فیلتر کیسه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تصویر یک فیلتر کیسه ای

فیلترهای کیسه ای (بگ فیلتر) نوعی از سیستم‌های غبار زدایی دارای راندمان بالا می‌باشند.این فیلترها که شامل کیسه‌های عمودی به قطر ۲۰۰-۱۴۰ میلی‌متر و ارتفاع ۳۲۰۰-۲۳۰۰ میلی‌متر می‌باشند و به طور معمول تعدادی از کیسه‌ها را در یک محفظه فلزی به طور موازی در کنار هم قرار می‌دهند و جریان غبار از درون آن عبور می‌کند.این نوع فیلترها برای ذراتی با قطر حدود یک میکرون به کار می‌روند و اگر به طور مناسب طراحی شوند دارای راندمان پالایش ۹۵ درصد خواهند بود.

روش‌های قرارگیری در مسیر جریان[ویرایش]

به دو روش می‌توان فیلترهای کیسه‌ای را در معرض جریان غبار قرار داد:

نصب بعد از هواکش[ویرایش]

جریان به داخل سیستم دمیده شود ولی به لحاظ اینکه دستگاه در فشار بالاتر از جو کار خواهد کرد این امکان بسیار زیادی برای بروز نشت غبارهای آلوده وجود دارد. بنابراین این روش مطرود است.

نصب قبل از هواکش[ویرایش]

جریان از داخل سیستم مکش شود. در این روش چون دستگاه در فشاری پایین تر از فشار جو کار می‌کند امکان نشت وجود نخواهد داشت. در ضمن اجزا متحرک هواکش با ذرات غبار برخورد ندارند. بنابراین جریان از دستگاه مکش می‌شود.

روشهای تمیز کردن فیلتر[ویرایش]

با جذب غبار توسط الیاف فیلتر، ضخامت لایه اولیه فیلتر افزایش می یابد و بنابراین افت فشار در فیلتر افزایش خواهد یافت که این امر منجر به کاهش راندمان و اتلاف انرژی می گردد. لذا باید روشی اتخاذ شود تا این لایه شکسته شود و از بین برود . دو روش عمده برای این کار موجود است.

غبار روبی با روش مکانیکی[ویرایش]

مبنای آن تولید یک حرکت نوسانی با فرکانس خاص در راستای محورهای X یا Y است، از معایب روش فوق این است که دستگاه باید در مقابل بارهای دینامیکی نیز مقاومت لازم را داشته باشد.

غبار روبی به روش جت پالس[ویرایش]

اساس کار روش پالس جت به این صورت است که جریانی از هوای فشرده با فشار حدود 5/7 بار به مدت 1/0 ثانیه و با فرکانسی که متناسب با شرایط کار سیستم است در جهت عکس جریان به فضای مابین کیسه‌ها تزریق می‌شود و باعث ایجاد آشفتگی شدید و در نتیجه جدایی غبار از روی سطح الیاف می گردد.

منابع[ویرایش]

هواکش نگاهی کاربردی، ریاضی کرمانی، انتشارات سارا، ۱۳۸۱.