فینگراستایل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نواختن گیتار به سبک فینگر استایل

فینگر استایل (نواختن با انگشت) نوعی تکنیک در نواختن گیتار است که در آن نوازنده تنها با استفاده از بندانگشتان دست و ناخن یا پیک گیتار ناخنی سیم‌های گیتار را به ارتعاش درمی‌آورد. این تکنیک درست نقطه مقابل نواختن گیتار به وسیله مضراب (پیک) است. از این تکنیک، به نام فینگر پیکینگ نیز یاد می‌شود گرچه اصطلاحِ فینگر پیکینگ معمولآ در گیتار کلاسیک کاربر دارد.

تکنیک[ویرایش]

از آنجایی که در این تکنیک هر انگشت توانایی به صدا درآوردن یک نت جدا را دارد، این تکنیک (بر خلاف صدای تک واحدی مثل پیک) توانایی ایجاد هارمونی و اجرای چند آوایی را ممکن می‌سازد.

از نقطه نظر فیزیکی و اجرا، در فینگر استایل دست راست گیتاریست به تنهایی در حال اجرای چندین نت ار یک قسمت موسیقی در آن واحد است به طوری که هر یک از این قسمت‌ها در حالت معمول باید توسط چندین نفر از اعضای گروه موسیقی نواخته شود.

بسیاری از گیتاریست‌های مطرح در تکنیک فینگر استایل از ترکیب ناخن‌های اکرلیک و پیک انگشت شصت استفاده می‌کنند. این کار سبب کاهش احتمال شکستگی ناخن یا آسیب دیدن آن می‌شود. گیتاریست‌های مطرحی از جمله Ani DiFranco، Doyle Dykes، Don Ross، Richard Smith از این کار برای زدن گیتار استفاده می‌کنند.

مزایا و معایب[ویرایش]

  • لازم نیست که نوازنده‌های گیتار پیک خود را همیشه با خود همراه داشته باشند ولی ناخن‌های دست همیشه باید در اندازه مناسب و شرایط مطلوب باشند.
  • در این تکنیک توانایی به صدا آوردن چندین سیم گیتار در آن واحد ممکن است. این امر به نوازنده کمک می‌کند تا سیم‌های بیس را به همراه سیم‌های ملودی به صدا در بیاورد.
  • اجرای آرپژ در این حالت بسیار ساده است ولی تکنیک‌های مثل ترمولو (نکرار سریع یک نت) در این حالت تقریبآ غیرممکن است.
  • آلترنیت پیکینگ در تکنیک فینگر استایل دشوار و نیازمند تمرین است در حالی که در استفاده از مضراب نوازنده به راحتی می‌تواند هم از بالا و هم از پایین به سیم گیتار ضربه وارد کند.

فینگر استایل در گیتار نایلونی[ویرایش]

فینگر استایل با گیتار نایلونی رایج‌ترین توع این سبک از نواختن گیتار است.

فینگر استایل گیتار کلاسیک[ویرایش]

به‌طور کلی، اصطلاح گیتار کلاسیک به گونه ای از موسیقی هنری اطلاق می‌شود که در آن گیتاریست با استفاده از تکنیک فینگر پیکینگ، به نواختن گیتار نایلنی می‌پردازد. ویژگی اصلی این تکنیک در آن است که نوازنده سولو را قادر می‌سازد تا به مصابح یک نوازنده پیانو همزمان به اجرای هارمونی و موسیقی پولی فونیک بپردازد. هدف این تکنیک در آن است که درجه کنترل بر دینامیک و ساختار موسیقی را تا حد ممکن بالا ببرد.

فلامنکو فینگر استایل[ویرایش]

تکنیک فلامنکو ساختار مشابهی با گیتار کلاسیک است، با این تفاوت که در این تکنیک تمرکز بیشتر در رتیم و حجم صدا است.

سنت آمریکای شمالی[ویرایش]

کانتری بلوز[ویرایش]

گیتاریست لیندیسی باکینگهام در حال فینگر پیکینگ با گیتار آکوستیک دارای آمپلی فایر
مارک نوپفلر ۹۸۱ همراه با گروه خود Dire Straits در حال اجرای تکنیک فینگر پیکینگ بر روی گیتار فندر

فیتگر پیکینگ هم یک نوع سبک و تکنیک نواختن است و هم یک نوع ژانر موسیقی به حساب می‌آید. از آنجا که نواختن نت‌ها در این سبک با نوک انگشتان دست راست صورت می‌گیرد، فینگر پیکینگ زیر مجموعه ای از فینگر استایل می‌باشد ولی به‌طور کلی در سنت آمریکای شمالی، فینگر پیکینگ به سبکی خاص از موسیقی فولک، کانتری-جز و/یا بلوز اطلاق می‌گردد.

موسیقی کانتری[ویرایش]

فینگر پیکینگ خیلی زود توسط هنرمندان کانتری و غربی از جمله Sam McGee، Ike Everly وThe Everly Brother مورد استفاده قرار گرفت. در موسیقی مدرن هنرمندانی مثل ادی ودر از این تکنیک بهره فراوان گرفته‌اند.

تراویس پیکینگ[ویرایش]

نام تکنیک تراویس پیکینگ از مرل تراویز، نوازدنده گیتار و خواننده آمریکایی گرفته شده‌است.

این سبک به‌طور معمول در گیتارهای آکوستیک سیم فلزی اجرا می‌شود به طوری که در آن انگشتان دست راست، به طرز هماهنگی به نت‌های بیس فلزی و ملودی ضربه وارد می‌کند. سیم‌های فلزی، معمولآ یک پترن متناوب در حال اجراست. انگشت میانه | XX - | XX - | انگشت اشاره | XX - | XX - | انگشت شست | XXXX - | XXXX - |

منابع[ویرایش]

  1. Traum, Happy (1974). Fingerpicking Styles For Guitar, p.12. Oak Publications. شابک ‎۰−۸۲۵۶−۰۰۰۵−۷. Hardcover (2005): شابک ‎۰−۸۲۵۶−۰۳۴۳−۹.