قانون هابل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون هابل (به انگلیسی: Hubble's law)، قانونی در اختر فیزیک و کیهان‌شناسی است که فرض می‌کند که جهان با سرعتی ثابت که برای تمام زمان‌ها ثابت است، در حال گسترش است.

تاریخچه[ویرایش]

در ۱۹۲۹ (میلادی) ادوین هابل تصاویری که نشان می‌داد انتقال به سرخ کهکشانهای دوردست همراه با فاصله آنها از ما به طور ثابت در حال افزایش است را منتشر کرد. این معادله بیانگر همان رفتاری است که نسبیت عام برای جهان در حال گسترش پیش بینی می‌کرد.

قانون هابل[ویرایش]

قانون هابل با این معادله بیان می‌شود:

v = H_0 \, D

که در آن، D فاصله یک کهکشان و v سرعت دور شدن کهکشان به علت انبساط هستی است.

H0 به نام ثابت هابل شناخته می‌شود که سرعت گسترش هستی را نشان می‌دهد و در واقع یک ثابت حقیقی نیست. این ثابت ارتباط بین اینکه یک کهکشان چه مقدار از ما دور است و با چه سرعتی از ما دور می‌شود را تعیین می‌کند. ثابت هابل برای تشخیص اندازه و سن هستی (زمان هابل) به کار می‌رود.

در ۲۰۰۳ ثابت هابل 71 ± 4 km/s/Mpc‎ تخمین زده شد.

منابع[ویرایش]

آکادمی علوم فضایی ایران