قطب‌الدین ایبک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
قطب‌الدین ایبک
قطب‌الدین ایبک
سلطنت۱۲۱۰
جانشینایلتتمش
زاده۱۱۵۰
ترکستان
درگذشته۱۲۱۰
سلطنت دهلی
دودمانسلطنت مملوک (دهلی)
دین و مذهباسلام

قطب‌الدین آیبک (درگذشته ۱۲۱۰ (میلادی)) از غلامانِ تُرک‌تبارِ[۱][۲][۳] پادشاهِ دودمان غوریان (در افغانستان کنونی) علاءالدین محمد، بود که در لاهور فرمانروایی داشت. او در سال ۱۲۰۶ میلادی به دهلی لشکر کشید و آنجا را فتح کرد و بدین ترتیب، نخستین دولت مسلمان شمال هند و (سلطنت دهلی) پایه‌گذاری شد. منار قطب و مسجد قوت‌الاسلام به دست وی ساخته شد. او و جانشینانش به ویژه ایلتتمش حکومتی را به مرکزیت دهلی بنیاد گذاشتند که سیصد سال به درازا کشید و بخشهای گسترده‌ای از هند مرکزی را به زیر چتر خود گرفت.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Concise History of Islam-By Muzaffar Husain Syed, Syed--p228-Saud Akhtar, B D Usmani.
  2. Four Empires of Islam: Imperial Achievement-Christopher Tadgell-p66.
  3. Milestones Social Science – 7 (History, Geography, Social-and Political Life)-By Gita Duggal, Joyita--p22-Chakrabarti, Mary George, Pooja Bhatia.