پیمان اوترخت

صلح اوترخت

چاپ اول معاهده اوترخت در سال ۱۷۱۳ بین بریتانیای کبیر و اسپانیا به زبان اسپانیایی (سمت چپ) و نسخه بعدی به زبان لاتین و انگلیسی.
مفاد	پایان جنگ‌های جانشینی اسپانیا
تاریخ امضا	۱۷۱۳–۱۷۱۵
مکان امضا	اوترخت, جمهوری هلند
امضاکنندگان	لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه فلیپه پنجم، پادشاه اسپانیا آن، ملکه بریتانیای کبیر کارل ششم، امپراتور مقدس روم فریدریش ویلهلم یکم، پادشاه پروس ژواو پنجم، پادشاه پرتغال جمهوری هلند ویکتور آمادئوس دوم
زبان‌ها	هلندی انگلیسی فرانسوی آلمانی لاتین پرتغالی اسپانیایی
ویکی‌نبشته
[[wikisource:پیمان صلح و دوستی اوترخت بین اسپانیا و بریتانیا}|پیمان صلح و دوستی اوترخت بین اسپانیا و بریتانیا]] پیمان صلح و دوستی اوترخت بین فرانسه و بریتانیا}

پیمان اوترخت (انگلیسی: Treaty of Utrecht) یا صلح اوترخت؛ مجموعه‌ای از پیما‌ن‌‌های صلح بود که توسط طرفین درگیر در جنگ جانشینی اسپانیا، در شهر اوترخت هلند بین آوریل ۱۷۱۳ و فوریه ۱۷۱۵ امضا شد. این جنگ شامل سه مدعی برای تاج و تخت خالی اسپانیا بود و بیش از یک دهه بخش بزرگی از اروپا را درگیر کرده بود. اساساً، این معاهدات به فلیپه پنجم پادشاه اسپانیا (نوه لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه) اجازه می‌داد تا در ازای انصراف دائمی از ادعای خود بر تاج و تخت فرانسه، تاج و تخت اسپانیا را حفظ کند، به همراه سایر تضمین‌های لازم که تضمین می‌کرد فرانسه و اسپانیا با هم ادغام نشوند و در نتیجه تعادل قدرت در اروپا حفظ شود.

معاهدات بین چندین کشور اروپایی، از جمله اسپانیا، بریتانیای کبیر، فرانسه، پرتغال، ساووا و جمهوری هلند، به پایان جنگ کمک کرد. این معاهدات بین نمایندگان لوئی چهاردهم فرانسه و نوه‌اش فیلیپ از یک سو و نمایندگان ملکه آن از بریتانیای کبیر، ویکتور آمادئوس دوم از ساردینیا، ژواو پنجم از پرتغال و استان‌های متحد هلند از سوی دیگر منعقد شد. اگرچه پادشاه فرانسه تاج و تخت اسپانیا را برای خاندان خود تضمین کرد، اما این معاهدات پایان جاه‌طلبی‌های فرانسه برای هژمونی بر اروپا را که در جنگ‌های مداوم لوئی چهاردهم تجلی یافته بود، رقم زد و راه را برای سیستم اروپایی مبتنی بر توازن قوا هموار کرد.

مفاد پیمان

اروپا در ۱۷۰۱

فرانسه هر آنچه را که قبلاً در مذاکرات مقدماتی وعده داده بود به انگلستان سپرد، از جمله حق انحصاری فروش و تهیه برده که لکه ننگ آن زمان بود. دشمنان دیرین بر حقوق گمرکی واردات به توافق رسیدند. هلندی‌ها شهرهای لیل، ار، و بتون را به فرانسه پس می‌دادند، ولی در عوض کنترل سراسر هلند را، تا زمانی که صلح با امپراتوری منعقد شود، در دست گرفتند. حکمران باواریا نیز قرار شد که شارلروا، لوکزامبورگ، و نامور را در دست بگیرد. نیس را هم به دوک ساووا برگرداندند. فیلیپ پنجم اسپانیا و آمریکا را نگاه داشت و سرانجام قبول کرد (۱۳ ژوئیه) که جبل طارق و مینورکا را به انگلستان واگذار کند. اوژن دو ساووا به جنگ شدیدتری علیه انگلستان، که جداگانه صلح را امضا کرده بود، ادامه داد. اما خزانه امپراتوری تهی شده بود، تعداد سپاهیانش به چهل هزار نفر تقلیل یافته بود و ویلار با یکصد و بیست هزار مرد جنگی به سوئیس پیشروی می‌کرد. سرانجام، پیشنهاد لوئی چهاردهم را برای ملاقات با ویلار و مذاکره در خصوص شرایط صلح پذیرفت. فرانسه، طبق معاهده راشتات، (۶ مارس ۱۷۱۴)، آلزاس و استراسبورگ را پس گرفت و، در عوض، قسمت‌های ساحل راست راین را که متصرف شده بود به امپراتور بازگردانید و به تسلط اتریش، به جای اسپانیا در ایتالیا و بلژیک رضایت داد.

اروپای غربی در ۱۷۱۴

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Treaty of Utrecht». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶.