فرهنگستان زبان و ادب فارسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
فرهنگستان زبان و ادب فارسی
نماد فرهنگستان زبان و ادب پارسی.png
بنیان‌گذاری ۲۶ دی ۱۳۶۸
هدف پاسداری و گسترش و پرورش زبان فارسی
گسترهٔ کاری زبان فارسی
رئیس غلامعلی حداد عادل
افراد کلیدی محمد دبیرمقدم (معاون علمی و پژوهشی)،
محمدرضا نصیری (دبیر)
سازمان‌های وابسته بنیاد سعدی
شمار کارکنان حدود ۳۰۰ نفر
وبگاه http://apll.ir
نام پیش فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم)

فرهنگستان زبان و ادب فارسی یکی از چهار فرهنگستان ایران است که حوزه‌های گوناگون علمی، ادبی و هنری را در ایران و قلمرو زبان فارسی از جنبه‌های مختلفِ موضوعی تحت پوشش قرار می‌دهد. این فرهنگستان به حوزهٔ زبان و ادبیات فارسی می‌پردازد. اکنون ریاست فرهنگستان را غلامعلی حداد عادل برعهده دارد.

گردانندگان[ویرایش]

اعضای این فرهنگستان عبارت‌اند از رئیس‌جمهور ایران، که رئیس عالی فرهنگستان است، هیئت امنای فرهنگستان‌های ایران، شورای فرهنگستان (متشکّل از اعضای پیوستهٔ ایرانی، اعضای پیوستهٔ فارسی‌زبان خارجی و اعضای وابسته)، رئیس فرهنگستان، معاون علمی و پژوهشی فرهنگستان و دبیر فرهنگستان.

ریاست[ویرایش]

اوّلین رئیس این فرهنگستان حسن ابراهیم حبیبی بود که هم‌زمان معاون اول رئیس‌جمهور ایران هم بود. دومین رئیس آن غلامعلی حداد عادل بود که در اواخر دوران ریاستش بر این فرهنگستان، به ریاست مجلس شورای اسلامی نیز انتخاب شد. مدتی پس از انتخاب حداد عادل به ریاست مجلس، مجدداً حسن حبیبی به ریاست فرهنگستان انتخاب شد. در سال ۱۳۸۷، با بیمارشدن حسن حبیبی و با حکم محمود احمدی‌نژاد، غلامعلی حدادعادل دوباره بر کرسی ریاست فرهنگستان تکیه زد.[۱]

معاون علمی و پژوهشی[ویرایش]

معاون علمی و پژوهشی فرهنگستان، محمد دبیرمقدم، زبان‌شناس و استاد دانشگاه علامه طباطبایی است. پیش از او، بهمن سرکاراتی و احمد تفضلی این سمت را برعهده داشتند.

دبیر فرهنگستان[ویرایش]

دبیری فرهنگستان را محمدرضا نصیری برعهده دارد.

اعضا[ویرایش]

عضویت در این فرهنگستان مادام‌العمر است، مگر در حالتی که عضوی استعفا کند، به‌علت غیبت زیاد، مستعفی شناخته شود، یا «به‌دلیل سلب صلاحیت اخلاقی» عزل شود. اعضای این فرهنگستان عمدتاً ایرانی هستند ولی اعضایی از تاجیکستان و افغانستان نیز در این فرهنگستان عضویت داشته‌اند یا دارند.

گروه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی[ویرایش]

گروه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی گروهی است در فرهنگستان زبان و ادب فارسی که واژگان همسنگ با واژگان بیگانه در زبان فارسی را جستجو، پیدا و جایگزین می‌کند. گروه واژه‌گزینی از سال ۱۳۷۰ خورشیدی تشکیل شد و مدیریت آن تا سال ۱۳۷۳ بر عهدهٔ حسن حبیبی بود. پس از آن، این مسئولیت به غلامعلی حداد عادل داده شد. از سال ۱۳۸۳ تا میانهٔ سال ۱۳۸۷ دوباره حسن حبیبی ریاست گروه را برعهده داشت و از میانهٔ سال ۱۳۸۷ تا کنون، ریاست این گروه دوباره در دست غلامعلی حداد عادل است. گروه واژه‌گزینی متشکل از شورای واژه‌گزینی، هیئت فنی، گروه‌ها و شوراهای هماهنگی، بخش پژوهشی، بخش تدوین فرهنگ، بخش رایانه و بخش اجرایی است.[۲] هدف این گروه عبارت است از کمک به تقویت، نیرومندسازی و گسترش زبان فارسی و تجهیز آن برای برآوردن نیازهای روزافزون فرهنگی و علمی و فنی و ایجاد هماهنگی در فعالیت‌های واژه‌گزینی و واژه‌سازی و همسنگ‌یابی برای واژگان بیگانه.

اعضای گروه[ویرایش]

وظایف[ویرایش]

گروه فرهنگ‌نویسی[ویرایش]

«گروه فرهنگ‌نویسی» در حال تدوین فرهنگ جامع زبان فارسی است که این فرهنگ برمبنای پیکره‌ای از ۱۵۰۰ کتاب تدوین می‌شود و تاکنون یک جلد آن منتشر شده‌است. این فرهنگ بزرگ‌ترین فرهنگی است که پس از لغت‌نامهٔ دهخدا در زبان فارسی تدوین می‌شود و فرهنگی ریشه‌شناختی و تاریخی و شاهِدمَدار است. این گروه، علاوه بر فرهنگ جامع، فرهنگ زبان پهلوی را نیز (برمبنای یادداشت‌های احمد تفضلی، عضو درگذشتهٔ این فرهنگستان) در دست تدوین دارد و همچنین نشریهٔ ویژه‌نامهٔ فرهنگ‌نویسی را منتشر می‌کند.[۳]

گروه دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی در شبه‌قاره[ویرایش]

هدف[ویرایش]

این دانشنامه در سال ۱۳۷۲ بنیان‌گذاری شد. هدف از تدوین دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی در شبه‌قارّه، ارائهٔ گسترهٔ زبان و فرهنگ ایرانی ـ اسلامی و تأثیر آن در ناحیهٔ شبه‌قاره (هند، پاکستان و بنگلادش امروزی) است. نشان‌دادن سهم فرهنگ ایرانی و اسلامی و نقش زبان و ادب فارسی در تاریخ و فرهنگ این منطقه و همچنین بررسی اشتراک‌ها و پیوندهای دیرین این دو سرزمین باستانی، به‌ویژه در دورهٔ بعد از اسلام، ساختار اصلی این دانشنامه است. با بررسی به‌عمل‌آمده، مجموع مجلدات دانشنامه ۶ جلد در نظر گرفته شده‌است.[۴]

گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

مطالعه و پژوهش در زمینهٔ زبان‌ها و گویش‌های ایرانی در ابتدای تأسیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، در دو گروه مجزای «زبان‌های ایرانی» و «گویش‌شناسی» آغاز شد. تشکیل گروه زبان‌های ایرانی در اسفندماه سال ۱۳۷۰ به تصویب رسید و در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۷۱ با مدیریت دکتر بهمن سرکاراتی آغاز به کار کرد. پس از استعفای او در بهمن‌ماه ۱۳۸۳، دکتر بدرالزمان قریب به این سمت منصوب شد. تشکیل گروه گویش‌شناسی نیز در اسفندماه سال ۱۳۷۰ به تصویب رسید و در اردیبهشت‌ماه ۱۳۷۱ با مدیریت دکتر احمد تفضّلی آغاز به کار کرد. نام گروه گویش‌شناسی در تیرماه ۱۳۸۴ به «گویش‌های ایرانی» تغییر یافت. پس از درگذشت دکتر تفضّلی در سال ۱۳۷۵ دکتر بهمن سرکاراتی به این سمت منصوب شد و در پی استعفای او، از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲ دکتر بدرالزمان قریب سرپرستی افتخاری گروه را عهده‌دار بود و از سال ۱۳۸۳ رسماً به مدیریت گروه منصوب شد. این دو گروه در اردیبهشت سال ۱۳۸۹ با یکدیگر ادغام شدند و گروه جدید با نام زبان‌ها و گویش‌های ایرانی، با مدیریت دکتر حسن رضائی باغ‌بیدی آغاز به کار کرد. هم‌اکنون دکتر محمدتقی راشد محصل مدیر این گروه است.[۵]

اهداف[ویرایش]

  • دستیابی به شناختی بهتر از ویژگی‌های آوایی، صرفی، نحوی و واژگانی زبان‌ها و گویش‌های ایرانی (ایرانی باستان، ایرانی میانه و ایرانی نو) با بررسی و بازنگری آثار برجای‌مانده، یا با بهره‌گیری از پژوهش‌های میدانی
  • دستیابی به شناختی بهتر از تحولات تاریخی و جغرافیایی زبان فارسی و دیگر زبان‌ها و گویش‌های ایرانی
  • شناسایی و ثبت اطلاعات مربوط به زبان‌ها و گویش‌های ایرانی در معرض نابودی؛
  • تهیهٔ فرهنگ‌های تخصصی درزمینهٔ زبان‌ها و گویش‌های ایرانی.[۶]

فراخوان گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی فرهنگستان[ویرایش]

گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی فرهنگستان زبان و ادب فارسی از استادان و پژوهشگران خواست که این گروه را در اجرای طرح گردآوری گویش‌های ایرانی همراهی کنند. بدین منظور راهنمای گردآوری گویش‌ها برای گنجینهٔ گویش‌های ایرانی توسط گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی تهیه شده‌است. مطالب این جزوه برای آگاهی علاقه‌مندان به گردآوری گویش‌ها فراهم آمده تا بتوانند مطابق الگوی گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانیِ فرهنگستان زبان و ادب فارسی به گردآوری مواد خام گویش‌های ایرانی بپردازند. علاقه‌مندان می‌توانند پیکرهٔ زبانی به‌دست‌آمده از پرسش‌نامهٔ این راهنما را به گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانیِ فرهنگستان زبان و ادب فارسی ارسال کنند تا در صورت تأیید، در مجموعهٔ «گنجینهٔ گویش‌های ایرانی» با نام خودشان مورد استفاده قرار گیرد.[۷]

گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، فعالیت رسمی خود را با حکم رئیس فرهنگستان، دکتر غلامعلی حدّاد عادل، از آذرماه ۱۳۹۰ آغاز کرد. این گروه با اهداف تعیین‌شده و پس از تشکیل شورای علمی گروه، با حضور دوازده تن از متخصّصان امر آموزش و کارشناسان دانشگاه، شکل گرفت و نخستین جلسهٔ آن در تاریخ ۱۳۹۰/۹/۲۱ تشکیل شد. در این جلسه شرح وظایف گروه به تصویب رسید و در نهایت در جلسهٔ شورای مدیران فرهنگستان به تأیید نهایی رسید و به گروه ابلاغ شد. به دنبال آن، گروه با تشکیل پنج کارگروه به نام‌های کارگروه آموزش زبان و ادبیات فارسی در ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان، دانشگاه و کارگروه کاربست مصوّبات فرهنگستان، با تشکیل جلسات ماهانه، به نقد و بررسی متون آموزشی و مسائل مربوط می‌پردازد.[۸]

اهداف[ویرایش]

  • پیگیری اجرای مصوّبه‌های فرهنگستان در کتاب‌های آموزشی
  • نقد علمی و آسیب‌شناسانهٔ وضعیت آموزش زبان و ادبیات فارسی
  • تهیهٔ سند ملی آموزش زبان و ادبیات فارسی.[۹]

گروه دستور زبان فارسی و رسم‌الخط[ویرایش]

اهداف[ویرایش]

یکی از اهداف گروه دستور تدوین دستور زبان فارسی امروز است. این دستور صرفاً جنبهٔ توصیفی دارد و بر اساس نظریهٔ ساختارگرایی خواهد بود، اما به هیچ‌یک از شاخه‌های این نظریه به‌طور اخص وابسته نیست و به‌عکس، از تمام دستاوردهای این نظریه‌ها و نیز دیگر نظریه‌های زبان‌شناختی استفاده خواهد کرد. به‌عنوان پیش‌درآمدی در جهت نیل به وظیفه و هدف فوق، گروه دستور پژوهش‌هایی را انجام داده و پژوهش‌هایی در دست اجرا دارد.[۱۰]

گروه زبان و رایانه[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

با توجه به اهمیت روزافزون فناوری اطلاعات در عصر کنونی و رشد انفجارگونه حجم اسناد الکترونیکی و به‌منظور حفظ فرهنگ و زبان فارسی، ناگزیر هستیم از دنیای اسناد دست‌نویس چاپی و کاغذی به سمت اسناد الکترونیکی سوق پیدا کنیم. در این روند، تعیین و حفظ ضوابط گفتاری و نوشتاری زبان فارسی، رفع دشواریهای نمایش و پردازش این زبان در محیط‌های رایانه‌ای و کوشش در جهت بومی‌سازی و پیشرفت فناوری‌های مرتبط با این حوزه، از جملهٔ وظایفی است که گروه زبان و رایانهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای کار کردن بر روی آن‌ها تشکیل شده‌است. این گروه در تاریخ ۸۰/۸/۲۸ تشکیل شد.[۱۱]

انتشارات[ویرایش]

مهم‌ترین انتشارات این فرهنگستان، یکی واژه‌های مصوّب آن است، که استفاده از آن‌ها برای سازمان‌های دولتی ایران لازم است و دیگری جزوه‌ای به نام دستور خط فارسی که تلاش کرده‌است رهنمودهایی برای رسم‌الخط فارسی ارائه کند. دستور خط فارسی در میان ویراستاران و رایانه‌کاران منتقدینی دارد، از این نظر که مقررات موجود در آن را متناقض، مبهم، یا غیر عملی اعلام می‌کنند، اما طرفداران این دستور معتقدند که این دستور تنها دستور در این زمینه‌است که بر اساس اجماع متخصصین ایجاد شده و مورد تأیید یک نهاد رسمی دولت ایران است. دستور خط فارسی در سال ۱۳۸۴ تجدید نظر شد و چاپ چهارم آن تغییراتی نسبت به چاپ‌های قبلی‌اش دارد که ممکن است بعضی انتقادات وارده از ویراستاران و رایانه‌کاران را کم‌تر کند.

نامهٔ فرهنگستان[ویرایش]

نشریه‌ای به نام نامهٔ فرهنگستان نیز که دارای درجه علمی پژوهشی است، به‌صورت فصلنامه از سوی فرهنگستان منتشر می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «حکم جدید رئیس‌جمهور برای حداد عادل». خبرگزاری تابناک. ۲ آبان ۱۳۸۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۳ آبان ۱۳۸۷.
  2. «گروه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی». وبگاه فرهنگستان زبان و ادب فارسی. بایگانی‌شده از اصلی در ۵ دسامبر ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲.
  3. «فرهنگستان زبان و ادب فارسی چه اموری را در دست دارد». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  4. «گروه دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی در شبه‌قاره». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  5. «تاریخچهٔ گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  6. «اهداف گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  7. «فراخوان گروه زبان‌ها و گویش‌های ایرانی فرهنگستان». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  8. «تاریخچهٔ گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  9. «اهداف و وظایف گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  10. «گروه دستور زبان فارسی و رسم‌الخط». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.
  11. «گروه زبان و رایانه». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳ اسفند ۱۳۹۳.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Academy of Persian Language and Literature
Iran's Persian Academy.png
FormationMay 20, 1935; 84 years ago (1935-05-20)
PurposeRegulatory body of the Persian language.
HeadquartersTehran, Iran
Membership
Around 300 persons
President
Gholam-Ali Haddad-Adel
Websitehttps://apll.ir/

The Academy of Persian Language and Literature (acronym: APLL) (Persian: فرهنگستان زبان و ادب فارسی‎) is the official regulatory body of the Persian language, headquartered in Tehran, Iran. Formerly known as the Academy of Iran (فرهنگستان ایران), it was founded on May 20, 1935 by the initiative of Reza Shah Pahlavi, a former monarch of the country.

The academy acts as the official authority on the language, and contributes to linguistic research on Persian and other languages of Iran.

History

Early efforts

The first official attentions to the necessity of protecting the Persian language against foreign words, and to the standardization of Persian orthography, were under the reign of Naser al-Din Shah of the Qajar dynasty in 1871.[citation needed] After Naser al-Din Shah, Mozaffar al-Din Shah ordered the establishment of the first Persian association in 1903.[1] This association officially declared that it used Persian and Arabic as acceptable sources for coining words. The ultimate goal was to prevent books from being printed with wrong use of words. According to the executive guarantee of this association, the government was responsible for wrongfully-printed books. Words coined by this association, such as rāh-āhan (راه‌آهن) for "railway", were printed in Soltani Newspaper; but the association was eventually closed due to inattention.[citation needed]

A scientific association was founded in 1911, resulting in a dictionary called Words of Scientific Association (لغت انجمن علمی), which was completed in the future and renamed Katouzian Dictionary (فرهنگ کاتوزیان).[2]

Establishment of the academy

The first academy for the Persian language was founded in May 20, 1935, under the name Academy of Iran. It was established by the initiative of Reza Shah, and mainly by Hekmat e Shirazi and Mohammad Ali Foroughi, all prominent names in the nationalist movement of the time.

Ferdowsi, in fact, was a motivation behind Reza Shah's decision to remove the foreign loanwords from Persian, replacing them with Persian equivalents. In 1934, Reza Shah ordered to rebuild Ferdowsi's tomb and set up a country-wide ceremony in honor of a thousand years of Persian literature since the time of Ferdowsi, titled Ferdowsi Millenary Celebration, inviting notable Iranian and foreign scholars.

The members of the academy included a number of notable literary figures and highly-celebrated scholars upon its foundation,[3] including Abbas Eqbal Ashtiani, Mohammad-Taqi Bahar, Ali-Akbar Dehkhoda, Mohammad Ali Foroughi, Badiozzaman Forouzanfar, Homayun Forouzanfar, Qasem Ghani, Abdolazim Gharib, Mohammad Ghazvini, Mohammad Hejazi, Ali-Asghar Hekmat, Mahmoud Hessabi, Mohammad-Ali Jamalzadeh, Ahmad Matin-Daftari, Saeed Nafisi, Ebrahim Pourdavoud, Isa Sadiq, Zabihollah Safa, Ali Akbar Siassi, and Rashid Yasemi.

Some foreign scholars were also involved, such as Arthur Christensen (from Denmark), Muhammad Husayn Haykal (from Egypt), Abduqodir Maniyozov (from Tajikistan), Henry Masset (from France), Raf'at Pasha (from Egypt), Jan Rypka (from Czechoslovakia), Dodikhudo Saymiddinov (from Tajikistan), and Muhammadjon Shakuri (from Tajikistan) and Syed Waheed Ashraf (from India).

The academy was a key institution in the struggle to re-build Iran as a nation-state after the collapse of the Qajar dynasty. During the 1930s and 1940s, the academy led massive campaigns to replace the many Arabic, French, and Greek loanwords whose immense use in Persian during the centuries preceding the foundation of the Pahlavi dynasty had created a literary language considerably different from the spoken Persian of the time.

Functions

The academy strives to protect the integrity of the Persian language. It heads the academic efforts for linguistic research on the Persian language and its sister Iranian languages. It has also created an official orthography of Persian.

The attention of the academy has also been towards the persistent infiltration of Persian, like many other languages, with foreign words, as a result of the globalization process. The academy constantly campaigns for the use of Persian equivalents of new loanwords. If no equivalents exist, it has the task of linguistically deriving such words from existing Persian roots, and actively promoting the adoption of these new coinages in the daily lives. The Iranian law requires those equivalents to be used in the official media, governmental affairs, and product management of all companies.[citation needed]

Membership

The academy members are selected from masters of Persian literature and linguistics. After the 1979 Revolution, Hassan Habibi was appointed as the academy's president, and he remained in that position until his death due to heart failure in January 2013. The current president is Gholam Ali Haddad-Adel.

The following is a list of both living and deceased permanent members of the academy since the 1979 Revolution.[4]

Permanent members

Current

Deceased

Announcement of the Academy about the name of the Persian language in foreign languages

On November 19, 2005, the Academy of the Persian Language and Literature delivered a pronouncement on the name of the Persian language, rejecting any use of the word Farsi (instead of English Persian, German Persisch, Spanish persa, French persan, etc.) in foreign languages.

The announcement reads:

  1. Persian has been used in a variety of publications including cultural, scientific, and diplomatic documents for centuries and, therefore, it carries a very significant historical and cultural meaning. Hence, changing Persian to Farsi would negate this established important precedent.
  2. Changing the usage from Persian to Farsi may give the impression that "Farsi" is a new language, although this may well be the intention of some users of Farsi.
  3. Changing the usage may also give the impression that "Farsi" is a dialect used in some parts of Iran rather than the predominant (and official) language of the country.
  4. The word Farsi has never been used in any research paper or university document in any Western language, and the proposal to begin using it would create doubt and ambiguity about the name of the official language of Iran.

Supporting this announcement, gradually other institutions and literary figures separately took similar actions throughout the world.[5][6][7][8]

See also

References

  1. ^ "Farhangestan". Encyclopaedia Iranica. Encyclopaedia Iranica. Retrieved 3 October 2014.
  2. ^ نگار داوری اردکانی (1389). برنامه‌ریزی زبان فارسی. روایت فتح. p. 33. ISBN 978-600-6128-05-4.
  3. ^ "71st anniversary of the Academy of Persian Language and Literature". BBC Persian.
  4. ^ "فرهنگستان زبان و ادب فارسی". Persian Academy. Retrieved 23 December 2011.
  5. ^ "Persian or Farsi?". Iranian. 16 December 1997. Retrieved 23 December 2011.
  6. ^ "Fársi: 'Recently appeared language!'". Persiandirect. Archived from the original on 3 March 2016. Retrieved 23 December 2011.
  7. ^ "Persian or Fársi?". Persiandirect. Archived from the original on 15 September 2016. Retrieved 23 December 2011.
  8. ^ Samī‘ī Gīlānī, Aḥmad, ed. (Spring 1995). "متنِ اعلامِ نظرِ شورای فرهنگستانِ زبان و ادبِ فارسی درباره‌ی کاربردِ Farsi به جای Persian در مکاتباتِ وزارتِ امورِ خارجه" (PDF). The Quarterly Journal of the Academy of Persian Language and Literature (in Persian). Tehran. 1 (1): 152. Archived from the original (PDF) on 2016-03-04. Retrieved 2012-02-16.