فلسفه سده نوزدهم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از فلسفه قرن نوزدهم)
پرش به: ناوبری، جستجو

در قرن ۱۹ میلادی فلسفه روشنگری آغازگر تأثیری دراماتیک گردید و آثار برجسته فیلسوفانی همچون امانوئل کانت و ژان ژاک روسو بر نسل جدیدی از متفکران تأثیر گذار شد.

در اواخر قرن ۱۸ یک جنبش شناخته شده به عنوان رمانتیسیسم آغاز شد، که به احساسات به عنوان یک منبع معتبر از تجربه زیبایی شناختی اعتبار بخشید. این روند با تأکید بر احساساتی همانند ترس، وحشت، بیم و هراس و آشفتگی صورت می‌گرفت.

ایده‌های کلیدی که مشخص می‌کردند این تغییر در واقع تحول می‌باشد، بوسیله یوهان ولفگانگ گوته، اراسموس داروین، و چارلز داروین و چیزی که ممکن است اکنون نظم برآینده (emergent order) خوانده شود، همانند بازار آزاد آدام اسمیت، عنوان شدند.

فشار برای مساوات طلبی، و اوجگیری تغییرات سریع در دوره انقلاب و آشوب، تغییرات فلسفه را به خوبی نشان می‌دهد.[۱]

پیشینه تاریخی[ویرایش]

طی سال‌های پرفرازونشیب ۱۷۸۹ تا ۱۸۱۵، فرهنگ اروپایی تحت تأثیر انقلاب، جنگ و اختلال تغییر یافت. با پایان یافتن بسیاری از مکاتب اجتماعی و فرهنگی که از قرن گذشته برجای مانده بودند، صحنه برای تغییرات اقتصادی و سیاسی چشمگیری آماده شد. فلسفه اروپایی در بسیاری از این تغییرات انعکاس یافت، در آن شرکت داشت و بر آن سوار بود.[۱]

مکاتب و گرایش‌های فلسفی[ویرایش]

ایده‌آلیسم آلمانی[ویرایش]

فایده گرایی[ویرایش]

مارکسیسم[ویرایش]

اگزیستانسیالیسم[ویرایش]

تحصل گروی[ویرایش]

پراگماتیسم[ویرایش]

ایده‌آلیسم انگلیسی[ویرایش]

تعالی‌گرایی[ویرایش]

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]