سینما در کرمانشاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نخستین سالن سینما در شهر کرمانشاه در سال ۱۳۱۰ خورشیدی آغاز به کار کرد. در ابتدای سال ۱۳۵۶ در استان کرمانشاه ۱۰ سینما فعال بوده است. هم اکنون در این شهر دو سالن سینما به نام‌های آزادی و فرهنگ فعالیت می‌کنند.

سینما آزادی کرمانشاه پیش از بازسازی و در زمان تعطیلی

نخستین سالن سینما[ویرایش]

نخستین سینمادر شهر کرمانشاه در دوران پهلوی اول و در سال ۱۳۱۰ ش (۱۹۳۱ م) با نام «سینماتوگراف فروهر»، توسط فردی با نام «سید ابول نقاش» با راهنمایی و کمک «حبیب‌الله مراد» به راه افتاد. این سالن علاوه بر نمایش فیلم، مکانی برای اجرای تئاتر نیز محسوب می‌شد.[۱] اردشیر کشاورز نام بنیانگذار این سینما را مصورالدوله عنوان کرده که مشخص نیست لقبی برای یکی از این دو فرد بوده است یا به فردی دیگر اشاره دارد. به گفتۀ وی این سینما که ۲ سال پس از راه اندازی نخستین ژنراتور در کرمانشاه شروع به کار کرده، دارای موتور برق اختصاصی بوده و در سمت شمالی خیابان شاهبختی سابق(معلم شرقی کنونی) واقع بوده است.[۲]

دومین سالن سینما[ویرایش]

شهر کرمانشاه از شهریور ماه ۱۳۲۰ ش (۱۹۴۱ م) همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم به اشغال نیروهای انگلستان درآمد؛ اشغالی که چهار سال و شش ماه به طول انجامید و تنها با پایان جنگ در ۱۳۲۴ ش (۱۹۴۵ م) پایان یافت. در این دوران تنها سینمای شهر از فعالیت خارج شد. اما پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۴ ش (۱۹۴۵ م)، دومین سالن سینمای شهر با نام سینما باربد در محلهٔ جلوخان فعالیت خود را آغاز کرد.[۳] اردشیر کشاورز سال تأسیس این سینما را ۱۳۱۲ (۲ سال پس از سینما فروهر) و بنیانگذار آن را رفعت السلطنه عنوان کرده است که به گفتۀ وی این سینما نیز دارای ژنراتور خصوصی بوده است.[۲] این تفاوت در رابطه با سال تأسیس سینما باربد این احتمال را پیش می کشد که این سینما پیش از جنگ و در سال ۱۳۱۲ تأسیس شده باشد، اما با شروع جنگ و اشغال نظامی شهر تعطیل و پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۴ مجدداً فعالیت خود را از سر گرفته باشد. سینما باربد دارای دو سالن نمایش فیلم بوده که یکی از آن‌ها سینمای روباز تابستانی بود.

دههٔ ۳۰[ویرایش]

در دههٔ ۳۰ خورشیدی چند سالن سینمای جدید در کرمانشاه افتتاح شد که از آن میان می‌توان به «سینما هما» در خیابان سپه و «سینما دیانا» در خیابان دبیراعظم (که بعدها به «سینما مهتاب» تغییر نام داد) اشاره کرد. «سینما هما» پس از چندی فعالیت دچار آتش‌سوزی شد و دیگر بازسازی نگردید. چند سال پس از آتش‌سوزی سینمای دیگری در فاصله‌ای نزدیک به مکان پیشین «سینما هما» به نام «سینما ایران» ساخته‌شد.

دههٔ ۴۰ و ۵۰[ویرایش]

دهه‌های چهل و پنجاه را می‌توان اوج رونق سینماها در شهر کرمانشاه دانست. در این دوران سالن‌های زیادی ساخته شد که چند مورد از آن‌ها سالن‌های روباز بودند. در این دوره سالن‌ «سینما مولن روژ» واقع در خیابان دبیراعظم و «سینما رکس» واقع در سه راه شریعتی به صورت روباز ساخته شدند. سالن‌های دیگر عبارت بودند از «سینما متروپل»، «سینما کریستال»، «سینما آتلانتیک» (تأسیس ۱۳۴۲)[۴]، «سینما شهر فرنگ» (تأسیس ۱۳۵۴ با ظرفیت ۱۰۸۵ صندلی)[۵] و «سینما شهر تماشا» که تا آستانهٔ انقلاب ۱۳۵۷ ایران به فعالیت خود ادامه می‌دادند. از این میان، سینما شهر تماشا بیشتر به نمایش فیلم‌های هنری با مخاطب خاص می‌پرداخت. در ابتدای سال ۱۳۵۶ در استان کرمانشاه ۱۰ سینما فعال بوده است.[۶]

پس از انقلاب[ویرایش]

در روزهای انقلاب، حمله به سینما امری عادی و رایج بود و در کرمانشاه نیز به سینماها حملاتی انجام شد.[۷] سالن های سینما مانند «سینما مهتاب» و «سینما متروپل» به آتش کشیده شدند. علاوه بر این نام سالن‌های سینما پس از انقلاب تغییر کرد. به سبب تغییر وضعیت اجتماعی و اقتصادی، و نیز توسعهٔ شهر کرمانشاه به سوی شمال سینماها کم کم مشتریان خود را از دست دادند و از رونق افتادند.

دههٔ ۶۰[ویرایش]

در این دهه هیچ سالن سینمای جدیدی در کرمانشاه ساخته نشد، اما به سبب شرایط به وجود آمده بر اثر جنگ ۸ ساله ایران و عراق، تقریباً بیشتر سالن‌ها تعطیل گشتند. سینماهای متروپل، کریستال، دیانا، مولن روژ و رکس تعطیل شدند، و سالن‌های دیگر با نام‌های دیگری به قعالیت پرداختند. در این دوره سینما شهرتماشا به «استقلال»، سینما شهرفرنگ به «آزادی» و سینما آتلانتیک به «سینما پیروزی» تغییر نام دادند. سینما آتلانتیک با نام «سینما پیروزی» در روز ۱۸ فروردین ۱۳۶۵ با نمایش فیلم اتوبوس بازگشایی شد.[۶]

دهه ۷۰[ویرایش]

با پایان جنگ در کرمانشاه، مجدداً امکان بازسازی و نوسازی سالن‌های سینما فراهم شد. در این دهه سالن «سینما صحرا»(بهمن) در شهرک دولت آباد توسط دولت و سالن سینما فرهنگ در شهرک فرهنگیان فاز ۲ توسط سرمایه گذار خصوصی ساخته شد. سه سالن «سینما آزادی»(شهر فرنگ سابق)، «سینما پیروزی»(آتلانتیک سابق) و «سینما استقلال»(شهر تماشای سابق) هم کماکان به فعالیت خود ادامه می‌دادند. فعالیت سینما صحرا دیری نپائید و اندکی پس از افتتاح به حالت تعطیل درآمده و متروکه شد.

دهه ۸۰[ویرایش]

سینما استقلال در سال ۱۳۸۴ از چرخهٔ نمایش فیلم خارج شد و به صورت سالنی متروک و مخروبه درآمد. در دی ماه ۱۳۸۷، از سه سینمای باقیماندهٔ کرمانشاه به جز سینما فرهنگ که متعلق به بخش خصوصی بود، همگی تعطیل شدند.[۸] در همین زمان تعداد صندلی‌های سینما فرهنگ نیز به ۲۰۰ صندلی کاهش یافت. رئیس حوزهٔ هنری کرمانشاه علت این تعطیلی را «ورشکستگی و نداشتن توان مالی لازم جهت اداره آنها» عنوان نمود. وی تعطیلی سینماها را «یک بحران فرهنگی» و «یک فاجعه فرهنگی» دانست.[۸]

دهه ۹۰[ویرایش]

پس از تعطیلی سینماها، کار بازسازی سالن «سینما آزادی» شروع شد و این سالن در اردیبهشت ماه ۱۳۹۱ به طور رسمی بازگشایی شد.[۹][۱۰] این سالن پس از بازسازی به تجهیزات نوین نمایش فیلم مجهز شد و هم اکنون در کنار سالن «سینما فرهنگ»، یکی از دو سینمای فعال شهر کرمانشاه به شمار می‌آید.

پانویس[ویرایش]

  1. برومند سرخابی، هدایت الله. در جستجوی هویت شهری کرمانشاه. تهران؛ مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی شهرسازی و معماری، ۱۳۸۸. ص۲۷۱
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ کشاورز، اردشیر، تاریخ صنعت برق غرب، کرمانشاه: طاقبستان، چاپ اول: ۱۳۸۷، ص۲۳.
  3. برومند سرخابی، هدایت الله. در جستجوی هویت شهری کرمانشاه. تهران؛ مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی شهرسازی و معماری، ۱۳۸۸. ص۲۷۲
  4. روزنامۀ‌ باختر: سینمای پیر شهر در سکوت جان می‌دهد، نوشته‌شده در ۲۲ شهریور ۱۳۹۶؛ بازدید در ۲۳ شهریور ۱۳۹۶.
  5. بانک جامع اطلاعات سینمای ایران، سینما آزادی کرمانشاه، بازدید در ۱۳ فروردین ۱۳۹۵.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ پایگاه خبری تابناک: سرنوشت متفاوت دو سینما با یک نام در ایران و آمریکا؛ بازدید در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴.
  7. پایگاه اطلاع رسانی انقلاب اسلامی: کشف العامیه در خیابانهای قصرشیرین و انفجار و آتش‌سوزی در سینما متروپل کرمانشاه. بازدید در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۳.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ مردم سالاری: سینماهای کرمانشاه تعطیل شدند ۲۳ دی ۱۳۸۷
  9. ایسنا-خبرگزاری دانشجویان ایران:گزارش ایسنا از افتتاح سینما آزادی کرمانشاه ۲۵ ازدیبهشت ۱۳۹۱
  10. خبرگزاری مهر:سینمای آزادی کرمانشاه افتتاح شد ۲۵ ازدیبهشت ۱۳۹۱

منابع[ویرایش]

  • برومند سرخابی، هدایت الله. در جستجوی هویت شهری کرمانشاه. تهران: مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی شهرسازی و معماری، ۱۳۸۸.

پیوند به بیرون[ویرایش]