قاسم بن محمد بن ابی بکر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ابومحمد و ابوعبدالرحمن قاسم بن محمد بن ابی بکر ملقب به دیباج در سال ۳۶ هجری قمری در مدینه متولد شد. پدرش محمد بن ابوبکر فرزند ابوبکر و از اصحاب علی بن ابی طالب بود. به روایتی مادر وی دختر یزدگرد سوم، آخرین شاهنشاه ساسانی بود. طبق این روایت زین العابدین و قاسم بن محمد، پسرخاله یکدیگر بودند. به گفته شیخ طوسی، قاسم از یاران زین العابدین و محمد باقر بود. وی در ۷۶ سالگی به سال ۱۰۶ هجری قمری در سرزمین «قدید» در راه حج میان مکه و مدینه درگذشت.

منابع[ویرایش]