فواره تروی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۱°۵۴′۰۳.۱۵″ شمالی ۱۲°۲۸′۵۹.۴″ شرقی / ۴۱.۹۰۰۸۷۵۰° شمالی ۱۲.۴۸۳۱۶۷° شرقی / 41.9008750; 12.483167 فواره تروی (به ایتالیایی: Fontana di Trevi) آبنمایی ست در منطقه تروی در رم ایتالیا. ارتفاع این فواره ۲۶ متر و عرض آن ۲۰ متر است. تروی بزرگترین فواره دوران باروک در رم و یکی از معروف ترین آبنماهای جهان است.

نمای روبروی فواره تروی


پیشینه قنات و محل آبنما تا ۱۶۲۹[ویرایش]

این آبنما که در محل تقاطع یک سه راه[۱] (به ایتالیایی tre vie) واقع شده، نقطه پایانی [۲] آکوا ورجینه امروزی ست. خود آکوا ورجینه حاصل احیای آکوا ویرگو (یکی از قنات های باستانی رم) است که وظیفه تامین آب روم را بر عهده داشت. در سال ۱۹ پیش از میلاد مسیح و با کمک یک (گفته می شود) باکره، متخصصان رومی منبع آبی پاکیزه را در ۱۳ کیلومتری شهر رم شناسایی کردند. این صحنه در نمای امروزی آبنما به تصویر کشیده شده است. گرچه راه پایانی که به آن چشمه کشیده شد، بدلیل غیر مستقیم بودن، ۲۲ کیلومتر طول دارد. آکوا ویرگو آب را به حمام های آگریپا می رساند و تا چهارصد سال در خدمت روم بود.[۳] در زمان حصر روم (۵۳۸–۵۳۷) و برای از بین بردن زندگی شهری درآن، قنات ها تخریب می شدند و رومیان قرون وسطایی برای تامین آب، ناچار به آب کشیدن از چاه های آلوده و رودخانه تیبر روی آوردند.

گماشتن، طراحی و ساخت[ویرایش]

آسو دی کوپپه

در سال ۱۶۲۹، پاپ اوربان هشتم که چشمه قبلی را به اندازه کافی هیجان انگیز نمی دید از جیان لورنزو برنینی می خواهد تا طراحی نوسازی های ممکن را انجام دهد. اما با درگذشت پاپ، این پروژه رها شد. گرچه پروژه برنینی هرگز ساخته نشد اما تاثیر بسیار وی بر روی آبنما هنوز قابل مشاهده است. یک طرح اولیه تاثیرگذار و جالب از پیترو دا کورتونا در موزه آلبرتینا در وین نگهداری می شود. همچنین طرح هایی از اوایل قرن هجدهم میلادی وجود دارند که بیشتر بدون امضا هستند.

در دوران باروک، رقابت برای طراحی ساختمان ها، آبنماها و حتی پله های اسپانیایی بالا می گریرد. در سال ۱۷۳۰، پاپ کلمنت دوازدهم مسابقه ای ترتیب داد که در آن نیکولا سالوی به آلساندرو گالیله می بازد اما واکنش به پیروزی یک نفر از فلورانس باعث شد تا سالوی برای انجام کار آبنما گمارده شود.[۴] کار در سال ۱۷۳۲ آغاز شد و در سال ۱۷۶۲ سال ها پس از مرگ سالوی تکمیل شد و پیترو براچی نیز اوکئانوس (خدای تمامی آب ها) را در مرکز طاقچه آبنما قرار داد.

پیش از مرگ سالوی در سال ۱۷۵۱، وی اطمینان حاصل می کند که نشان بی قواره یک آرایشگر لجوج، مجموعه را ضایع نمی‌کند. به همین دلیل او آن نشان را پشت آسو دی کوپپه (آس جام) پنهان کرد.

آبنمای تروی در سال ۱۷۶۲ بدست جوزپه پانینی تکمیل شد. او نشانه های کنونی را به جای مجسمه های آگریپا و تریویا (باکره رومی) که قبلاً در نظر گرفته شده بودند قرار می دهد.

مرمت[ویرایش]

در سال ۱۹۹۸، سنگکاری ها جلا داده شدند و تمامی ترک ها و قسمت های فرسوده، بدست هنرمندان چیره دست مرمت شد و آبنما به پمپ های گردش آب مجهز شد.

در ژانویه ۲۰۱۳ اعلام شد که شرکت مد ایتالیایی فندی، پشتیبانی مالی ۲.۲ میلیون یورویی برای بزرگترین مرمت در تاریخ آبنما را بر عهده گرفته است. [۵]

شمایل شناسی[ویرایش]

ساختمان پولی زمینه فواره را تشکیل می دهد و با ستون های قرنتی، دو طبقه اصلی بنا به هم پیوند خورده اند. رام کردن دریاها درونمایه پیش آمدگی سترگی ست که در آن آب و سنگکاری ذر هم آمیخته اند و میدان کوچک را پر کرده اند. تریتون در حال رام کردن هیپوکامپ ها، صدف اوکئانوس را هدایت می کند. در طاقچه سمت راست اوکئانوس، وفور از کوزه اش آب می پاشد و در سمت چپ، سلامتی جامی در دست دارد که ماری از آن می نوشد.

پرتاب سکه[ویرایش]

بر اساس یک داستان سنتی، اگر یک بازدید کننده سکه ای داخل آب فواره پرتاب کند، روزی به رم بازخواهد گشت.[۶] برآورد می شود که روزانه ۳۰۰۰ یورو در فواره ریخته می شود.[۷] این پول برای سوپرمارکتی برای نیازمندان رم مورد استفاده قرار می گیرد و البته هر از گاهی تلاش هایی برای سرقت این سکه ها از درون آب صورت می گیرد.[۷][۸][۹]

بزرگترین فواره دوران باروک در رم و یکی از معروف ترین آبنماهای جهان

فرهنگ عامه[ویرایش]

این آبنما در فیلم های ماندگاری همچون تعطیلات در رم به کارگردانی ویلیام وایلر و با هنرپیشه گی آدری هپبورن و گرگوری پک و زندگی شیرین به کارگردانی فدریکو فلینی و با هنرپیشه گی مارچلو ماسترویانی و آنیتا اکبرگ به تصویر کشیده شده.

منابع[ویرایش]

  1. Though other etymologies have been suggested, this is the straightforward modern etymology adopted by Pinto 1986 and others.
  2. The technical Italian term for such a "terminal fountain" is a ("display"): Peter J. Aicher, "Terminal Display Fountains ("Mostre") and the Aqueducts of Ancient Rome" Phoenix 47.4 (Winter 1993:339-352).
  3. Pintochs. I and II.
  4. Gross, Hanns (1990). Rome in the Age of Enlightenment: the Post-Tridentine syndrome and the ancient regime. New York: Cambridge University Press. pp. 28. ISBN 0-521-37211-9. 
  5. Pullella, Philip (29 January 2013). "Rome Trevi Fountain, symbol of Dolce Vita, to get big facelift". رویترز. Retrieved 29 January 2013. 
  6. Hendrix, John (2003). History and Culture in Italy. Lanham, Maryland: University Press of America. pp. 79. ISBN 0-7618-2628-9. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ "Trevi coins to fund food for poor". BBC News. 2006-11-26. Retrieved 2010-01-18. 
  8. "Trevi coins row re-surfaces". BBC News. 2003-10-08. Retrieved 2010-01-18. 
  9. "Trevi fountain 'copycat' thieves arrested". BBC News. 2002-08-09. Retrieved 2010-01-18.