قدیس‌نگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
برگی از قدیس نگاشتهٔ Vita Sancti Martini نوشته شده توسط Sulpicius Severus

قدیس نگاری (نگاشتن شرح زندگانی مقدسان یا سپنتانگاری) (به انگلیسی hæɡiˈɒɡrəfi; hagiography از واژهٔ یونانی ἅγιος) hagios) در معنی مقدس و γραφία) graphia) در معنی نگاشتن) به بخشی از ادبیات گفته می‌شود که به زندگی و بزرگداشت قدیسان مسیحی می‌پردازد. این ادبیات اعمال شهدای مسیحی را مانند محاکمه و مرگ آن‌ها و همچنین زندگی نامهٔ راهبه‌ها، راهبان و اسقف‌های مقدس و معجزات مربط به کلیساها، صومعه‌ها و بقایای قدیسان می‌نگارد.[۱]

تاریخ[ویرایش]

آغاز این ادبیات را می‌توان به سده ۲ پس از میلاد مسیح نسبت داد. در سده‌های میانه نیز رسم بر این بود که این ادبیات و شرح زندگی قدیسان را در صومعه‌ها با صدای بلند می‌خواندند. شاید مهم‌ترین مجموعه از این متون را بتوان Legenda aurea (افسانهٔ طلایی: Golden Legend) دانست که در سده ۱۳ میلادی توسط Jacobus da Varagine نوشته شد. سپنتانگاری مدرن از سده ۱۷ میلادی توسط جان بولاند (Jean Bolland) آغاز شد و پیروان این سبک را بولندیست می‌گویند.[۲]

نمونه ای از قدیس نگاشته‌ای مربوط به کلیسای ارتودوکس شرقی، سده ۱۲ .

منابع[ویرایش]