قانون هابل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون هابل(به انگلیسی: Hubble's law)، قانونی در اختر فیزیک و کیهان‌شناسی است که فرض می‌کند که جهان با سرعتی ثابت که برای تمام زمان‌ها ثابت است، در حال گسترش است. این اندیشه از شناخت دو پدیده به دست آمده. یکی اینکه: آن دسته از جرم های آسمانی که در ژرفای بیرون از کهکشان راه شیری (کهکشان بیرونی) هستند؛ و بیشتر آنها بیش از ۱۰ مگا پارسک از زمین دورند٫ همگی از پدیدهُ انتقال به سرخ نشان دارند؛ این خود به معنی داشتن شتاب نسبی٫ در دور شدن از زمین است.

دیگر اینکه اندازه گیری این شتاب دور شدن از زمین نشان داده که برای ستارگانی که در فاصله های کمتر از چند مگا پارسک در کهکشان درونی جا دارند این شتاب متناسب با فاصلهُ آنها از زمین است. از این دو گواه خرد پذیر و دیدنی(قابل رؤیت) باور گسترش جهان (انبساط جهان) و جهان قابل مشاهده را میتوان پذیرفت[۱].

تاریخچه[ویرایش]

در ۱۹۲۹ (میلادی) ادوین هابل تصاویری که نشان می‌داد انتقال به سرخ کهکشانهای دوردست همراه با فاصله آنها از ما به طور ثابت در حال افزایش است را منتشر کرد. این معادله بیانگر همان رفتاری است که نسبیت عام برای جهان در حال گسترش پیش بینی می‌کرد.

قانون هابل[ویرایش]

قانون هابل با این معادله بیان می‌شود:

v = H_0 \, D

که در آن، D فاصله یک کهکشان و v سرعت دور شدن کهکشان به علت انبساط هستی است. H0 به نام ثابت هابل شناخته می‌شود که سرعت گسترش هستی را نشان می‌دهد و در واقع یک ثابت حقیقی نیست. این ثابت ارتباط بین اینکه یک کهکشان چه مقدار از ما دور است و با چه سرعتی از ما دور می‌شود را تعیین می‌کند. ثابت هابل برای تشخیص اندازه و سن هستی (زمان هابل) به کار می‌رود. در ۲۰۰۳ ثابت هابل 71 ± 4 km/s/Mpc‎ تخمین زده شد.

پانویس و منابع[ویرایش]

  1. Riess, A. et al. (September 1998). "Observational Evidence from Supernovae for an Accelerating Universe and a Cosmological Constant". The Astronomical Journal 116 (3): 1009–1038. arXiv:astro-ph/9805201. Bibcode:1998AJ....116.1009R. doi:10.1086/300499.

آکادمی علوم فضایی ایران