فرمانهای کارلسباد
مصوبات کارلسباد (به آلمانی: Karlsbader Beschlüsse) مجموعهای از قوانین ارتجاعی و محدودکننده بود که در ۲۰ سپتامبر ۱۸۱۹ میلادی توسط کنفدراسیون آلمان به تصویب رسید. این مصوبات که با ابتکار کلمنس فون مترنیخ[الف]، وزیر خارجه اتریش، تدوین شد، هدفش سرکوب جنبشهای لیبرال و ملیگرایانه در ایالتهای آلمانی پس از دوران جنگهای ناپلئونی بود. این قوانین دورانی از سانسور شدید و تعقیب سیاسی را آغاز کرد که در تاریخ آلمان به دوران پیش از مارس شهرت یافت.
زمینههای سیاسی و قتل کوتسبو
[ویرایش]پس از کنگره وین، جنبشهای دانشجویی موسوم به بورشهنشافت[ب] با آرمانهای آزادیخواهانه و تلاش برای اتحاد آلمان، به تهدیدی برای نظم مستقر تبدیل شدند. جرقهی نهایی برای تصویب این قوانین، ترور آگوست فون کوتسبو[پ]، نمایشنامهنویس محافظهکار و جاسوس روسیه، به دست یک دانشجوی الهیات به نام کارل لودویگ زاند[ت] در مارس ۱۸۱۹ بود[۱]. مترنیخ از این واقعه به عنوان بهانهای برای متقاعد کردن پادشاهان پروس و سایر ایالتها استفاده کرد تا با برپایی کنفرانسی در شهر آبگرم کارلسباد، تدابیر سختگیرانهای را برای حفظ امنیت داخلی و بقای سلطنتهای مطلقه اتخاذ کنند[۲].
مفاد چهارگانه و سرکوب دانشگاهها
[ویرایش]مصوبات کارلسباد شامل چهار قانون اصلی بود که تمام ابعاد حیات فکری آلمان را هدف قرار میداد. نخست، «قانون دانشگاه» که بازرسان دولتی را در دانشگاهها مستقر میکرد و اساتید لیبرال را از تدریس محروم و دانشجویان معترض را اخراج مینمود. دوم، «قانون مطبوعات» که سانسور پیش از انتشار را برای تمام نوشتههای کمتر از ۲۰ ورق الزامی کرد[۳]. همچنین، یک کمیسیون مرکزی بازجویی در ماینتس تشکیل شد تا شبکههای انقلابی را شناسایی و متلاشی کند. این قوانین عملاً آزادی بیان را از میان برد و منجر به انحلال رسمی انجمنهای دانشجویی ملیگرا در سراسر کنفدراسیون شد[۴].
پیامدهای اجتماعی و میراث تاریخی
[ویرایش]اجرای مصوبات کارلسباد باعث شد تا بسیاری از روشنفکران آلمانی به زندگی مخفیانه یا مهاجرت روی بیاورند. این دوران که با سرکوب شدید پلیسی شناخته میشد، باعث عقبنشینی موقت جنبشهای دموکراتیک شد، اما در لایههای زیرین جامعه، خشم علیه استبداد مترنیخ را انباشته کرد که در نهایت به انقلابهای ۱۸۴۸ (به آلمانی: Märzrevolution) منجر شد[۵]. این مصوبات به عنوان نماد دوران ارتجاع در اروپا شناخته میشوند که در آن قدرتهای بزرگ تلاش کردند با ابزارهای پلیسی، از تغییرات گریزناپذیر اجتماعی جلوگیری کنند؛ سیاستی که برای سه دهه سایه سنگین خود را بر فضای سیاسی آلمان حفظ کرد[۶].
جستارهای وابسته
[ویرایش]یادداشتها
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ Jarrett, Mark (2013). The Congress of Vienna and its Legacy. I.B. Tauris. p. 234. ISBN 978-1780761169.
- ↑ Sperber, Jonathan (2000). Revolutionary Europe, 1780-1850. Longman. p. 156. ISBN 978-0582294462.
- ↑ Vick, Brian E. (2014). The Congress of Vienna: Power and Politics after Napoleon. Harvard University Press. p. 312. ISBN 978-0674729711.
- ↑ Sheehan, James J. (1993). German History, 1770–1866. Oxford University Press. p. 407. ISBN 978-0198221203.
- ↑ Nipperdey, Thomas (1996). Germany from Napoleon to Bismarck: 1800-1866. Princeton University Press. p. 284. ISBN 978-0691026367.
- ↑ Bridge, F.R. (2014). The Great Powers and the European States System 1814-1914. Routledge. p. 64. ISBN 978-0582784581.