قانون یانته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون یانته (Jante) الگویی از رفتار گروهی نسبت به افراد در جوامع اسکاندیناوی را توصیف می‌کند که منتقد دستاوردها و موفقیت‌های فردی است و آن‌ها را ناچیز و نامناسب می‌داند. این مفهوم را آکسل ساندموسه ‏(en) نویسندهٔ دانمارکی-نروژی در رمانی به نامی En flyktning krysser sitt spor در سال ۱۹۳۳ ابداع کرد.

در سوئد و سایر کشورهای نوردیک از این اصطلاح برای بیان نگرش خوارکننده‌شان نسبت به فردگرایی و موفقیت فردی استفاده می‌کنند. این اصطلاح مبین ذهنیتی است که تلاش فردی را نامهم جلوه می‌دهد و تمام توجهش را به تلاش جمعی معطوف می‌دارد.

ده قانون[ویرایش]

  1. نباید فکر کنی فرد خاصی هستی.
  2. نباید فکر کنی به اندازهٔ ما خوب هستی.
  3. نباید فکر کنی از ما باهوش‌تری.
  4. نباید خودت را قانع کنی که از ما بهتری.
  5. نباید فکر کنی که از ما بیشتر می‌دانی.
  6. نباید فکر کنی که از ما مهم‌تری.
  7. نباید فکر کنی که در امری ماهری.
  8. نباید به ما بخندی.
  9. نباید فکر کنی کسی برایت اهمیت قائل است.
  10. نباید فکر کنی می‌توانی چیزی به ما یاد بدهی.

منابع[ویرایش]