پرش به محتوا

فیلیپ گرین (آهنگساز)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فیلیپ گرین
زادهٔ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۱۱
درگذشت۶ اکتبر ۱۹۸۲
ملیتبریتانیایی

فیلیپ گرین (انگلیسی: Philip Green؛ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۱۱۶ اکتبر ۱۹۸۲) موسیقی‌دان، آهنگساز و نوازنده پیانو و آکوردئون اهل بریتانیا بود.

او از هفت‌سالگی نواختن پیانو را آغاز کرد و در سن تنها ۱۳ سالگی به کالج موسیقی ترینیتی در لندن راه یافت. پس از فارغ‌التحصیلی، در ارکسترهای مختلفی نواخت و سپس رهبر ارکستر در تئاتر پرینس آو ویلز لندن شد. در سال ۱۹۳۳، در سن ۲۱ سالگی، به‌عنوان هنرمند ضبط با شرکت EMI قرارداد بست و در طول عمرش به همکاری با این شرکت ادامه داد.[۱][۲] گرین رهبر ارکسترهای بزرگ بود و در گروه‌های کوچک در سراسر اروپا پیانو و آکاردئون می‌نواخت. یکی از این گروه‌های کوچک، که برای ضبط گرد هم آمده بود، "بالی‌هولیگانز" نام داشت و ترکیبی از کلارینت، دو پیانو، گیتار، کنترباس و درامز بود،[۳] که در سبکی نزدیک به «دیکسی‌لند» می‌نواخت.[۴][۵] بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹، گرین به خاطر برنامه‌های رادیویی‌اش در رادیو لوکزامبورگ که برای بریتانیا پخش می‌شدند، به شهرت رسید.[۶]

در طول جنگ، گرین به طور منظم برای برنامه‌های مختلف بی‌بی‌سی با ارکسترهای گوناگون رهبری می‌کرد، از جمله در برنامه‌هایی چون ادای احترام به ریتم[۷] و فراخوان گروه موسیقی.[۸]

از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به مردان باهوش، قصاب‌باشی، تیارا تاهیتی، او مجبور خواهد شد که برود، در ضرب، آوازه‌خوان نه آواز، یک راسو برای خانم، نورمن در فضا، یاقوت کبود، به دنبال یک ستاره، جاده‌صاف‌کن و بادکنک زرد اشاره نمود.

منابع

[ویرایش]

پیوند به بیرون

[ویرایش]