فرانک تارلف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
فرانک تارلُف
زاده ۴ فوریهٔ ۱۹۱۶
بروکلین، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
درگذشته ۲۵ ژوئن ۱۹۹۹ (۸۳ سال)
بورلی هیلز، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
تخلص دیوید آدلر
شغل نویسنده
فیلم‌نامه‌نویس
ملیت ایالات متحده آمریکا آمریکایی
قومیت لهستانی
جوایز برجسته جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی (۱۹۶۴)

فرانک تارلُف (انگلیسی: Frank Tarloff؛ زادهٔ ۴ فوریهٔ ۱۹۱۶ - درگذشت ۲۵ ژوئن ۱۹۹۹) نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.

در سال ۱۹۵۳ میلادی، «کمیتهٔ بررسی فعالیت‌های ضدآمریکایی» در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، فرانک تارلُف را فرا خواند تا دربارهٔ سوابق و رابطه‌اش با نازیسم و حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا پرس و جو کند. نام او تا مدت‌ها در لیست سیاه دولت آمریکا بود و وی مجبور شد به مدت ۱۲ سال در لندن زندگی کند و با نام مستعار «دیوید آدلر» به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه دهد. از کارهای وی در این دوره می‌توان به اندی گریفیت شو اشاره کرد.

او نامزد دریافت جایزهٔ انجمن نویسندگان آمریکا بابت «بهترین نویسنده کمدی» بود و در سال ۱۹۶۴ میلادی به همراه پیتر استون برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.[۱][۲]

منابع[ویرایش]

  1. "Obituary: Frank Tarloff". September 29, 1999. Retrieved March 30, 2015.
  2. "The 37th Academy Awards (1965) Nominees and Winners". oscars.org. Retrieved March 23, 2014.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Frank Tarloff (* 4. Februar 1916 in Brooklyn, New York City; † 25. Juni 1999 in Beverly Hills, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Drehbuchautor, der bei der Oscarverleihung 1965 einen Oscar für das beste Originaldrehbuch für Der große Wolf ruft erhielt.

Biografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tarloff war erstmals 1943 als Dialogschreiber für Campus Rhythm von Arthur Dreifuss bei der Erstellung eines Films beteiligt, wurde aber in den 1950er Jahren während der McCarthy-Ära durch das Komitee für unamerikanische Umtriebe als sogenannter „feindlicher Zeuge“ (unfriendly Witness) eingestuft, wodurch er de facto mit einem Berufsverbot belegt war und sich zeitweise mit seiner Familie in England aufhielt. In den kommenden zwölf Jahren benutzte er nicht nur Falschnamen wie „David Adler“, sondern auch „Front writer“, die die von ihm verfassten Drehbücher als ihre Arbeit ausgaben.

Er schrieb in dieser Zeit Drehbücher wie Fernsehserien wie I married Joan, The Real McCoys, Mutter ist die Allerbeste sowie die The Dick Van Dyke Show und Andy Griffith Show.

Für das Drehbuch zu Der große Wolf ruft (1964) von Ralph Nelson erhielt er 1965 gemeinsam mit dem Verfasser der Vorlage S. H. Barnett und Peter Stone den Oscar für das beste Originaldrehbuch und war darüber hinaus mit Stone auch für den Preis der Writers Guild of America (WGA Award) für die bestgeschriebene Komödie nominiert.

Eine weitere Nominierung für den WGA Award für die bestgeschriebene Komödie erhielt er 1968 für Leitfaden für Seitensprünge (1967) von Gene Kelly mit Walter Matthau und Inger Stevens. Weitere bekannte Filme mit ihm verfassten Drehbüchern waren Der doppelte Mann (1967) von Franklin J. Schaffner und Der Etappenheld (1967) von Jack Smight. Daneben schrieb Tarloff, dessen Sohn Erik Tarloff ebenfalls als Drehbuchautor tätig war, auch Drehbücher für Folgen der Sitcom Die Jeffersons (1975).

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]