پرش به محتوا

فلیسطی‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نقشه‌ای از پنج شهر فلیسطیه: غزه، اشدود، اشکلون، اکرون و جت.

فلیسطی‌ها (به عبری: פלשתים، تلفظ: پلیشتیم؛ به مصری: 𓊪𓏲𓂋𓏤𓏤𓐠𓍘𓇋𓍑، تلفظ: پلشتو؛ به یونانی کوینه: Φυλιστιείμ، تلفظ: پالاییستیم) قومی باستانی بودند که در سواحل جنوبی کنعان در طول دوره عصر آهن زندگی می‌کردند. فلیسطی‌ها به عنوان یک گروه مهاجر از تمدن اژه سرچشمه گرفتند که در حدود ۱۱۷۵ قبل از میلاد در کنعان در طی فروپاشی اواخر عصر برنز ساکن شدند. به زیستگاه این قوم فلیسطیه گفته می‌شد. با گذشت زمان، آنها به تدریج عناصر جوامع بومی سامی شام را با حفظ فرهنگ منحصر به فرد خود جذب کردند.[۱] در سال ۶۰۴ قبل از میلاد، حکومت فلیسطی‌ها پس از اینکه قرن‌ها تحت انقیاد امپراتوری آشوری نو (۹۱۱–۶۰۵ قبل از میلاد) بود، سرانجام توسط نبوکدنصر دوم، پادشاه امپراتوری بابل نو نابود شد.[۲] فلیسطی‌ها پس از تبدیل شدن به بخشی از امپراتوری بابل نو و پس از آن امپراتوری ایران، هویت قومی متمایز خود را از دست دادند و تا اواخر قرن پنجم قبل از میلاد به عنوان یک قوم از اسناد تاریخی و باستان‌شناسی ناپدید شدند.[۳]

فلیسطی‌ها در تَنَخ، مجموعهٔ متون مقدس یهودیان، به دلیل درگیری با مردم کنعانی منطقه، به ویژه اسرائیلیان، شناخته شده‌اند. اگرچه تنخ منبع اصلی اطلاعات در مورد فلیسطی‌ها است، اما برای اولین بار آنها در نقش برجسته ای در معبد رامسس سوم در هابو که در آن پلشتو (به مصری: 𓊪𓏲𓂋𓏤𓏤𓐠𓍘𓇋𓍑) نامیده شده‌اند، در اسناد تاریخی ظاهر شده‌اند.[۴][۵] آن‌ها همچنین فرهنگ مادی متمایزی را به یادگار گذاشتند.[۱]

ریشه نام فلیسطی ها

[ویرایش]

اصطلاح انگلیسی Philistine (فلیسطی ها) از زبان فرانسوی قدیم Philistin، از لاتین کلاسیک Philistinus، از یونانی متأخر Philistinoi، [۶]از یونانی کوینه Φυλιστιειμ (Philistiim)، و در نهایت از عبری פְּלִשְׁתִּי (Pəlištī) (جمع: פְּלִשְׁתִּים Pəlištīm) گرفته شده است که به معنای "مردم سرزمین پِلِشِت (פְּלֶשֶׁת)" می‌باشد. این نام همچنین هم‌ریشه‌هایی در زبان اکدی (Palastu) و مصری (Palusata) دارد. نام بومی که خود فلیسطی ها برای خود به کار می‌بردند (اندونیم)، ناشناخته است. با فلسطینی‌ها (Palestinians) اشتباه گرفته نشود.

تاریخچه

[ویرایش]
نقشهٔ پادشاهی‌های اسرائیل، یهودا، پنج‌شهر فلیسطی ها و پادشاهی‌های پیرامونی. در حدود ۸۳۰ قبل از میلاد

در دوران فروپاشی عصر برنزِ متأخر، یک اتحاد ظاهری از دریانوردان که به نام اقوام دریایی (Sea Peoples) شناخته می‌شوند، طبق منابع تاریخی به مصر باستان و دیگر تمدن‌های شرق مدیترانه حمله کردند.[۷] منشأ دقیق این اقوام نامشخص و احتمالاً متنوع است، اما به‌طور کلی توافق وجود دارد که آن‌ها از نواحی جنوب اروپا و غرب آسیا، از جمله آسیای صغیر غربی، دریای اژه و جزایر شرق مدیترانه آمده بودند.[۷][۸]

مصر به‌ویژه توانست حملات متعددی از سوی این اقوام را دفع کند؛ از جمله مشهورترین آن‌ها نبرد دلتای نیل در حدود سال ۱۱۷۵ پیش از میلاد بود[۹] که در آن، فرعون رامسس سوم نیروی مهاجمی عظیم را شکست داد؛ نیرویی که پیش از آن شهرهایی چون حتوشا، کَرکِمیش، قبرس و شام جنوبی را غارت کرده بود.

منابع مصری یکی از اقوام دریایی را pwrꜣsꜣtj نامیده‌اند که معمولاً به صورت Peleset یا Pulasti آوانویسی می‌شود. بر اساس کتیبه‌ای در معبد تدفینی رامسس سوم در مدینت هابو[۱۰] و همچنین پاپیروس بزرگ هریس[۱۱][۱۲]، گفته شده که او پس از شکست این اقوام، تعدادی از آن‌ها را در جنوب کنعان (سرزمین‌های اسرائیل امروزی) اسکان داد.

هرچند شواهد باستان‌شناسی نتوانسته‌اند وجود چنین سکونت‌گاهی در آن زمان را به‌طور قطعی تأیید کنند،[۱۳][۱۴][۱۵] اما ترکیب این روایت تاریخی با نام Peleset/Pulasti و فرضیه منشأ اژه‌ای آن‌ها، بسیاری از پژوهشگران را بر آن داشته است که pwrꜣsꜣtj را با فلیسطی ها (Philistines) یکی بدانند.[۱۶]

آثار باستانی منسوب به فلیسطی ها (Philistines) معمولاً از قرن دوازدهم پیش از میلاد در سرزمین کنعان ظاهر می‌شوند. سفالینه‌های فلیسطی در مناطقی بسیار فراتر از قلمرو اصلی آینده‌ی فلسطیه (Philistia) کشف شده‌اند، از جمله در بیشتر محوطه‌های دوره آهن I در دشت یزرعیل.

نقش‌خطی از نقش‌مایه‌های فلیسطی ها بر یادمان‌های مصری مدینت هابو

با این حال، از آنجا که مقدار این یافته‌های سفالی در این مناطق اندک است، فرض بر این است که حضور فلیسطی ها در این نواحی چندان قوی نبوده و احتمالاً آنان اقلیتی بوده‌اند که تا قرن دهم پیش از میلاد در جمعیت بومی کنعانی جذب و همگون شده‌اند.[۱۷]

شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد اقوام دریایی (Sea Peoples) با توسل به زور وارد جنوب شام (Levante جنوبی) شده باشند؛ شهرهایی که بعدها هسته اصلی قلمرو فلیسطی ها را تشکیل دادند، مانند اشدود،[۱۸] اشکلون،[۱۹] گَت،[۲۰] و عِقرون،[۲۱] تقریباً هیچ نشانه‌ای از یک رویداد مداخله‌گرانه همراه با تخریب و ویرانی ندارند. همین موضوع در مورد افق (Aphek) نیز صدق می‌کند؛ جایی که یک پادگان مصری در پایان قرن سیزدهم پیش از میلاد احتمالاً در جریان جنگی نابود شد، و پس از آن یک دوره کنعانی محلی آغاز شد که در نهایت با ورود آرام سفالینه‌های فلیسطی دنبال شد.[۲۲] نبود شواهدی از تخریب توسط اقوام دریایی در جنوب شام نباید تعجب‌برانگیز باشد، چرا که در هیچ متنی از دوران باستان شام (کنعان) به‌عنوان هدف حمله یا ویرانی از سوی اقوام دریایی ذکر نشده است.[۲۳] سایت‌های باستانی دیگری مانند تل کیسَن، عکّا، تل ابو حوّام، تل دور، تل مفورک، تل زرور، تل میخال، تل گریسا و تل بطش نیز هیچ‌گونه شواهدی از تخریب در حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد نشان نمی‌دهند.[۲۴]

در دوره عصر آهن دوم، فلیسطی ها موفق به تشکیل یک دولت قومی شدند که مرکز آن پیرامون یک پنتاپولیس (اتحاد پنج‌شهری) شامل غزه، اشدود، اشکلون، عِقرون و گَت قرار داشت. صرف‌نظر از این‌که تاریخ‌نگاران تا چه حد روایت‌های سنتی کتب مقدس عبری را تاریخی می‌دانند، نویسندگان این متون مجموعه‌ای از درگیری‌ها میان فلیسطی ها و بنی‌اسرائیل را در دوران «قضات» توصیف می‌کنند. بر اساس این متون، فلیسطی ها در زمان شائول و پیامبر سموئیل سلطه‌ای بر اسرائیل اعمال می‌کردند و حتی ساخت ابزارهای آهنی جنگی را برای اسرائیلی‌ها ممنوع کرده بودند.[۲۵] طبق روایات عبری، فلیسطی ها سرانجام توسط داوود شکست خورده و مطیع شدند،[۲۶] اما پس از فروپاشی پادشاهی متحد اسرائیل، دوباره استقلال یافتند؛ از آن پس تنها اشاره‌هایی پراکنده به آن‌ها در متون تاریخی باقی مانده است. دقت و صحت این روایات موضوع بحث و اختلاف‌نظر میان پژوهشگران است.[۲۷]

به‌نظر می‌رسد که فلیسطی ها تا حدود قرن هشتم پیش از میلاد، به‌طور کلی خودمختاری خود را حفظ کرده بودند. اما در میانه این قرن، تیگلات‌پیلسر سوم، پادشاه امپراتوری آشور نو، به منطقه لشکر کشید و بخش بزرگی از شام که هنوز تحت کنترل آشور نبود — از جمله آرام-دمشق و فنیقیه — را فتح کرد و قلمروهای باقی‌مانده، از جمله فلسطیه را نیز اشغال نمود. چند دهه بعد، مصر شروع به تحریک همسایگان خود برای شورش علیه سلطه آشور کرد. در سال ۷۲۲ پیش از میلاد، شورشی در اسرائیل توسط سارگون دوم سرکوب شد که به نابودی کامل پادشاهی اسرائیل انجامید. در سال ۷۱۲ پیش از میلاد، فردی فلیسطی به نام یامانی (Iamani) بر تخت اشدود نشست و با کمک مصر، شورش دیگری علیه آشور ترتیب داد که آن نیز شکست خورد. سارگون دوم به فلسطیه حمله کرد، و این منطقه عملاً به قلمرو الحاقی آشور تبدیل شد، گرچه پادشاهان پنج‌شهر — از جمله یامانی — اجازه یافتند به‌عنوان پادشاهان تابع (وسال) در قدرت باقی بمانند.[۲۸] در سالنامه‌های نظامی خود، سارگون دوم به‌ویژه به فتح شهر گَت در سال ۷۱۱ پیش از میلاد اشاره کرده است.[۲۹] ده سال بعد، مصر بار دیگر همسایگانش را به شورش علیه آشور تحریک کرد. این‌بار اشکلون، عِقرون، یهودا و صیدون علیه پسر و جانشین سارگون، یعنی سِن‌ناخِریب، شورش کردند. سِن‌ناخِریب این شورش را سرکوب کرد، مصری‌ها را شکست داد، و بخش زیادی از شهرهای واقع در آرام جنوبی، فنیقیه، فلسطیه و یهودا را ویران ساخت. او حتی وارد صحرای سینای شمالی شد، هرچند نتوانست پایتخت یهودا، یعنی اورشلیم را فتح کند، و در عوض آن را مجبور به پرداخت خراج کرد. به‌عنوان تنبیه، کشورهایی که شورش کرده بودند، ناچار به پرداخت خراج به آشور شدند. سالنامه‌های سِن‌ناخِریب ذکر می‌کنند که او از پادشاهان اشدود، اشکلون، غزه و عِقرون خراج گرفت، اما هیچ اشاره‌ای به گَت (Gath) نشده است؛ که این ممکن است نشان دهد شهر گَت قبلاً توسط سارگون دوم نابود شده بود.

در سال ۶۰۹ پیش از میلاد، فلیسطی ها تحت سلطه مصر به رهبری نِخو دوم (Necho II) درآمدند.[۳۰] اما در سال ۶۰۴ یا ۶۰۳ پیش از میلاد، پس از شورشی از سوی فلسطینی‌ها، نَبُوخَذنَصَر دوم، پادشاه بابل، منطقه را تصرف کرد و شهرهای اشکلون، غزه، افق و عِقرون را ویران ساخت — امری که شواهد باستان‌شناسی و منابع هم‌زمان آن را تأیید می‌کنند.[۳۱][۳۲] برخی از پادشاهان فلیسطی ها از مصری‌ها تقاضای کمک کردند، اما نادیده گرفته شدند.[۳۳] پس از ویرانی این شهرها، جمعیت فلیسطی ها یا کشته شدند یا به میان‌رودان (بین‌النهرین) تبعید گشتند.[۳۴][۳۲] تبعیدیان برای حدود ۱۵۰ سال همچنان خود را با نام‌هایی چون "مردمان غزه" یا "مردمان اشکلون" معرفی می‌کردند، اما در نهایت هویت قومی متمایز خود را از دست دادند.[۳۲]

فهرست‌های جیره‌بندی بابِلی که به اوایل قرن ششم پیش از میلاد بازمی‌گردند و در آن‌ها از فرزندان آقا (Aga) — آخرین پادشاه اشکلون — یاد شده است، سرنخ‌هایی درباره سرنوشت نهایی فلیسطی ها ارائه می‌دهند. این شواهد با اسناد مربوط به نیمه دوم قرن پنجم پیش از میلاد که در بایگانی مورا‌سو (Murasu Archive) در شهر نیپور کشف شده‌اند، روشن‌تر می‌شوند. این اسناد به افرادی اشاره دارند که با شهرهایی چون غزه و اشکلون مرتبط بوده‌اند و نشان می‌دهند که فلیسطی های تبعیدی در بابِل تا مدتی هویت قومی خود را حفظ کرده بودند. این موارد، آخرین اشاره‌های تاریخی شناخته‌شده به فلیسطی ها به شمار می‌روند و پایان حضور آن‌ها در متون تاریخی را رقم می‌زنند.[۳۲]

در دوران حکومت هخامنشیان (دوره‌ی پارسی)، منطقه‌ی فلسطیه (Philistia) بار دیگر مورد اسکان مجدد قرار گرفت و ساکنان جدید آن به‌عنوان فنیقی‌ها (Phoenicians) شناخته می‌شدند، هرچند شواهد اندکی مبنی بر تداوم سنت‌های دوره عصر آهن در این منطقه وجود دارد.[۳۲] گزارش‌هایی وجود دارد مبنی بر این‌که شهروندان اشدود زبان خود را حفظ کرده بودند، اما احتمالاً این زبان، لهجه‌ای از آرامی بوده است.[۳۵]

در روایات کتب مقدس یهود

[ویرایش]

منشأ فلیسطی ها

[ویرایش]

در کتاب پیدایش (سِفر پیدایش)، فصل ۱۰ آیات ۱۳–۱۴، که مربوط به جدول اقوام (Table of Nations) است، در مورد نسل‌های مصریم (Mizraim) چنین آمده است: «مصریم، لوُدیم، آنامیم، لحَبیِم، نفتوحیم، فتروسیم، کسلوحیم و کَفتوریم را آورد، که فلیسطی ها از آن‌ها پدید آمدند.»[۳۶] در میان مفسران درباره این‌که آیا منظور از این آیه این است که فلیسطی ها از نسل "کَفتوریم" (Caphtorim) هستند یا از "کسلوحیم" (Casluhim)، اختلاف نظر وجود دارد.[۳۷] برخی مفسران، از جمله فریدریش شوآلی (Friedrich Schwally)، برنهارد اشتاده (Bernhard Stade) و کورنلیس تیله (Cornelis Tiele)، نظریه‌ای متفاوت مطرح کرده‌اند و منشأی سامی برای فلیسطی ها پیشنهاد داده‌اند، برخلاف دیدگاه سنتی که آنان را با اقوام دریایی یا مهاجران اژه‌ای مرتبط می‌داند.[۳۸][۳۹][۴۰]

طبق منابع ربانی (تلمودی و تفاسیر خاخامی)، نام فلیسطی ها (Philistines) به دو گروه متفاوت اشاره دارد: آن‌هایی که گفته می‌شود از نسل کسلوحیم (Casluhim) هستند، با گروهی که در تاریخ‌نگاری تثنوی (Deuteronomistic history) توصیف شده‌اند، متفاوت هستند.[۴۱][۴۲] منابع تثنوی، از جمله کتب داوران، سموئیل و پادشاهان، از «پنج سرور فلیسطی ها» سخن می‌گویند که در پنج شهر-دولت در جنوب‌غربی سرزمین شام مستقر بودند: غزه، اشکلون، اشدود، عِقرون، و گَت — از وادی غزه در جنوب تا رود یَرکون در شمال. این توصیف، فلیسطی ها را در یک دوره تاریخی، به‌عنوان یکی از خطرناک‌ترین دشمنان پادشاهی اسرائیل نشان می‌دهد.[۴۳] در ترجمه یونانی عهد عتیق (سبعینیه یا Septuagint)، به جای واژه "فلیسطی ها"، از اصطلاح یونانی ἀλλόφυλοι (allophiloi) استفاده شده که به‌سادگی به معنای "اقوام دیگر" یا "ملت‌های بیگانه" است.

الهی‌دان انگلیسی متیو پول (Matthew Poole) پیشنهاد می‌کند که کسلوحیم (Casluhim) و کفتوریم (Caphtorim) دو قبیله برادر بودند که در یک سرزمین مشترک زندگی می‌کردند. اما به گفته او، کفتوریم، کسلوحیم و نسل فلیسطی آن‌ها را به بردگی گرفتند و این امر باعث شد که آن‌ها به کنعان بگریزند — برداشتی که بر پایه آیه‌ای از کتاب عاموس ۹:۷ است.[۴۴]

در تورات (اسفار پنج‌گانه)

[ویرایش]

تورات، فلیسطی ها را یکی از اقوامی که باید از سرزمین کنعان رانده شوند، ذکر نمی‌کند. در پیدایش ۱۵:۱۸–۲۱،[۴۵]نام فلیسطی ها در میان ده قومی که قرار است نسل ابراهیم جایگزین آن‌ها شود، دیده نمی‌شود و همچنین در فهرستی که موسی به قوم اسرائیل ارائه می‌دهد تا اقوامی را که باید فتح کنند بشناسند، نامی از فلیسطی ها نیست — هرچند سرزمینی که فلیسطی ها در آن سکونت داشتند، در محدوده‌ای که بر اساس موقعیت رودخانه‌ها توصیف شده، گنجانده شده است.[۴۶] در واقع، فلیسطی ها از طریق نیاکان کفتوری خود، اجازه یافتند که سرزمین را از اویّان (Avvites) تصرف کنند.[۴۷] با این حال، کنترل عملی آن‌ها بر کنعان ظاهراً محدود بوده است. در یوشع ۱۳:۳ آمده است که تنها پنج شهر — غزه، اشدود، اشقلون، گَت و عِقرون — تحت سلطه سران فلیسطی ها بوده‌اند. سه مورد از این شهرها بعداً به‌دست عناقیان (Anakim) افتاد، که همین امر موجب شد این شهرها به اهدافی برای فتوحات اسرائیلی‌ها تبدیل شوند، چنان‌که در داوران ۳:۳ و سموئیل دوم ۲۱:۲۰ نیز مشاهده می‌شود.

خداوند همچنین هنگام خروج بنی‌اسرائیل از مصر، آنان را از مسیر سرزمین فلیسطی ها دور کرد، چنان‌که در خروج ۱۳:۱۷ آمده است.[۴۸] در پیدایش ۲۱:۲۲–۲۷،[۴۹] ابراهیم با ابی‌ملک، پادشاه فلیسطی ها، و نسل او پیمانی از مهربانی و دوستی می‌بندند. پسر ابراهیم، اسحاق نیز با پادشاه فلیسطی ها برخورد مشابهی دارد و در فصل ۲۶ با آن‌ها پیمانی می‌بندد.[۵۰]

برخلاف بیشتر گروه‌های قومی دیگر در کتاب مقدس، فلیسطی ها در تورات تقریباً همیشه بدون حرف تعریف (the) ذکر شده‌اند.[۵۱]

تاریخ‌نگاری تثنیه‌ای

[ویرایش]

منابع ربانی بیان می‌کنند که فلیسطی ها ذکرشده در کتاب پیدایش با فلیسطی ها موجود در تاریخ‌نگاری تثنیه‌ای (مجموعه کتاب‌هایی از یوشع تا دوم پادشاهان) مردمانی متفاوت بودند.[۴۲]

بر اساس تلمود، حولین ۶۰ب، فلیسطی ها ذکرشده در کتاب پیدایش با قوم عوّی‌ها درآمیخته بودند. این تمایز همچنین توسط نویسندگان ترجمه هفتادی (سپتوآجینت – LXX) نیز رعایت شده است؛ آن‌ها واژه‌ی عبری مربوط به "فلیسطی ها" را در کتاب‌های داوران و سموئیل، به‌جای ترانویسی، ترجمه کردند[۴۲][۵۲] و از واژه‌ی یونانی کهن ἀλλόφυλοι (allóphylloi) به معنای «بیگانگان» یا «اقوام دیگر» استفاده نمودند. بر این اساس، رابرت دروز اظهار می‌دارد که واژه‌ی "فلیسطی ها" در زمینه‌ی داستان‌های سامسون، شائول و داوود، به‌سادگی به معنای «غیریهودیانِ ساکن سرزمین موعود» است، نه لزوماً قوم تاریخی خاصی.[۵۳]

به غنیمت بردن تابوت "صندق" عهد به توسط فلیسطی ها.

داوران ۱۳:۱ بیان می‌کند که فلیسطی ها در زمان سامسون بر بنی‌اسرائیل چیره بودند، و او با آنان جنگید و بیش از هزار نفر را کشت. بر اساس سموئیل اول فصل ۵، فلیسطی ها حتی تابوت عهد را به غنیمت گرفتند و آن را برای چندین ماه نزد خود نگه داشتند؛ و در سموئیل اول فصل ۶، بازگرداندن تابوت "صندوق" به بنی‌اسرائیل در شهر بیت‌شمش توصیف شده است.

چند متن کتاب مقدس، مانند روایت تابوت "صندوق" عهد و داستان‌هایی که اهمیت گَت را بازتاب می‌دهند، به نظر می‌رسد خاطراتی از دوران پایانی عصر آهن I و آغاز عصر آهن ۲ را به تصویر می‌کشند.[۵۴] این قوم بیش از ۲۵۰ بار ذکر شده‌اند، عمدتاً در تاریخ دوترونومیستی (Deuteronomistic history)، و به‌عنوان یکی از دشمنان اصلی بنی‌اسرائیل به تصویر کشیده شده‌اند،[۵۵] تهدیدی جدی و مکرر که پیش از آنکه توسط داوود سرکوب شوند، با بنی‌اسرائیل درگیر بودند. البته تمام روابط منفی نبوده است؛ چرا که کِرتی‌ها و فِلِتی‌ها، که از تبار فلیسطی ها (Philistines) بودند،[۵۶] به‌عنوان محافظان شخصی و سربازان داوود خدمت می‌کردند.[۵۶][۵۷]

تهدید آرامی‌ها، آشوری‌ها و بابلی‌ها سرانجام بر اوضاع مسلط شد و خود فلیسطی ها نیز قربانی این گروه‌ها شدند. آن‌ها توسط امپراتوری نو-بابلی و سپس امپراتوری هخامنشی فتح شدند و تا اواخر قرن پنجم پیش از میلاد، به‌عنوان یک گروه قومی متمایز از میان رفتند.[۳]

پیامبران

[ویرایش]

عاموس در فصل ۱ آیه ۸، فلیسطی ها (یا «ἀλλοφύλοι» در یونانی) را در اشدود و عقرون معرفی می‌کند.[۵۸] در فصل ۹ آیه ۷، خداوند نقل‌قول می‌شود که همان‌گونه که بنی‌اسرائیل را از مصر بیرون آورد، فلیسطی ها را نیز از کافتور بیرون آورد. در نسخه یونانی (سبعینی)، به‌جای کافتور،[۵۹] [۶۰]اشاره به آوردن «ἀλλόφυλοι» (بیگانگان/غیریهودیان، که معمولاً به فلیسطی ها تعبیر می‌شود) از کاپادوکیه شده است.

کتاب‌های مقدس یرمیا، حزقیال، عاموس و صفنیا از نابودی فلیسطی ها سخن می‌گویند.[۶۱][۶۲][۶۳][۶۴] ارمیا ۴۷:۴ فلیسطی ها را بازماندگان کَفتوری‌ها توصیف می‌کند، زیرا کَفتوری‌ها به شکلی اسرارآمیز، چه به‌دست خداوند و چه به‌دست انسان، نابود شدند.[۴۴]

نبردهای میان بنی‌اسرائیل و فلیسطی ها

[ویرایش]

در ادامه فهرستی از نبردهایی آورده شده است که در کتاب مقدس به‌عنوان درگیری‌هایی میان بنی‌اسرائیل و فلیسطی ها توصیف شده‌اند: [۶۵]

  • نبرد در شفیله (Shephelah) [۶۶]
  • نبرد نخست در افق (Aphek) [۶۷]
  • نبرد در ابن‌عزر (Eben-Ezer) [۶۸]
  • خلع سلاح موضعی اسرائیل توسط فلسطینیان پس از برخی موفقیت‌های نظامی، فلسطینیان توانستند رژیمی محدودکننده برای اسرائیلیان اعمال کنند. در ۱ سموئیل ۱۳:۱۹–۲۱ آمده که هیچ آهنگری در میان اسرائیلیان نبود و آن‌ها مجبور بودند برای تیز کردن ابزارهای کشاورزی و سلاح‌هایشان نزد فلیسطی ها بروند. [۶۹]
  • نبرد مخماش (Michmash) [۷۰]
  • دره ایله (Elah): نبرد داوود با جالوت [۷۱]
  • نبرد کوه جلبوع (Mount Gilboa) [۷۲]
  • هزقیا (Hezekiah) فلیسطی ها را شکست می‌دهد [۷۳]

خاستگاه و منشاء فلیسطی ها

[ویرایش]

چندین نظریه دربارهٔ منشاء فلیسطی ها ارائه شده است. کتاب مقدس عبری در دو جا ذکر می‌کند که آنها از منطقه جغرافیایی به نام کافتور (احتمالاً کرت/مینوا) آمده‌اند،[۷۴] اگرچه در کتب تاریخی عبری نیز آمده که فلیسطی ها از کاسلوحیم، یکی از هفت پسر پسر دوم حام به نام مصرییم،[۷۵] نزول یافته‌اند. ترجمهٔ هفتادگان فلیسطی ها را به گروه‌های کتاب مقدسی دیگری مانند کافتوری‌ها و کرثی‌ها و پلثی‌ها مرتبط می‌داند که این گروه‌ها به جزیره کرت نسبت داده شده‌اند.[۷۶] این سنت‌ها، در کنار موارد دیگر، منجر به نظریهٔ مدرن مبنی بر منشاء ایجئان فلیسطی ها شده است.[۵۶] در سال ۲۰۱۶، یک قبرستان بزرگ فلیسطی ها نزدیک اشکلون کشف شد که بیش از ۱۵۰ جسد دفن شده در قبرهای بیضی‌شکل داشت. یک مطالعه ژنتیکی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که هر سه جمعیت اشکلون بیشتر اجداد خود را از جمعیت‌های سامی‌زبان منطقه شام گرفته‌اند، اما جمعیت دوره آهن اولیه به دلیل آمیختگی ژنتیکی مرتبط با اروپایی‌ها از نظر ژنتیکی متفاوت بوده است؛[۷۷] این نشان ژنتیکی در جمعیت دوره آهن بعدی دیگر قابل تشخیص نیست. طبق نظر نویسندگان، این آمیختگی احتمالاً ناشی از «جریان ژن از جمعیت ژنتیکی مرتبط با اروپایی‌ها» در گذار از عصر برنز به عصر آهن بوده است که از نظریه مهاجرتی پشتیبانی می‌کند.[۷۸] DNA فلسطینی‌ها شباهت‌هایی با DNA کرت باستان نشان می‌دهد، اما به دلیل محدودیت تعداد ژنوم‌های باستانی در دسترس برای مطالعه، امکان مشخص کردن دقیق محل مهاجرت فلیسطی ها از اروپا به شام وجود ندارد، «با شباهت ۲۰ تا ۶۰ درصدی به DNA اسکلت‌های باستانی کرت و ایبری و همچنین مردم مدرن ساردینیا.»[۷۸]

توافق پژوهشگران

[ویرایش]

بیشتر پژوهشگران توافق دارند که فلیسطی ها ریشه یونانی داشتند[۷۹][۸۰] و آنها از کرت و سایر جزایر اژه یا به طور کلی از منطقه یونان امروزی آمده‌اند.[۸۱] این دیدگاه عمدتاً بر پایه این واقعیت است که باستان‌شناسان هنگام حفاری لایه‌هایی مربوط به دوره فلیسطی ها در دشت‌های ساحلی و مناطق مجاور، شباهت‌هایی در فرهنگ مادی (مجسمه‌ها، سفال‌ها، پایه‌های آتش و غیره) بین فرهنگ اژه-یونانی و فرهنگ فلیسطی ها یافته‌اند که نشان‌دهنده منشاء مشترک است.[۸۲][۸۳][۸۴] اقلیت مخالفی نیز وجود دارد که ادعا می‌کند این شباهت‌ها در فرهنگ مادی تنها نتیجه فرایند فرهنگ‌پذیری (اکلچریشن) است، در طول ۵۷۵ سال زندگی فلیسطی ها در میان کنعانیان (فنیقی‌ها)، اسرائیلی‌ها و شاید دیگر اقوام دریانورد.[۸۵]

«پلست» در نوشته‌های مصری

[ویرایش]

از سال ۱۸۴۶، پژوهشگران فلیسطی های کتاب مقدس را با نوشته‌های مصری «پلست» مرتبط دانسته‌اند.[۸۶][۸۷][۸۸][۸۹][۹۰]هر پنج مورد این نوشته‌ها از حدود سال ۱۱۵۰ قبل از میلاد تا حدود سال ۹۰۰ قبل از میلاد ظاهر می‌شوند، درست زمانی که اشاره‌های باستان‌شناسی به کیناخو یا کاآنّا (کنعان) به پایان می‌رسد؛[۹۱] و از سال ۱۸۷۳ مقایسه‌هایی میان آنها و «پلزگیان»‌های ایجئان انجام شده است.[۹۲] [۹۳]تحقیقات باستان‌شناسی تاکنون نتوانسته است وجود یک سکونتگاه گسترده فلسطینی‌ها در دوره رامسس سوم را تأیید کند.[۹۴][۹۵][۹۶]

رژه‌ی اسیران فلیسطی در مدینت حابو در مصر. پلست‌ها، اسیران مصری‌ها، از یک نقش برجسته‌ی گرافیکی در مدینت حابو، حدود سال‌های ۱۱۸۵-۱۱۵۲ قبل از میلاد، در زمان حکومت رامسس سوم.


منابع

[ویرایش]
  1. 1 2 Aaron J. Brody; Roy J. King (2013). "Genetics and the Archaeology of Ancient Israel". Human Biology (به انگلیسی). 85 (6): 925. doi:10.13110/humanbiology.85.6.0925. ISSN 0018-7143.
  2. ↑ St. Fleur, Nicholas. 2019."DNA Begins to Unlock Secrets of the Ancient Philistines." The New York Times.
  3. 1 2 (Meyers 1997، ص. 313).
  4. ↑ Raffaele D'Amato; Andrea Salimbeti (2015). Sea Peoples of the Bronze Age Mediterranean ح. 1400 BC-1000 BC. Bloomsbury Publishing. pp. 30–32. ISBN 978-1-4728-0683-3.
  5. ↑ Hans Wildberger (1979) [1978]. Isaiah 13-27: A Continental Commentary. Translated by Thomas H. Trapp. Fortress Press. p. 95. ISBN 978-1-4514-0934-5.
  6. ↑ Perkins, Larry (2010). "What's in a Name—Proper Names in Greek Exodus". Journal for the Study of Judaism in the Persian, Hellenistic, and Roman Period. 41 (4): 447–471.
  7. 1 2 "Sea People". Encyclopædia Britannica. Retrieved 8 September 2012.
  8. ↑ Cohen, Yoram (2021). "The "Hunger Years" and the "Sea Peoples": Preliminary Observations on the Recently Published Letters from the "House of Urtenu" Archive at Ugarit". In Machinist, Peter; Harris, Robert A.; Berman, Joshua A.; Samet, Nili; Ayali-Darshan, Noga (eds.). Ve-'Ed Ya'aleh (Gen 2:6), Volume 1: Essays in Biblical and Ancient Near Eastern Studies Presented to Edward L. Greenstein. SBL Press. p. 58. ISBN 978-0-88414-484-7.
  9. ↑ Paine, Lincoln (27 October 2015). The Sea and Civilization: A Maritime History of the World. Knopf Doubleday Publishing Group. p. 76. ISBN 978-1-101-97035-5.
  10. ↑ Masalha 2018, p. 56: The 3200-year-old documents from Ramesses III, including an inscription dated c. 1150 BC, at the Mortuary Temple of Ramesses III at the Medinat Habu Temple in Luxor – one of the best-preserved temples of Egypt – refers to the Peleset among those who fought against Ramesses III (Breasted 2001: 24; also Bruyère 1929‒1930), who reigned from 1186 to 1155 BC.
  11. ↑ "Text of the Papyrus Harris". Specialtyinterests.net. Archived from the original on 1 February 2013. Retrieved 11 December 2011.
  12. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFKillebrew2005
  13. ↑ Israel Finkelstein, Is The Philistine Paradigm Still Viable?, in: Bietak, M., (Ed.), The Synchronisation of Civilisations in the Eastern Mediterranean in the Second Millennium B. C. III. Proceedings of the SCIEM 2000 – 2nd Euro- Conference, Vienna, 28th of May–1st of June 2003, Denkschriften der Ge- samtakademie 37, Contributions to the Chronology of the Eastern Mediterranean 9, Vienna 2007, pages 517–524. Quote: "SUMMARY Was there a Sea Peoples migration to the coast of the Levant? Yes. Was it a maritime migration? Possibly. Was there a massive maritime Sea Peoples invasion? Probably not. Did the Philistines settle en-masse in Philistia in the days of Ramesses III? No. Were the Iron I Philistine cities fortified? No. Were the Iron I Philistines organized in a peer-polity system? Probably not. Was there a Philistine Pentapolis system in the Iron I? No. Are the Iron I Philistines the Philistines described in the Bible? No."
  14. ↑ Drews 1995, p. 69: "For the modern myth that has replaced it, however, there is [no basis]. Instead of questioning the story of the Philistines Cretan origins, in an attempt to locate a core of historical probability, Maspero took the story at face value and proceeded to inflate it to fantastic dimensions. Believing that the Medinet Habu reliefs, with their ox carts, depict the Philistine nation on the eve of its settlement in Canaan, Maspero imagined a great overland migration. The Philistines moved first from Crete to Caria, he proposed, and then from Caria to Canaan in the time of Ramesses III. Whereas Amos and Jeremiah derived the Philistines directly from Crete, a five-day sail away, Maspero's myth credited them with an itinerary that, while reflecting badly on their intelligence, testified to prodigious physical stamina: the Philistines sail from Crete to Caria, where they abandon their ships and their maritime tradition; the nation then travels in ox carts through seven hundred miles of rough and hostile terrain until it reaches southern Canaan; at that point, far from being debilitated by their trek, the Philistines not only conquer the land and give it their name but come within a hair's breadth of defeating the Egyptian pharaoh himself. Not surprisingly, for the migration from Caria to Canaan imagined by Maspero there is no evidence at all, whether literary, archaeological, or documentary. Since none of Maspero's national migrations is demonstrable in the Egyptian inscriptions, or in the archaeological or linguistic record, the argument that these migrations did indeed occur has traditionally relied on place-names. These place-names are presented as the source from which were derived the ethnica in Merneptahs and Ramesses inscriptions." ^ Jump up to:a b
  15. ↑ Ussishkin 2008, p. 207: "Reconstruction of the Philistine migration and settlement on the basis of the above model is hard to accept. First, it is not supported by any factual evidence. Second, it assumes that the Philistines had at their disposal a large and strong naval force of a kind unknown in this period. Third, in the period immediately following their settlement in Philistia there is hardly any archaeological evidence connecting the Philistine culture and settlement with sea and navigation. Had the Philistines really possessed such a strong naval force and tradition, as suggested by Stager, we would expect to observe these associations in their material culture in later times."
  16. ↑ Killebrew 2005, p. 202. ^ Jump up to:a b
  17. ↑ Avner Raban, "The Philistines in the Western Jezreel Valley", Bulletin of the American Schools of Oriental Research, No. 284 (November 1991), pp. 17–27, The University of Chicago Press on behalf of The American Schools of Oriental Research. doi:10.2307/1357190
  18. ↑ Ben-Shlomo, David. 2011. "Early Iron Age Domestic Material Culture in Philistia and an Eastern Mediterranean Koinי." Pages 183–206 in Household Archaeology in Ancient Israel and Beyond. Assaf Yasur-Landau, Jennie R. Ebeling, and Laura B. Mazow. CHANE 50. Leiden: Brill. DOI: 10.1163/ej.9789004206250.i-452.64. p 202
  19. ↑ Stager, Lawrence (2008). "Stratigraphic Overview." Pages 215–326 in Ashkelon 1: Introduction and Overview. Edited by Lawrence E. Stager, David Schloen, and Daniel M. Master. Winona Lake, IN: Eisenbrauns. p. 257.
  20. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMillek2017
  21. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMillek2017
  22. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMillek2017
  23. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMillek2021
  24. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMillek2021
  25. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt08a13.htm#19
  26. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt25a18.htm#1
  27. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMaeir2022
  28. ↑ Masalha 2018, p. 68: In 712, after an uprising by the Philistine city of Ashdod, supported militarily by Egypt, the Assyrian King Sargon II (reigned 722–705 BCE) invaded Pilishte to oust Iamani and annexed the whole region; Philistia was brought under direct Assyrian control, in effect becoming an Assyrian province (Thompson 2016: 165), although the King of Ashdod was allowed to remain on the throne (Galllagher 1995: 1159.
  29. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFNa%CA%BCaman2005
  30. ↑ Bernd Schipper, 2010, Egypt and the Kingdom of Judah under Josiah and Jehoiakim, p. 218
  31. ↑ Kahn, Dan'el (2023). "The History Leading Up to the Destruction of Judah". The Torah.com.
  32. 1 2 3 4 5 Maeir, Aren M. (2018), Yasur-Landau, Assaf; Cline, Eric H.; Rowan, Yorke (eds.), "Iron Age I Philistines: Entangled Identities in a Transformative Period", The Social Archaeology of the Levant: From Prehistory to the Present, Cambridge: Cambridge University Press, p. 320,
  33. ↑ Kahn, Dan'el (2023). "The History Leading Up to the Destruction of Judah". The Torah.com.
  34. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMeyers1997
  35. ↑ Peter Machinist (2013). "Biblical Traditions: The Philistines and Israelite History". In Eliezer D. Oren (ed.). The Sea Peoples and Their World: A Reassessment. University of Pennsylvania Press. pp. 53–83.
  36. ↑ https://www.sefaria.org/Genesis.10.13-14?lang=en&aliyot=1
  37. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMacalister1911
  38. ↑ "Friedrich Schwally". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-06-15.
  39. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Bernhard_Stade
  40. ↑ Cornelis Tiele, De goden der Filistijnen en hun dienst, in Geschiedenis van den godsdienst in de oudheid tot op Alexander den Groote, 1893
  41. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFMathews2005
  42. 1 2 3 Jobling, David; Rose, Catherine (1996), "Reading as a Philistine", in Mark G. Brett (ed.), Ethnicity and the Bible, Brill, p. 404, ISBN 978-0-391-04126-4, Rabbinic sources insist that the Philistines of Judges and Samuel were different people altogether from the Philistines of Genesis. (Midrash Tehillim on Psalm 60 (Braude: vol. 1, 513); the issue here is precisely whether Israel should have been obliged, later, to keep the Genesis treaty.) This parallels a shift in the Septuagint's translation of Hebrew pĕlištim. Before Judges, it uses the neutral transliteration phulistiim, but beginning with Judges it switches to the pejorative allophuloi. [Footnote 26: To be precise, Codex Alexandrinus starts using the new translation at the beginning of Judges and uses it invariably thereafter, Vaticanus likewise switches at the beginning of Judges, but reverts to phulistiim on six occasions later in Judges, the last of which is 14:2.]
  43. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFFahlbuschBromiley2005
  44. 1 2 «Genesis 10 Matthew Poole's Commentary». biblehub.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۲.
  45. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt0115.htm#18
  46. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt0507.htm#1
  47. ↑ https://bible.oremus.org/?passage=Deuteronomy%202:23&version=nrsv
  48. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt0213.htm#17
  49. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt0121.htm#22
  50. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt0126.htm#28
  51. ↑ Macalister 1911: "There is a peculiarity in the designation of the Philistines in Hebrew which has often been noticed, and which must have a certain significance. In referring to a tribe or nation, the Hebrew writers as a rule either (a) personified an imaginary founder, making his name stand for the tribe supposed to derive from him—e. g. 'Israel' for the Israelites; or (b) used the tribal name in the singular, with the definite article—a usage sometimes transferred to the Authorized Version, as in such familiar phrases as 'the Canaanite was then in the land' (Gen. xii. 6); but more commonly assimilated to the English idiom which requires a plural, as in 'the iniquity of the Amorite[s] is not yet full' (Gen. xv. 16). But in referring to the Philistines, the plural of the ethnic name is always used, and as a rule, the definite article is omitted. A good example is afforded by the name of the Philistine territory above mentioned, 'ereṣ Pelištīm, literally 'the land of Philistines': contrast such an expression as 'ereṣ hak-Kena'anī, literally 'the land of the Canaanite'. A few other names, such as that of the Rephaim, are similarly constructed: and so far as the scanty monuments of Classical Hebrew permit us to judge, it may be said generally that the same usage seems to be followed when there is question of a people not conforming to the model of Semitic (or perhaps we should rather say Aramaean) tribal organization. The Canaanites, Amorites, Jebusites, and the rest, are so closely bound together by the theory of blood-kinship which even yet prevails in the Arabian deserts, that each may logically be spoken of as an individual human unit. No such polity was recognized among the pre-Semitic Rephaim, or the intruding Philistines so that they had to be referred to as an aggregate of human units. This rule, it must be admitted, does not seem to be rigidly maintained; for instance, the name of the pre-Semitic Horites might have been expected to follow the exceptional construction. But a hard-and-fast adhesion to so subtle a distinction, by all the writers who have contributed to the canon of the Hebrew scriptures and by all the scribes who have transmitted their works, is not to be expected. Even in the case of the Philistines, the rule that the definite article should be omitted is broken in eleven places. [Namely Joshua xiii. 2; 1 Sam. iv. 7, vii. 12, xiii. 20, xvii. 51, 52; 2 Sam. v. 19, xxi. 12, 17; 1 Chron. xi. 13; 2 Chron. xxi. 16]"
  52. ↑ Drews 1998, p. 49: "Our names 'Philistia' and 'Philistines' are unfortunate obfuscations, first introduced by the translators of the LXX and made definitive by Jerome's Vulgate. When turning a Hebrew text into Greek, the translators of the LXX might simply—as Josephus was later to do—have Hellenized the Hebrew פְּלִשְׁתִּים as Παλαιστίνοι, and the toponym פְּלִשְׁתִּ as Παλαιστίνη. Instead, they avoided the toponym altogether, turning it into an ethnonym. As for the ethnonym, they chose sometimes to transliterate it (incorrectly aspirating the initial letter, perhaps to compensate for their inability to aspirate the sigma) as φυλιστιιμ, a word that looked exotic rather than familiar, and more often to translate it as ἀλλόφυλοι. Jerome followed the LXX's lead in eradicating the names, 'Palestine' and 'Palestinians', from his Old Testament, a practice adopted in most modern translations of the Bible."
  53. ↑ Drews 1998, p. 51: "The LXX's regular translation of פְּלִשְׁתִּים into ἀλλόφυλοι is significant here. Not a proper name at all, allophyloi is a generic term, meaning something like 'people of other stock'. If we assume, as I think we must, that with their word allophyloi the translators of the LXX tried to convey in Greek what p'lištîm had conveyed in Hebrew, we must conclude that for the worshippers of Yahweh p'lištîm and b'nê yiśrā'ēl were mutually exclusive terms, p'lištîm (or allophyloi) being tantamount to 'non-Judaeans of the Promised Land' when used in a context of the 3rd century BCE, and to 'non-Israelites of the Promised Land' when used in a context of Samson, Saul and David. Unlike an ethnonym, the noun פְּלִשְׁתִּים normally appeared without a definite article."
  54. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFFinkelstein2002
  55. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Alter
  56. 1 2 3 This article incorporates text from a publication now in the public domain: In Singer, Isidore; et al. (eds.). The Jewish Encyclopedia. New York: Funk & Wagnalls.
  57. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Encyclopedia_Biblica
  58. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt1501.htm#8
  59. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt1509.htm#7
  60. ↑ These particular Amos verses are earliest-witnessed in the Minor-Prophets scroll found in Wadi Murabbaat, "MurXII"; but both are decayed such that whatever stands in for "PLSTYM" is conjectural. 12 March 2016 at the Wayback Machine
  61. ↑ https://web.archive.org/web/20200215094957/https://www.academic-bible.com/en/online-bibles/septuagint-lxx/read-the-bible-text/bibel/text/lesen/stelle/30/90001/99999/ch/fee2a940127648d2b9c8fdbaba9d328c/
  62. ↑ https://web.archive.org/web/20211002125405/https://www.mechon-mamre.org/p/pt/pt1147.htm
  63. ↑ https://web.archive.org/web/20210726202142/https://www.mechon-mamre.org/p/pt/pt1225.htm
  64. ↑ "Amos 1:8". Mechon-Mamre. Archived from the original on 3 March 2022. Retrieved 23 November 2021.
  65. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Philistines#CITEREFHerzogGichon2006
  66. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt25b28.htm#18
  67. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt08a04.htm#1
  68. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt08a07.htm#3
  69. ↑ https://www.biblegateway.com/passage/?search=1+Samuel+13:19%E2%80%9321&version=nkjv
  70. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/1_Samuel_14
  71. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/1_Samuel_17
  72. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/1_Samuel_31
  73. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt09b18.htm#5
  74. ↑ https://www.britannica.com/topic/Philistine-people
  75. ↑ https://mechon-mamre.org/p/pt/pt25a01.htm#12
  76. ↑ Romey, Kristin. 2016. "Discovery of Philistine Cemetery May Solve Biblical Mystery." National Geographic. Retrieved 31 July 2017.
  77. ↑ https://www.newscientist.com/article/2208581-ancient-dna-reveals-that-jews-biblical-rivals-were-from-greece/
  78. 1 2 Feldman, Michal; Master, Daniel M.; Bianco, Raffaela A.; Burri, Marta; Stockhammer, Philipp W.; Mittnik, Alissa; Aja, Adam J.; Jeong, Choongwon; Krause, Johannes (3 July 2019). "Ancient DNA sheds light on the genetic origins of early Iron Age Philistines". Science Advances. 5 (7): eaax0061. Bibcode:2019SciA....5...61F. doi:10.1126/sciadv.aax0061. PMC 6609216. PMID 31281897
  79. ↑ Young, Ian; Rezetko, Robert (2016). Linguistic Dating of Biblical Texts. Vol. 1. Routledge. p. 287. ISBN 978-1-134-93578-9. First, there is widespread understanding that the Philistines, Israel's near neighbours, were of Greek, or more generally, Aegean origin.
  80. ↑ Brug, John Frederick (1978). A Literary and Archaeological Study of the Philistines. British Archaeological Reports. p. 41. ISBN 978-0-86054-337-4. Many scholars have identified the Philistines and other Sea Peoples as Mycenaean Greeks...
  81. ↑ Arnold, Bill T.; Hess, Richard S. (2014). Ancient Israel's History: An Introduction to Issues and Sources. Baker Academic. p. 152. ISBN 978-1-4412-4634-9. Most scholars conclude that the Philistines came from the area of Greece and the islands between Greece and Turkey.
  82. ↑ Shai, Itzhaq (2011). "Philistia and the Philistines in the Iron Age IIA". Zeitschrift des Deutschen Palästina-Vereins. 127 (2). Deutscher verein zur Erforschung Palästinas: 124–125. JSTOR 41304095.
  83. ↑ Killebrew, Ann E. (2017). "The Philistines during the Period of the Judges". In Ebeling, Jennie R.; Wright, J. Edward; Elliott, Mark Adam; Flesher, Paul V. McCracken (eds.). The Old Testament in Archaeology and History. Baylor University Press. p. 332. ISBN 978-1-4813-0743-7. ... a distinctive Aegean-style material culture associated with the Philistines
  84. ↑ Hitchcock, Louise A. (2018). "'All the Cherethites, and all the Pelethites, and all the Gittites' (2 Samuel 2:15-18) – An Up-To-Date Account of the Minoan Connection with the Philistines". In Shai, Itzhaq; Chadwick, Jeffrey R.; Hitchcock, Louise; Dagan, Amit; McKinny, Chris; Uziel, Joe (eds.). Tell it in Gath: Studies in the History and Archaeology of Israel : Essays in Honor of Aren M. Maeir on the Occasion of His Sixtieth Birthday. Zaphon. pp. 304–321. ISBN 978-3-96327-032-1.
  85. ↑ Stone, Bryan Jack (1995). "The Philistines and Acculturation: Culture Change and Ethnic Continuity in the Iron Age". Bulletin of the American Schools of Oriental Research. 298 (298). The University of Chicago Press: 7–32. doi:10.2307/1357082. JSTOR 1357082. S2CID 155280448.
  86. ↑ Hincks, Edward (1846). "An Attempt to Ascertain the Number, Names, and Powers, of the Letters of the Hieroglyphic, or Ancient Egyptian Alphabet; Grounded on the Establishment of a New Principle in the Use of Phonetic Characters". The Transactions of the Royal Irish Academy. 21 (21): 176. JSTOR 30079013.
  87. ↑ Osburn, William (1846). Ancient Egypt, Her Testimony to the Truth of the Bible. Samuel Bagster and sons. p. 107.
  88. ↑ Vandersleyen 1985, pp. 40–41 n.9: [Original French]: "À ma connaissance, les plus anciens savants qui ont proposé explicitement l' identification des Pourousta avec les Philistins sont William Osburn Jr., Ancient Egypt, Her Testimony to the Truth of the Bible..., Londres 1846. p. 99. 107. 137. et Edward Hincks, An Attempt to Ascertain the Number, Names, and Powers, of the Letters of the Hieroglyphic or Ancient Egyptian Alphabet, Dublin, 1847, p. 47" [Translation]: "To my knowledge, the earliest scholars who explicitly proposed the identification of Pourousta with the Philistines are William Osburn Jr., Ancient Egypt, Her Testimony to the Truth of the Bible ..., London, 1846. pp. 99, 107, 137, and Edward Hincks, An Attempt to Ascertain the Number, Names, and Powers, of the Letters of the Alphabet Egyptian Hieroglyphic gold Ancient , Dublin, 1847, p. 47"
  89. ↑ Vandersleyen 1985, pp. 39–41: "Quand Champollion visita Médinet Habou en juin 1829, il vit ces scénes, lut le nom des Pourosato, sans y reconnaître les Philistins; plus tard, dans son Dictionnaire égyptien et dans sa Grammaire égyptienne, il transcrivit le même nom Polosté ou Pholosté, mais contrairement à ce qu'affirmait Brugsch en 1858 et tous les auteurs postérieurs, Champollion n'a nulle part écrit que ces Pholosté étaient les Philistins de la Bible. [When Champollion visited Medinet Habu in June 1829, he experienced these scenes, reading the name of Pourosato, without recognizing the Philistines; Later, in his Dictionnaire égyptien and its Grammaire égyptienne, he transcribed the same name Polosté or Pholosté, but contrary to the assertion by Brugsch in 1858 and subsequent authors, Champollion has nowhere written that these Pholosté were the Philistines of the Bible.]"
  90. ↑ Dothan & Dothan 1992, pp. 22–23, write of the initial identification: "It was not, however, until the spring of 1829, almost a year after they had arrived in Egypt, that Champollion and his entourage were finally ready to tackle the antiquities of Thebes… The chaotic tangle of ships and sailors, which Denon assumed was a panicked flight into the Indus, was actually a detailed portrayal of a battle at the mouth of the Nile. Because the events of the reign of Ramesses III were unknown from other, the context of this particular war remained a mystery. On his return to Paris, Champollion puzzled over the identity of the various enemies shown in the scene. Since each of them had been carefully labeled with a hieroglyphic inscription, he hoped to match the names with those of ancient tribes and peoples mentioned in Greek and Hebrew texts. Unfortunately, Champollion died in 1832 before he could complete the work, but he did have success with one of the names. […] proved to be none other than the biblical Philistines." Dothan and Dothan's description was incorrect in stating that the naval battle scene (Champollion, Monuments, Plate CCXXII) "carefully labeled with a hieroglyphic inscription" each of the combatants, and Champollion's posthumously published manuscript notes contained only one short paragraph on the naval scene with only the "Fekkaro" and "Schaïratana" identified (Champollion, Monuments, page 368). Dothan and Dothan's following paragraph "Dr. Greene's Unexpected Discovery" incorrectly confused John Beasley Greene with John Baker Stafford Greene [ca]. Champollion did not make a connection to the Philistines in his published work, and Greene did not refer to such a connection in his 1855 work which commented on Champollion (Greene 1855, p. 4)
  91. ↑ Drews 1998, p. 49: "As the Egyptian province in Asia collapsed after the death of Merneptah, and as the area that identified itself as 'Canaan' shrank to the coastal cities beneath the Lebanon range, the names 'Philistia' and 'Philistines'came to the fore"
  92. ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/Fran%C3%A7ois_Chabas
  93. ↑ Yasur-Landau 2010, p. 180: "It seems, then, that the etymological evidence for the origin of the Philistines and other Sea Peoples can be defined as unfocused and ambiguous at best."
  94. ↑ Israel Finkelstein, Is The Philistine Paradigm Still Viable?, in: Bietak, M., (Ed.), The Synchronisation of Civilisations in the Eastern Mediterranean in the Second Millennium B. C. III. Proceedings of the SCIEM 2000 – 2nd Euro- Conference, Vienna, 28th of May–1st of June 2003, Denkschriften der Ge- samtakademie 37, Contributions to the Chronology of the Eastern Mediterranean 9, Vienna 2007, pages 517–524. Quote: "SUMMARY Was there a Sea Peoples migration to the coast of the Levant? Yes. Was it a maritime migration? Possibly. Was there a massive maritime Sea Peoples invasion? Probably not. Did the Philistines settle en-masse in Philistia in the days of Ramesses III? No. Were the Iron I Philistine cities fortified? No. Were the Iron I Philistines organized in a peer-polity system? Probably not. Was there a Philistine Pentapolis system in the Iron I? No. Are the Iron I Philistines the Philistines described in the Bible? No."
  95. ↑ Drews 1995, p. 69: "For the modern myth that has replaced it, however, there is [no basis]. Instead of questioning the story of the Philistines Cretan origins, in an attempt to locate a core of historical probability, Maspero took the story at face value and proceeded to inflate it to fantastic dimensions. Believing that the Medinet Habu reliefs, with their ox carts, depict the Philistine nation on the eve of its settlement in Canaan, Maspero imagined a great overland migration. The Philistines moved first from Crete to Caria, he proposed, and then from Caria to Canaan in the time of Ramesses III. Whereas Amos and Jeremiah derived the Philistines directly from Crete, a five-day sail away, Maspero's myth credited them with an itinerary that, while reflecting badly on their intelligence, testified to prodigious physical stamina: the Philistines sail from Crete to Caria, where they abandon their ships and their maritime tradition; the nation then travels in ox carts through seven hundred miles of rough and hostile terrain until it reaches southern Canaan; at that point, far from being debilitated by their trek, the Philistines not only conquer the land and give it their name but come within a hair's breadth of defeating the Egyptian pharaoh himself. Not surprisingly, for the migration from Caria to Canaan imagined by Maspero there is no evidence at all, whether literary, archaeological, or documentary. Since none of Maspero's national migrations is demonstrable in the Egyptian inscriptions, or in the archaeological or linguistic record, the argument that these migrations did indeed occur has traditionally relied on place-names. These place-names are presented as the source from which were derived the ethnica in Merneptahs and Ramesses inscriptions."
  96. ↑ Ussishkin 2008, p. 207: "Reconstruction of the Philistine migration and settlement on the basis of the above model is hard to accept. First, it is not supported by any factual evidence. Second, it assumes that the Philistines had at their disposal a large and strong naval force of a kind unknown in this period. Third, in the period immediately following their settlement in Philistia there is hardly any archaeological evidence connecting the Philistine culture and settlement with sea and navigation. Had the Philistines really possessed such a strong naval force and tradition, as suggested by Stager, we would expect to observe these associations in their material culture in later times."

کتابشناسی

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=فلیسطی‌ها&oldid=43357633»