ورود به سده ۱۲ام، قلعه‌های بیشه کوچک و حیاط بیرونی بر انگلستان، ولز و ایرلند مسلط شدند.[۶۳] در همین زمان، معماری قلعه‌ها در اروپا پیچیده‌تر شد.[۶۴]

در سده ۱۲ام، برجک دفاعی مرکز تغییرات در معماری قلعه بود. برج‌های مرکزی افزایش یافت، و با دیوارهایی با پهنای ۳ تا ۴ متر نقشه‌ای مربعی داشت. دکوراسیون آن‌ها معماری رومی‌وار را شبیه‌سازی می‌کرد، و گاهی اوقات دو پنجره مشابه آن‌هایی که در برج‌های ناقوس کلیسا مشاهده می‌شوند، گنجانده شده بودند. برجک‌های دفاعی که اقامت‌گاه لرد قلعه بودند، تکامل فراوانی یافتند. طراحی آن‌ها از حالت کاربردی خارج شد و به حالت تشریفاتی روی آورد تا نشانی از قدرت لرد بر چشم‌انداز باشد. این موضوع گاهی اوقات موجب به خطر افتادن دفاع به خاطر ظاهر می‌شد.

نوآوری و طراحی علمی (سده ۱۲ام)[ویرایش]

تا سده ۱۲ام، قلعه‌های سنگی، گلی، و چوبی رواج یافته بودند،[۶۵] اما در اواخر این سده تعداد قلعه‌های ساخته شده کاهش یافتند. این موضوع به هزینه بالاتر استحکامات سنگی و کهنه شدن مکان‌های چوبی و گلی نسبت داده شده‌است، که بدین معناست که ترجیح داده می‌شد سنگ‌های با دوام‌تر مورد استفاده قرار گیرند.[۶۶] اگرچه قلعه‌های گلی و چوبی به وسیله سنگ جایگزین می‌شدند، آن‌ها بی‌فایده نبودند.[۶۷] گواه این موضوع نگه‌داری مداوم قلعه‌های چوبی در دراز مدت و گاهی تا چند سده می‌باشد؛ قلعه چوبی اواین گلیندر که در سده ۱۱ام ساخته شده بود، تا اوایل سده ۱۵ام مورد استفاده قرار گرفت، و ساختمان آن به مدت چهار سده تعمیر شد.[۶۸][۶۹]

در همان زمان تغییراتی در معماری قلعه به وجود آمد. تا اواخر سده ۱۲ام، قلعه‌ها به‌طور کلی برج‌های معدودی داشتند؛ یک دروازه با ویژگی‌های تدافعی کمتر مانند درزپیکان‌ها یا یک در مشبک؛ یک برجک دفاعی بزرگ اغلب به شکل مکعب مربع و بدون درزپیکان؛ و شکل قلعه به وسیله طبیعت زمین معین می‌شد. طراحی قلعه‌ها یکسان نبود، ولی ویژگی‌هایی وجود داشت که می‌توان آن‌ها را در یک قلعه معمولی در اواسط سده ۱۲ام پیدا نمود.[۷۰] در اواخر سده ۱۲ام و اوایل سده ۱۳ ام، از یک قلعه تازه ساخت انتظار می‌رفت که ساختاری چندضلعی داشته باشد و برج‌ها در گوشه‌ها امکان شلیک مستقیم را فراهم کنند. این برج‌ها اندکی جلوتر از دیوارها و درزپیکان‌ها قرار داشتند تا کمانداران قادر باشند افرادی را که نزدیک می‌شوند یا روی دیوار حایل قرار دارند، نشانه‌گیری کنند.[۷۱]

برج آلبارانا در قلعه پادرن در پرتغال

این قلعه‌های بعدی همواره برجک دفاعی نداشتند، ممکن است علت آن پیچیدگی طراحی قلعه‌ها و بالا بودن هزینه بوده، و برجک دفاعی قربانی ذخیره ثروت شده باشد. برج‌های بزرگتر به منظور جبران کمبود برجک دفاعی، فضای لازم برای اقامت را فراهم می‌کردند. در مکان‌هایی که برجک دفاعی وجود داشت، مکعبی نبود، بلکه یا استوانه‌ای بود یا قاعده چندضلعی داشت. با قرار گرفتن ورودی قلعه میان دو برج و وجود مسیری که آن دو برج را از بالا به هم وصل می‌کرد، دروازه‌ها به شدت مستحکم شده بودند (اگرچه دروازه‌ها و ورودی‌ها دارای تنوع فراوانی بودند).

یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد قلعه‌های مسلمانان در شبه‌جزیره ایبری استفاده از برج‌های مستقل بود، این برج‌ها را می‌توان در اطراف قلعه الکازابا از بادازوج مشاهده نمود. این برج‌ها که احتمالاً در سده ۱۲ام توسعه یافته بودند، بر سر دشمنان از طرفین آتش می‌ریختند. آن‌ها به وسیله پل‌های چوبی قابل حذف به قلعه متصل شده بودند، لذا اگر این برج‌ها به دست مهاجمین می‌افتاد، به قلعه اصلی دسترسی پیدا نمی‌کردند.[۷۲]

اتاق دروازه‌بان به سوی محوطه داخلی قلعه بیستن در انگلستان، در دهه ۱۲۲۰ ساخته شد، و در میان دو برج D شکل یک ورودی دارد.[۷۳]

زمانی که باستانیان به دنبال یافتن توضیحی برای این تغییرات در پیچیدگی و سبک قلعه‌ها می‌گشتند، آن‌ها پاسخ خود را در جنگ‌های صلیبی یافتند. به نظر می‌رسد که جنگجویان صلیبی در طول درگیری با مسلمانان و مشاهده معماری روم شرقی، چیزهای زیادی دربارهٔ ساختن استحکامات آموخته‌اند. افسانه‌هایی مانند لالیس (معماری از فلسطین که بعد از جنگ‌های صلیبی به ولز رفت و به‌طور چشم‌گیری قلعه‌های جنوبی آن کشور را ارتقا داد) وجود دارد، و گفته می‌شود معماران بزرگ مانند جیمز سن جورج در شرق به دنیا آمده‌اند. در اواسط سده ۲۰ام این موضوع به چالش کشیده شد. این افسانه‌ها بی‌اعتبار بودند، و دربارهٔ سن جورج ثابت شد که او اهل اسپرانچ سن جورج در فرانسه بوده‌است. اگر این نوآوری‌ها در استحکامات محصول شرق بودند، این انتظار به وجود می‌آید که این نوآوری‌ها از ۱۱۰۰ به بعد و درست بعد از پیروزی مسیحیان در نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۶–۱۰۹۹) ظهور کنند، نه اینکه حدوداً ۱۰۰ سال بعد آشکار شود.[۷۴] باقی‌مانده‌هایی از سازه‌های رومی در اروپای غربی هنوز در بسیاری از مکان‌ها پابرجا هستند، برخی از آن‌ها دارای برج‌های استوانه‌ای جناحی بودند و ورودی میان آن دو برج جناحی قرار داشت.

سازندگان قلعه در اروپای غربی تحت تأثیر طراحان رومی قرار گرفته بودند؛ استحکامات ساحلی رومیان در ساحل ساکسون مورد استفاده قرار گرفت و در سال ۱۰۹۱ دیوار اطراف شهر آبیلا در اسپانیا به تقلید از معماری رومی ساخته شد. اسمیل مورخ در جنگ‌های صلیبی، بیان کرد که تأثیرگذاری استحکامات شرقی بر استحکامات غربی اغراق‌آمیز بوده‌است، و در سده ۱۲ام جنگجویان صلیبی اندک چیزی را از دانش طراحی استحکامات روم شرقی و مسلمانان آموختند.[۷۵] قلعه‌ای که در محل مناسبی ساخته شود و از استحکامات طبیعی سود جوید و خندق‌ها و دیوارهای مستحکمی داشته باشد، هیچ نیازی به طراحی علمی ندارد. نمونه‌ای از این روش قلعه کرک در اردن است. اگرچه هیچ عنصر علمی در طراحی آن وجود نداشت، این قلعه تسخیر ناپذیر بود.

پس از نخستین جنگ صلیبی، جنگجویانی که به خانه خود بازنگشتند، ایالات صلیبی اصالت انطاکیه، شهر ادسا، پادشاهی اورشلیم و شهر تریپولی را تأسیس کردند. قلعه‌هایی که آنان برای برقراری امنیت ساختند، اکثراً توسط سنگ‌تراشان سوریه‌ای طراحی شده بودند. طراحی آنان شباهت بسیاری با استحکامات رومی و تتراپیرگیای روم شرقی داشتند، که نقشه‌ها مکعبی بود و در هر گوشه برج‌هایی مکعبی وجود داشت که بلندی آن‌ها از دیوارهای حایل چندان زیاد نبود. برجک دفاعی این قلعه‌های صلیبی مکعبی شکل بودند و در حالت کلی تزئیناتی نداشتند.[۷۶]

درحالی که از قلعه برای حفظ یک مکان و کنترل حرکت ارتش استفاده می‌شد، در سرزمین مقدس برخی موقعیت‌های استراتژیک کلیدی بدون استحکامات باقی‌مانده بودند.[۷۷] در اواخر سده ۱۲ام و اوایل سده ۱۳ام بعد از پایان جنگ سوم صلیبی (۱۱۸۹–۱۱۹۲) معماری قلعه در شرق پیچیده شد. هم مسلمانان و هم مسیحیان شروع به ساختن استحکامات نمودند و هر یک از آن‌ها روش متفاوتی داشتند. عدل ابوبکر بن ایوب، خلیفه مسلمین در سده ۱۳ام، سازه‌هایی با برج‌های مستطیلی بزرگ بنا نهاد که معماری مسلمانان را تحت تأثیر قرار داد و این کار بارها تکرار شد، ولی آن‌ها تأثیر اندکی بر قلعه‌های صلیبی داشتند.[۷۸]

قرن۱۳ام تا ۱۵ام[ویرایش]

در اوایل سده ۱۳ام، قلعه‌های صلیبی اغلب به خاطر سفارش‌های نظامی شامل شوالیه‌های خوش‌آمدگویی، شوالیه‌های معبد، و شوالیه‌های تتونیک ساخته شدند. این سفارش‌ها مسئول تأسیس مکان‌هایی مانند دژ کردان، مارگات، و استحکامات بلویر بودند. طراحی نه تنها میان سفارش‌ها فرق می‌کرد، بلکه از قلعه‌ای به قلعه دیگر متفاوت بود، البته در میان قلعه‌های ساخته شده در این دوران، دفاع متمرکز، یک استراتژی رایج بود.[۷۹]

این مفهوم، که در قلعه‌هایی مانند کردان ریشه دارد، حذف تکیه بر نقطه قوت مرکزی و تأکید بر دفاع از دیوارهای حایل بود. در آنجا چندین حلقه از دیوارهای دفاعی وجود داشت، یکی داخل دیگری، به‌طوری‌که دیوار داخلی برفراز دیوار خارجی ساخته می‌شد لذا منطقه آتش آن به‌طور کامل خارج از دید نبود. اگر مهاجمان موفق به عبور از اولین خط دفاعی می‌شدند، در فضای مرگبار میان دیوارهای داخلی و خارجی محصور می‌گشتند.[۸۰]

قلعه‌های متمرکز به‌طور گسترده‌ای در اروپا گسترش یافتند، برای مثال زمانی که ادوارد یکم (که در جنگ‌های صلیبی شرکت داشت) در اواخر سده ۱۳ام قلعه‌ها را در ولز بنا نهاد، دستور داد تا ۴ عدد از ۸ قلعه را متمرکز بسازند. البته تمام ویژگی‌های قلعه‌های صلیبی در اروپا تقلید نشد. برای مثال، در قلعه‌های صلیبی مرسوم بود که دروازه اصلی در اطراف یک برج قرار گیرد و در نتیجه دوطرفه بودن گذرگاه، زمان رسیدن شخص به محوطه خارجی را افزایش می‌داد. به ندرت می‌توان این‌گونه ورودی‌های خمیده را اروپا یافت.

طراحی قلعه هارلش ادوارد اول (در دهه ۱۲۸۰ ساخته شد) در ولز که حاصل آموخته‌های او از جنگ‌های صلیبی می‌باشد.

یکی از تأثیرات جنگ‌های صلیبی لیوونوی در بالتیک، مطرح شدن استحکامات سنگی و خشتی بود. اگرچه در پروس و لیوونی صدها قلعه چوبی وجود داشت، پیش از جنگ‌های صلیبی استفاده از ملات و خشت در این مکان‌ها ناشناخته بود. تا سده ۱۳ام و اوایل سده ۱۴ام، طراحی آنان ناهماهنگ بود، اما این دوران شاهد ظهور نقشه‌ای استاندارد در این منطقه بود: نقشه‌ای مربعی به همراه چهار باله در اطراف حیاط.[۸۱] در قلعه‌های شرقی رایج بود که دیوار حایل در چند مرحله درزپیکان داشته باشد؛ سازندگان معاصر در اروپا در این باره محتاطانه عمل می‌کردند، زیرا اعتقاد داشتند که درزپیکان استحکام دیوار را کاهش می‌دهد. گریزگاه‌ها قدرت دیوار را کاهش نمی‌دادند، بلکه تا زمان برنامه ادوارد دربارهٔ ساختن قلعه استفاده از آن‌ها در اروپا رواج نداشت.

همچنین صلیبیون منجر به معرفی مزغل‌سازی در معماری غرب شدند. تا سده ۱۳ام، بالای برج‌ها به وسیله حصارهای چوبی محدود شده بودند تا به مدافعان اجازه دهد اشیا را بر سر مهاجمان فرو ریزند. اگرچه مزغل‌سازی‌ها هدف یکسانی را دنبال می‌کردند، آن‌ها بیشتر یک اختراع شرقی بودند تا یک تکامل از شکل چوبی. مزغل‌سازی بسیار قبل‌تر از رسیدن صلیبیون و احتمالاً در نیمه اول سده ۸ام در سوریه رواج داشت.[۸۲]

دوره رونق ساخت قلعه در اسپانیا به سده ۱۱ام تا ۱۳ام مربوط می‌شود، و آن‌ها اغلب در مرز میان مسیحیان و مسلمانان یافت می‌شوند. تعامل و تعارض میان این دو گروه موجب تغییراتی در ایده‌های معماری شد، و اسپانیایی‌های مسیحی تصمیم به استفاده از برج‌های جدا گرفتند. بازپس‌گیری آندلس و بیرون راندن مسلمانان از شبه‌جزیره ایبری، در سال ۱۴۹۲ تکمیل شد.

اگرچه فرانسه به عنوان "قلب معماری سده‌های میانهً شناخته می‌شود، در سده ۱۲ام، انگلستان پیشرو معماری قلعه بود. فرانکویس گبلین، مورخ فرانسوی می‌نویسد: "تقویت شدید معماری نظامی همان‌طور که انتظار می‌رفت، به دست پادشاهان و شاهزادگان قدرتمند زمان رهبری می‌شد؛ یعنی به وسیله فرزند ویلیام فاتح و نوادگانش، دودمان پلانتاژنه، در زمان تبدیل شدن آن‌ها به دوک نورماندی. با این وجود، با آغاز سده ۱۵ام، سرعت ساخت قلعه در انگلستان و ولز کاهش یافت."[۸۳] قلعه‌های جدید عموماً ساختمانی سبک‌تر و نوآوری‌هایی کمتر داشتند، اگرچه هنوز مکان‌های مستحکمی مانند قلعه راگلان در ولز ایجاد می‌شدند. در همان زمان، معماری فرانسوی قلعه، پیشرفت کرد و در مسیر استحکامات سده‌های میانه رهبری را به دست گرفت. در سراسر اروپا (به ویژه بالتیک، آلمان و اسکاتلند) تا سده ۱۶ام، قلعه‌ها به خوبی ساخته شدند.[۸۴]

ظهور باروت[ویرایش]

قلعه کوروین در ترانسیلوانی (ساخته شده از سال ۱۴۴۶ تا ۱۴۸۰) در آن زمان یکی از بزرگترین قلعه‌های اروپای شرقی بود.
قلعه زاویه‌دار، که در قلعه کوپرتینو در ایتالیا استفاده شده‌است، در حدود ۱۵۰۰ ابداع شد. این اختراع امکان تکامل دژهای توپ‌خانه‌ای را فراهم کرد که آن‌ها نهایتاً نقش نظامی را در قلعه‌ها به دست گرفتند.

توپخانه با مهمات باروت در دهه ۱۳۲۰ در اروپا معرفی شد و به سرعت توسعه یافت. توپ‌ها که در ابتدا سلاح‌هایی غیرقابل پیش‌بینی و نادرست بودند، تا قبل از دهه ۱۳۸۰ ثبت نشده‌اند.[۸۵] قلعه‌ها به گونه‌ای سازگار بودند که می‌توانستند قطعات کوچک توپخانه را در برج‌ها قرار دهند. این توپ‌ها برای حمل شدن و شلیک شدن توسط یک نفر بسیار سنگین بود، اما اگر این فرد انتهای اسلحه را در دست گیرد و نوک آن را در جایی ساکن قرار دهد، می‌تواند از اسلحه استفاده نماید. اسلحه‌هایی که در آن زمان توسعه یافتند، یک ویژگی واحد را نمایان نمودند، که در سراسر آن محل از الوار استفاده شود. یک قلاب در انتهای اسلحه به الوار متصل می‌شد، لذا توپچی نیازی به نگه‌داشتن کل اسلحه نداشت. این نوآوری در سراسر اروپا به چشم می‌خورد، و اگرچه الوار به ندرت تاکنون به جای می‌ماند، یک نمونه دست‌نخورده در قلعه نورنبورگ در هلند باقی مانده‌است. درگاه‌های اسلحه به شکل سوراخ کلید بودند، و در پایین برای اسلحه یک سوراخ دایره‌ای داشتند، و یک شکاف باریک در بالا وجود داشت که به توپچی اجازه هدف‌گیری می‌داد.[۸۶]

این شکل در بسیاری از قلعه‌ها به چشم می‌خورد، و می‌توان آن را در مصر، ایتالیا، اسکاتلند و اسپانیا یافت. سایر انواع درگاه‌ها، اگرچه کمتر رایج بودند عبارتند از شکاف‌های افقی (که تنها امکان جابجایی‌های عرضی را فراهم می‌کند) و ورودی‌های مربعی بزرگ، که امکان جابجایی بزرگتر را فراهم می‌نمایند. استفاده از اسلحه برای دفاع موجب برتری قلعه‌های توپخانه‌ای می‌شد و این موضوع را می‌توان در قلعه کاتئایو در فرانسه مشاهده نمود. دفاع در برابر اسلحه خیلی دیر توسعه یافت.[۸۷] «هم» نمونه‌ای از تمایل به قلعه‌های نو برای توسعه ویژگی‌های ابداع شده مانند مزغل‌سازی و برج‌های بلند بود.[۸۸]

توپ توسعه یافتند و در سده ۱۵ام، مانند جایگزین درب‌شکن‌هایی مانند منجنیق مخصوص پرتاب مرمی شدند. مزیت توپ‌ها بزرگ بر منجنیق (بزرگترین درب‌شکن سده‌های میانه قبل از اختراع باروت)، برد بیشتر و قدرت بالاتر بود. درتلاشی برای افزایش تأثیرگذاری آن‌ها، اسلحه‌های بزرگتری ساخته شد، اگرچه این موضوع توانایی آن‌ها برای دست‌یابی به قلعه‌های دور دست را کاهش داد. در دهه ۱۴۵۰، توپ‌ها، سلاح‌های درب‌شکن بودند، و تأثیر آن‌ها در سقوط قسطنطنیه توسط محمد دوم نشان داده شده‌است.[۸۹]

طراحان قلعه در پاسخ به توپ‌های پیشرفته، دست به ساختن دیوارهای ضخیم‌تر و برج‌های استوانه‌ای زدند، زیرا سطوح منحنی نسبت به سطوح صاف، شلیک‌های بیشتری را منحرف می‌کردند. درحالی که این موضوع به قلعه‌های نو محدود می‌شود، سازه‌های قدیمی نیز مجبور بودند راهی برای مقابله با توپ‌ها پیدا کنند. استفاده از یک کناره خاکی در پشت دیوارهای حایل قلعه می‌توانست اندکی از انرژی برخورد شلیک را کاهش دهد.[۹۰]

اغلب، ساخت قلعه‌ها قبل از اختراع باروت و استفاده از آن در توپ بوده‌است، لذا دیوارهای آن‌ها نازک می‌باشد. راه حل پایین آوردن بالای برج و پرکردن بخش پایینی با قلوه سنگ به منظور ایجاد سطحی برای شلیک توسط توپ بود. پایین آوردن ارتفاع تا این حد امکان عبور از دیوار توسط نردبان را افزایش می‌داد. جایگزین بهتر که از آسیب‌رسیدن به قلعه جلوگیری می‌کرد، ساختن سنگرهایی در پشت دفاع قلعه بود. این سنگرها از خاک یا سنگ ساخته می‌شدند و اسلحه در آن‌ها قرار می‌گرفت.[۹۱]

قلعه‌ها و استحکامات ستاره‌ای (سده ۱۶ام)[ویرایش]

در حدود سال ۱۵۰۰، قلعه‌های زاویه‌دار در ایتالیا ابداع شدند.[۹۲] ایتالیا با توسعه‌هایی مشابه آن، در استحکامات توپخانه‌ای دائمی پیشگام شد، که از نقش دفاعی قلعه‌ها شکل می‌گرفت. در پی آن استحکامات ستاره‌ای تکامل یافتند. نخبگان نظامی مسئول ساخت قلعه، موظف بودند که میان نوع جدیدی که می‌توانست در مقابل شلیک توپ‌ها مقاومت کند و نوع جدید که بسیار استادانه‌تر بود، یکی را انتخاب کنند. نوع اول زشت و بدون راحتی بود و نوع دوم امنیت نداشت، اگرچه از نظر زیبایی‌شناسی و نمادین بسیار جذابتر بود. انتخاب دوم محبوبتر بود، زیرا آشکار گشت که نقاط معدودی یافت می‌شد که باید در مقابل توپ‌ها تدافعی‌تر گردند.[۹۳] به چند دلیل، از جمله این که بسیاری از قلعه‌ها تاریخ مکتوبی ندارند، تعداد دقیق قلعه‌های ساخته‌شده در سده‌های میانه معلوم نیست. اما تخمین زده می‌شود که در اروپای غربی میان ۷۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ قلعه ساخته شده بود؛[۹۴] از این تعداد ۱۷۰۰ عدد در انگلستان و ولز[۹۵] و حدوداً ۱۴۰۰۰ عدد در آلمان بودند.[۹۶]

در قاره آمریکا نیز برخی قلعه‌ها توسط منطقه اسپانیایی و فرانسوی ساخته شدند. اولین دوره ساخت استحکامات اسپانیایی به «دوران قلعه» مشهور بوده که از سال ۱۴۹۲ تا پایان سده ۱۶ام ادامه یافته‌است.[۹۷] این قلعه‌ها که از قعله فورتالزا اوزاما آغاز شده بودند، در اصل قلعه‌های سده‌های میانه اروپایی می‌باشند که به آمریکا انتقال یافتند.[۹۸] در اواخر سده ۱۷ام، از میان سایر ساختمان‌های دفاعی (مانند دژها و ارگ‌ها)، قلعه‌ها نیز در فرانسه نو ساخته شدند.[۹۹] در منتریال توپخانه‌ها به اندازه اروپا توسعه نیافتند، برخی از استحکامات دورافتاده این منطقه مشابه خانه‌های مانور مستحکم فرانسوی ساخته شده بودند. قلعه لونگوئیول که میان سال‌های ۱۶۹۵ و ۱۶۹۸ و توسط یک خانواده بارونی ساخته شد، به عنوان از سده‌های میانهیی‌ترین سازه‌های کانادا شناخته می‌شود.[۱۰۰] خانه مانور و اصطبل‌ها داخل یک حیاط بیرونی مستحکم قرار داشتند، و در هر گوشه آن حیاط بیرونی برجک‌هایی دایره‌ای قرار داشت. قابل‌توجه‌ترین سازه قلعه‌مانند در اطراف منترال قلعه سنویل به‌شمار می‌رفت که در سال ۱۶۹۲ ساخته شده بود. این قلعه برج‌هایی مربعی داشت که به وسیله دیوارهای ضخیم به یکدیگر متصل می‌شوند.[۱۰۱] قلعه‌های سنگی مشابه آن‌ها به عنوان اقامت‌گاه‌های دفاعی به کار می‌رفتند.[۱۰۲]

اگرچه ساخت قلعه در اواخر سده ۱۶ام کمرنگ شد، ولی قلعه‌ها به‌طور کامل بدون استفاده باقی نماندند. برخی نقش حکومتی را به دست گرفتند و به دادگاه قانون تبدیل شدند، در حالی که سایر قلعه‌ها به عنوان میراث برای خانواده‌های اشرافی باقی مانند. نمونه بارز این موضوع قلعه ویندسور در انگلستان است که در سده ۱۱ ام بنا نهاده شد، و به عنوان خانه سلطنتی بریتانیا تلقی می‌شود.[۱۰۳] در موارد دیگر آن‌ها هنوز نقش تدافعی را بر عهده داشتند. خانه‌های برجی که ارتباط تنگاتنگی با قلعه‌ها داشتند و شامل خانه‌های پیل می‌شدند، برج‌هایی تدافعی بودند که از سده ۱۴ام تا ۱۷ام برای سکونت ساخته شدند. این خانه‌ها که در ایرلند و اسکاتلند رایج بودند، ارتفاعشان به بیش از ۵ طبقه می‌رسید، و به وسیله افراد طبقه بالای جامعه ساخته می‌شدند. آن‌ها که به اندازه قلعه‌های پیچیده ایمن نبودند، اغلب تنها در برابر مهاجمان و تهدیدات کوچک مقاومت داشتند.[۱۰۴][۱۰۵]

استفاده بعدی و احیای قلعه‌ها[ویرایش]

نوی‌شوان‌شتین یک قلعه تاریخی قرون نوزدهمی (معماری احیا شده وابسته به تمدن رومی) است، که به وسیله لودویگ دوم و با الهام از مکتب رمانتیسم ساخته شده بود.

براساس گفته‌های الیور کریتون و رابرت هیگام باستان‌شناس، «خانه‌های ییلاقی بزرگ سده ۱۷ام تا سده ۲۰ام، از نظر اجتماع، قلعه‌های روزگار خود بودند.»[۱۰۶] اگرچه اشراف علاقه‌مند بودند که از سده ۱۷ام به بعد به خانه‌های ییلاقی مهاجرت کنند، اما قلعه‌ها بی استفاده باقی نماندند. در تعارضات بعدی مانند جنگ‌های داخلی انگلستان (۱۶۴۱–۱۶۵۱)، بسیاری از قلعه‌ها نوسازی شدند، اگرچه بعدها تخریب گشتند تا دوباره مورد سوءاستفاده قرار نگیرند.[۱۰۷]

قلعه‌های مرمت شده به عنوان مظاهر رمانتیک در سده‌های میانه و جوانمردی، و به عنوان بخشی از احیای گسترده‌تر گوتیک در معماری محبوب گشتند. نمونه‌هایی از این قلعه‌ها شامل قلعه چاپولتپک در مکزیک،[۱۰۸] نوی‌شوان‌شتین در آلمان،[۱۰۹] و قلعه دروگو (۱۹۱۱–۱۹۳۰) می‌باشد. درحالی که کلیساهای گوتیک قادر بودند به‌طور مستقیم از نمونه‌های سده‌های میانهیی تقلید کنند، خانه‌های ییلاقی جدید مشابه قلعه‌ها ساخته شدند ولی طراحی داخلی آن‌ها متفاوت بود. علتش این بود که وفاداری به طراحی سده‌های میانهیی سبب می‌شد که بر اساس استانداردهای معاصر، خانه‌ها سر و تاریک شوند.[۱۱۰]

خرابه‌های مصنوعی که برای بازسازی بقایای عمارت‌های تاریخی به کار می‌روند، مشخصه‌ای از این دورانند. آن‌ها معمولاً به عنوان قطعات مرکزی چشم‌اندازهای برنامه‌ریزی شده اشرافی ساخته می‌شدند. سازه‌های تزئینی نیز مشابه‌اند، اگرچه آن‌ها تفاوت‌هایی با خرابه‌های مصنوعی دارند، در واقع آن‌ها بخشی از چشم‌انداز برنامه‌ریزی شده نیستند، بلکه به نظر می‌رسد هیچ دلیلی برای ساخت آن‌ها وجود ندارد. هر دو آن‌ها مشابه عناصر معماری قلعه بودند، ولی هیچ کاربرد نظامی نداشتند و تنها برای نمایش به وجود آمده بودند.[۱۱۱]

ساخت‌وساز[ویرایش]

تصویر ساخت‌وساز برج بزرگ قلعه کوکی در فرانسه، اثر اوژن ویوله لودوک، سده ۱۹ام، داربست‌ها و سنگ‌تراشان در حال نشان داده شده‌اند. سوراخ، موقعیت داربست‌ها را در مراحل اولیه ساخت‌وساز نشان می‌دهد.

زمانی که مکان قلعه انتخاب می‌شد (چه یک موقعیت استراتژیک و چه مکانی برای تسلط بر چشم‌انداز به عنوان نشانه‌ای از قدرت) باید مواد ساختمان تعیین می‌گشت. یک قلعه چوبی یا گلی ارزانتر و ساده‌تر از یک قلعه سنگی بود. هزینه‌های مربوط به ساخت‌وساز به خوبی ثبت نشده‌اند، و بیشتر اسناد به‌جامانده به قلعه‌های سلطنتی مربوطند.[۱۱۲] این امکان وجود داشت که یک قلعه با باروی گلی، برجک دفاعی، و پدافند و ساختمان‌های چوبی را با نیروی کار غیرماهر ساخت. نیرو انسانی اغلب بومی بودند، و مهارت‌هایی از قبیل بریدن درختان، کندن زمین، و کار با چوب را بلد بودند. احتمالاً به دلیل اجباری بودن کار کردن برای لرد، ساخت‌وساز یک قلعه چوبی و گلی هزینه چندانی برای مالکش نداشت. ار لحاظ زمانی، تخمین زده می‌شود که یک بیشه کوچک متوسط (۵ متر ارتفاع و ۱۵ متر عرض) به ۴۰ روز کار ۵۰ نفره نیاز دارد. یک بیشه کوچک و حیاط بیرونی خیلی گران که در سال ۱۲۱۱ در کلنز ایرلند ساخته شده بود، ۲۰ پوند هزینه به بار آورد. علت هزینه بالای آن نسبت به سایر قلعه‌ها، به آوردن کارگران ماهر بود.

هزینه ساخت قلعه‌ها با توجه به عواملی مانند پیچیدگی آن‌ها و هزینه حمل‌ونقل مواد متفاوت است. قطعاً قلعه‌های سنگی گران‌تر از قلعه‌های چوبی و گلی بودند. حتی یک برج کوچک مانند قلعه پروریل حدوداً ۲۰۰ پوند هزینه به بار آورده‌است. به‌طور متوسط، قلعه‌ای مانند اورفورد که در اواخر سده ۱۲ام ساخته شده‌است، حدوداً ۱۴۰۰ پوند هزینه به بار آورده‌است، و در بالای لیست قیمت قلعه‌هایی مانند قلعه دور قرار دارد که میان سال ۱۱۸۱ تا ۱۱۹۱، ۷۰۰۰ پوند تمام شده‌است.[۱۱۳] هزینه قلعه‌های گسترده مانند قلعه گایلارد (که میان سال‌های ۱۱۹۶ و ۱۱۹۸، ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ پوند خرج داشت) به وسیله حکومت تأمین می‌شد، اما لردهای مناطق کوچکتر، نمی‌توانستند هزینه‌های بسیار هنگفت را پرداخت کنند. ساخت یک قلعه سنگی به‌طور معمول یک دهه طول می‌کشید. هزینه قلعه‌ای بزرگ که در این دوران ساخته می‌شد، به‌طور جدی دارایی‌های لرد را تحت تأثیر قرار می‌داد.[۱۱۴] هزینه قلعه‌های ساخته شده در اواخر سده ۱۳ام نیز مشابه بودند و قلعه‌هایی مانند بئائوماریس و رئودلان به ترتیب ۱۴۵۰۰ پوند و ۹۰۰۰ پوند هزینه به بار آوردند. هزینه قلعه‌سازی ادوارد یکم در ولز میان سال‌های ۱۲۷۷ و ۱۳۰۴، ۸۰۰۰۰ پوند و میان سال‌های ۱۲۷۷ تا ۱۳۲۹ ۹۵۰۰۰ پوند، شد.[۱۱۵] جیمز سن جورجطراح مشهور بئائوماریس هزینه‌ها را بدین شرح بیان می‌کند:

  • در شرایطی که شاید شما تعجب کنید این همه پول چگونه ممکن است در یک هفته خرج شود، باید بگویم که ما به این مقدار نیاز داشته‌ایم، و هنوز به ۴۰۰ سنگ‌تراش، ۲۰۰۰ کارگز نیمه‌ماهر، ۱۰۰ گاری، ۶۰ ارابه و ۳۰ قایق برای حمل‌ونقل سنگ و زغال‌سنگ؛ ۲۰۰ کارگر معدن؛ ۳۰ آهنگر؛ و ۳۰ نجار نیاز داریم. همه این‌ها جدا از پادگان و هزینه خزید مواد هستند. به مقدار زیادی از مواد نیاز داریم… دستمزد کارگران پرداخت شده‌است ولی هنوز کارهای عقب‌افتاده فراوانی داریم، و مشکل اساسی ما جای خواب آن‌هاست زیرا این‌جا چیزی جای برای زندگی وجود ندارد.[۱۱۶]

نه تنها قلعه‌های سنگی گرانند، بلکه نگه‌داری از آن‌ها کار دشواریست. آن‌ها شامل تعداد زیادی الوار می‌شدند، که اغلب غیرقابل جانشینی بودند و در نتیجه به نگهداری دقیقی نیاز داشتند. برای مثال، مستندسازی شده‌است که در اواخر سده ۱۲ام، تعمیر قلعه‌هایی مانند قلعه اکستر و قلعه گلوسستر سالانه میان ۲۰ تا ۳۰ پوند هزینه داشتند.[۱۱۷]

استفاده از ماشین‌ها و اختراعات سده‌های میانه در طول ساخت ضروری شد، و تکنولوژی ساختن داربست‌های چوبی از زمان اروپای دوران قدیم به جای مانده بود.[۱۱۸] در زمان ساختن قلعه‌ها از سنگ یکی از نگرانی‌های اصلی سازندگان سده‌های میانهیی در دست‌رس نگه‌داشتن معادن بود. نمونه‌هایی از قلعه‌هایی وجود دارد که سنگ در محل ساخت آن‌ها قرار داشت، از جمله قلعه چیئون، قلعه کوکی و قلعه گیالارد.[۱۱۹] زمانی که در سال ۹۹۲، در فرانسه ساخته شد، قلعه سنگی قلعه لانگیاس ۱۶ متر ارتفاع، ۱۷٫۵ متر عرض و ۱۰ متر طول داشت، ارتفاع دیوارهایش به‌طور میانگین ۱٫۵ متر بود. دیوارها شامل ۱۲۰۰ متر مکعب سنگ اند و مساحت آن‌ها کلا ۱۶۰۰ متر مربع می‌باشد. ساخت برج ۸۳۰۰۰ روز کاری طول کشیده‌است که اغلب کارگران نیز غیرماهر بوده‌اند.[۱۲۰]

کشورهای بسیاری هر دو نوع قلعه سنگی و چوبی را دارا می‌باشند،[۱۲۱] ولی دانمارک دارای معادن اندکی است و در نتیجه اکثر قلعه‌هایش گلی یا چوبی بوده، یا بعداً از خشت ساخته شده‌اند.[۱۲۲] سازه‌های خشتی ضرورتاً از همتایان سنگی خود ضعیف‌تر نیستند. در انگلستان قلعه‌های خشتی به نسبت قلعه‌های سنگی، چوبی و گلی کمتر به چشم می‌خورند، و اغلب دلیل انتخاب آن زیبایی ظاهری و مد بودنش می‌باشد. برای مثال قلعه تاترشال که میان سال‌های ۱۴۳۰ و ۱۴۵۰ ساخته شد، پیرامونش سنگ‌های زیادی وجود داشتند، اما مالک آن، لرد کرومول، خشت را انتخاب کرد. برای ساخت این قلعه از ۷۰۰۰۰۰ خشت استفاده شده‌است، که به عنوان بهترین قطعه کار خشتی سده‌های میانهیی در انگلستان شناخته می‌شود.[۱۲۳] اکثر قلعه‌های اسپانیایی، از سنگ ساخته شده بودند، ولی قلعه‌های اروپای شرقی معمولاً چوبی بودند.[۱۲۴]

An orange brick castle with a curtain wall and a central keep. The site is surrounded by water. The gateway is flanked by two round towers with high peaked roofs. Aside from the keep, there is another building within the castle rising above the curtain wall.
 :قلعه مالبورک در لهستان، نمونه‌ای از استحکامات سده‌های میانهیی است و به سبک بریک گوتیک در شمال آلمان ساخته شده‌است.[۱۲۵]

مرکز اجتماعی[ویرایش]

خدا به همراهت! اثر ادموند لیتون، ۱۹۰۰؛ بانویی را نشان می‌دهد که پارچهٔ قرمزی را به بازوی شوالیهٔ محبوبش می‌بندد و با این کار درخواست بازگشت پیروزمندانه و سلامتی او را می‌کند.

به دلیل حضور لرد در قلعه، این مکان مرکز حکومتی بود که او را قادر می‌ساخت سرزمینش را کنترل کند. او بر پشتیبانی زیردستانش تکیه داشت، و بدون حمایت مستاجران قدرتمندش، تضعیف می‌شد. لردهای موفق به همراه زیردستان‌شان در سطح اجتماع دادگاه برگزار می‌کردند، اما قدرت غایبان تضعیف می‌شد. لردهای بزرگتر دارای شکوه بیشتری بودند و برای یک لرد کاری غیرمعمول بود که به‌طور مداوم به تمام مسائل رسیدگی کند، لذا او نمایندگانی را منصوب می‌نمود. این موضوع به ویژه شامل خانواده سلطنتی می‌شد که اغلب در کشورهای مختلف زمین داشتند.[۱۲۶]

برای ایجاد امکان تمرکز لرد بر مسئولیت‌های مربوط به حکومت، او خانه‌ای رأی کارمندان داشت که به کارهای معمول مانند تهیه غذا رسیدگی می‌کردند. خانه به وسیله یک ناظر اداره می‌شد و یک خزانه‌دار از اطلاعات مکتوب ایالت محافظت می‌کرد. خانواده‌های سلطنتی در اصل مشابه خانواده‌های بارونی عمل می‌کردند، اگرچه مقیاس این‌ها بسیار بزرگتر و اعتبارشان نیز بیشتر بود.[۱۲۷] یکی از نقش‌های مهم کارمندهای خانه آماده‌سازی غذا بود؛ در زمان مراسم آشپزخانه قلعه مکانی شلوغ بود، که باید غذاها را از قبل سفارش داد.[۱۲۸] بدون حضور خانواده لرد، قلعه به مکانی ساکت به همراه تعدادی از ساکنین تبدیل می‌شد که از قلعه نگه‌داری می‌کردند.[۱۲۹]

قلعه‌ها مرکز اجتماعی مهمی برای نمایش بودند. سازندگان می‌کوشیدند تا با استفاده از نقوش، نمادها را نشان و احساس جوانمردی را در میان نخبگان گسترش دهند. سازه‌های بعدی احیای رمانتیک برای همین هدف عناصر معماری قلعه را نشان می‌دادند. قلعه‌ها به عنوان افتخار معماری با کلیساهای بزرگ مقایسه شده‌اند، و در برخی قلعه‌ها باغ‌هایی زینتی قرار گرفته‌اند.[۱۳۰] حق مستحکم‌سازی که به وسیله سلطنت اعطا می‌شد، تنها به این دلیل مهم نبود که به لرد اجازه می‌داد از دارایی‌هایش دفاع کند، بلکه مستحکم‌سازی و سازه‌های مرتبط با قلعه به دلیل استفاده شدن توسط افراد برجسته، برای لرد اعتبار می‌آورد.[۱۳۱]

عشق شهسوارانه پیوندی عاشقانه میان اشراف بود. بر خودداری عاشقان تأکید می‌شد. اگرچه این اتفاق گاهی به وسیله وقایع جوانمردانه مانند مسابقات تجربه می‌شد، این کار ممکن بود در خفا انجام شود. داستان تریستان و ایزولت نمونه‌ای از داستان‌های عشقی شهسوارانه بوده که در سده‌های میانه گفته شده‌است.[۱۳۲] این داستان، حکایت عشق میان دو نفر بود که بایکدیگر ازدواج نکردند، اما مرد با کسی دیگر ازدواج کرد. زناکاری نیز در میان لردها رایج است (برای مثال هنری یکم بیش از ۲۰ فرزند نامشروع داشت)، اما رابط نامشروع برای زن موضوعی غیرقابل قبول بود.[۱۳۳]

هدف ازدواج اشراف سده‌های میانه ایجاد امنیت در سرزمین بود. دخترها در نوجوانی ازدواج می‌کردند، اما سن ازدواج پسرها بالا بود.[۱۳۴] نقش جانبی زنان در خانواده‌های سده‌های میانه موضوعی مشهور است و این خود در اختیار لرد می‌باشد. ریشه این موضوع نظامی بودن قلعه است، اما اغلب قلعه‌ها در انگلستان، فرانسه، ایرلند، و اسکاتلند درگیر هیچ جنگی نشده‌اند، لذا از زندگی خانوادگی غفلت کرده‌اند.[۱۳۵] زن لرد «بخش ازدواج» ایالت همسرش را که حدوداً یک سوم آن می‌باشد، به دست می‌آورد، و آن را در تمام عمرش در اختیار داشت، اگر می‌مرد آن بخش به همسرش می‌رسید. اداره آن به‌طور مستقیم دست زن بود، و لرد نیز اداره زمین خود را بر عهده داشت.[۱۳۶] یک زن برخلاف محروم بودن از خدمات نظامی، می‌توانست مسئول یک قلعه باشد، خواه از سوی همسرش و خواه اگر بیوه می‌شد. به دلیل تأثیر زن‌ها بر خانواده سده‌های میانهیی، آن‌ها بر ساخت و ساز و طراحی تأثیر می‌گذاشتند.[۱۳۷]

موقعیت و چشم‌انداز[ویرایش]

قلعه‌های کوهستانی مانند قلعه مونت‌سگور در فرانسه، به ایده محبوب مکان یافتن قلعه‌ها تبدیل شده‌است، زیرا آن‌ها خوش عکس اند، در واقعیت قلعه‌ها بر اساس طیفی از ملاحظات ساخته می‌شدند.

تعیین موقعیت قلعه به زمین دردست‌رس وابسته بود. درحالی که قلعه‌های کوهستانی مانند مارکسبورگ در آلمان (جایی که ۶۶ درصد تمام بناهای سده‌های میانهیی مشهور قلعه کوهستانی و ۳۴ درصد آن‌ها قلعه‌های پست بودند) رایج بودند،[۱۳۸] در انگلستان به ندرت به چشم می‌خوردند.[۱۳۹] قلعه‌ها به دلیل طیف گسترده عملکردهایشان در جاهای متنوع ساخته شده بودند. عوامل چندگانه در زمان انتخاب مکان مورد توجه قرار می‌گرفتند، و تعادلی میان موقعیت دفاعی و نزدیکی به منابع برقرار می‌کردند. برای مثال قلعه‌های فراوانی در کنار مسیر رومی (مسیری مهم برای حمل و نقل در سده‌های میانه) قرار داشتند. هرجایی که ممکن بود، از استحکامات پیشین مانند قلعه رومی یا باروهای قلعه تپه‌ای عصر آهن استفاده می‌شد. ممکن بود مکانی برجسته که بر محیط اطراف تسلط داشت و امکان دسترسی به استحکامات طبیعی را دارا بود، به دلیل نماد قدرت بودن، انتخاب شود.[۱۴۰] قلعه‌های شهری در کنترل جمعیت و تولید، مخصوصاً به همراه نیروی مهاجر نقشی مهم ایفا می‌کردند، برای مثال بعد از پیروزی نرمن‌ها بر انگلستان در سده ۱۱ام تعداد زیادی قلعه سلطنتی در شهرها و اطرافشان ساخته شد.[۱۴۱]

قلعه سربرنیک در بوسنی، عدم دسترسی آسان به مکان به همراه تنها یک پل باریک برای عبود از دره‌ای عمیق، شرایطی ایده‌آل ایجاد کرده‌است.

از آنجا که قلعه‌ها تنها سازه‌های نظامی نبودند، بلکه به عنوان مرکز حکمرانی و نشانه قدرت شناخته می‌شدند، تأثیر عظیمی بر مناطق اطراف خود داشتند. قلعه‌های روستایی به دلیل نقششان در مدیریت ایالت لرد، به سیستم‌های تولید مرتبط بودند.[۱۴۲] استخر ماهی یکی از نعمت‌های اشراف لرد بود، و بسیاری از آن‌ها در کنار قلعه‌های یافت می‌شدند. آن‌ها نه تنها در تأمین آب و ماهی تازه به کار می‌رفتند، بلکه نمادی از قدرت بودند، زیرا ساخت و نگه‌داری آن‌ها بسیار هزینه‌بر بود.[۱۴۳]

اگرچه گاهی اوقات ساختن یک قلعه سبب نابودی یک روستا مانند ایتون سوکون در انگلستان می‌شود، اما اغلب ساخت قلعه موجب رشد و رونق روستاها شده‌است. گاهی اوقات شهرها یا روستاهای قلعه‌ای را پیرامون یک قلعه ساخته‌اند. سود بردن از ساختن قلعه در شهرک‌ها تنها به اروپا محدود نمی‌شود. زمانی که قلعه صفد در سده ۱۳ام در الجلیل سرزمین مقدس ساخته شد، اهالی ۲۶۰ روستا از جابجایی رایگان ساکنین قلعه تازه تأسیس سود بردند.[۱۴۴] با ایجاد قلعه، مناطق پیرامونش بازسازی، و برای رفاه لرد، راه‌هایی مناسب ایجاد می‌شدند.[۱۴۵] شهرک‌ها نیز به دلیل نزدیکی به مرکزی اقتصادی و با امنیت، به‌طور طبیعی در اطراف قلعه رشد می‌کردند. البته تمام شهرک‌ها تا این حد خوش‌شانس نبودند، با از دست رفتن اهمیت برخی قلعه‌ها، زندگی شهری اطراف آن‌ها نیز از میان برداشته می‌شد و شهرک‌ها متروکه می‌گشتند.[۱۴۶]

اندکی بعد از فتح انگلستان به دست نورمن‌ها، قلعه‌هایی در اطراف شهرهای مهم ساخته شدند، تا مردم را کنترل کنند و آنان را مطیع حکومت سازند. آن‌ها معمولاً در کنار استحکامات پیشین مانند دیوار رومی ساخته می‌شدند، اگرچه گاهی اوقات به دلیل اشغال فضا برخی از ان استحکامات تخریب می‌گشتند. در لینکلن، انگلستان ۱۶۶ خانه برای ساختن قلعه تخریب شدند و در یورک، زمین‌های کشاورزی به زیر آب رفتند تا خندقی برای قلعه ساخته شود. با کاهش اهمیت نظامی قلعه‌های شهری، آن‌ها به مرکز حکومت، تبدیل شدند و نقش‌های مالی و عدالتی را به عهده گرفتند.[۱۴۷] در زمان حمله نورمن‌ها به ایرلند، اسکاتلند و ولز در قرون ۱۱ام و ۱۲ام، مناطق مسکونی آن کشورها عمدتاً غیر شهری بودند، و تأسیس شهرها اغلب به زمان ایجاد قلعه‌ها بازمی‌گردد.[۱۴۸]

وجود قلعه‌هایی با ویژگی‌های سطح بالا مانند استخر ماهی، نمادی از قدرت و کنترل منابع بود. اغلب در اطراف قلعه و گاهی درون استحکامات، یک کلیسای محلی یافت می‌شد.[۱۴۹] این موضوع نشان‌دهنده ارتباط نزدیک لرد فئودال با کلیسا به عنوان یکی از مهم‌ترین اعضای انجمن سده‌های میانهیی بود.[۱۵۰] حتی این امکان وجود داشت که از عناصر نظامی معماری قلعه برای نمایش قدرت استفاده کرد. عوارض آبی قلعه کنیلورث در انگلستان، تمام افراد ملاقات‌کننده را وادار می‌کرد که با عبور از راهی غیر مستقیم، قبل از رسیدن به دروازه، پیرامون تمام استحکامات بگردند.[۱۵۱] نمونه دیگر قلعه بودیوم در انگلستان است که به سده ۱۴ام بازمی‌گردد؛ اگرچه در ظاهر این قلعه نمونه بارزی از هنر و تکنولوژی است، از نظر استراتژیکی، اهمیت چندانی ندارد، و خندق‌های آن کم عمقند و بیشتر برای جذاب کردن قلعه ایجاد شده‌اند. مسیر آن طولانیست و ملاقات‌کننده را پیرامون قلعه می‌گرداند، تا اطمینان حاصل شود که آن‌ها قبل از ورود به خوبی عظمت آن را دیده باشند. به علاوه، درهای توپخانه غیرمعمول و ناکارامد بودند.[۱۵۲]

A castle on two islands surrounded by a lake. A stone curtain wall runs along the edge of the first island and access is provided by a stone bridge and gatehouse. The second island has a square stone keep.
چشم‌انداز پیرامون قلعه لیدز در انگلستان از سده ۱۳ام اداره شده‌است. این قلعه مشرف بر دریاچه‌ها و استخرهای مصنوعی است و در پارک دیر سده‌های میانهیی قرار دارد.[۱۵۳]

جنگ[ویرایش]

یک نقاشی متعلق به سده ۱۳ام، اثر متیو پاریس که جنگ آن عصر را نشان می‌دهد، و شامل استفاده از قلعه‌ها، کمان‌داران زنبورکی و شوالیه‌های اسب‌سوار می‌باشد.

اغلب از قلعه‌ها به عنوان سازه‌ای ثابت، دوری می‌شد. شعاع تأثیرگذاری آن‌ها حدوداً ۴۰۰ متر بود، و حتی در زمان توپخانه‌ها نیز اسلحه‌های آن‌ها بردی کوتاه داشتند. به هر روی، ماندن دشمن در مقابل قلعه امکان حمله را برای قلعه فراهم می‌کند. پادگان‌ها گران و اغلب در شرایطی که قلعه اهمیت ویژه‌ای نداشت، کوچک بودند.[۱۵۴] همچنین هزینه‌ها سبب می‌شدند که پادگان‌ها در زمان صلح کوچکتر شوند و قلعه‌های کوچک معمولاً دو دیدبان یا نگهبان دروازه داشتند. در سال ۱۴۰۳، ۳۷ کماندار در قلعه کائرنارفون موفق شدند دو حمله متحدان اوین گلیندور را در محاصره‌ای طولانی مدت شکست دهند، و نشان دادند که نیروی کم نیز می‌تواند تأثیرگذار باشد.[۱۵۵]

در ابتدا، گرداندن قلعه وظیفه فئودال واسال‌ها نسبت به اربابان، و اربابان نسبت به پادشاهان بود، اما این موضوع بعدها به وسیله نیروهای حقوق‌بگیر انجام شد.[۱۵۵][۱۵۶] معمولاً یک پاسبان فرمانده پادگان بود، که در دوران صلح نقشش مراقبت از قلعه بود. شوالیه‌هایی که به لطف آموزش‌های نظامی به عنوان افسر عمل می‌کردند، تحت فرمان او بودند. پایین‌تر از آن‌ها کمانداران قرار دارند که وظیفه آن‌ها جلوگیری از رسیدن دشمن به دیوارها می‌باشد.[۱۵۷]

ارتش در مواقعی که لازم بود کنترل قلعه را در دست بگیرد، می‌توانست حمله‌ای را ترتیب دهد یا آن را محاصره کند. در مکان‌های مهم دفاعی خالی کردن پادگان بهتر از حمله کردن بدان است. مدافعان بدون رسیدن کمکی خارجی، نهایتاً تسلیم می‌شدند. اگر تدارکات زیاد بودند، محاصره از چند هفته تا چند ماه و بعضاً چند سال طول می‌کشید. محاصره طولانی مدت به مدافعان فرصت طلب کمک می‌دهد و برای مهاجمان امکان جمع‌آوری نیروی بیشتر را فراهم می‌سازد.[۱۵۸] چنین روشی تنها به قلعه‌ها محدود نمی‌شد، بلکه در شهرهای استحکامی امروزی نیز مورد توجه قرار می‌گیرد.[۱۵۹]

حمله کنندگان به قلعه انتخاب‌های فراوانی داشتند. در سازه‌ها چوبی مانند بیشه کوچک و حیاط‌های بیرونی اولیه، آتش تهدیدی جدی بود، و تلاش به شعله‌ور کردن آن در بایئوکس تاپستری دیده می‌شود.[۱۶۰] سلاح‌های پرتابی از زمان باستان مورد استفاده قرار می‌گرفتند و منجنیق و پتراریا (که به ترتیب ریشه‌ای رومی و شرقی دارند) به عنوان دو سلاح اصلی در سده‌های میانه به کار می‌رفتند. پیش از توسعه توپ‌ها، منجنیق مخصوص پرتاب مرمی مهم‌ترین اسلحه در زمان محاصره قلعه بود که در سده ۱۳ام اختراع گشت. این اسلحه‌ها به دلیل برد پایین و بزرگ بودن، امکان آسیب‌پذیری از قلعه را دارا بودند. در مقابل، اسلحه‌هایی مانند منجنیق مخصوص پرتاب مرمی به دلیل ارتفاع بالای پرتابه قادر بودند مرکز قلعه را هدف‌گیری کنند، و به دلیل از آتش مستقیم دیوارهای حایل در امان بمانند.[۱۶۱]

بالیستا و اسپرینگالد سلاح‌هایی هستند که همانند کمان پولادی عمل می‌کنند. با توجه به ریشه یونانی آن‌ها، در پرتاب نیزه به کار می‌رفتند. تیرهایی که به وسیله این سلاح‌ها پرتاب می‌شدند، ارتفاع کوتاه‌تری داشتند و هدف‌گیری آن‌ها دقیق‌تر بود. اغلب از این سلاح‌ها به جای ساختمان‌های قلعه، در مقابل پادگان استفاده می‌شد.[۱۶۲] نهایتاً توپ‌ها پیشرفت کردند، و به جایی رسیدند که قدرت و بردشان از منجنیق‌ها بیشتر شد، و به سلاح اصلی جنگ محاصره‌ای تبدیل گشتند.

منجنیق مخصوص پرتاب مرمری بازسازی شده در قلعه بائوکس در فرانسه

ممکن بود دیوارها از زیر تخریب شوند. امکان حفر کانال به دیوار وجود داشت، و زمانی که به هدف می‌رسید، پایه نگه‌دارنده تونل به آتش کشیده می‌شد. این کار موجب فروریختن و تخریب ساختمان بالایی می‌شد.[۱۶۳] ساختن قلعه بر روی سخره و ایجاد خندق عمیق و عریض می‌توانست مانع از آن شود. امکان حفر ضد-راه در کنار تونل محاصره شوندگان وجود داشت؛ با فرض همگرا بودن آن‌ها این موجب مبارزه رو در روی زیر زمینی می‌شد.[۱۶۴] دژکوب نیز که از تنه درخت ساخته شده و سری آهنی داشت، مورد استفاده قرار می‌گرفت. از آن‌ها برای بازکردن دروازه‌ها استفاده می‌شد، البته گاهی نیز با تأثیر کمتر برای تخریب دیوارها به کار می‌رفتند.[۱۶۵]

نردبان نیز می‌توانست تلاشی برای صعود بر دیوارها و جنگ در راه‌روهای بالای دیوار باشد.[۱۶۶] در این مورد، مهاجمان بسیار آسیب‌پذیرترند.[۱۶۷] راهی امن‌تر برای مهاجمان استفاده از برج محاصره بود. زمانی که خندق‌های اطراف قلعه پر می‌شدند، این برج‌های چوبی متحرک می‌توانستند راهی برای صعود به دیوارهای حایل باشند.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Cathcart King 1988, p. 32
  2. Herlihy 1970, p. xvii–xviii
  3. Coulson 2003, p. 16
  4. Friar 2003, p. 47
  5. Liddiard 2005, p. 18
  6. Stephens 1969, pp. 452–475
  7. Duffy 1979, pp. 23–25
  8. Liddiard 2005, pp. 2, 6–7
  9. Cathcart King 1983, pp. xvi–xvii
  10. Liddiard 2005, p. 2
  11. «Kale Kelime Kökeni».
  12. Dizdar = castle warden (in the book The Origins of English Words by Joseph T. Shipley) /page 62/
  13. Creighton & Higham 2003, pp. 6–7
  14. Thompson 1987, pp. 1–2, 158–159
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Allen Brown 1976, pp. 2–6
  16. Turnbull 2003, p. 4
  17. Nossov 2006, p. 8
  18. Friar 2003, p. 214
  19. Cathcart King 1988, pp. 55–56
  20. Barthélemy 1988, p. 397
  21. Friar 2003, p. 22
  22. Barthélemy 1988, pp. 408–410, 412–414
  23. Friar 2003, p. 105
  24. Barthélemy 1988, p. 399
  25. Friar 2003, p. 163
  26. Cathcart King 1988, p. 188
  27. Cathcart King 1988, p. 190
  28. Barthélemy 1988, p. 402
  29. Barthélemy 1988, pp. 402–406
  30. Barthélemy 1988, pp. 416–422
  31. Friar 2003, p. 86
  32. Cathcart King 1988, p. 84
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ Friar 2003, pp. 124–125
  34. McNeill 1992, pp. 98–99
  35. Allen Brown 1976, p. 64
  36. Friar 2003, p. 25
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ McNeill 1992, p. 101
  38. Friar 2003, p. 208
  39. Friar 2003, pp. 210–211
  40. Friar 2003, p. 32
  41. Friar 2003, pp. 180–182
  42. Friar 2003, p. 254
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ Johnson 2002, p. 20
  44. ۴۴٫۰ ۴۴٫۱ ۴۴٫۲ Creighton 2012, pp. 27–29, 45–48
  45. Creighton 2012, pp. 44–45
  46. Cathcart King 1988, p. 35
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ Allen Brown 1976, p. 12
  48. Cathcart King 1988, pp. 35–36
  49. Allen Brown 1976, p. 9
  50. Cathcart King 1983, pp. xvi–xx
  51. Allen Brown 1984, p. 13
  52. ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ Cathcart King 1988, pp. 24–25
  53. Allen Brown 1976, pp. 8–9
  54. Aurell 2006, pp. 32–33
  55. Aurell 2006, p. 33
  56. Higham & Barker 1992, p. 79
  57. Higham & Barker 1992, pp. 78–79
  58. Burton & 2007–2008, pp. 229–230
  59. Vann 2006, p. 222
  60. Friar 2003, p. 95
  61. Aurell 2006, p. 34
  62. Cathcart King 1988, pp. 32–34
  63. Cathcart King 1988, p. 26
  64. Aurell 2006, pp. 33–34
  65. Allen Brown 1976, p. 13
  66. Allen Brown 1976, pp. 108–109
  67. Cathcart King 1988, pp. 29–30
  68. Friar 2003, p. 215
  69. Norris 2004, pp. 122–123
  70. Cathcart King 1988, p. 77
  71. Cathcart King 1988, pp. 77–78
  72. Burton & 2007–2008, pp. 241–243
  73. Allen Brown 1976, pp. 64, 67
  74. Cathcart King 1988, pp. 78–79
  75. Cathcart King 1988, p. 29
  76. Cathcart King 1988, p. 80
  77. Cathcart King 1983, pp. xx–xxii
  78. Cathcart King 1988, pp. 81–82
  79. Cathcart King 1988, p. 83
  80. Friar 2003, p. 77
  81. Ekdahl 2006, p. 214
  82. Cathcart King 1988, pp. 84–87
  83. Gebelin 1964, pp. 43, 47, quoted in Cathcart King 1988, p. 91
  84. Cathcart King 1988, pp. 159–160
  85. Cathcart King 1988, pp. 164–165
  86. Cathcart King 1988, pp. 165–167
  87. Cathcart King 1988, p. 168
  88. Thompson 1987, pp. 40–41
  89. Cathcart King 1988, p. 169
  90. Thompson 1987, p. 38
  91. Thompson 1987, pp. 38–39
  92. Thompson 1987, pp. 41–42
  93. Thompson 1987, p. 42
  94. Thompson 1987, p. 4
  95. Cathcart King 1983
  96. Tillman 1958, p. viii, cited in Thompson 1987, p. 4
  97. Chartrand & Spedaliere 2006, pp. 4–5
  98. Chartrand & Spedaliere 2006, p. 4
  99. Chartrand 2005
  100. Chartrand 2005, p. 39
  101. Chartrand 2005, p. 38
  102. Chartrand 2005, p. 37
  103. Creighton & Higham 2003, p. 64
  104. Thompson 1987, p. 22
  105. Friar 2003, pp. 286–287
  106. Creighton & Higham 2003, p. 63
  107. Friar 2003, p. 59
  108. Antecedentes históricos (به Spanish), Museo Nacional de Historia, archived from the original on 14 November 2009, retrieved 2009-11-24
  109. Buse 2005, p. 32
  110. Thompson 1987, p. 164
  111. Friar 2003, p. 17
  112. McNeill 1992, pp. 39–40
  113. McNeill 1992, pp. 41–42
  114. McNeill 1992, p. 42
  115. McNeill 1992, pp. 42–43
  116. McNeill 1992, p. 43
  117. McNeill 1992, pp. 40–41
  118. Erlande-Brandenburg 1995, pp. 121–126
  119. Erlande-Brandenburg 1995, p. 104
  120. Bachrach 1991, pp. 47–52
  121. Higham & Barker 1992, p. 78
  122. Cathcart King 1988, p. 25
  123. Friar 2003, pp. 38–40
  124. Higham & Barker 1992, pp. 79, 84–88
  125. Castle of the Teutonic Order in Malbork, UNESCO, archived from the original on 27 October 2014, retrieved 2009-10-16
  126. McNeill 1992, pp. 16–18
  127. McNeill 1992, pp. 22–24
  128. Friar 2003, p. 172
  129. McNeill 1992, pp. 28–29
  130. Coulson 1979, pp. 74–76
  131. Liddiard 2005, p. 9
  132. Schultz 2006, pp. xv–xxi
  133. Gies & Gies 1974, pp. 87–90
  134. McNeill 1992, pp. 19–21
  135. Coulson 2003, p. 382
  136. McNeill 1992, p. 19
  137. Coulson 2003, pp. 297–299, 382
  138. Krahe 2002, pp. 21–23
  139. Creighton 2002, p. 64
  140. Creighton 2002, pp. 35–41
  141. Creighton 2002, p. 36
  142. Creighton & Higham 2003, pp. 55–56
  143. Creighton 2002, pp. 184–185
  144. Smail 1973, p. 90
  145. Creighton 2002, p. 198
  146. Creighton 2002, pp. 180–181, 217
  147. Creighton & Higham 2003, pp. 58–59
  148. Creighton & Higham 2003, pp. 59–63
  149. Creighton 2002, p. 221
  150. Creighton 2002, pp. 110, 131–132
  151. Creighton 2002, pp. 76–79
  152. Liddiard 2005, pp. 7–10
  153. Creighton 2002, pp. 79–80
  154. Cathcart King 1983, pp. xx–xxiii
  155. ۱۵۵٫۰ ۱۵۵٫۱ Friar 2003, pp. 123–124
  156. Cathcart King 1988, pp. 15–18
  157. Allen Brown 1976, pp. 132, 136
  158. Liddiard 2005, p. 84
  159. Friar 2003, p. 263
  160. Allen Brown 1976, p. 124
  161. Cathcart King 1988, pp. 125–126, 169
  162. Allen Brown 1976, pp. 126–127
  163. Friar 2003, pp. 254, 262
  164. Allen Brown 1976, p. 130
  165. Friar 2003, p. 262
  166. Allen Brown 1976, p. 131
  167. Cathcart King 1988, p. 127
منابع
  • Allen Brown, Reginald (1976) [1954], Allen Brown's English Castles, Woodbridge: The Boydell Press, ISBN 1-84383-069-8
  • Allen Brown, Reginald (1984), The Architecture of Castles: A Visual Guide, B. T. Batsford, ISBN 0-7134-4089-9
  • Aurell, Martin (2006), Daniel Power, ed., "Society", The Central Middle Ages: Europe 950–1320, The Short Oxford History of Europe, Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-925312-9
  • Bachrach, Bernard S. (1991), "The Cost of Castle Building: The Case of the Tower at Langeais, 992–994", in Kathryn L. Reyerson, Faye Powe, The Medieval Castle: Romance and Reality, University of Minnesota Press, pp. 47–62, ISBN 978-0-8166-2003-6
  • Barthélemy, Dominique (1988), Georges Duby, ed., "Civilizing the fortress: eleventh to fourteenth century", A History of Private Life, Volume II: Revelations of the Medieval World, Belknap Press, Harvard University: 397–423, ISBN 978-0-674-40001-6
  • Burton, Peter (2007–2008), "Islamic Castles in Iberia", The Castle Studies Group, 21: 228–244
  • Buse, Dieter (2005), The Regions of Germany: a reference guide to history and culture, Greenwood Press, ISBN 978-0-313-32400-0
  • Cathcart King, David James (1983), Castellarium Anglicanum: An Index and Bibliography of the Castles in England, Wales and the Islands. Volume I: Anglesey–Montgomery, London: Kraus International Publications, ISBN 0-527-50110-7
  • Cathcart King, David James (1988), The Castle in England and Wales: an Interpretative History, London: Croom Helm, ISBN 0-918400-08-2
  • Chartrand, René (2005), French Fortresses in North America 1535–1763, Osprey Publishing, ISBN 978-1-84176-714-7
  • Chartrand, René; Spedaliere, Donato (2006), The Spanish Main 1492–1800, Osprey Publishing, ISBN 978-1-84603-005-5
  • Coulson, Charles (1979), "Structural Symbolism in Medieval Castle Architecture", Journal of the British Archaeological Association, London: British Archaeological Association, 132: 73–90
  • Coulson, Charles (2003), Castles in Medieval Society: Fortresses in England, France, and Ireland in the Central Middle Ages, Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-927363-4
  • Creighton, Oliver (2002), Castles and Landscapes, London: Continuum, ISBN 0-8264-5896-3
  • Creighton, Oliver (2012), Early European Castles: Aristocracy and Authority, AD 800–1200, Debates in Archaeology, London: Bristol Classical Press, ISBN 978-1-78093-031-2
  • Creighton, Oliver; Higham, Robert (2003), Medieval Castles, Shire Archaeology, ISBN 0-7478-0546-6
  • Duffy, Christopher (1979), Siege Warfare: The Fortress in the Early Modern World 1494–1660, London: Routledge & Kegan Paul, ISBN 0-7100-8871-X
  • Ekdahl, Sven (2006), "Castles: The Baltic Region", in Alan V. Murray, The Crusades: An Encyclopedia: Volume I: A–C, ABC-CLIO, ISBN 978-1-57607-862-4
  • Emery, Anthony (2007), "Malbork Castle – Poland" (PDF), The Castle Studies Group Journal, 21: 138–156
  • Erlande-Brandenburg, Alain (1995), The Cathedral Builders of the Middle Ages, Thames & Hudson Ltd, ISBN 978-0-500-30052-7
  • Friar, Stephen (2003), The Sutton Companion to Castles, Stroud: Sutton Publishing, ISBN 978-0-7509-3994-2
  • Gebelin, François (1964), The châteaux of France, H. Eaton Hart (English ed.), Presses Universitaires de France
  • Gies, Joseph; Gies, Frances (1974), Life in a Medieval Castle, New York: Harper & Row, ISBN 0-06-090674-X
  • Goodall, John (2008) [2003], Portchester Castle (2nd ed.), London: English Heritage, ISBN 978-1-84802-007-8
  • Herlihy, David (1970), The History of Feudalism, London: Humanities Press, ISBN 0-391-00901-X
  • Higham, Robert; Barker, Philip (1992), Timber Castles, London: B. T. Batsford, ISBN 0-7134-2189-4
  • Johnson, Matthew (2002), Behind the Castle Gate: From Medieval to Renaissance, London: Routledge, ISBN 0-415-25887-1
  • Krahe, Friedrich-Wilhelm (2002), Burgen und Wohntürme des deutschen Mittelalters (به German), Stuttgart: Thorbecke, ISBN 3-7995-0104-5
  • Liddiard, Robert (2005), Castles in Context: Power, Symbolism and Landscape, 1066 to 1500, Macclesfield: Windgather Press Ltd, ISBN 0-9545575-2-2
  • McNeill, Tom (1992), English Heritage Book of Castles, London: English Heritage and B. T. Batsford, ISBN 0-7134-7025-9
  • Norris, John (2004), Welsh Castles at War, Stroud: Tempus, ISBN 0-7524-2885-3
  • Nossov, Konstantin (2006), Indian Castles 1206–1526, Osprey Publishing, ISBN 978-1-84603-065-9
  • Schultz, James (2006), Courtly love, the love of courtliness, and the history of sexuality, Chicago: University of Chicago Press, ISBN 978-0-226-74089-8
  • Smail, R. C. (1973), The Crusaders in Syria and the Holy Land, London: Thames and Hudson, ISBN 0-500-02080-9
  • Stephens, W.B. (ed) (1969), "The castle and castle estate in Warwick", A History of the County of Warwick, 8
  • Thompson, Michael (1987), The Decline of the Castle, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-32194-8
  • Tillman, Curt (1958), Lexikon der Deutschen Burgen und Schlosser (به German), 1, Stuttgart: Anton Hiersemann
  • Turnbull, Stephen (2003), Japanese castles 1540–1640, Osprey Publishing, ISBN 978-1-84176-429-0
  • Vann, Theresa M. (2006), "Castles: Iberia", in Alan V. Murray, The Crusades: An Encyclopedia: Volume I: A–C, ABC-CLIO, ISBN 978-1-57607-862-4

A castle high on a rocky peninsula above a plain. It is dominated by a tall rectangular tower rising above a main building with steep slate roof. The walls are pink, and covered with a sculptural pattern. There is a variety of turrets and details.
Dating back to the early 12th century, the Alcázar of Segovia is one of the most distinctive medieval castles in Europe. Disney was inspired by this majestic site in building Cinderella's iconic castle.
A castle of square plan surrounded by a water-filled moat. It has round corner towers and a forbidding appearance.
Built in 1385, Bodiam Castle in East Sussex, England, is surrounded by a water-filled moat.

A castle is a type of fortified structure built during the Middle Ages predominantly by the nobility or royalty and by military orders. Scholars debate the scope of the word castle, but usually consider it to be the private fortified residence of a lord or noble. This is distinct from a palace, which is not fortified; from a fortress, which was not always a residence for royalty or nobility; and from a fortified settlement, which was a public defence – though there are many similarities among these types of construction. Usage of the term has varied over time and has been applied to structures as diverse as hill forts and country houses. Over the approximately 900 years that castles were built, they took on a great many forms with many different features, although some, such as curtain walls, arrowslits, and portcullises, were commonplace.

European-style castles originated in the 9th and 10th centuries, after the fall of the Carolingian Empire resulted in its territory being divided among individual lords and princes. These nobles built castles to control the area immediately surrounding them and the castles were both offensive and defensive structures; they provided a base from which raids could be launched as well as offered protection from enemies. Although their military origins are often emphasised in castle studies, the structures also served as centres of administration and symbols of power. Urban castles were used to control the local populace and important travel routes, and rural castles were often situated near features that were integral to life in the community, such as mills, fertile land, or a water source.

Many northern European castles were originally built from earth and timber, but had their defences replaced later by stone. Early castles often exploited natural defences, lacking features such as towers and arrowslits and relying on a central keep. In the late 12th and early 13th centuries, a scientific approach to castle defence emerged. This led to the proliferation of towers, with an emphasis on flanking fire. Many new castles were polygonal or relied on concentric defence – several stages of defence within each other that could all function at the same time to maximise the castle's firepower. These changes in defence have been attributed to a mixture of castle technology from the Crusades, such as concentric fortification, and inspiration from earlier defences, such as Roman forts. Not all the elements of castle architecture were military in nature, so that devices such as moats evolved from their original purpose of defence into symbols of power. Some grand castles had long winding approaches intended to impress and dominate their landscape.

Although gunpowder was introduced to Europe in the 14th century, it did not significantly affect castle building until the 15th century, when artillery became powerful enough to break through stone walls. While castles continued to be built well into the 16th century, new techniques to deal with improved cannon fire made them uncomfortable and undesirable places to live. As a result, true castles went into decline and were replaced by artillery forts with no role in civil administration, and country houses that were indefensible. From the 18th century onwards, there was a renewed interest in castles with the construction of mock castles, part of a romantic revival of Gothic architecture, but they had no military purpose.

Definition

Etymology

A keep seen from a river, rising behind a gate. The keep is large, square in plan, and has four corner towers, three square and one round, all topped by lead cupolas.
The Norman "White Tower", the keep of the Tower of London, exemplifies all uses of a castle including city defence, a residence, and a place of refuge in times of crisis.

The word castle is derived from the Latin word castellum, which is a diminutive of the word castrum, meaning "fortified place". The Old English castel, Old French castel or chastel, French château, Spanish castillo, Portuguese castelo, Italian castello, and a number of words in other languages also derive from castellum.[1] The word castle was introduced into English shortly before the Norman Conquest to denote this type of building, which was then new to England.[2]

Defining characteristics

In its simplest terms, the definition of a castle accepted amongst academics is "a private fortified residence".[3] This contrasts with earlier fortifications, such as Anglo-Saxon burhs and walled cities such as Constantinople and Antioch in the Middle East; castles were not communal defences but were built and owned by the local feudal lords, either for themselves or for their monarch.[4] Feudalism was the link between a lord and his vassal where, in return for military service and the expectation of loyalty, the lord would grant the vassal land.[5] In the late 20th century, there was a trend to refine the definition of a castle by including the criterion of feudal ownership, thus tying castles to the medieval period; however, this does not necessarily reflect the terminology used in the medieval period. During the First Crusade (1096–1099), the Frankish armies encountered walled settlements and forts that they indiscriminately referred to as castles, but which would not be considered as such under the modern definition.[3]

A castle, seen at the end of a long avenue, lit pink and red by the sunset. The castle gives an impression of tremendous size, and has an imposing, twin-towered gatehouse and, to the left, a large round keep.
Windsor Castle in England was founded as a fortification during the Norman Conquest and today is one of the principal official residences of Queen Elizabeth II.

Castles served a range of purposes, the most important of which were military, administrative, and domestic. As well as defensive structures, castles were also offensive tools which could be used as a base of operations in enemy territory. Castles were established by Norman invaders of England for both defensive purposes and to pacify the country's inhabitants.[6] As William the Conqueror advanced through England, he fortified key positions to secure the land he had taken. Between 1066 and 1087, he established 36 castles such as Warwick Castle, which he used to guard against rebellion in the English Midlands.[7][8]

Towards the end of the Middle Ages, castles tended to lose their military significance due to the advent of powerful cannons and permanent artillery fortifications;[9] as a result, castles became more important as residences and statements of power.[10] A castle could act as a stronghold and prison but was also a place where a knight or lord could entertain his peers.[11] Over time the aesthetics of the design became more important, as the castle's appearance and size began to reflect the prestige and power of its occupant. Comfortable homes were often fashioned within their fortified walls. Although castles still provided protection from low levels of violence in later periods, eventually they were succeeded by country houses as high status residences.[12]

Terminology

Castle is sometimes used as a catch-all term for all kinds of fortifications and, as a result, has been misapplied in the technical sense. An example of this is Maiden Castle which, despite the name, is an Iron Age hill fort which had a very different origin and purpose.[13]

São Jorge Castle in Lisbon, Portugal, with a bridge over a moat

Although "castle" has not become a generic term for a manor house (like château in French and Schloss in German), many manor houses contain "castle" in their name while having few if any of the architectural characteristics, usually as their owners liked to maintain a link to the past and felt the term "castle" was a masculine expression of their power.[14] In scholarship the castle, as defined above, is generally accepted as a coherent concept, originating in Europe and later spreading to parts of the Middle East, where they were introduced by European Crusaders. This coherent group shared a common origin, dealt with a particular mode of warfare, and exchanged influences.[15]

In different areas of the world, analogous structures shared features of fortification and other defining characteristics associated with the concept of a castle, though they originated in different periods and circumstances and experienced differing evolutions and influences. For example, shiro in Japan, described as castles by historian Stephen Turnbull, underwent "a completely different developmental history, were built in a completely different way and were designed to withstand attacks of a completely different nature".[16] While European castles built from the late 12th and early 13th century onwards were generally stone, shiro were predominantly timber buildings into the 16th century.[17]

By the 16th century, when Japanese and European cultures met, fortification in Europe had moved beyond castles and relied on innovations such as the Italian trace italienne and star forts.[16] Forts in India present a similar case; when they were encountered by the British in the 17th century, castles in Europe had generally fallen out of use militarily. Like shiro, the Indian forts, durga or durg in Sanskrit, shared features with castles in Europe such as acting as a domicile for a lord as well as being fortifications. They too developed differently from the structures known as castles that had their origins in Europe.[18]

Common features

Motte

A small castle comprising a round keep surrounded by a tall encircling wall on top of a man-made hill
The wooden palisades surmounting mottes were often later replaced with stone, as in this example at Château de Gisors in France.

A motte was an earthen mound with a flat top. It was often artificial, although sometimes it incorporated a pre-existing feature of the landscape. The excavation of earth to make the mound left a ditch around the motte, called a moat (which could be either wet or dry). "Motte" and "moat" derive from the same Old French word, indicating that the features were originally associated and depended on each other for their construction. Although the motte is commonly associated with the bailey to form a motte-and-bailey castle, this was not always the case and there are instances where a motte existed on its own.[19]

"Motte" refers to the mound alone, but it was often surmounted by a fortified structure, such as a keep, and the flat top would be surrounded by a palisade.[19] It was common for the motte to be reached over a flying bridge (a bridge over the ditch from the counterscarp of the ditch to the edge of the top of the mound), as shown in the Bayeux Tapestry's depiction of Château de Dinan.[20] Sometimes a motte covered an older castle or hall, whose rooms became underground storage areas and prisons beneath a new keep.[21]

Bailey and enceinte

A bailey, also called a ward, was a fortified enclosure. It was a common feature of castles, and most had at least one. The keep on top of the motte was the domicile of the lord in charge of the castle and a bastion of last defence, while the bailey was the home of the rest of the lord's household and gave them protection. The barracks for the garrison, stables, workshops, and storage facilities were often found in the bailey. Water was supplied by a well or cistern. Over time the focus of high status accommodation shifted from the keep to the bailey; this resulted in the creation of another bailey that separated the high status buildings – such as the lord's chambers and the chapel – from the everyday structures such as the workshops and barracks.[22]

From the late 12th century there was a trend for knights to move out of the small houses they had previously occupied within the bailey to live in fortified houses in the countryside.[23] Although often associated with the motte-and-bailey type of castle, baileys could also be found as independent defensive structures. These simple fortifications were called ringworks.[24] The enceinte was the castle's main defensive enclosure, and the terms "bailey" and "enceinte" are linked. A castle could have several baileys but only one enceinte. Castles with no keep, which relied on their outer defences for protection, are sometimes called enceinte castles;[25] these were the earliest form of castles, before the keep was introduced in the 10th century.[26]

Keep

A tall stone tower surrounded by a shorter square wall
The 14th-century keep of Château de Vincennes near Paris towers above the castle's curtain wall. The wall exhibits features common to castle architecture: a gatehouse, corner towers, and machicolations.

A keep was a great tower and usually the most strongly defended point of a castle before the introduction of concentric defence. "Keep" was not a term used in the medieval period – the term was applied from the 16th century onwards – instead "donjon" was used to refer to great towers,[27] or turris in Latin. In motte-and-bailey castles, the keep was on top of the motte.[19] "Dungeon" is a corrupted form of "donjon" and means a dark, unwelcoming prison.[28] Although often the strongest part of a castle and a last place of refuge if the outer defences fell, the keep was not left empty in case of attack but was used as a residence by the lord who owned the castle, or his guests or representatives.[29]

At first this was usual only in England, when after the Norman Conquest of 1066 the "conquerors lived for a long time in a constant state of alert";[30] elsewhere the lord's wife presided over a separate residence (domus, aula or mansio in Latin) close to the keep, and the donjon was a barracks and headquarters. Gradually, the two functions merged into the same building, and the highest residential storeys had large windows; as a result for many structures, it is difficult to find an appropriate term.[31] The massive internal spaces seen in many surviving donjons can be misleading; they would have been divided into several rooms by light partitions, as in a modern office building. Even in some large castles the great hall was separated only by a partition from the lord's "chamber", his bedroom and to some extent his office.[32]

Curtain wall

Beaumaris Castle with curtain walls between the lower outer towers and higher inner curtain walls between the higher inner towers.

Curtain walls were defensive walls enclosing a bailey. They had to be high enough to make scaling the walls with ladders difficult and thick enough to withstand bombardment from siege engines which, from the 15th century onwards, included gunpowder artillery. A typical wall could be 3 m (10 ft) thick and 12 m (39 ft) tall, although sizes varied greatly between castles. To protect them from undermining, curtain walls were sometimes given a stone skirt around their bases. Walkways along the tops of the curtain walls allowed defenders to rain missiles on enemies below, and battlements gave them further protection. Curtain walls were studded with towers to allow enfilading fire along the wall.[33] Arrowslits in the walls did not become common in Europe until the 13th century, for fear that they might compromise the wall's strength.[34]

Gatehouse

A 13th-century gatehouse in the château de Châteaubriant, France. It connects the upper ward to the lower one.

The entrance was often the weakest part in a circuit of defences. To overcome this, the gatehouse was developed, allowing those inside the castle to control the flow of traffic. In earth and timber castles, the gateway was usually the first feature to be rebuilt in stone. The front of the gateway was a blind spot and to overcome this, projecting towers were added on each side of the gate in a style similar to that developed by the Romans.[35] The gatehouse contained a series of defences to make a direct assault more difficult than battering down a simple gate. Typically, there were one or more portcullises – a wooden grille reinforced with metal to block a passage – and arrowslits to allow defenders to harry the enemy. The passage through the gatehouse was lengthened to increase the amount of time an assailant had to spend under fire in a confined space and unable to retaliate.[36]

It is a popular myth that so-called murder holes – openings in the ceiling of the gateway passage – were used to pour boiling oil or molten lead on attackers; the price of oil and lead and the distance of the gatehouse from fires meant that this was impractical.[37] This method was, however, a common practice in the MENA region and the Mediterranean castles and fortifications where such resources were abundant.[38][39] They were most likely used to drop objects on attackers, or to allow water to be poured on fires to extinguish them.[37] Provision was made in the upper storey of the gatehouse for accommodation so the gate was never left undefended, although this arrangement later evolved to become more comfortable at the expense of defence.[40]

During the 13th and 14th centuries the barbican was developed.[41] This consisted of a rampart, ditch, and possibly a tower, in front of the gatehouse[42] which could be used to further protect the entrance. The purpose of a barbican was not just to provide another line of defence but also to dictate the only approach to the gate.[43]

Moat

An aerial view of a stone building with a triangular plan. It is surrounded by a ditch filled with water.
Caerlaverock Castle in Scotland is surrounded by a moat.

A moat was a defensive ditch with steep sides, and could be either dry or filled with water. Its purpose was twofold; to stop devices such as siege towers from reaching the curtain wall and to prevent the walls from being undermined. Water moats were found in low-lying areas and were usually crossed by a drawbridge, although these were often replaced by stone bridges. Fortified islands could be added to the moat, adding another layer of defence. Water defences, such as moats or natural lakes, had the benefit of dictating the enemy's approach to the castle.[44] The site of the 13th-century Caerphilly Castle in Wales covers over 30 acres (12 ha) and the water defences, created by flooding the valley to the south of the castle, are some of the largest in Western Europe.[45]

Other features

Battlements

Battlements were most often found surmounting curtain walls and the tops of gatehouses, and comprised several elements: crenellations, hoardings, machicolations, and loopholes. Crenellation is the collective name for alternating crenels and merlons: gaps and solid blocks on top of a wall. Hoardings were wooden constructs that projected beyond the wall, allowing defenders to shoot at, or drop objects on, attackers at the base of the wall without having to lean perilously over the crenellations, thereby exposing themselves to retaliatory fire. Machicolations were stone projections on top of a wall with openings that allowed objects to be dropped on an enemy at the base of the wall in a similar fashion to hoardings.[46]

Arrowslits

Arrowslits, also commonly called loopholes, were narrow vertical openings in defensive walls which allowed arrows or crossbow bolts to be fired on attackers. The narrow slits were intended to protect the defender by providing a very small target, but the size of the opening could also impede the defender if it was too small. A smaller horizontal opening could be added to give an archer a better view for aiming.[47] Sometimes a sally port was included; this could allow the garrison to leave the castle and engage besieging forces.[48] It was usual for the latrines to empty down the external walls of a castle and into the surrounding ditch.[49]

Postern

A postern is a secondary door or gate.

History

Antecedents

Borġ in-Nadur fort built during the Tarxien phase and used until the Bronze Age.[50]

Historian Charles Coulson states that the accumulation of wealth and resources, such as food, led to the need for defensive structures. The earliest fortifications originated in the Fertile Crescent, the Indus Valley, Egypt, and China where settlements were protected by large walls. Northern Europe was slower than the East to develop defensive structures and it was not until the Bronze Age that hill forts were developed, which then proliferated across Europe in the Iron Age. These structures differed from their eastern counterparts in that they used earthworks rather than stone as a building material.[51] Many earthworks survive today, along with evidence of palisades to accompany the ditches. In Europe, oppida emerged in the 2nd century BC; these were densely inhabited fortified settlements, such as the oppidum of Manching, and developed from hill forts.[52] The Romans encountered fortified settlements such as hill forts and oppida when expanding their territory into northern Europe.[52] Although primitive, they were often effective, and were only overcome by the extensive use of siege engines and other siege warfare techniques, such as at the Battle of Alesia. The Romans' own fortifications (castra) varied from simple temporary earthworks thrown up by armies on the move, to elaborate permanent stone constructions, notably the milecastles of Hadrian's Wall. Roman forts were generally rectangular with rounded corners – a "playing-card shape".[53]

In the medieval period, castles were influenced by earlier forms of elite architecture, contributing to regional variations. Importantly, while castles had military aspects, they contained a recognisable household structure within their walls, reflecting the multi-functional use of these buildings.[54]

Origins (9th and 10th centuries)

The subject of the emergence of castles in Europe is a complex matter which has led to considerable debate. Discussions have typically attributed the rise of the castle to a reaction to attacks by Magyars, Muslims, and Vikings and a need for private defence.[55] The breakdown of the Carolingian Empire led to the privatisation of government, and local lords assumed responsibility for the economy and justice.[56] However, while castles proliferated in the 9th and 10th centuries the link between periods of insecurity and building fortifications is not always straightforward. Some high concentrations of castles occur in secure places, while some border regions had relatively few castles.[57]

It is likely that the castle evolved from the practice of fortifying a lordly home. The greatest threat to a lord's home or hall was fire as it was usually a wooden structure. To protect against this, and keep other threats at bay, there were several courses of action available: create encircling earthworks to keep an enemy at a distance; build the hall in stone; or raise it up on an artificial mound, known as a motte, to present an obstacle to attackers.[58] While the concept of ditches, ramparts, and stone walls as defensive measures is ancient, raising a motte is a medieval innovation.[59]

A bank and ditch enclosure was a simple form of defence, and when found without an associated motte is called a ringwork; when the site was in use for a prolonged period, it was sometimes replaced by a more complex structure or enhanced by the addition of a stone curtain wall.[60] Building the hall in stone did not necessarily make it immune to fire as it still had windows and a wooden door. This led to the elevation of windows to the second storey – to make it harder to throw objects in – and to move the entrance from ground level to the second storey. These features are seen in many surviving castle keeps, which were the more sophisticated version of halls.[61] Castles were not just defensive sites but also enhanced a lord's control over his lands. They allowed the garrison to control the surrounding area,[62] and formed a centre of administration, providing the lord with a place to hold court.[63]

A section of an embroidered cloth showing a castle on a hilltop being defended by soldiers with spears while two soldiers in armour are attempting to set fire to the palisade
The Bayeux Tapestry contains one of the earliest representations of a castle. It depicts attackers of Château de Dinan in France using fire, one of the threats to wooden castles.

Building a castle sometimes required the permission of the king or other high authority. In 864 the King of West Francia, Charles the Bald, prohibited the construction of castella without his permission and ordered them all to be destroyed. This is perhaps the earliest reference to castles, though military historian R. Allen Brown points out that the word castella may have applied to any fortification at the time.[64]

In some countries the monarch had little control over lords, or required the construction of new castles to aid in securing the land so was unconcerned about granting permission – as was the case in England in the aftermath of the Norman Conquest and the Holy Land during the Crusades. Switzerland is an extreme case of there being no state control over who built castles, and as a result there were 4,000 in the country.[65] There are very few castles dated with certainty from the mid-9th century. Converted into a donjon around 950, Château de Doué-la-Fontaine in France is the oldest standing castle in Europe.[66]

11th century

From 1000 onwards, references to castles in texts such as charters increased greatly. Historians have interpreted this as evidence of a sudden increase in the number of castles in Europe around this time; this has been supported by archaeological investigation which has dated the construction of castle sites through the examination of ceramics.[67] The increase in Italy began in the 950s, with numbers of castles increasing by a factor of three to five every 50 years, whereas in other parts of Europe such as France and Spain the growth was slower. In 950 Provence was home to 12 castles, by 1000 this figure had risen to 30, and by 1030 it was over 100.[68] Although the increase was slower in Spain, the 1020s saw a particular growth in the number of castles in the region, particularly in contested border areas between Christian and Muslim lands.[69]

Despite the common period in which castles rose to prominence in Europe, their form and design varied from region to region. In the early 11th century, the motte and keep – an artificial mound surmounted by a palisade and tower – was the most common form of castle in Europe, everywhere except Scandinavia.[68] While Britain, France, and Italy shared a tradition of timber construction that was continued in castle architecture, Spain more commonly used stone or mud-brick as the main building material.[70]

The Muslim invasion of the Iberian Peninsula in the 8th century introduced a style of building developed in North Africa reliant on tapial, pebbles in cement, where timber was in short supply.[71] Although stone construction would later become common elsewhere, from the 11th century onwards it was the primary building material for Christian castles in Spain,[72] while at the same time timber was still the dominant building material in north-west Europe.[69]

A square building of grey stone with narrow vertical slits on the first floor, and wider windows on the second. The top of the castle looks decayed and there is no roof, except over a tower attached to the keep.
Built in 1138, Castle Rising in England is an example of an elaborate donjon.[73]

Historians have interpreted the widespread presence of castles across Europe in the 11th and 12th centuries as evidence that warfare was common, and usually between local lords.[74] Castles were introduced into England shortly before the Norman Conquest in 1066.[75] Before the 12th century castles were as uncommon in Denmark as they had been in England before the Norman Conquest. The introduction of castles to Denmark was a reaction to attacks from Wendish pirates, and they were usually intended as coastal defences.[65] The motte and bailey remained the dominant form of castle in England, Wales, and Ireland well into the 12th century.[76] At the same time, castle architecture in mainland Europe became more sophisticated.[77]

The donjon[78] was at the centre of this change in castle architecture in the 12th century. Central towers proliferated, and typically had a square plan, with walls 3 to 4 m (9.8 to 13.1 ft) thick. Their decoration emulated Romanesque architecture, and sometimes incorporated double windows similar to those found in church bell towers. Donjons, which were the residence of the lord of the castle, evolved to become more spacious. The design emphasis of donjons changed to reflect a shift from functional to decorative requirements, imposing a symbol of lordly power upon the landscape. This sometimes led to compromising defence for the sake of display.[77]

Innovation and scientific design (12th century)

Until the 12th century, stone-built and earth and timber castles were contemporary,[79] but by the late 12th century the number of castles being built went into decline. This has been partly attributed to the higher cost of stone-built fortifications, and the obsolescence of timber and earthwork sites, which meant it was preferable to build in more durable stone.[80] Although superseded by their stone successors, timber and earthwork castles were by no means useless.[81] This is evidenced by the continual maintenance of timber castles over long periods, sometimes several centuries; Owain Glyndŵr's 11th-century timber castle at Sycharth was still in use by the start of the 15th century, its structure having been maintained for four centuries.[82][83]

At the same time there was a change in castle architecture. Until the late 12th century castles generally had few towers; a gateway with few defensive features such as arrowslits or a portcullis; a great keep or donjon, usually square and without arrowslits; and the shape would have been dictated by the lay of the land (the result was often irregular or curvilinear structures). The design of castles was not uniform, but these were features that could be found in a typical castle in the mid-12th century.[84] By the end of the 12th century or the early 13th century, a newly constructed castle could be expected to be polygonal in shape, with towers at the corners to provide enfilading fire for the walls. The towers would have protruded from the walls and featured arrowslits on each level to allow archers to target anyone nearing or at the curtain wall.[85]

Albarrana tower in Paderne Castle, Portugal.

These later castles did not always have a keep, but this may have been because the more complex design of the castle as a whole drove up costs and the keep was sacrificed to save money. The larger towers provided space for habitation to make up for the loss of the donjon. Where keeps did exist, they were no longer square but polygonal or cylindrical. Gateways were more strongly defended, with the entrance to the castle usually between two half-round towers which were connected by a passage above the gateway – although there was great variety in the styles of gateway and entrances – and one or more portcullis.[85]

A peculiar feature of Muslim castles in the Iberian Peninsula was the use of detached towers, called Albarrana towers, around the perimeter as can be seen at the Alcazaba of Badajoz. Probably developed in the 12th century, the towers provided flanking fire. They were connected to the castle by removable wooden bridges, so if the towers were captured the rest of the castle was not accessible.[86]

Two round towers of light yellow stone at the bottom and dark orangy stone at the top on either side of an arched entrance. A bridge leads from the entrance to allow access.
The gatehouse to the inner ward of Beeston Castle, England, was built in the 1220s and has an entrance between two D-shaped towers.[87]

When seeking to explain this change in the complexity and style of castles, antiquarians found their answer in the Crusades. It seemed that the Crusaders had learned much about fortification from their conflicts with the Saracens and exposure to Byzantine architecture. There were legends such as that of Lalys – an architect from Palestine who reputedly went to Wales after the Crusades and greatly enhanced the castles in the south of the country – and it was assumed that great architects such as James of Saint George originated in the East. In the mid-20th century this view was cast into doubt. Legends were discredited, and in the case of James of Saint George it was proven that he came from Saint-Georges-d'Espéranche, in France. If the innovations in fortification had derived from the East, it would have been expected for their influence to be seen from 1100 onwards, immediately after the Christians were victorious in the First Crusade (1096–1099), rather than nearly 100 years later.[88] Remains of Roman structures in Western Europe were still standing in many places, some of which had flanking round-towers and entrances between two flanking towers.

The castle builders of Western Europe were aware of and influenced by Roman design; late Roman coastal forts on the English "Saxon Shore" were reused and in Spain the wall around the city of Ávila imitated Roman architecture when it was built in 1091.[88] Historian Smail in Crusading warfare argued that the case for the influence of Eastern fortification on the West has been overstated, and that Crusaders of the 12th century in fact learned very little about scientific design from Byzantine and Saracen defences.[89] A well-sited castle that made use of natural defences and had strong ditches and walls had no need for a scientific design. An example of this approach is Kerak. Although there were no scientific elements to its design, it was almost impregnable, and in 1187 Saladin chose to lay siege to the castle and starve out its garrison rather than risk an assault.[89]

During the late 11th and 12th centuries in what is now south-central Turkey the Hospitallers, Teutonic Knights and Templars established themselves in the Armenian Kingdom of Cilicia, where they discovered an extensive network of sophisticated fortifications which had a profound impact on the architecture of Crusader castles. Most of the Armenian military sites in Cilicia are characterized by: multiple bailey walls laid with irregular plans to follow the sinuosities of the outcrops; rounded and especially horseshoe-shaped towers; finely-cut often rusticated ashlar facing stones with intricate poured cores; concealed postern gates and complex bent entrances with slot machicolations; embrasured loopholes for archers; barrel, pointed or groined vaults over undercrofts, gates and chapels; and cisterns with elaborate scarped drains.[90] Civilian settlement are often found in the immediate proximity of these fortifications.[91] After the First Crusade, Crusaders who did not return to their homes in Europe helped found the Crusader states of the Principality of Antioch, the County of Edessa, the Kingdom of Jerusalem, and the County of Tripoli. The castles they founded to secure their acquisitions were designed mostly by Syrian master-masons. Their design was very similar to that of a Roman fort or Byzantine tetrapyrgia which were square in plan and had square towers at each corner that did not project much beyond the curtain wall. The keep of these Crusader castles would have had a square plan and generally be undecorated.[92]

While castles were used to hold a site and control movement of armies, in the Holy Land some key strategic positions were left unfortified.[93] Castle architecture in the East became more complex around the late 12th and early 13th centuries after the stalemate of the Third Crusade (1189–1192). Both Christians and Muslims created fortifications, and the character of each was different. Saphadin, the 13th-century ruler of the Saracens, created structures with large rectangular towers that influenced Muslim architecture and were copied again and again, however they had little influence on Crusader castles.[94]

13th to 15th centuries

A stone castle with two high curtain walls, one within the other. They are crenelated and studded with projecting towers, both rectangular and rounded. The castle is on a promontory high above the surrounding landscape.
Krak des Chevaliers is a concentric castle built with both rectangular and rounded towers. It is one of the best-preserved Crusader castles.[95]

In the early 13th century, Crusader castles were mostly built by Military Orders including the Knights Hospitaller, Knights Templar, and Teutonic Knights. The orders were responsible for the foundation of sites such as Krak des Chevaliers, Margat, and Belvoir. Design varied not just between orders, but between individual castles, though it was common for those founded in this period to have concentric defences.[96]

The concept, which originated in castles such as Krak des Chevaliers, was to remove the reliance on a central strongpoint and to emphasise the defence of the curtain walls. There would be multiple rings of defensive walls, one inside the other, with the inner ring rising above the outer so that its field of fire was not completely obscured. If assailants made it past the first line of defence they would be caught in the killing ground between the inner and outer walls and have to assault the second wall.[97]

Concentric castles were widely copied across Europe, for instance when Edward I of England – who had himself been on Crusade – built castles in Wales in the late 13th century, four of the eight he founded had a concentric design.[96][97] Not all the features of the Crusader castles from the 13th century were emulated in Europe. For instance, it was common in Crusader castles to have the main gate in the side of a tower and for there to be two turns in the passageway, lengthening the time it took for someone to reach the outer enclosure. It is rare for this bent entrance to be found in Europe.[96]

Two cylindrical stone towers flanking a gateway, and behind them two larger cylindrical towers. A path leads up to the gateway and curtain walls are attached to the towers.
The design of Edward I's Harlech Castle (built in the 1280s) in Wales was influenced by his experience of the Crusades.

One of the effects of the Livonian Crusade in the Baltic was the introduction of stone and brick fortifications. Although there were hundreds of wooden castles in Prussia and Livonia, the use of bricks and mortar was unknown in the region before the Crusaders. Until the 13th century and start of the 14th centuries, their design was heterogeneous, however this period saw the emergence of a standard plan in the region: a square plan, with four wings around a central courtyard.[98] It was common for castles in the East to have arrowslits in the curtain wall at multiple levels; contemporary builders in Europe were wary of this as they believed it weakened the wall. Arrowslits did not compromise the wall's strength, but it was not until Edward I's programme of castle building that they were widely adopted in Europe.[34]

The Crusades also led to the introduction of machicolations into Western architecture. Until the 13th century, the tops of towers had been surrounded by wooden galleries, allowing defenders to drop objects on assailants below. Although machicolations performed the same purpose as the wooden galleries, they were probably an Eastern invention rather than an evolution of the wooden form. Machicolations were used in the East long before the arrival of the Crusaders, and perhaps as early as the first half of the 8th century in Syria.[99]

The greatest period of castle building in Spain was in the 11th to 13th centuries, and they were most commonly found in the disputed borders between Christian and Muslim lands. Conflict and interaction between the two groups led to an exchange of architectural ideas, and Spanish Christians adopted the use of detached towers. The Spanish Reconquista, driving the Muslims out of the Iberian Peninsula, was complete in 1492.[86]

The northern walls of the Gran Castello in Gozo, Malta, were built in the 15th century.[100]

Although France has been described as "the heartland of medieval architecture", the English were at the forefront of castle architecture in the 12th century. French historian François Gebelin wrote: "The great revival in military architecture was led, as one would naturally expect, by the powerful kings and princes of the time; by the sons of William the Conqueror and their descendants, the Plantagenets, when they became dukes of Normandy. These were the men who built all the most typical twelfth-century fortified castles remaining to-day".[101] Despite this, by the beginning of the 15th century, the rate of castle construction in England and Wales went into decline. The new castles were generally of a lighter build than earlier structures and presented few innovations, although strong sites were still created such as that of Raglan in Wales. At the same time, French castle architecture came to the fore and led the way in the field of medieval fortifications. Across Europe – particularly the Baltic, Germany, and Scotland – castles were built well into the 16th century.[102]

Advent of gunpowder

Corvin Castle in Transylvania (built between 1446 and 1480) was one of the biggest in Eastern Europe at that time.

Artillery powered by gunpowder was introduced to Europe in the 1320s and spread quickly. Handguns, which were initially unpredictable and inaccurate weapons, were not recorded until the 1380s.[103] Castles were adapted to allow small artillery pieces – averaging between 19.6 and 22 kg (43 and 49 lb) – to fire from towers. These guns were too heavy for a man to carry and fire, but if he supported the butt end and rested the muzzle on the edge of the gun port he could fire the weapon. The gun ports developed in this period show a unique feature, that of a horizontal timber across the opening. A hook on the end of the gun could be latched over the timber so the gunner did not have to take the full recoil of the weapon. This adaptation is found across Europe, and although the timber rarely survives, there is an intact example at Castle Doornenburg in the Netherlands. Gunports were keyhole shaped, with a circular hole at the bottom for the weapon and a narrow slit on top to allow the gunner to aim.[104]

This form is very common in castles adapted for guns, found in Egypt, Italy, Scotland, and Spain, and elsewhere in between. Other types of port, though less common, were horizontal slits – allowing only lateral movement – and large square openings, which allowed greater movement.[104] The use of guns for defence gave rise to artillery castles, such as that of Château de Ham in France. Defences against guns were not developed until a later stage.[105] Ham is an example of the trend for new castles to dispense with earlier features such as machicolations, tall towers, and crenellations.[106]

Bigger guns were developed, and in the 15th century became an alternative to siege engines such as the trebuchet. The benefits of large guns over trebuchets – the most effective siege engine of the Middle Ages before the advent of gunpowder – were those of a greater range and power. In an effort to make them more effective, guns were made ever bigger, although this hampered their ability to reach remote castles. By the 1450s guns were the preferred siege weapon, and their effectiveness was demonstrated by Mehmed II at the Fall of Constantinople.[107]

The response towards more effective cannons was to build thicker walls and to prefer round towers, as the curving sides were more likely to deflect a shot than a flat surface. While this sufficed for new castles, pre-existing structures had to find a way to cope with being battered by cannon. An earthen bank could be piled behind a castle's curtain wall to absorb some of the shock of impact.[108]

Often, castles constructed before the age of gunpowder were incapable of using guns as their wall-walks were too narrow. A solution to this was to pull down the top of a tower and to fill the lower part with the rubble to provide a surface for the guns to fire from. Lowering the defences in this way had the effect of making them easier to scale with ladders. A more popular alternative defence, which avoided damaging the castle, was to establish bulwarks beyond the castle's defences. These could be built from earth or stone and were used to mount weapons.[109]

Bastions and star forts (16th century)

A three-storey stone structure with smooth walls and a roughly cut base. The walls are angular and have openings.
The angled bastion, as used in Copertino Castle in Italy, was developed around 1500. First used in Italy, it allowed the evolution of artillery forts that eventually took over the military role of castles.

Around 1500, the innovation of the angled bastion was developed in Italy.[110] With developments such as these, Italy pioneered permanent artillery fortifications, which took over from the defensive role of castles. From this evolved star forts, also known as trace italienne.[9] The elite responsible for castle construction had to choose between the new type that could withstand cannon fire and the earlier, more elaborate style. The first was ugly and uncomfortable and the latter was less secure, although it did offer greater aesthetic appeal and value as a status symbol. The second choice proved to be more popular as it became apparent that there was little point in trying to make the site genuinely defensible in the face of cannon.[111] For a variety of reasons, not least of which is that many castles have no recorded history, there is no firm number of castles built in the medieval period. However, it has been estimated that between 75,000 and 100,000 were built in western Europe;[112] of these around 1,700 were in England and Wales[113] and around 14,000 in German-speaking areas.[114]

Some true castles were built in the Americas by the Spanish and French colonies. The first stage of Spanish fort construction has been termed the "castle period", which lasted from 1492 until the end of the 16th century.[115] Starting with Fortaleza Ozama, "these castles were essentially European medieval castles transposed to America".[116] Among other defensive structures (including forts and citadels), castles were also built in New France towards the end of the 17th century.[117] In Montreal the artillery was not as developed as on the battle-fields of Europe, some of the region's outlying forts were built like the fortified manor houses of France. Fort Longueuil, built from 1695–1698 by a baronial family, has been described as "the most medieval-looking fort built in Canada".[118] The manor house and stables were within a fortified bailey, with a tall round turret in each corner. The "most substantial castle-like fort" near Montréal was Fort Senneville, built in 1692 with square towers connected by thick stone walls, as well as a fortified windmill.[119] Stone forts such as these served as defensive residences, as well as imposing structures to prevent Iroquois incursions.[120]

Although castle construction faded towards the end of the 16th century, castles did not necessarily all fall out of use. Some retained a role in local administration and became law courts, while others are still handed down in aristocratic families as hereditary seats. A particularly famous example of this is Windsor Castle in England which was founded in the 11th century and is home to the monarch of the United Kingdom.[121] In other cases they still had a role in defence. Tower houses, which are closely related to castles and include pele towers, were defended towers that were permanent residences built in the 14th to 17th centuries. Especially common in Ireland and Scotland, they could be up to five storeys high and succeeded common enclosure castles and were built by a greater social range of people. While unlikely to provide as much protection as a more complex castle, they offered security against raiders and other small threats.[122][123]

Later use and revival castles

A castle of fairy-tale appearance sitting high on a ridge above a wooded landscape. The walls are of pale stone, the roofs are of steep pitch and there are a number of small towers and turrets.
Neuschwanstein is a 19th-century historicist (neoromanesque) castle built by Ludwig II of Bavaria, inspired by the romanticism of the time.
De Haar Castle in Utrecht, Netherlands
Castello Dei Baroni, a country residence in Wardija, Malta, designed with castle-like features.

According to archaeologists Oliver Creighton and Robert Higham, "the great country houses of the seventeenth to twentieth centuries were, in a social sense, the castles of their day".[124] Though there was a trend for the elite to move from castles into country houses in the 17th century, castles were not completely useless. In later conflicts, such as the English Civil War (1641–1651), many castles were refortified, although subsequently slighted to prevent them from being used again.[125] Some country residences, which were not meant to be fortified, were given a castle appearance to scare away potential invaders such as adding turrets and using small windows. An example of this is the 16th century Bubaqra Castle in Bubaqra, Malta, which was modified in the 18th century.[126]

Revival or mock castles became popular as a manifestation of a Romantic interest in the Middle Ages and chivalry, and as part of the broader Gothic Revival in architecture. Examples of these castles include Chapultepec in Mexico,[127] Neuschwanstein in Germany,[128] and Edwin Lutyens' Castle Drogo (1911–1930) – the last flicker of this movement in the British Isles.[129] While churches and cathedrals in a Gothic style could faithfully imitate medieval examples, new country houses built in a "castle style" differed internally from their medieval predecessors. This was because to be faithful to medieval design would have left the houses cold and dark by contemporary standards.[130]

Artificial ruins, built to resemble remnants of historic edifices, were also a hallmark of the period. They were usually built as centre pieces in aristocratic planned landscapes. Follies were similar, although they differed from artificial ruins in that they were not part of a planned landscape, but rather seemed to have no reason for being built. Both drew on elements of castle architecture such as castellation and towers, but served no military purpose and were solely for display.[131] A toy castle is used as a common children attraction in playing fields and fun parks, such as the castle of the Playmobil FunPark in Ħal Far, Malta.[132][133]

Construction

A half-finished circular tower with scaffolding near the top. There are holes in the tower and workers on top.
A 19th-century depiction by Eugène Viollet-le-Duc of the construction of the large tower at Coucy Castle in France, with scaffolding and masons at work. The holes mark the position of the scaffolding in earlier stages of construction.
Experimental archeology castle building at Guédelon Castle site (2015).
Gothic/Renaissance Wawel Castle in Krakow, Poland

Once the site of a castle had been selected – whether a strategic position or one intended to dominate the landscape as a mark of power – the building material had to be selected. An earth and timber castle was cheaper and easier to erect than one built from stone. The costs involved in construction are not well-recorded, and most surviving records relate to royal castles.[134] A castle with earthen ramparts, a motte, timber defences and buildings could have been constructed by an unskilled workforce. The source of man-power was probably from the local lordship, and the tenants would already have the necessary skills of felling trees, digging, and working timber necessary for an earth and timber castle. Possibly coerced into working for their lord, the construction of an earth and timber castle would not have been a drain on a client's funds. In terms of time, it has been estimated that an average sized motte – 5 m (16 ft) high and 15 m (49 ft) wide at the summit – would have taken 50 people about 40 working days. An exceptionally expensive motte and bailey was that of Clones in Ireland, built in 1211 for £20. The high cost, relative to other castles of its type, was because labourers had to be imported.[134]

The cost of building a castle varied according to factors such as their complexity and transport costs for material. It is certain that stone castles cost a great deal more than those built from earth and timber. Even a very small tower, such as Peveril Castle, would have cost around £200. In the middle were castles such as Orford, which was built in the late 12th century for £1,400, and at the upper end were those such as Dover, which cost about £7,000 between 1181 and 1191.[135] Spending on the scale of the vast castles such as Château Gaillard (an estimated £15,000 to £20,000 between 1196 and 1198) was easily supported by The Crown, but for lords of smaller areas, castle building was a very serious and costly undertaking. It was usual for a stone castle to take the best part of a decade to finish. The cost of a large castle built over this time (anywhere from £1,000 to £10,000) would take the income from several manors, severely impacting a lord's finances.[136] Costs in the late 13th century were of a similar order, with castles such as Beaumaris and Rhuddlan costing £14,500 and £9,000 respectively. Edward I's campaign of castle-building in Wales cost £80,000 between 1277 and 1304, and £95,000 between 1277 and 1329.[137] Renowned designer Master James of Saint George, responsible for the construction of Beaumaris, explained the cost:

In case you should wonder where so much money could go in a week, we would have you know that we have needed – and shall continue to need 400 masons, both cutters and layers, together with 2,000 less skilled workmen, 100 carts, 60 wagons and 30 boats bringing stone and sea coal; 200 quarrymen; 30 smiths; and carpenters for putting in the joists and floor boards and other necessary jobs. All this takes no account of the garrison ... nor of purchases of material. Of which there will have to be a great quantity ... The men's pay has been and still is very much in arrears, and we are having the greatest difficulty in keeping them because they have simply nothing to live on.

— [138]

Not only were stone castles expensive to build in the first place, but their maintenance was a constant drain. They contained a lot of timber, which was often unseasoned and as a result needed careful upkeep. For example, it is documented that in the late 12th century repairs at castles such as Exeter and Gloucester cost between £20 and £50 annually.[139]

Medieval machines and inventions, such as the treadwheel crane, became indispensable during construction, and techniques of building wooden scaffolding were improved upon from Antiquity.[140] When building in stone a prominent concern of medieval builders was to have quarries close at hand. There are examples of some castles where stone was quarried on site, such as Chinon, Château de Coucy and Château Gaillard.[141] When it was built in 992 in France the stone tower at Château de Langeais was 16 metres (52 ft) high, 17.5 metres (57 ft) wide, and 10 metres (33 ft) long with walls averaging 1.5 metres (4 ft 11 in). The walls contain 1,200 cubic metres (42,000 cu ft) of stone and have a total surface (both inside and out) of 1,600 square metres (17,000 sq ft). The tower is estimated to have taken 83,000 average working days to complete, most of which was unskilled labour.[142]

Many countries had both timber and stone castles,[143] however Denmark had few quarries and as a result most of its castles are earth and timber affairs, or later on built from brick.[144] Brick-built structures were not necessarily weaker than their stone-built counterparts. Brick castles are less common in England than stone or earth and timber constructions, and often it was chosen for its aesthetic appeal or because it was fashionable, encouraged by the brick architecture of the Low Countries. For example, when Tattershall Castle was built between 1430 and 1450, there was plenty of stone available nearby, but the owner, Lord Cromwell, chose to use brick. About 700,000 bricks were used to build the castle, which has been described as "the finest piece of medieval brick-work in England".[145] Most Spanish castles were built from stone, whereas castles in Eastern Europe were usually of timber construction.[146]

An orange brick castle with a curtain wall and a central keep. The site is surrounded by water. The gateway is flanked by two round towers with high peaked roofs. Aside from the keep, there is another building within the castle rising above the curtain wall.
The Castle of the Teutonic Order in Malbork, Poland, is an example of medieval fortresses and built in the typical style of northern Brick Gothic.[147] On its completion in 1406 it was the largest brick castle in the world.[148]

Social centre

A young woman in a medieval-style dress of cream satin ties a red scarf to the arm of a man in armour and mounted on a horse. The scene is set at the portal of a castle.
God Speed! by Edmund Blair Leighton, 1900: a late Victorian view of a lady giving a favour to a knight about to do battle.

Due to the lord's presence in a castle, it was a centre of administration from where he controlled his lands. He relied on the support of those below him, as without the support of his more powerful tenants a lord could expect his power to be undermined. Successful lords regularly held court with those immediately below them on the social scale, but absentees could expect to find their influence weakened. Larger lordships could be vast, and it would be impractical for a lord to visit all his properties regularly so deputies were appointed. This especially applied to royalty, who sometimes owned land in different countries.[149]

To allow the lord to concentrate on his duties regarding administration, he had a household of servants to take care of chores such as providing food. The household was run by a chamberlain, while a treasurer took care of the estate's written records. Royal households took essentially the same form as baronial households, although on a much larger scale and the positions were more prestigious.[150] An important role of the household servants was the preparation of food; the castle kitchens would have been a busy place when the castle was occupied, called on to provide large meals.[151] Without the presence of a lord's household, usually because he was staying elsewhere, a castle would have been a quiet place with few residents, focused on maintaining the castle.[152]

As social centres castles were important places for display. Builders took the opportunity to draw on symbolism, through the use of motifs, to evoke a sense of chivalry that was aspired to in the Middle Ages amongst the elite. Later structures of the Romantic Revival would draw on elements of castle architecture such as battlements for the same purpose. Castles have been compared with cathedrals as objects of architectural pride, and some castles incorporated gardens as ornamental features.[153] The right to crenellate, when granted by a monarch – though it was not always necessary – was important not just as it allowed a lord to defend his property but because crenellations and other accoutrements associated with castles were prestigious through their use by the elite.[154] Licences to crenellate were also proof of a relationship with or favour from the monarch, who was the one responsible for granting permission.[155]

Courtly love was the eroticisation of love between the nobility. Emphasis was placed on restraint between lovers. Though sometimes expressed through chivalric events such as tournaments, where knights would fight wearing a token from their lady, it could also be private and conducted in secret. The legend of Tristan and Iseult is one example of stories of courtly love told in the Middle Ages.[156] It was an ideal of love between two people not married to each other, although the man might be married to someone else. It was not uncommon or ignoble for a lord to be adulterous – Henry I of England had over 20 bastards for instance – but for a lady to be promiscuous was seen as dishonourable.[157]

The purpose of marriage between the medieval elites was to secure land. Girls were married in their teens, but boys did not marry until they came of age.[158] There is a popular conception that women played a peripheral role in the medieval castle household, and that it was dominated by the lord himself. This derives from the image of the castle as a martial institution, but most castles in England, France, Ireland, and Scotland were never involved in conflicts or sieges, so the domestic life is a neglected facet.[159] The lady was given a dower of her husband's estates – usually about a third – which was hers for life, and her husband would inherit on her death. It was her duty to administer them directly, as the lord administered his own land.[160] Despite generally being excluded from military service, a woman could be in charge of a castle, either on behalf of her husband or if she was widowed. Because of their influence within the medieval household, women influenced construction and design, sometimes through direct patronage; historian Charles Coulson emphasises the role of women in applying "a refined aristocratic taste" to castles due to their long term residence.[161]

Locations and landscapes

Highland castles such as Château de Montségur in France have become the popular idea of where castles should be found because they are photogenic, where in reality castles were built in a variety of places due to a range of considerations.[162]

The positioning of castles was influenced by the available terrain. Whereas hill castles such as Marksburg were common in Germany, where 66 per cent of all known medieval were highland area while 34 per cent were on low-lying land,[163] they formed a minority of sites in England.[162] Because of the range of functions they had to fulfil, castles were built in a variety of locations. Multiple factors were considered when choosing a site, balancing between the need for a defendable position with other considerations such as proximity to resources. For instance many castles are located near Roman roads, which remained important transport routes in the Middle Ages, or could lead to the alteration or creation of new road systems in the area. Where available it was common to exploit pre-existing defences such as building with a Roman fort or the ramparts of an Iron Age hillfort. A prominent site that overlooked the surrounding area and offered some natural defences may also have been chosen because its visibility made it a symbol of power.[164] Urban castles were particularly important in controlling centres of population and production, especially with an invading force, for instance in the aftermath of the Norman Conquest of England in the 11th century the majority of royal castles were built in or near towns.[165]

Srebrenik Fortress in Bosnia, inaccessibility of location with only a narrow bridge traversing deep canyon provides excellent protection.

As castles were not simply military buildings but centres of administration and symbols of power, they had a significant impact on the surrounding landscape. Placed by a frequently-used road or river, the toll castle ensured that a lord would get his due toll money from merchants. Rural castles were often associated with mills and field systems due to their role in managing the lord's estate,[166] which gave them greater influence over resources.[167] Others were adjacent to or in royal forests or deer parks and were important in their upkeep. Fish ponds were a luxury of the lordly elite, and many were found next to castles. Not only were they practical in that they ensured a water supply and fresh fish, but they were a status symbol as they were expensive to build and maintain.[168]

Although sometimes the construction of a castle led to the destruction of a village, such as at Eaton Socon in England, it was more common for the villages nearby to have grown as a result of the presence of a castle. Sometimes planned towns or villages were created around a castle.[166] The benefits of castle building on settlements was not confined to Europe. When the 13th-century Safad Castle was founded in Galilee in the Holy Land, the 260 villages benefitted from the inhabitants' newfound ability to move freely.[169] When built, a castle could result in the restructuring of the local landscape, with roads moved for the convenience of the lord.[170] Settlements could also grow naturally around a castle, rather than being planned, due to the benefits of proximity to an economic centre in a rural landscape and the safety given by the defences. Not all such settlements survived, as once the castle lost its importance – perhaps succeeded by a manor house as the centre of administration – the benefits of living next to a castle vanished and the settlement depopulated.[171]

Almourol Castle in Portugal, which stands on a small islet in the Tejo River.

During and shortly after the Norman Conquest of England, castles were inserted into important pre-existing towns to control and subdue the populace. They were usually located near any existing town defences, such as Roman walls, although this sometimes resulted in the demolition of structures occupying the desired site. In Lincoln, 166 houses were destroyed to clear space for the castle, and in York agricultural land was flooded to create a moat for the castle. As the military importance of urban castles waned from their early origins, they became more important as centres of administration, and their financial and judicial roles.[172] When the Normans invaded Ireland, Scotland, and Wales in the 11th and 12th centuries, settlement in those countries was predominantly non-urban, and the foundation of towns was often linked with the creation of a castle.[173]

The location of castles in relation to high status features, such as fish ponds, was a statement of power and control of resources. Also often found near a castle, sometimes within its defences, was the parish church.[174] This signified a close relationship between feudal lords and the Church, one of the most important institutions of medieval society.[175] Even elements of castle architecture that have usually been interpreted as military could be used for display. The water features of Kenilworth Castle in England – comprising a moat and several satellite ponds – forced anyone approaching a water castle entrance to take a very indirect route, walking around the defences before the final approach towards the gateway.[176] Another example is that of the 14th-century Bodiam Castle, also in England; although it appears to be a state of the art, advanced castle it is in a site of little strategic importance, and the moat was shallow and more likely intended to make the site appear impressive than as a defence against mining. The approach was long and took the viewer around the castle, ensuring they got a good look before entering. Moreover, the gunports were impractical and unlikely to have been effective.[177]

A castle on two islands surrounded by a lake. A stone curtain wall runs along the edge of the first island and access is provided by a stone bridge and gatehouse. The second island has a square stone keep.
The landscape around Leeds Castle in England has been managed since the 13th century. The castle overlooks artificial lakes and ponds and is within a medieval deer park.[178]

Warfare

A drawing in the borders of a manuscript of an archer in a tower shooting at a horse-back rider
An early 13th-century drawing by Matthew Paris showing contemporary warfare, including the use of castles, crossbowmen and mounted knights.

As a static structure, castles could often be avoided. Their immediate area of influence was about 400 metres (1,300 ft) and their weapons had a short range even early in the age of artillery. However, leaving an enemy behind would allow them to interfere with communications and make raids. Garrisons were expensive and as a result often small unless the castle was important.[179] Cost also meant that in peacetime garrisons were smaller, and small castles were manned by perhaps a couple of watchmen and gate-guards. Even in war, garrisons were not necessarily large as too many people in a defending force would strain supplies and impair the castle's ability to withstand a long siege. In 1403, a force of 37 archers successfully defended Caernarfon Castle against two assaults by Owain Glyndŵr's allies during a long siege, demonstrating that a small force could be effective.[180]

Early on, manning a castle was a feudal duty of vassals to their magnates, and magnates to their kings, however this was later replaced with paid forces.[180][181] A garrison was usually commanded by a constable whose peacetime role would have been looking after the castle in the owner's absence. Under him would have been knights who by benefit of their military training would have acted as a type of officer class. Below them were archers and bowmen, whose role was to prevent the enemy reaching the walls as can be seen by the positioning of arrowslits.[182]

If it was necessary to seize control of a castle an army could either launch an assault or lay siege. It was more efficient to starve the garrison out than to assault it, particularly for the most heavily defended sites. Without relief from an external source, the defenders would eventually submit. Sieges could last weeks, months, and in rare cases years if the supplies of food and water were plentiful. A long siege could slow down the army, allowing help to come or for the enemy to prepare a larger force for later.[183] Such an approach was not confined to castles, but was also applied to the fortified towns of the day.[184] On occasion, siege castles would be built to defend the besiegers from a sudden sally and would have been abandoned after the siege ended one way or another.[185]

A tall wooden structure with a throwing arm counterbalanced by a large weight
A reconstructed trebuchet at Château des Baux in France.

If forced to assault a castle, there were many options available to the attackers. For wooden structures, such as early motte-and-baileys, fire was a real threat and attempts would be made to set them alight as can be seen in the Bayeux Tapestry.[186] Projectile weapons had been used since antiquity and the mangonel and petraria – from Eastern and Roman origins respectively – were the main two that were used into the Middle Ages. The trebuchet, which probably evolved from the petraria in the 13th century, was the most effective siege weapon before the development of cannons. These weapons were vulnerable to fire from the castle as they had a short range and were large machines. Conversely, weapons such as trebuchets could be fired from within the castle due to the high trajectory of its projectile, and would be protected from direct fire by the curtain walls.[187]

Ballistas or springalds were siege engines that worked on the same principles as crossbows. With their origins in Ancient Greece, tension was used to project a bolt or javelin. Missiles fired from these engines had a lower trajectory than trebuchets or mangonels and were more accurate. They were more commonly used against the garrison rather than the buildings of a castle.[188] Eventually cannons developed to the point where they were more powerful and had a greater range than the trebuchet, and became the main weapon in siege warfare.[107]

Walls could be undermined by a sap. A mine leading to the wall would be dug and once the target had been reached, the wooden supports preventing the tunnel from collapsing would be burned. It would cave in and bring down the structure above.[189] Building a castle on a rock outcrop or surrounding it with a wide, deep moat helped prevent this. A counter-mine could be dug towards the besiegers' tunnel; assuming the two converged, this would result in underground hand-to-hand combat. Mining was so effective that during the siege of Margat in 1285 when the garrison were informed a sap was being dug they surrendered.[190] Battering rams were also used, usually in the form of a tree trunk given an iron cap. They were used to force open the castle gates, although they were sometimes used against walls with less effect.[191]

As an alternative to the time-consuming task of creating a breach, an escalade could be attempted to capture the walls with fighting along the walkways behind the battlements.[192] In this instance, attackers would be vulnerable to arrowfire.[193] A safer option for those assaulting a castle was to use a siege tower, sometimes called a belfry. Once ditches around a castle were partially filled in, these wooden, movable towers could be pushed against the curtain wall. As well as offering some protection for those inside, a siege tower could overlook the interior of a castle, giving bowmen an advantageous position from which to unleash missiles.[192]

See also

References

Notes

  1. ^ Creighton & Higham 2003, p. 6, chpt 1
  2. ^ Cathcart King 1988, p. 32
  3. ^ a b Coulson 2003, p. 16
  4. ^ Liddiard 2005, pp. 15–17
  5. ^ Herlihy 1970, p. xvii–xviii
  6. ^ Friar 2003, p. 47
  7. ^ Liddiard 2005, p. 18
  8. ^ Stephens 1969, pp. 452–475
  9. ^ a b Duffy 1979, pp. 23–25
  10. ^ Liddiard 2005, pp. 2, 6–7
  11. ^ Cathcart King 1983, pp. xvi–xvii
  12. ^ Liddiard 2005, p. 2
  13. ^ Creighton & Higham 2003, pp. 6–7
  14. ^ Thompson 1987, pp. 1–2, 158–159
  15. ^ Allen Brown 1976, pp. 2–6
  16. ^ a b Turnbull 2003, p. 5
  17. ^ Turnbull 2003, p. 4
  18. ^ Nossov 2006, p. 8
  19. ^ a b c Friar 2003, p. 214
  20. ^ Cathcart King 1988, pp. 55–56
  21. ^ Barthélemy 1988, p. 397
  22. ^ Friar 2003, p. 22
  23. ^ Barthélemy 1988, pp. 408–410, 412–414
  24. ^ Friar 2003, pp. 214, 216
  25. ^ Friar 2003, p. 105
  26. ^ Barthélemy 1988, p. 399
  27. ^ Friar 2003, p. 163
  28. ^ Cathcart King 1988, p. 188
  29. ^ Cathcart King 1988, p. 190
  30. ^ Barthélemy 1988, p. 402
  31. ^ Barthélemy 1988, pp. 402–406
  32. ^ Barthélemy 1988, pp. 416–422
  33. ^ Friar 2003, p. 86
  34. ^ a b Cathcart King 1988, p. 84
  35. ^ Friar 2003, pp. 124–125
  36. ^ Friar 2003, pp. 126, 232
  37. ^ a b McNeill 1992, pp. 98–99
  38. ^ Jaccarini, C. J. (2002). "Il-Muxrabija, wirt l-Iżlam fil-Gżejjer Maltin" (PDF). L-Imnara (in Maltese). Rivista tal-Għaqda Maltija tal-Folklor. 7 (1): 19. Archived from the original (PDF) on 18 April 2016.
  39. ^ Azzopardi, Joe (April 2012). "A Survey of the Maltese Muxrabijiet" (PDF). Vigilo. Valletta: Din l-Art Ħelwa (41): 26–33. ISSN 1026-132X. Archived from the original (PDF) on 15 November 2015.
  40. ^ Allen Brown 1976, p. 64
  41. ^ Friar 2003, p. 25
  42. ^ McNeill 1992, p. 101
  43. ^ Allen Brown 1976, p. 68
  44. ^ Friar 2003, p. 208
  45. ^ Friar 2003, pp. 210–211
  46. ^ Friar 2003, p. 32
  47. ^ Friar 2003, pp. 180–182
  48. ^ Friar 2003, p. 254
  49. ^ Johnson 2002, p. 20
  50. ^ Zammit, Vincent (1984). "Maltese Fortifications". Civilization. Ħamrun: PEG Ltd. 1: 22–25. See also Fortifications of Malta#Ancient and Medieval fortifications (pre-1530)
  51. ^ Coulson 2003, p. 15.
  52. ^ a b Cunliffe 1998, p. 420.
  53. ^ Ward 2009, p. 7.
  54. ^ Creighton 2012, pp. 27–29, 45–48
  55. ^ Allen Brown 1976, pp. 6–8
  56. ^ Coulson 2003, pp. 18, 24
  57. ^ Creighton 2012, pp. 44–45
  58. ^ Cathcart King 1988, p. 35
  59. ^ Allen Brown 1976, p. 12
  60. ^ Friar 2003, p. 246
  61. ^ Cathcart King 1988, pp. 35–36
  62. ^ Allen Brown 1976, p. 9
  63. ^ Cathcart King 1983, pp. xvi–xx
  64. ^ Allen Brown 1984, p. 13
  65. ^ a b Cathcart King 1988, pp. 24–25
  66. ^ Allen Brown 1976, pp. 8–9
  67. ^ Aurell 2006, pp. 32–33
  68. ^ a b Aurell 2006, p. 33
  69. ^ a b Higham & Barker 1992, p. 79
  70. ^ Higham & Barker 1992, pp. 78–79
  71. ^ Burton 2007–2008, pp. 229–230
  72. ^ Vann 2006, p. 222
  73. ^ Friar 2003, p. 95
  74. ^ Aurell 2006, p. 34
  75. ^ Cathcart King 1988, pp. 32–34
  76. ^ Cathcart King 1988, p. 26
  77. ^ a b Aurell 2006, pp. 33–34
  78. ^ Friar 2003, pp. 95–96
  79. ^ Allen Brown 1976, p. 13
  80. ^ Allen Brown 1976, pp. 108–109
  81. ^ Cathcart King 1988, pp. 29–30
  82. ^ Friar 2003, p. 215
  83. ^ Norris 2004, pp. 122–123
  84. ^ Cathcart King 1988, p. 77
  85. ^ a b Cathcart King 1988, pp. 77–78
  86. ^ a b Burton 2007–2008, pp. 241–243
  87. ^ Allen Brown 1976, pp. 64, 67
  88. ^ a b Cathcart King 1988, pp. 78–79
  89. ^ a b Cathcart King 1988, p. 29
  90. ^ Edwards, Robert W. (1987). The Fortifications of Armenian Cilicia: Dumbarton Oaks Studies XXIII. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks, Trustees for Harvard University. pp. 3–282. ISBN 0-88402-163-7.
  91. ^ Edwards, Robert W., “Settlements and Toponymy in Armenian Cilicia,” Revue des Études Arméniennes 24, 1993, pp.181-204.
  92. ^ Cathcart King 1988, p. 80
  93. ^ Cathcart King 1983, pp. xx–xxii
  94. ^ Cathcart King 1988, pp. 81–82
  95. ^ Crac des Chevaliers and Qal'at Salah El-Din, UNESCO, retrieved 2009-10-20
  96. ^ a b c Cathcart King 1988, p. 83
  97. ^ a b Friar 2003, p. 77
  98. ^ Ekdahl 2006, p. 214
  99. ^ Cathcart King 1988, pp. 84–87
  100. ^ Cassar, George (2014). "Defending a Mediterranean island outpost of the Spanish Empire – the case of Malta". Sacra Militia (13): 59–68.
  101. ^ Gebelin 1964, pp. 43, 47, quoted in Cathcart King 1988, p. 91
  102. ^ Cathcart King 1988, pp. 159–160
  103. ^ Cathcart King 1988, pp. 164–165
  104. ^ a b Cathcart King 1988, pp. 165–167
  105. ^ Cathcart King 1988, p. 168
  106. ^ Thompson 1987, pp. 40–41
  107. ^ a b Cathcart King 1988, p. 169
  108. ^ Thompson 1987, p. 38
  109. ^ Thompson 1987, pp. 38–39
  110. ^ Thompson 1987, pp. 41–42
  111. ^ Thompson 1987, p. 42
  112. ^ Thompson 1987, p. 4
  113. ^ Cathcart King 1983
  114. ^ Tillman 1958, p. viii, cited in Thompson 1987, p. 4
  115. ^ Chartrand & Spedaliere 2006, pp. 4–5
  116. ^ Chartrand & Spedaliere 2006, p. 4
  117. ^ Chartrand 2005
  118. ^ Chartrand 2005, p. 39
  119. ^ Chartrand 2005, p. 38
  120. ^ Chartrand 2005, p. 37
  121. ^ Creighton & Higham 2003, p. 64
  122. ^ Thompson 1987, p. 22
  123. ^ Friar 2003, pp. 286–287
  124. ^ Creighton & Higham 2003, p. 63
  125. ^ Friar 2003, p. 59
  126. ^ Guillaumier, Alfie (2005). Bliet u Rhula Maltin. 2. Klabb Kotba Maltin. p. 1028. ISBN 99932-39-40-2.
  127. ^ Antecedentes históricos (in Spanish), Museo Nacional de Historia, archived from the original on 2009-11-14, retrieved 2009-11-24
  128. ^ Buse 2005, p. 32
  129. ^ Thompson 1987, p. 166
  130. ^ Thompson 1987, p. 164
  131. ^ Friar 2003, p. 17
  132. ^ Kollewe, Julia (30 May 2011). "Playmobil's theme park in Malta has captured children's imagination". The Guardian. Archived from the original on 24 October 2016.
  133. ^ Gallagher, Mary-Ann (1 March 2007). Top 10 Malta & Gozo. Dorling Kindersley Limited. p. 53. ISBN 978-1-4053-1784-9.
  134. ^ a b McNeill 1992, pp. 39–40
  135. ^ McNeill 1992, pp. 41–42
  136. ^ McNeill 1992, p. 42
  137. ^ McNeill 1992, pp. 42–43
  138. ^ McNeill 1992, p. 43
  139. ^ McNeill 1992, pp. 40–41
  140. ^ Erlande-Brandenburg 1995, pp. 121–126
  141. ^ Erlande-Brandenburg 1995, p. 104
  142. ^ Bachrach 1991, pp. 47–52
  143. ^ Higham & Barker 1992, p. 78
  144. ^ Cathcart King 1988, p. 25
  145. ^ Friar 2003, pp. 38–40
  146. ^ Higham & Barker 1992, pp. 79, 84–88
  147. ^ Castle of the Teutonic Order in Malbork, UNESCO, retrieved 2009-10-16
  148. ^ Emery 2007, p. 139
  149. ^ McNeill 1992, pp. 16–18
  150. ^ McNeill 1992, pp. 22–24
  151. ^ Friar 2003, p. 172
  152. ^ McNeill 1992, pp. 28–29
  153. ^ Coulson 1979, pp. 74–76
  154. ^ Coulson 1979, pp. 84–85
  155. ^ Liddiard 2005, p. 9
  156. ^ Schultz 2006, pp. xv–xxi
  157. ^ Gies & Gies 1974, pp. 87–90
  158. ^ McNeill 1992, pp. 19–21
  159. ^ Coulson 2003, p. 382
  160. ^ McNeill 1992, p. 19
  161. ^ Coulson 2003, pp. 297–299, 382
  162. ^ a b Creighton 2002, p. 64
  163. ^ Krahe 2002, pp. 21–23
  164. ^ Creighton 2002, pp. 35–41
  165. ^ Creighton 2002, p. 36
  166. ^ a b Creighton & Higham 2003, pp. 55–56
  167. ^ Creighton 2002, pp. 181–182
  168. ^ Creighton 2002, pp. 184–185
  169. ^ Smail 1973, p. 90
  170. ^ Creighton 2002, p. 198
  171. ^ Creighton 2002, pp. 180–181, 217
  172. ^ Creighton & Higham 2003, pp. 58–59
  173. ^ Creighton & Higham 2003, pp. 59–63
  174. ^ Creighton 2002, p. 221
  175. ^ Creighton 2002, pp. 110, 131–132
  176. ^ Creighton 2002, pp. 76–79
  177. ^ Liddiard 2005, pp. 7–10
  178. ^ Creighton 2002, pp. 79–80
  179. ^ Cathcart King 1983, pp. xx–xxiii
  180. ^ a b Friar 2003, pp. 123–124
  181. ^ Cathcart King 1988, pp. 15–18
  182. ^ Allen Brown 1976, pp. 132, 136
  183. ^ Liddiard 2005, p. 84
  184. ^ Friar 2003, p. 264
  185. ^ Friar 2003, p. 263
  186. ^ Allen Brown 1976, p. 124
  187. ^ Cathcart King 1988, pp. 125–126, 169
  188. ^ Allen Brown 1976, pp. 126–127
  189. ^ Friar 2003, pp. 254, 262
  190. ^ Allen Brown 1976, p. 130
  191. ^ Friar 2003, p. 262
  192. ^ a b Allen Brown 1976, p. 131
  193. ^ Cathcart King 1988, p. 127

Bibliography

Further reading