این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

فرانسیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
رادونفرانسیمرادیم
Cs

Fr

Uue
ظاهر
فلزی
ویژگی‌های کلی
نام، نماد، عدد فرانسیم، Fr،‏ 87
تلفظ به انگلیسی ‎/ˈfrænsiəm/‎
FRAN-see-əm
نام گروهی برای عناصر مشابه فلزات قلیایی
گروه، دوره، بلوک ۱، ۷، s
جرم اتمی استاندارد (۲۲۳) گرم بر مول
آرایش الکترونی [Rn] 7s1
الکترون به لایه 2, 8, 18, 32, 18, 8, 1
ویژگی‌های فیزیکی
حالت جامد
چگالی (نزدیک به دمای اتاق) 1.87 g·cm−۳
نقطه ذوب ? 300 K،‎ ? 27 °C،‎ ? 80 °F
نقطه جوش ? 950 K،‎ ? 677 °C،‎ ? 1250 °F
گرمای هم‌جوشی ca. 2 کیلوژول بر مول
گرمای تبخیر ca. 65 کیلوژول بر مول
فشار بخار (extrapolated)
فشار (پاسکال) ۱ ۱۰ ۱۰۰ ۱k ۱۰k ۱۰۰k
دما (کلوین) 404 454 519 608 738 946
ویژگی‌های اتمی
وضعیت اکسید شدن ۱ (اکسید بازی بسیار قوی)
الکترونگاتیوی ۰.۷ (مقیاس پاولینگ)
انرژی‌های یونش نخستین: 380 کیلوژول بر مول
شعاع کووالانسی 260 pm
شعاع واندروالانسی ۳۴۸ آنگستروم pm
متفرقه
ساختار کریستالی cubic body-centered
مغناطیس پارامغناطیس
مقاومت ویژه الکتریکی 3 µΩ·m
رسانایی گرمایی (300 K) 15 W·m−1·K−1
عدد کاس 7440-73-5
پایدارترین ایزوتوپ‌ها
مقاله اصلی ایزوتوپ‌های فرانسیم
ایزوتوپ NA نیمه‌عمر DM DE (MeV) DP
221Fr syn 4.8 min α 6.457 217At
222Fr syn 14.2 min β 2.033 222Ra
223Fr trace 22.00 min β 1.149 223Ra
α 5.430 219At

فرانسیُم (به فرانسوی: Francium) با نام قدیمی اکا-سزیم عنصری شیمیایی با نماد Fr و عدد اتمی ۸۷ است که در گروه IA (فلزهای قلیایی) و دورهٔ هفتم جدول تناوبی قرار گرفته‌است.[۱] از دههٔ ۱۸۷۰، که شواهدی مبنیٰ بر وجود این عنصر ارائه شد، چندین تلاش ناموفق برای کشف عنصر، انجام شد؛ تا اینکه شیمی‌دان فرانسوی؛ مارگریت پری برای اولین بار موفق شد تا این عنصر را ثبت کند. عنصر به افتخار زادگاه پری، و کشوری که عنصر در آن کشف شده‌بود، یعنی فرانسه؛ فرانسیم نام گرفت؛ که به آخرین عنصر کشف شده‌ای که در طبیعت به شکل آزاد وجود دارد؛ بدل شد.

فرانسیم در طبیعت؛ در مقادیر بسیار ناچیز، در سنگ معدن اورانیم و توریم یافت می‌شود؛ به شکلی که فرانسیم پس از آستاتین کمیاب‌ترین عنصر شناخته شده‌است و حتیٰ تخمین زده شده‌است، که در پوسته زمین؛ در هر زمان مشخص، به دلیل ناپایدار بودن آن، فقط حدود ۳۰ گرم فرانسیم وجود دارد. بیشتر ایزوتوپ‌های فرانسیم به‌طور مصنوعی و در آزمایشگاه‌های اتمی ساخته می‌شوند. بیشترین مقدار فرانسیمی که تاکنون در یک آزمایش، سنتز شده؛ یک خوشه ۱۰٬۰۰۰ اتمی بوده‌است که از طریق ابر اتمی سرد در دانشگاه استونی بروک، در سال ۱۹۹۷ ساخته شده‌است. فرانسیم پس از فروپاشی به آستاتین، رادیم و رادون تبدیل می‌شود.

فرانسیم، یک الکترون ظرفیتی دارد و در میان همهٔ عناصر جدول تناوبی، دارای کمترین الکترونگاتیویته است. دمای ذوب و جوشش فرانسیم به ترتیب ۲۷ و ۶۷۷ درجه سانتی‌گراد، و شعاع اتمی آن ۲۷۰ پیکومتر است. تمامی ایزوتوپ‌های فرانسیم، ناپایدارند؛ به شکلی که فرانسیم-۲۲۳ — پایدارترین ایزوتوپ فرانسیم — نیمه‌عمری حدود ۲۲ دقیقه دارد. با وجود نیمه‌عمر نسبتاً کوتاه این عنصر، امروزه دانشمندان کاربردهای زیادی برای این عنصر رادیواکتیو، متصور می‌شوند؛ از جمله استفاده آن در پزشکی هسته‌ای (برای تشخیص سرطان) و همچنین استفاده از آن در طیف‌سنجی و تحقیقات هسته‌ای و کاربردهای بسیار زیاد دیگر.

تاریخچه[ویرایش]

در حدود سال‌های دهه ۱۸۷۰ شیمی‌دان‌ها متوجه شدند که باید عنصری با عدد اتمی ۸۷ در گروه فلزات قلیایی زیر سزیم وجود داشته باشد.[۲] این عنصر با نام اکا سزیم پیش‌بینی شد.[۳] گروه‌های پژوهشی تلاششان را برای یافتن و خالص‌سازی این عنصر ناشناخته آغاز کردند و پس از ۴ تلاش ناموفق، این عنصر ساخته شد.

اکتشافات ناقص و ناتمام[ویرایش]

دوبرو سردوف شیمیدان روسی اولین شخصی بود که ادعای کشف عنصری به نام روسیم یا اکا سزیم را عنوان کرد. در سال ۱۹۲۵ او متوجه وجود رادیواکتیویته ضعیفی در یک نمونه پتاسیم شده و و نتیجه گرفت که این نمونه ممکن است حاوی مقداری از همان عنصر ۸۷ باشد.[۴] سپس او رساله‌ای در مورد خواص این عنصر نوشت و بخاطر نام کشورش آنرا روسیم نام گذاری کرد. اندکی پس از آن دوبرو سردوف به تدریس در انستیتوی پلیمر اودسای اوکراین پرداخت و تحقیقات بیشتری در زمینه این عنصر به عمل نیاورد.[۵]

سال بعد، شیمیدانان انگلیسی جرالد دروس[پانویس ۱] و فردریک لورینگ[پانویس ۲] عکس‌های اشعه ایکس منگنز(II) سولفات را بررسی کردند.[۶] آنان در این مشاهده به خطوط طیفی برخورد کردند که گمان می‌بردند مربوط به اکا سزیم باشد. آنان این کشفیات را اعلام نموده و آنرا آلکالینیم نامگذاری کردند.[۷]

در سال ۱۹۳۰ فرد آلیسون[پانویس ۳] در موسسه پلی‌تکنیک آلاباما مدعی شد که هنگام بررسی پلوسیت و لپیدولیت با ماشین نور-مغناطیس[پانویس ۴] عنصر ۸۷ را کشف کرده‌اند. آلیسون پیشنهاد کرد که بخاطر زادگاهش یعنی ایالت ویرجینیا این عنصر ویرجینیم نامگذاری شود و نماد Vi یا Vm داشته باشد.[۸][۹] البته در سال ۱۹۳۴ مک فرسون از دانشگاه برکلی این اکتشاف را رد کرد.[۱۰]

در سال ۱۹۳۶ هوریا هولوبی[پانویس ۵] شیمیدان فرانسوی به همراه دوست فرانسوی‌اش ایوت کاچویس[پانویس ۶] پولوسیت را با استفاده از دستگاه اشعه ایکس با دقت بالا آنالیز کردند.[۱۱] آنان متوجه وجود چندین خطوط نشر ضعیف شدند که به عنصر ۸۷ نسبت دادند. این عنصر به افتخار مولداوی که آزمایش‌ها در آنجا انجام شد مولداویم نام گرفت و نماد آن هم Ml تعیین گشت.[۱۲] در سال ۱۹۳۷ تحقیقات هولوبی بوسیلهٔ یک فیزیکدان آمریکایی بنام اف اچ هرش[پانویس ۷] رد شد.[۱۳] هرش اطمینان داشت که اکا سزیم در طبیعت وجود ندارد و آنان به اشتباه خطوط نشر جیوه یا بیسموت را مشاهده کرده‌اند. اگرچه هولوبی تأکید می‌کرد که دستگاه‌های او آنچنان دقیق اند که چنین اشتباهی را مرتکب نمی‌شوند.[۱۴]

به همین خاطر ژان باتیست پرن[پانویس ۸] برندهٔ جایزه نوبل و استاد هولوبی به کمک مارگریت پری[پانویس ۹] مولداویم را به عنوان فرانسیم مورد تأیید قرار داد.[۱۵]

ویژگی‌ها[ویرایش]

هستهٔ اتم فرانسیم

فرانسیم یکی از کمیاب‌ترین عناصری است که در جدول تناوبی یافت می‌شود؛ و گذشته از این، پایدارترین ایزوتوپ آن فرانسیم-۲۲۳ نیمه‌عمری معادل تنها ۲۲ دقیقه دارد. از این رو، این ایزوتوپ را می‌توان تنها با استاتین-۲۱۹ (محصول واپاشی آلفای فرانسیم-۲۲۳) مقایسه کرد. این ایزوتوپ استاتین، خود با نیمه‌عمری برابر با ۵۶ ثانیه، پایدارترین ایزوتوپ طبیعی استاتین است؛ هرچند که ایزوتوپ‌های سنتز شدهٔ استاتین مانند استاتین-۲۱۰ نیمه‌عمری به مراتب بیشتر، برابر با تقریباً ۸ ساعت، دارد.[۱۶] محصولات واپاشی فرانسیم عبارتند از استاتین، رادیم و رادون.[۱۷] فرانسیم-۲۲۳ از پایدارترین ایزوتوپ، تمامی عناصر سبک‌تر و حتی عناصر سنگین‌تر تا دوبنیم (عنصری با عدد اتمی ۱۰۵)؛ ناپایدارتر است![۱۸]

به علت نایابی و ناپایداری امکان جدا کردن اتم‌های فرانسیم به حدی که قابل اندازه‌گیری باشند نیست به همین دلیل برای تعیین خواص آن بیشتر بر روی مکان آن در جدول تناوبی تکیه می‌کنند. فرانسیم با نام اکا-سزیم هم شناخته می‌شود؛ از این رو و موقعیت آن در جدول تناوبی امروز پیش‌بینی می‌شود که خواص آن بسیار شبیه سزیم باشد.[۱۹] فرانسیم عنصری سنگین، با تنها یک الکترون ظرفیت است؛[۲۰] که بیشترین وزن اکی‌والان را میان تمام عناصر طبیعی را به این عنصر اختصاص می‌دهد.[۲۱] فرانسیم مایع -در صورت تشکیل- در دمای ذوبش تنش سطحی برابر ۰٫۰۵۰۹۲ نیوتن بر متر خواهد داشت.[۲۲] دمای ذوب فرانسیم، هرچند، به علت ناپایداری و پرتوزایی آن، به‌طور دقیق مشخص نیست؛ ولی نزدیک به ۸ درجه سانتی‌گراد تخمین‌زده شده‌است؛[۲۳] هرچند ارقام دیگری هم برای دمای ذوبش مطرح شده؛ برای مثال، بر اساس روش مندلیف؛ دمای ذوب آن باید حدود ۱٫۵±۲۰ درجه باشد. نقطه جوش آن نیز به‌طور دقیق مشخص نیست؛ تخمین‌های اولیه دما را نزدیک به ۶۲۰ درجه، پیش‌بینی می‌کردند؛ پیش‌بینی دیگری عدد ۵۹۸، را پیشنهاد می‌داد و بر اساس روش مندلیف، به عدد ۶۴۰ می‌رسید.[۲۴][۲۵] چگالی فرانسیم، نزدیک به ۲٫۴۸ گرم بر سانتی‌متر مکعب می‌باشد.[۲۵]

به محاسبه لینوس پاولینگ مقدار الکترونگاتیوی فرانسیم باید با سزیم برابر و حدود ۰٫۷ باشد[۲۶] گرچه محاسبات جدیدتر مقدار آن را ۰٫۷۹ نشان می‌دهند اما این مقادیر به‌طور تجربی تأیید نشده‌اند.[۲۷] با محاسبات فعلی فرانسیم کمترین الکترونگاتیوی را در بین عناصری که تا به امروز می‌شناسیم دارد.[۲۸] همچنین امروزه پیش‌بینی می‌شود؛ که انرژی یونش فرانسیم کمی از سزیم بیشتر باشد.[۲۹]

فرانسیم همچنین می‌تواند با بسیاری از نمک‌های سزیم مانند پرکلرات، یدید، تارتارات، کلروپلاتینات و سیلیسیم‌تنگستات و همچنین روبیدیم تاتارات واکنش دهد. همچنین با سیلیسیم‌تنگستات و کلروپلاتینات واکنش داده و به ترتیب تولید اسید سیلیکوتنگستیک و پرکلریک اسید می‌کند.[۳۰][۳۱] نمک‌های فرانسیم عمدتاً محلول در آب هستند.[۳۲]

کاربردها[ویرایش]

فرانسیم به علت ناپایداری و کمیاب بودن، کاربرد تجاری ندارد؛[۳۳][۳۴][۳۵][۳۶] ولی فرانسیم امروزه، برای تحقیقات دربارهٔ خواص شیمیایی و ساختار اتمی، استفاده می‌شود.[۳۷] این آزمایش‌ها به کشف اطلاعات دقیقی دربارهٔ پتانسیل شیمیایی، ذرات زیر اتمی و ترازهای انرژی انجامیده‌است.[۳۸] با توجه به روند سنتز شدن فرانسیم و ساختار اتمی ساده‌ای که دارد؛ امروزه از آن در آزمایش‌های طیف‌سنجی نیز استفاده می‌شود.[۳۹] امروزه به نظر می‌رسد که می‌توان از فرانسیم در نیروگاه‌های هسته‌ای و سیکلوترون‌ها نیز برای تحقیقات استفاده کرد.[۴۰]

پژوهش‌هایی دربارهٔ استفاده از فرانسیم برای تشخیص سرطان انجام شده‌است،[۴۱] ولی انجام این عمل، حتی با امکانات فعلی و امروزی، هنوز ناممکن به نظر می‌رسد.[۴۲] مطالعات بر روی نور گسیل شده توسط یون‌های فرانسیم-۲۱۰ به دام‌انداخته شده توسط لیزر، داده‌های دقیقی راجع به گذارهای بین ترازهای انرژی اتمی در اختیار گذاشته‌اند که شباهت زیادی به نتایج پیش‌بینی شدهٔ نظریه کوانتم دارد.[۴۳]

فراوانی[ویرایش]

یک سنگ اورانیت با حدود ۱۰۰٬۰۰۰ اتم (۳٫۳‎×۱۰−۲۰ g) از فرانسیم-۲۲۳.

در طبیعت[ویرایش]

فرانسیم ۲۲۳ نتیجه فروپاشی آلفای آکتینیم-۲۲۷ است که در سنگ معدن توریم و اورانیم یافت می‌شود.[۴۴] در مقدار مشخصی از اورانیم، گمان می‌رود که به ازای یکصد میلیون اتم اورانیم یک اتم فرانسیم یافت شود.[۴۵] همچنین تخمین زده می‌شود که در تمام پوسته زمین حدود ۳۰ گرم فرانسیم موجود باشد.[۴۶] بنابراین فرانسیم بعد از آستاتین کمیاب‌ترین عنصر در روی زمین است.[۴۷]

حاصل از سنتز[ویرایش]

فرانسیم می‌تواند از واکنش هسته‌ای Au(۱۹۷) + O(۱۸) → Fr(۲۱۰) + ۵n بدست آید و از این طریق دانشگاه استونی بروک توانست مقدار زیادی از ایزوتوپ‌های فرانسیم-۲۰۹، ۲۱۰ و ۲۱۱ فرانسیم را تهیه کند.[۴۸] که روش مشتق شدهٔ تله مغناطونوری است.[پانویس ۱۰][۴۹] بجز این، روش‌های بمباران رادیم با نوترون و بمباران توریم با پروتون، دوتریم و یون‌های هلیم در سنتز فرانسیم بکار می‌رود.[۵۰] فرانسیم از سال ۲۰۰۸ تاکنون در مقادیر قابل توجه سنتز نشده‌است.[۵۱][۵۲][۵۳]در روش تله مغناطونوری اتم‌های فرانسیم از طریق میدان مغناطیسی ایجاد شده توسط مس جدا شده و توسط لیزر به دام انداخته می‌شوند.[۴۹]

ایزوتوپ‌های اصلی[ویرایش]

تاکنون ۳۴ ایزوتوپ فرانسیم از عدد جرمی ۱۹۹ تا ۲۳۲ کشف یا سنتز شده‌اند.[۵۴] که در این میان، هفت ایزومر هسته‌ای نیز تا به امروز کشف شده‌اند.[۵۵] دو ایزوتوپ فرانسیم-۲۲۳ و ۲۲۱ تنها ایزوتوپهایی هستند که در طبیعت یافت می‌شوند، ولی فراوانی فرانسیم-۲۲۱ به مراتب بیشتر از فرانسیم-۲۲۳ می‌باشد.[۵۶]

فرانسیم-۲۲۳ پایدارترین ایزوتوپ فرانسیم با نیمه‌عمر ۲۱٫۸ دقیقه‌است.[۵۷] فرانسیم-۲۲۳ پنجمین محصول فروپاشی آکتینیم-۲۲۷ می‌باشد.[۵۸] سپس با واپاشی بتا به رادیم-۲۲۳ (با انرژی واپاشی ۱۱۴۹ کیلوالکترون ولت) تبدیل می‌شود؛ در این بین درصدی جزئی از آن (۰٫۰۰۶٪) با واپاشی آلفا به آستاتین-۲۱۹ تبدیل می‌شود.[۵۹] بعد از فرانسیم-۲۲۳، فرانسیم-۲۱۲ با نیمه‌عمر ۲۰ دقیقه پایدارترین ایزوتوپ می‌باشد[۶۰] فرانسیم-۲۲۱ نیمه‌عمری حدود ۴٫۸ دقیقه دارد[۶۱] و نهمین محصول فروپاشی آکتینیم-۲۲۵ است.[۶۲] سپس خود با فروپاشی آلفا به آستاتین-۲۱۷ تبدیل می‌شود (با انرژی واپاشی ۶٫۴۵۷ مگاالکترون ولت).[۶۳] فرانسیم-۲۱۸ نیز به‌طور تخمینی نیمه‌عمری نزدیک به ۵‎×۱۰ ثانیه دارد و با واپاشی آلفا و با انرژی ۷٫۸۵ مگا الکترون ولت به آستاتین تبدیل می‌شود.[۶۴][۶۵] ناپایدارترین ایزوتوپ فرانسیم، در حالت پایه، فرانسیم-۲۱۵ با نیمه‌عمر ۰٫۱۲ میکروثانیه‌است (انرژی واپاشی ۹٫۵۴ کیلوالکترون ولت).[۶۶] و ایزومر ناپایدارتر آن، فرانسیم-۲۱۵m نیمه‌عمری برابر با ۳٫۵ نانو ثانیه می‌باشد.[۶۷]

پانویس[ویرایش]

  1. Gerald J. F. Druce
  2. Frederick H. Loring
  3. Fred Allison
  4. magno-optic
  5. Horia Hulubei
  6. Yvette Cauchois
  7. F. H. Hirsh Jr.
  8. Jean Baptiste Perrin
  9. Marguerite Perey
  10. این روش در جداسازی فرانسیم کاربرد دارد

منابع[ویرایش]

عمومی:
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Francium». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۰۹.
  • ونتسکی (۱۳۶۶)، «فرانسیم (کمیاب‌ترین کمیاب‌ها)»، در بارهٔ فلزات کمیاب چه می‌دانید؟، ترجمهٔ پروین قاسمی، تهران: انتشارت میر (گوتنبرگ)، ص. ۳۲۶–۳۱۳
ویژه:
  1. آقاپور مقدم، علیرضا توکلی صابری (۱۳۶۹فرهنگ عناصر، انتشارات اطلس
  2. Price, Andy (December 20, 2004). "Francium". Retrieved February 19, 2012.
  3. Adloff, Jean-Pierre; Kaufman, George B. (September 25, 2005). Francium (Atomic Number 87), the Last Discovered Natural Element بایگانی‌شده در ژوئن ۴, ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. The Chemical Educator 10 (5). Retrieved on 2007-03-26.
  4. Fontani, Marco (September 10, 2005). "The Twilight of the Naturally-Occurring Elements: Moldavium (Ml), Sequanium (Sq) and Dor (Do)". International Conference on the History of Chemistry. Lisbon. pp. 1–8. Archived from the original on February 24, 2006. Retrieved April 8, 2007.
  5. Fontani, Marco (September 10, 2005). "The Twilight of the Naturally-Occurring Elements: Moldavium (Ml), Sequanium (Sq) and Dor (Do)". International Conference on the History of Chemistry. Lisbon. pp. 1–8. Archived from the original on February 24, 2006. Retrieved April 8, 2007.
  6. Van der Krogt, Peter (January 10, 2006). "Francium". Elementymology & Elements Multidict. Retrieved April 8, 2007.
  7. Fontani, Marco (September 10, 2005). "The Twilight of the Naturally-Occurring Elements: Moldavium (Ml), Sequanium (Sq) and Dor (Do)". International Conference on the History of Chemistry. Lisbon. pp. 1–8. Archived from the original on February 24, 2006. Retrieved April 8, 2007.
  8. "Alabamine & Virginium". TIME. February 15, 1932. Retrieved April 1, 2007.
  9. Van der Krogt, Peter (January 10, 2006). "Francium". Elementymology & Elements Multidict. Retrieved April 8, 2007.
  10. MacPherson, H. G. (1934). "An Investigation of the Magneto-Optic Method of Chemical Analysis". Physical Review. 47 (4): 310–315. Bibcode:1935PhRv...47..310M. doi:10.1103/PhysRev.47.310.
  11. Fontani, Marco (September 10, 2005). "The Twilight of the Naturally-Occurring Elements: Moldavium (Ml), Sequanium (Sq) and Dor (Do)". International Conference on the History of Chemistry. Lisbon. pp. 1–8. Archived from the original on February 24, 2006. Retrieved April 8, 2007.
  12. Fontani, Marco (September 10, 2005). "The Twilight of the Naturally-Occurring Elements: Moldavium (Ml), Sequanium (Sq) and Dor (Do)". International Conference on the History of Chemistry. Lisbon. pp. 1–8. Archived from the original on February 24, 2006. Retrieved April 8, 2007.
  13. Van der Krogt, Peter (January 10, 2006). "Francium". Elementymology & Elements Multidict. Retrieved April 8, 2007.
  14. Van der Krogt, Peter (January 10, 2006). "Francium". Elementymology & Elements Multidict. Retrieved April 8, 2007.
  15. Van der Krogt, Peter (January 10, 2006). "Francium". Elementymology & Elements Multidict. Retrieved April 8, 2007.
  16. Price, Andy (December 20, 2004). "Francium". Retrieved February 19, 2012.
  17. Price, Andy (December 20, 2004). "Francium". Retrieved February 19, 2012.
  18. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  19. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  20. Winter, Mark. "Electron Configuration". Francium. The University of Sheffield. Retrieved April 18, 2007.
  21. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  22. Kozhitov, L. V.; Kol'tsov, V. B.; Kol'tsov, A. V. (2003). "Evaluation of the Surface Tension of Liquid Francium". Inorganic Materials. 39 (11): 1138–1141. doi:10.1023/A:1027389223381.
  23. Winter, Mark. "Electron Configuration". Francium. The University of Sheffield. Retrieved April 18, 2007.
  24. Kozhitov, L. V.; Kol'tsov, V. B.; Kol'tsov, A. V. (2003). "Evaluation of the Surface Tension of Liquid Francium". Inorganic Materials. 39 (11): 1138–1141. doi:10.1023/A:1027389223381.
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Winter, Mark. "Electron Configuration". Francium. The University of Sheffield. Retrieved April 18, 2007.
  26. Pauling, Linus (1960). The Nature of the Chemical Bond (Third ed.). Cornell University Press. p. 93. ISBN 978-0-8014-0333-0.
  27. Allred, A. L. (1961). "Electronegativity values from thermochemical data". J. Inorg. Nucl. Chem. 17 (3–4): 215–221. doi:10.1016/0022-1902(61)80142-5.
  28. Allred, A. L. (1961). "Electronegativity values from thermochemical data". J. Inorg. Nucl. Chem. 17 (3–4): 215–221. doi:10.1016/0022-1902(61)80142-5.
  29. Andreev, S.V.; Letokhov, V.S.; Mishin, V.I. (1987). "Laser resonance photoionization spectroscopy of Rydberg levels in Fr". Physical Review Letters. 59 (12): 1274–76. Bibcode:1987PhRvL..59.1274A. doi:10.1103/PhysRevLett.59.1274. PMID 10035190.
  30. E. N K. Hyde Radiochemistry of Francium, Subcommittee on Radiochemistry, National Academy of Sciences-National Research Council; available from the Office of Technical Services, Dept. of Commerce, 1960.
  31. Hyde, E. K. (1952). "Radiochemical Methods for the Isolation of Element 87 (Francium)". J. Am. Chem. Soc. 74 (16): 4181–4184. doi:10.1021/ja01136a066. hdl:2027/mdp.39015086483156.
  32. Maddock, A. G. (1951). "Radioactivity of the heavy elements". Q. Rev. Chem. Soc. 5 (3): 270–314. doi:10.1039/QR9510500270.
  33. Winter, Mark. "Uses". Francium. The University of Sheffield. Retrieved March 25, 2007.
  34. Emsley, John (2001). Nature's Building Blocks. Oxford: Oxford University Press. pp. 151–153. ISBN 978-0-19-850341-5.
  35. Gagnon, Steve. "Francium". Jefferson Science Associates, LLC. Retrieved April 1, 2007.
  36. Considine, Glenn D., ed. (2005). Chemical Elements, in Van Nostrand's Encyclopedia of Chemistry. New York: Wiley-Interscience. p. 332. ISBN 978-0-471-61525-5.
  37. Haverlock, T. J.; Mirzadeh, S.; Moyer, B. A. (2003). "Selectivity of calix[4]arene-bis(benzocrown-6) in the complexation and transport of francium ion". J Am Chem Soc. 125 (5): 1126–7. doi:10.1021/ja0255251. PMID 12553788.
  38. Gomez, E.; Orozco, L A; Sprouse, G D (November 7, 2005). "Spectroscopy with trapped francium: advances and perspectives for weak interaction studies". Rep. Prog. Phys. 69 (1): 79–118. Bibcode:2006RPPh...69...79G. doi:10.1088/0034-4885/69/1/R02.
  39. Gomez, E.; Orozco, L A; Sprouse, G D (November 7, 2005). "Spectroscopy with trapped francium: advances and perspectives for weak interaction studies". Rep. Prog. Phys. 69 (1): 79–118. Bibcode:2006RPPh...69...79G. doi:10.1088/0034-4885/69/1/R02.
  40. Haverlock, T. J.; Mirzadeh, S.; Moyer, B. A. (2003). "Selectivity of calix[4]arene-bis(benzocrown-6) in the complexation and transport of francium ion". J Am Chem Soc. 125 (5): 1126–7. doi:10.1021/ja0255251. PMID 12553788.
  41. Price, Andy (December 20, 2004). "Francium". Retrieved February 19, 2012.
  42. Emsley, John (2001). Nature's Building Blocks. Oxford: Oxford University Press. pp. 151–153. ISBN 978-0-19-850341-5.
  43. Peterson, I. (May 11, 1996). "Creating, cooling, trapping francium atoms" (PDF). Science News. 149 (19): 294. doi:10.2307/3979560. JSTOR 3979560. Retrieved September 11, 2009.
  44. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  45. Emsley, John (2001). Nature's Building Blocks. Oxford: Oxford University Press. pp. 151–153. ISBN 978-0-19-850341-5.
  46. Winter, Mark. "Geological information". Francium. The University of Sheffield. Retrieved March 26, 2007.
  47. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  48. "Production of Francium". Francium. State University of New York at Stony Brook. February 20, 2007. Archived from the original on October 12, 2007. Retrieved March 26, 2007.
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ "Cooling and Trapping". Francium. State University of New York at Stony Brook. February 20, 2007. Archived from the original on November 22, 2007. Retrieved May 1, 2007.
  50. "Francium". McGraw-Hill Encyclopedia of Science & Technology. 7. McGraw-Hill Professional. 2002. pp. 493–494. ISBN 978-0-07-913665-7.
  51. Price, Andy (December 20, 2004). "Francium". Retrieved February 19, 2012.
  52. Emsley, John (2001). Nature's Building Blocks. Oxford: Oxford University Press. pp. 151–153. ISBN 978-0-19-850341-5.
  53. "Francium". Los Alamos National Laboratory. 2011. Retrieved February 19, 2012.
  54. Lide, David R., ed. (2006). CRC Handbook of Chemistry and Physics. 11. CRC. pp. 180–181. ISBN 978-0-8493-0487-3.
  55. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  56. Considine, Glenn D., ed. (2005). Francium, in Van Nostrand's Encyclopedia of Chemistry. New York: Wiley-Interscience. p. 679. ISBN 978-0-471-61525-5.
  57. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  58. Considine, Glenn D., ed. (2005). Chemical Elements, in Van Nostrand's Encyclopedia of Chemistry. New York: Wiley-Interscience. p. 332. ISBN 978-0-471-61525-5.
  59. National Nuclear Data Center (1990). "Table of Isotopes decay data". Brookhaven National Laboratory. Archived from the original on October 31, 2006. Retrieved April 4, 2007.
  60. John Emsley (۲۰۰۳)، «Francium»، Nature's Building Blocks، Oxford university Press، ص. ۱۵۲، شابک ۰-۱۹-۸۵۰۳۴۰-۷«پیوند مستقیم». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۰۹.
  61. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  62. Considine, Glenn D., ed. (2005). Chemical Elements, in Van Nostrand's Encyclopedia of Chemistry. New York: Wiley-Interscience. p. 332. ISBN 978-0-471-61525-5.
  63. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  64. Earl K. Hyde، The radiochemistry of francium، Subcommittee on Radiochemistry، ص. ۲"پیوند مستقیم". Archived from the original on 11 May 2012. Retrieved 4 April 2009.
  65. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  66. CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  67. National Nuclear Data Center (2003). "Fr Isotopes". Brookhaven National Laboratory. Archived from the original on June 30, 2007. Retrieved April 4, 2007.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

Francium, 87Fr
Francium
Pronunciation/ˈfrænsiəm/ (FRAN-see-əm)
Mass number[223]
Francium in the periodic table
Hydrogen Helium
Lithium Beryllium Boron Carbon Nitrogen Oxygen Fluorine Neon
Sodium Magnesium Aluminium Silicon Phosphorus Sulfur Chlorine Argon
Potassium Calcium Scandium Titanium Vanadium Chromium Manganese Iron Cobalt Nickel Copper Zinc Gallium Germanium Arsenic Selenium Bromine Krypton
Rubidium Strontium Yttrium Zirconium Niobium Molybdenum Technetium Ruthenium Rhodium Palladium Silver Cadmium Indium Tin Antimony Tellurium Iodine Xenon
Caesium Barium Lanthanum Cerium Praseodymium Neodymium Promethium Samarium Europium Gadolinium Terbium Dysprosium Holmium Erbium Thulium Ytterbium Lutetium Hafnium Tantalum Tungsten Rhenium Osmium Iridium Platinum Gold Mercury (element) Thallium Lead Bismuth Polonium Astatine Radon
Francium Radium Actinium Thorium Protactinium Uranium Neptunium Plutonium Americium Curium Berkelium Californium Einsteinium Fermium Mendelevium Nobelium Lawrencium Rutherfordium Dubnium Seaborgium Bohrium Hassium Meitnerium Darmstadtium Roentgenium Copernicium Nihonium Flerovium Moscovium Livermorium Tennessine Oganesson
Cs

Fr

(Uue)
radonfranciumradium
Atomic number (Z)87
Groupgroup 1: H and alkali metals
Periodperiod 7
Blocks-block
Element category  Alkali metal
Electron configuration[Rn] 7s1
Electrons per shell2, 8, 18, 32, 18, 8, 1
Physical properties
Phase at STPsolid at 0 °C, liquid at r.t.
Melting point281.0 K ​(8.0 °C, ​46.4 °F) (estimated)[1]
Boiling point890 K ​(620 °C, ​1150 °F) (estimated)[1]
Density (near r.t.)2.48 g/cm3 (estimated)[1]
Vapor pressure (extrapolated)
P (Pa) 1 10 100 1 k 10 k 100 k
at T (K) 404 454 519 608 738 946
Atomic properties
Oxidation states+1 (a strongly basic oxide)
ElectronegativityPauling scale: >0.79
Ionization energies
  • 1st: 393 kJ/mol[2]
Covalent radius260 pm (extrapolated)
Van der Waals radius348 pm (extrapolated)
Other properties
Natural occurrencefrom decay
Crystal structurebody-centered cubic (bcc)
Body-centered cubic crystal structure for francium

(extrapolated)
Thermal conductivity15 W/(m·K) (extrapolated)
Electrical resistivity3 µΩ·m (calculated)
Magnetic orderingParamagnetic
CAS Number7440-73-5
History
Namingafter France, homeland of the discoverer
Discovery and first isolationMarguerite Perey (1939)
Main isotopes of francium
Iso­tope Abun­dance Half-life (t1/2) Decay mode Pro­duct
212Fr syn 20.0 min β+ 212Rn
α 208At
221Fr trace 4.8 min α 217At
222Fr syn 14.2 min β 222Ra
223Fr trace 22.00 min β 223Ra
α 219At
| references

Francium is a chemical element with the symbol Fr and atomic number 87. Prior to its discovery, it was referred to as eka-caesium. It is extremely radioactive; its most stable isotope, francium-223 (originally called actinium K after the natural decay chain it appears in), has a half-life of only 22 minutes. It is the second-most electropositive element, behind only caesium, and is the second rarest naturally occurring element (after astatine). The isotopes of francium decay quickly into astatine, radium, and radon. The electronic structure of a francium atom is [Rn] 7s1, and so the element is classed as an alkali metal.

Bulk francium has never been viewed. Because of the general appearance of the other elements in its periodic table column, it is assumed that francium would appear as a highly reactive metal, if enough could be collected together to be viewed as a bulk solid or liquid. Obtaining such a sample is highly improbable, since the extreme heat of decay caused by its short half-life would immediately vaporize any viewable quantity of the element.

Francium was discovered by Marguerite Perey in France (from which the element takes its name) in 1939.[3] It was the last element first discovered in nature, rather than by synthesis.[note 1] Outside the laboratory, francium is extremely rare, with trace amounts found in uranium and thorium ores, where the isotope francium-223 continually forms and decays. As little as 20–30 g (one ounce) exists at any given time throughout the Earth's crust; the other isotopes (except for francium-221) are entirely synthetic. The largest amount produced in the laboratory was a cluster of more than 300,000 atoms.[4]

Characteristics

Francium is one of the most unstable of the naturally occurring elements: its longest-lived isotope, francium-223, has a half-life of only 22 minutes. The only comparable element is astatine, whose most stable natural isotope, astatine-219 (the alpha daughter of francium-223), has a half-life of 56 seconds, although synthetic astatine-210 is much longer-lived with a half-life of 8.1 hours.[5] All isotopes of francium decay into astatine, radium, or radon.[5] Francium-223 also has a shorter half-life than the longest-lived isotope of each synthetic element up to and including element 105, dubnium.[6]

Francium is an alkali metal whose chemical properties mostly resemble those of caesium.[6] A heavy element with a single valence electron,[7] it has the highest equivalent weight of any element.[6] Liquid francium—if created—should have a surface tension of 0.05092 N/m at its melting point.[8] Francium's melting point was estimated to be around 8.0 °C (46.4 °F, 281.0 K).[1] The melting point is uncertain because of the element's extreme rarity and radioactivity; a different extrapolation based on Dmitri Mendeleev's method gave 20±1.5 °C (68±2.7 °F, 293±1.5 K). The estimated boiling point of 620 °C (1150 °F, 890 K) is also uncertain; the estimate 598 °C (1108 °F, 871 K), as well as the extrapolation from Mendeleev's method of 640 °C (1180 °F, 910 K), have also been suggested.[1][8] The density of francium is expected to be around 2.48 g/cm3 (Mendeleev's method extrapolates 2.4 g/cm3).[1]

Linus Pauling estimated the electronegativity of francium at 0.7 on the Pauling scale, the same as caesium;[9] the value for caesium has since been refined to 0.79, but there are no experimental data to allow a refinement of the value for francium.[10] Francium has a slightly higher ionization energy than caesium,[11] 392.811(4) kJ/mol as opposed to 375.7041(2) kJ/mol for caesium, as would be expected from relativistic effects, and this would imply that caesium is the less electronegative of the two. Francium should also have a higher electron affinity than caesium and the Fr ion should be more polarizable than the Cs ion.[12] The CsFr molecule is predicted to have francium at the negative end of the dipole, unlike all known heterodiatomic alkali metal molecules. Francium superoxide (FrO2) is expected to have a more covalent character than its lighter congeners; this is attributed to the 6p electrons in francium being more involved in the francium–oxygen bonding.[12]

Francium coprecipitates with several caesium salts, such as caesium perchlorate, which results in small amounts of francium perchlorate. This coprecipitation can be used to isolate francium, by adapting the radiocaesium coprecipitation method of Lawrence E. Glendenin and C. M. Nelson. It will additionally coprecipitate with many other caesium salts, including the iodate, the picrate, the tartrate (also rubidium tartrate), the chloroplatinate, and the silicotungstate. It also coprecipitates with silicotungstic acid, and with perchloric acid, without another alkali metal as a carrier, which provides other methods of separation.[13][14] Nearly all francium salts are water-soluble.[15]

Isotopes

There are 34 known isotopes of francium ranging in atomic mass from 199 to 232.[16] Francium has seven metastable nuclear isomers.[6] Francium-223 and francium-221 are the only isotopes that occur in nature, though the former is far more common.[17]

Francium-223 is the most stable isotope, with a half-life of 21.8 minutes,[6] and it is highly unlikely that an isotope of francium with a longer half-life will ever be discovered or synthesized.[18] Francium-223 is the fifth product of the actinium decay series as the daughter isotope of actinium-227.[19] Francium-223 then decays into radium-223 by beta decay (1.149 MeV decay energy), with a minor (0.006%) alpha decay path to astatine-219 (5.4 MeV decay energy).[20]

Francium-221 has a half-life of 4.8 minutes.[6] It is the ninth product of the neptunium decay series as a daughter isotope of actinium-225.[19] Francium-221 then decays into astatine-217 by alpha decay (6.457 MeV decay energy).[6]

The least stable ground state isotope is francium-215, with a half-life of 0.12 μs: it undergoes a 9.54 MeV alpha decay to astatine-211.[6] Its metastable isomer, francium-215m, is less stable still, with a half-life of only 3.5 ns.[21]

Applications

Due to its instability and rarity, there are no commercial applications for francium.[22][23][24][19] It has been used for research purposes in the fields of chemistry[25] and of atomic structure. Its use as a potential diagnostic aid for various cancers has also been explored,[5] but this application has been deemed impractical.[23]

Francium's ability to be synthesized, trapped, and cooled, along with its relatively simple atomic structure, has made it the subject of specialized spectroscopy experiments. These experiments have led to more specific information regarding energy levels and the coupling constants between subatomic particles.[26] Studies on the light emitted by laser-trapped francium-210 ions have provided accurate data on transitions between atomic energy levels which are fairly similar to those predicted by quantum theory.[27]

History

As early as 1870, chemists thought that there should be an alkali metal beyond caesium, with an atomic number of 87.[5] It was then referred to by the provisional name eka-caesium.[28] Research teams attempted to locate and isolate this missing element, and at least four false claims were made that the element had been found before an authentic discovery was made.

Erroneous and incomplete discoveries

Soviet chemist D. K. Dobroserdov was the first scientist to claim to have found eka-caesium, or francium. In 1925, he observed weak radioactivity in a sample of potassium, another alkali metal, and incorrectly concluded that eka-caesium was contaminating the sample (the radioactivity from the sample was from the naturally occurring potassium radioisotope, potassium-40).[29] He then published a thesis on his predictions of the properties of eka-caesium, in which he named the element russium after his home country.[30] Shortly thereafter, Dobroserdov began to focus on his teaching career at the Polytechnic Institute of Odessa, and he did not pursue the element further.[29]

The following year, English chemists Gerald J. F. Druce and Frederick H. Loring analyzed X-ray photographs of manganese(II) sulfate.[30] They observed spectral lines which they presumed to be of eka-caesium. They announced their discovery of element 87 and proposed the name alkalinium, as it would be the heaviest alkali metal.[29]

In 1930, Fred Allison of the Alabama Polytechnic Institute claimed to have discovered element 87 when analyzing pollucite and lepidolite using his magneto-optical machine. Allison requested that it be named virginium after his home state of Virginia, along with the symbols Vi and Vm.[30][31] In 1934, H.G. MacPherson of UC Berkeley disproved the effectiveness of Allison's device and the validity of his discovery.[32]

In 1936, Romanian physicist Horia Hulubei and his French colleague Yvette Cauchois also analyzed pollucite, this time using their high-resolution X-ray apparatus.[29] They observed several weak emission lines, which they presumed to be those of element 87. Hulubei and Cauchois reported their discovery and proposed the name moldavium, along with the symbol Ml, after Moldavia, the Romanian province where Hulubei was born.[30] In 1937, Hulubei's work was criticized by American physicist F. H. Hirsh Jr., who rejected Hulubei's research methods. Hirsh was certain that eka-caesium would not be found in nature, and that Hulubei had instead observed mercury or bismuth X-ray lines. Hulubei insisted that his X-ray apparatus and methods were too accurate to make such a mistake. Because of this, Jean Baptiste Perrin, Nobel Prize winner and Hulubei's mentor, endorsed moldavium as the true eka-caesium over Marguerite Perey's recently discovered francium. Perey took pains to be accurate and detailed in her criticism of Hulubei's work, and finally she was credited as the sole discoverer of element 87.[29] All other previous purported discoveries of element 87 were ruled out due to francium's very limited half-life.[30]

Perey's analysis

Eka-caesium was discovered in on 7 January 1939 by Marguerite Perey of the Curie Institute in Paris,[33] when she purified a sample of actinium-227 which had been reported to have a decay energy of 220 keV. Perey noticed decay particles with an energy level below 80 keV. Perey thought this decay activity might have been caused by a previously unidentified decay product, one which was separated during purification, but emerged again out of the pure actinium-227. Various tests eliminated the possibility of the unknown element being thorium, radium, lead, bismuth, or thallium. The new product exhibited chemical properties of an alkali metal (such as coprecipitating with caesium salts), which led Perey to believe that it was element 87, produced by the alpha decay of actinium-227.[28] Perey then attempted to determine the proportion of beta decay to alpha decay in actinium-227. Her first test put the alpha branching at 0.6%, a figure which she later revised to 1%.[18]

Perey named the new isotope actinium-K (it is now referred to as francium-223)[28] and in 1946, she proposed the name catium (Cm) for her newly discovered element, as she believed it to be the most electropositive cation of the elements. Irène Joliot-Curie, one of Perey's supervisors, opposed the name due to its connotation of cat rather than cation; furthermore, the symbol coincided with that which had since been assigned to curium.[28] Perey then suggested francium, after France. This name was officially adopted by the International Union of Pure and Applied Chemistry (IUPAC) in 1949,[5] becoming the second element after gallium to be named after France. It was assigned the symbol Fa, but this abbreviation was revised to the current Fr shortly thereafter.[34] Francium was the last element discovered in nature, rather than synthesized, following hafnium and rhenium.[28] Further research into francium's structure was carried out by, among others, Sylvain Lieberman and his team at CERN in the 1970s and 1980s.[35]

Occurrence

A shiny gray 5-centimeter piece of matter with a rough surface.
This sample of uraninite contains about 100,000 atoms (3.3×1020 g) of francium-223 at any given time.[23]

223Fr is the result of the alpha decay of 227Ac and can be found in trace amounts in uranium minerals.[6] In a given sample of uranium, there is estimated to be only one francium atom for every 1 × 1018 uranium atoms.[23] It is also calculated that there is a total mass of at most 30 g of francium in the Earth's crust at any given time.[36]

Production

A complex experimental setup featuring a horizontal glass tube placed between two copper coils.
A magneto-optical trap, which can hold neutral francium atoms for short periods of time.[37]
A round ball of red light surrounded by a green glow
Image of light emitted by a sample of 200,000 francium atoms in a magneto-optical trap
A small white spot in the middle surrounded by a red circle. There is a yellow ring outside the red circle, a green circle beyond the yellow ring and a blue circle surrounding all the other circles.
Heat image of 300,000 francium atoms in a magneto-optical trap

Francium can be synthesized by a fusion reaction when a gold-197 target is bombarded with a beam of oxygen-18 atoms from a linear accelerator in a process originally developed at the physics department of the State University of New York at Stony Brook in 1995.[38] Depending on the energy of the oxygen beam, the reaction can yield francium isotopes with masses of 209, 210, and 211.

197Au + 18O → 209Fr + 6 n
197Au + 18O → 210Fr + 5 n
197Au + 18O → 211Fr + 4 n

The francium atoms leave the gold target as ions, which are neutralized by collision with yttrium and then isolated in a magneto-optical trap (MOT) in a gaseous unconsolidated state.[37] Although the atoms only remain in the trap for about 30 seconds before escaping or undergoing nuclear decay, the process supplies a continual stream of fresh atoms. The result is a steady state containing a fairly constant number of atoms for a much longer time.[37] The original apparatus could trap up to a few thousand atoms, while a later improved design could trap over 300,000 at a time.[4] Sensitive measurements of the light emitted and absorbed by the trapped atoms provided the first experimental results on various transitions between atomic energy levels in francium. Initial measurements show very good agreement between experimental values and calculations based on quantum theory. The research project using this production method relocated to TRIUMF in 2012, where over 106 francium atoms have been held at a time, including large amounts of 209Fr in addition to 207Fr and 221Fr.[39][40]

Other synthesis methods include bombarding radium with neutrons, and bombarding thorium with protons, deuterons, or helium ions.[18]

223Fr can also be isolated from samples of its parent 227Ac, the francium being milked via elution with NH4Cl–CrO3 from an actinium-containing cation exchanger and purified by passing the solution through a silicon dioxide compound loaded with barium sulfate.[41]

In 1996, the Stony Brook group trapped 3000 atoms in their MOT, which was enough for a video camera to capture the light given off by the atoms as they fluoresce.[4] Francium has not been synthesized in amounts large enough to weigh.[5][23][42]

See also

Notes

  1. ^ Some synthetic elements, like technetium and plutonium, have later been found in nature.

References

  1. ^ a b c d e f Lavrukhina, Avgusta Konstantinovna; Pozdnyakov, Aleksandr Aleksandrovich (1970). Analytical Chemistry of Technetium, Promethium, Astatine, and Francium. Translated by R. Kondor. Ann Arbor–Humphrey Science Publishers. p. 269. ISBN 978-0-250-39923-9.
  2. ^ ISOLDE Collaboration, J. Phys. B 23, 3511 (1990) (PDF online)
  3. ^ Perey, M. (October 1, 1939). "L'élément 87 : AcK, dérivé de l'actinium". Journal de Physique et le Radium (in French). 10 (10): 435–438. doi:10.1051/jphysrad:019390010010043500. ISSN 0368-3842.
  4. ^ a b c Orozco, Luis A. (2003). "Francium". Chemical and Engineering News.
  5. ^ a b c d e f Price, Andy (December 20, 2004). "Francium". Retrieved February 19, 2012.
  6. ^ a b c d e f g h i CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. CRC. 2006. p. 12. ISBN 978-0-8493-0474-3.
  7. ^ Winter, Mark. "Electron Configuration". Francium. The University of Sheffield. Retrieved April 18, 2007.
  8. ^ a b Kozhitov, L. V.; Kol'tsov, V. B.; Kol'tsov, A. V. (2003). "Evaluation of the Surface Tension of Liquid Francium". Inorganic Materials. 39 (11): 1138–1141. doi:10.1023/A:1027389223381.
  9. ^ Pauling, Linus (1960). The Nature of the Chemical Bond (Third ed.). Cornell University Press. p. 93. ISBN 978-0-8014-0333-0.
  10. ^ Allred, A. L. (1961). "Electronegativity values from thermochemical data". J. Inorg. Nucl. Chem. 17 (3–4): 215–221. doi:10.1016/0022-1902(61)80142-5.
  11. ^ Andreev, S.V.; Letokhov, V.S.; Mishin, V.I. (1987). "Laser resonance photoionization spectroscopy of Rydberg levels in Fr". Physical Review Letters. 59 (12): 1274–76. Bibcode:1987PhRvL..59.1274A. doi:10.1103/PhysRevLett.59.1274. PMID 10035190.
  12. ^ a b Thayer, John S. (2010). "Chap.10 Relativistic Effects and the Chemistry of the Heavier Main Group Elements". Relativistic Methods for Chemists. Springer. p. 81. doi:10.1007/978-1-4020-9975-5_2. ISBN 978-1-4020-9975-5.
  13. ^ Hyde, E. K. (1952). "Radiochemical Methods for the Isolation of Element 87 (Francium)". J. Am. Chem. Soc. 74 (16): 4181–4184. doi:10.1021/ja01136a066. hdl:2027/mdp.39015086483156.
  14. ^ E. N K. Hyde Radiochemistry of Francium, Subcommittee on Radiochemistry, National Academy of Sciences-National Research Council; available from the Office of Technical Services, Dept. of Commerce, 1960.
  15. ^ Maddock, A. G. (1951). "Radioactivity of the heavy elements". Q. Rev. Chem. Soc. 5 (3): 270–314. doi:10.1039/QR9510500270.
  16. ^ Lide, David R., ed. (2006). CRC Handbook of Chemistry and Physics. 11. CRC. pp. 180–181. ISBN 978-0-8493-0487-3.
  17. ^ Considine, Glenn D., ed. (2005). Francium, in Van Nostrand's Encyclopedia of Chemistry. New York: Wiley-Interscience. p. 679. ISBN 978-0-471-61525-5.
  18. ^ a b c "Francium". McGraw-Hill Encyclopedia of Science & Technology. 7. McGraw-Hill Professional. 2002. pp. 493–494. ISBN 978-0-07-913665-7.
  19. ^ a b c Considine, Glenn D., ed. (2005). Chemical Elements, in Van Nostrand's Encyclopedia of Chemistry. New York: Wiley-Interscience. p. 332. ISBN 978-0-471-61525-5.
  20. ^ National Nuclear Data Center (1990). "Table of Isotopes decay data". Brookhaven National Laboratory. Archived from the original on October 31, 2006. Retrieved April 4, 2007.
  21. ^ National Nuclear Data Center (2003). "Fr Isotopes". Brookhaven National Laboratory. Archived from the original on June 30, 2007. Retrieved April 4, 2007.
  22. ^ Winter, Mark. "Uses". Francium. The University of Sheffield. Retrieved March 25, 2007.
  23. ^ a b c d e Emsley, John (2001). Nature's Building Blocks. Oxford: Oxford University Press. pp. 151–153. ISBN 978-0-19-850341-5.
  24. ^ Gagnon, Steve. "Francium". Jefferson Science Associates, LLC. Retrieved April 1, 2007.
  25. ^ Haverlock, T. J.; Mirzadeh, S.; Moyer, B. A. (2003). "Selectivity of calix[4]arene-bis(benzocrown-6) in the complexation and transport of francium ion". J Am Chem Soc. 125 (5): 1126–7. doi:10.1021/ja0255251. PMID 12553788.
  26. ^ Gomez, E.; Orozco, L A; Sprouse, G D (November 7, 2005). "Spectroscopy with trapped francium: advances and perspectives for weak interaction studies". Rep. Prog. Phys. 69 (1): 79–118. Bibcode:2006RPPh...69...79G. doi:10.1088/0034-4885/69/1/R02.
  27. ^ Peterson, I. (May 11, 1996). "Creating, cooling, trapping francium atoms" (PDF). Science News. 149 (19): 294. doi:10.2307/3979560. JSTOR 3979560. Retrieved September 11, 2001.
  28. ^ a b c d e Adloff, Jean-Pierre; Kaufman, George B. (September 25, 2005). Francium (Atomic Number 87), the Last Discovered Natural Element Archived June 4, 2013, at the Wayback Machine . The Chemical Educator 10 (5). Retrieved on 2007-03-26.
  29. ^ a b c d e Fontani, Marco (September 10, 2005). "The Twilight of the Naturally-Occurring Elements: Moldavium (Ml), Sequanium (Sq) and Dor (Do)". International Conference on the History of Chemistry. Lisbon. pp. 1–8. Archived from the original on February 24, 2006. Retrieved April 8, 2007.
  30. ^ a b c d e Van der Krogt, Peter (January 10, 2006). "Francium". Elementymology & Elements Multidict. Retrieved April 8, 2007.
  31. ^ "Alabamine & Virginium". TIME. February 15, 1932. Retrieved April 1, 2007.
  32. ^ MacPherson, H. G. (1934). "An Investigation of the Magneto-Optic Method of Chemical Analysis". Physical Review. 47 (4): 310–315. Bibcode:1935PhRv...47..310M. doi:10.1103/PhysRev.47.310.
  33. ^ Adloff, Jean-Pierre; Kauffman, George B. (2005). "Francium (Atomic Number 87), the Last Discovered Natural Element" (PDF). The Chemical Educator. 10 (5): 387–394. doi:10.1333/s00897050956a.
  34. ^ Grant, Julius (1969). "Francium". Hackh's Chemical Dictionary. McGraw-Hill. pp. 279–280. ISBN 978-0-07-024067-4.
  35. ^ "History". Francium. State University of New York at Stony Brook. February 20, 2007. Archived from the original on February 3, 1999. Retrieved March 26, 2007.
  36. ^ Winter, Mark. "Geological information". Francium. The University of Sheffield. Retrieved March 26, 2007.
  37. ^ a b c "Cooling and Trapping". Francium. State University of New York at Stony Brook. February 20, 2007. Archived from the original on November 22, 2007. Retrieved May 1, 2007.
  38. ^ "Production of Francium". Francium. State University of New York at Stony Brook. February 20, 2007. Archived from the original on October 12, 2007. Retrieved March 26, 2007.
  39. ^ Orozco, Luis A. (September 30, 2014). Project Closeout Report: Francium Trapping Facility at TRIUMF (Report). U.S. Department of Energy. doi:10.2172/1214938.
  40. ^ Tandecki, M; Zhang, J.; Collister, R.; Aubin, S.; Behr, J. A.; Gomez, E.; Gwinner, G.; Orozco, L. A.; Pearson, M. R. (2013). "Commissioning of the Francium Trapping Facility at TRIUMF". Journal of Instrumentation. 8 (12): P12006. arXiv:1312.3562. doi:10.1088/1748-0221/8/12/P12006.
  41. ^ Keller, Cornelius; Wolf, Walter; Shani, Jashovam. "Radionuclides, 2. Radioactive Elements and Artificial Radionuclides". Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Weinheim: Wiley-VCH. doi:10.1002/14356007.o22_o15.
  42. ^ "Francium". Los Alamos National Laboratory. 2011. Retrieved February 19, 2012.

External links