قانون یانته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

قانون یانته (Jante) الگویی از رفتار گروهی نسبت به افراد در جوامع اسکاندیناوی را توصیف می‌کند که منتقد دستاوردها و موفقیت‌های فردی است و آن‌ها را ناچیز و نامناسب می‌داند. این مفهوم را آکسل ساندموسه نویسندهٔ دانمارکی-نروژی در رمانی با نام En flyktning krysser sitt spor (یک فراری از روی رد پای خود عبور می‌کند) در سال ۱۹۳۳ ابداع کرد.

در سوئد و سایر کشورهای نوردیک از این اصطلاح برای بیان نگرش خوارکننده‌شان نسبت به فردگرایی و موفقیت فردی استفاده می‌کنند. این اصطلاح مبین ذهنیتی است که تلاش فردی را نامهم جلوه می‌دهد و تمام توجهش را به تلاش جمعی معطوف می‌دارد.

ده قانون

- نباید فکر کنی شخص خاصی هستی.

- نباید فکر کنی به اندازهٔ ما خوب هستی.

- نباید فکر کنی از ما باهوش‌تر هستی.

- نباید تصور کنی که از ما بهتر هستی.

- نباید فکر کنی که بیشتر از ما می‌دانی.

- نباید فکر کنی که مهم‌تر از ماهستی.

- نباید فکر کنی که در امری مهارت داری.

- نباید به ما بخندی.

- نباید فکر کنی کسی به تو اهمیت می‌دهد.

- نباید فکر کنی می‌توانی هر چیزی به ما یاد بدهی.

جستارهای وابسته

منابع