فلامینگو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیespañol
فلامینگو
سن: ائوسن[۱] - امروزه
Lightmatter flamingo.jpg
یک فلامینگوی آمریکایی[۲] (سمت چپ) به همراه یک فلامینگوی شیلیایی[۳]
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرندگان
فرورده: نوآروارگان[۴]
راسته: بال‌آتشی‌سانان[۵]
Fürbringer, 1888
تیره: Phoenicopteridae
Bonaparte, 1831
سرده: Phoenicopterus
Linnaeus, 1758

فلامینگو یا مُرغ آتشی پرنده‌ای است از راستهٔ بال‌آتشی‌سانان.[۶]

فلامینگو پرنده‌ای است با پاهای دراز و منقاری منحنی و گردنی بلند خمیده، آبچر بابدنی بسیار کشیده و پر و بالی به رنگهای سفید و صورتی است.
در پروازها باها و گردنش کشیده و قدری پائین‌تر از سطح بدن قرار می‌گیرد. بالهایش ترکیب زیبائی از رنگهای سرخ و سیاه است. پرنده نابالغ قهوه‌ای مایل به خاکستری چرک است. فلامینگو به آرامی راه می‌رود و در حالیکه سر ومنقار خودرا در آب کم عمق فرو برده تغذیه می‌کند. فلامینگو از ۹۰/۰ تا ۵/۱ متر بلندی دارد. بیشتر فلامینگوها حلزون وگیاهان آبی را می‌خورند. این پرندگان به صورت دست جمعی و در دسته‌های چند هزارتایی زندگی می‌کنند.

راسته‌ای بال‌آتشی‌سانان که فلامینگو به آن تعلق دارد از پرندگان آبزی و بزرگ‌جثه هستند که غذا را از منقار خمیده و صافی‌مانند خود می‌گذرانند.[۶] فلامينگو شايد شاخص ترين پرنده آبچر در جهان هست. پر و بال بنفش-قرمز، خود به تنهايی اين پرنده را از ساير پرنده‌ها مجزا می كند. فلامينگوها در هر قاره‌ای جز قطب جنوب زندگی می كنند.

گونه‌ها[ویرایش]

گونه منطقه جغرافیایی
فلامینگوی بزرگتر
(P. roseus)
دنیای قدیم بخش‌های از آفریقا، جنوب اروپا و جنوب و جنوب غرب آسیا
فلامینگوی کوچکتر
(P. minor)
آفریقا تا شمال غرب هند
فلامینگوی شیلیایی
(P. chilensis)
دنیای جدید جنوب آمریکایی جنوبی.
فلامینگوی جیمز
(P. jamesi)
ارتفاعات آند در پرو، شیلی، بولیوی و آرژانتین
فلامینگوی آندی
(P. andinus)
ارتفاعات آند در پرو، شیلی، بولیوی و آرژانتین
فلامینگوی آمریکایی
(P. ruber)
کارائیب و گالاپاگوس.

جفتگیری[ویرایش]

سالی یکبار جفتگیری می‌کند؛ و لانه‌ای گلین برای تخمگذاری می‌سازد. بیشتر فلامینگوهای ماده یک تخم در سوراخ لانه می‌گذارند ونر و ماده هردو به نوبت روی تخم می‌خوابند. پس از سی روز جوجه از تخم بیرون می‌آید. جوجه فلامینگو بعد از ۵ روز لانه را ترک می‌گوید و به گروه فلامینگوهای جوجه می‌پیوندد. اما برای تغذیه به لانه‌ای که درآن تولد یافته و پدر ومادر برایش خوراک آماده کرده‌اند بازمی‌گردد. بعد از دوهفته خود به جستجوی خوراک می‌پردازد. فلامینگو در محیط طبیعی از ۱۵ تا ۲۰ سال زندگی می‌کند. بیشتر پرنده‌شناسان فلامینگوها را به چهار گونه تقسیم کرده فلامینگوهای بزرگ در آفریقا، جنوب آسیا و اروپا و جنوب آمریکای جنوبی و هند غربی زندگی می‌کنند. فلامینگوهای کوچک در دره بزرگ نشستی کنیا و تانگانیکا در آفریقا به سر می‌برند. فلامینگوهای دیگر دو گونه هستند. گونه کمیاب فلامینگوهای آندی وجیمس می‌باشند که در کرانهٔ دریاچه‌های بلند کوه‌های آند در آمریکای جنوبی به سر می‌برند. فلامینگوهای وحشی روزگاری در فلوریدای جنوبی می‌زیستند، اما مردم آن‌ها را به خاطر برهای زیبایشان کشتند.

زیستگاه[ویرایش]

مرداب‌های ساحلی کم عمق. مانداب‌های حاصل طغیان دریاچه‌ها، لجن‌زارها و غیره به سر می‌برند.

تغذیه[ویرایش]

رژیم غذایی فلامینگو سخت پوستی به نام آرتمیا می‌باشد.

پراکندگی در ایران[ویرایش]

در دریاچهٔ ارومیه و در تابستان در فارس به سر می‌برند و ممکن است در خوزستان زاد و ولد کنند.

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Eocene
  2. Phoenicopterus ruber
  3. P. chilensis
  4. Neognathae
  5. Phoenicopteriformes
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ برابرنهاده فرهنگستان زبان فارسی.

منابع[ویرایش]

  • دکتر:، العلوی، هادی، «(عالم الطیور والحیوانات) »، دارالعودة، بیروت، لبنان، چاپ پنجم سال ۱۹۹۸ میلادی به (عربی).
  • الفاضل، عبدالله، فاضل. (طیور فی الکویت) . دارالکویت للطباعة والنشر، الفروانیة، کویت، چاپ اول، سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی به (عربی).
  • «منبع جعبه‌زیست»(انگلیسی)‎. ویکی‌پدیای انگلیسی. بازبینی‌شده در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۸. 
  • «پرندگان ایران»(فارسی)‎. وب سایت پرندگان ایران. بازبینی‌شده در ۲ نوامبر ۲۰۰۹. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

Symbol question.svg
 
Flamencos
Phoenicopterus ruber Flamenco del Caribe.jpg
Taxonomía
Dominio: Eukaryota
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Aves
Orden: Phoenicopteriformes
Familia: Phoenicopteridae
Género: Phoenicopterus
Linnaeus, 1758
Especies
Véase el texto

Los flamencos mayores (Phoenicopterus) son un género de aves neognatas de la familia Phoenicopteridae. Son aves que se distribuyen tanto por el hemisferio occidental como por el hemisferio oriental: existen dos especies en América y una en el Viejo Mundo. Tienen cráneo desmognato holorrino, con dieciséis a veinte vértebras cervicales y pies anisodáctilos.

Morfología

Flamenco europeo alimentándose.
Cráneo de un flamenco del Caribe mostrando el especializado pico.
Cabeza de un flamenco del Caribe junto a un pichón.
Flamenco austral o chileno con nido y huevo.

Se trata de aves muy esbeltas, de entre 80 cm y 1,40 m de largo, con patas muy largas y cuello largo. El pico es muy característico, y perfectamente adaptado para hurgar en el barro. La mandíbula superior, de menor tamaño que la inferior, es la única móvil. El pico tiene una pronunciada curvatura hacia abajo y está dotado de unas laminillas internas para retener las sustancias alimenticias al filtrar el limo. Los pies tienen cuatro dedos, los tres delanteros unidos por una membrana y el posterior muy pequeño.

Todas las especies son de color rosa más o menos fuerte, desde el rosa claro casi blanco del flamenco europeo (Phoenicopterus roseus), hasta el color salmón del flamenco del Caribe (Phoenicopterus ruber).

Mientras vuelan mantienen el cuello y las patas completamente estirados.

Ecología

Necesita grandes extensiones de agua poco profunda, normalmente salina, salobre o alcalina, desde el nivel del mar hasta los 5000 msnm. Se encuentran en todos los continentes, a excepción de Oceanía.

Hacen los nidos de barro, con forma de tronco de cono, con la cima cóncava, donde ponen un único huevo blanco (a veces dos) que incuban durante unos treinta días. Los flamencos alimentan a sus crías con una “leche” similar a la de las palomas, pero con más grasa y menos proteínas, que es producida por glándulas ubicadas en la zona superior del tracto digestivo. Las crías son alimentadas con este producto durante unos dos meses, hasta que su pico está suficientemente desarrollado para filtrar el alimento.

Alimentación

Los flamencos se alimentan, mediante filtración, de crustáceos y algas. Sus picos, extrañamente formados, se adaptaron para separar el barro de la comida que consumen, y los usan singularmente al revés. La filtración de comida se apoya en estructuras filamentosas llamadas lamelas, pequeñas láminas que están en las mandíbulas, y una lengua áspera y grande.

Color

Las crías de flamenco salen del cascarón con el plumaje blanco, pero las plumas del adulto son de color rosa luminoso a rojo, debido a carotenoides obtenidos de su alimento. Un flamenco que se alimenta bien y es saludable es de color rosa luminoso a rojo. El flamenco más rosado es el más deseable como compañero. Un flamenco blanco o pálido está generalmente enfermo o sufrido de falta de comida.

Taxonomía

Flamenco andino, en San Pedro de Atacama
Especies vivientes

El género Phoenicopterus posee tres especies vivientes:

Especies fósiles

Además de las especies vivientes, fueron descritas numerosas especies solo en base al registro fósil:

Relaciones taxonómicas

Phoenicopterus se separa de Phoenicoparrus, entre otras características, por presentar una estructura del pico bastante diferente, ya que es más primitiva, solo adecuada para capturar presas más grandes, como moluscos y crustáceos. Además, posee hallux, uno de los dedos del pie. La estructura del pico en Phoenicoparrus es profundamente aquillada con un aparato filtrador más especializado, con bulbo en sección transversal apto para la capturar de presas muy pequeñas, como algas verde-azules y diatomeas.[6]

Como la importancia de estas características en la designación de un género propio había sido puesta en duda, y apoyándose en lo determinado por un análisis de hibridación ADN-ADN publicado en el año 1990 el cual había encontrado pequeñas distancias genéticas entre todos los representantes de la familia,[7]Phoenicoparrus pasó a la sinonimia de Phoenicopterus.[8]

Esta consideración fue la utilizada hasta que nuevos y más completos estudios genéticos de todos los taxones de la familia empleando muestras de doce loci nucleares y dos loci mitocondriales, generaron un robusto árbol filogenético con un alto nivel de soporte mediante el método Bootstrap de parsimonia y máxima verosimilitud. Encontraron una profunda separación entre los flamencos mayores y menores, lo que justificó que sean nuevamente divididos en al menos dos géneros, al fusionar al monotípico género Phoeniconaias (con su única especie: Phoeniconaias minor) en Phoenicoparrus, al ser apenas diferenciable por presentar el faltante dedo del pie de las parinas sudamericanas, si bien su tamaño es reducido.[9]​ está última especie, al igual que las parinas sudamericanas eran incluidas en el género Phoenicopterus.

Los clados de Phoenicoparrus y Phoenicopterus divergieron en el Plioceno o en el Pleistoceno temprano (1,7 a 3,9 millones de años atrás).[9]

Referencias

  1. Brodkorb, P. (1953). A Pliocene flamingo from Florida. Natural History Miscellanea, 124:1-4.
  2. Miller, L. (1944). A Pliocene flamingo from Mexico. The Wilson Bulletin, 77-82.
  3. Brodkorb, P., & Phillips, A. R. (1973). Pleistocene birds from the Valley of Mexico. The Auk, 438-440.
  4. Howard, H. (1955). Fossil birds from Manix Lake California. US Government Printing Office.
  5. Miller, A. H. (1963). The fossil flamingos of Australia. Condor, 289-299.
  6. Jenkin, P. M. (1957). The filter-feeding and food of flamingos (Phoenicopteri). Philos Trans R Soc Lond B Biol Sci, 240:401-493.
  7. Sibley, C. G., and J. E. Ahlquist (1990). Phylogeny and classification of birds. Yale University Press, New Haven, Connecticut.
  8. Sibley, C. G., and B. L. Monroe, jr. (1990). Distribution and taxonomy of birds of the World. Yale University Press, New Haven, Connecticut.
  9. a b Torres, C. R.; L. M. Ogawal, M. A. F. Gillingham, B. Ferrari and M. Van Tuinen (2014). A multi-locus inference of the evolutionary diversification of extant flamingos (Phoenicopteridae). BMC Evolutionary Biology 2014, 14:36.

Enlaces externos