فرانسواز پروو
فرانسواز پروو | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۳۰ |
| درگذشت | ۳۰ نوامبر ۱۹۹۷ (۶۷ سال) پاریس، فرانسه |
| ملیت | فرانسوی |
| پیشه | بازیگر |
| سال‌های فعالیت | ۱۹۴۹–۱۹۸۵ |
فرانسواز پرِوو (فرانسوی: Françoise Prévost؛ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۳۰ – ۳۰ نوامبر ۱۹۹۷) بازیگر، روزنامه‌نگار و نویسنده فرانسوی بود. او یکی از بازیگران شاخص سینمای فرانسه در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به شمار می‌رود و با ظهور موج نوی فرانسه به شهرت رسید. [۱][۲]
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است، می‌توان به بسوز، پسر، بسوز، ارواح مردگان، پاریس از آن ماست، سه تفنگدار، گوشه‌نشینان آلتونا، آن شب، باکره، عشق‌بازان و وقتی عشق شهوت است اشاره کرد.
زندگی و مرگ
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]پروو در خانواده‌ای فرهنگی رشد کرد. پدرش ژان پروو نویسنده و از اعضای مقاومت فرانسه بود که در سال ۱۹۴۴ در جریان جنگ جهانی دوم کشته شد. مادرش مارسل اوکلر (Marcelle Auclair) روزنامه‌نگار و از بنیان‌گذاران مجله Elle بود. او فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرد و در جوانی در نمایش‌های کلاسیک و معاصر روی صحنه رفت. نخستین حضور سینمایی‌اش در سال ۱۹۴۹ بود، اما تا آغاز دهه ۱۹۶۰ بیشتر در نقش‌های فرعی ظاهر می‌شد.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، پرووست به سرطان پستان مبتلا شد. تجربه مبارزه با این بیماری را در کتاب زندگی‌نامه‌ای Ma vie en plus («زندگیِ اضافهٔ من») که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد، روایت کرد. این کتاب با استقبال فراوان روبه‌رو شد و بعدها با همکاری خود او به فیلم L’Amour nu (۱۹۸۱) اقتباس شد. این اثر از نخستین فیلم‌های فرانسوی بود که به شکلی صریح به تجربه سرطان پستان و پیامدهای روانی و اجتماعی آن پرداخت.
فرانسواز پرووست در سال ۱۹۹۷، در ۶۸ سالگی، در پاریس درگذشت. او امروزه به‌عنوان یکی از بازیگران مهم نسل موج نوی فرانسه شناخته می‌شود؛ هنرمندی که علاوه بر فعالیت سینمایی، با آثار ادبی و روزنامه‌نگارانه خود نیز تأثیر قابل‌توجهی بر فرهنگ معاصر فرانسه گذاشت.
آثار
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]با شکل‌گیری موج نوی فرانسه، مسیر حرفه‌ای او تغییر کرد. همکاری با کارگردانانی چون ژاک ریوت، پیر کاست و ژان گابریل آلبیکوکو جایگاه او را به‌عنوان یکی از چهره‌های این جریان تثبیت کرد. از مهم‌ترین آثارش می‌توان به (پاریس از آنِ ماست، ۱۹۶۱)، (دوران زیبا، ۱۹۶۰)، (فصل مرده عشق‌ها، ۱۹۶۱) و (تعطیلات پرتغالی، ۱۹۶۳) اشاره کرد. او همچنین از دهه ۱۹۶۰ در سینمای ایتالیا نیز حضوری پررنگ داشت و در فیلم‌های درام، جنایی و وسترن اسپاگتی ایفای نقش کرد. در مجموع، او در بیش از هفتاد فیلم سینمایی بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۵ ظاهر شد.
- ژان ماه (1949)
- کلارا دو مونتاذژی (1951)
- معجزه فقط یک‌بار رخ می‌دهد (1951)
- بینی چرمی (1952)
- ویرژیل (1953)
- سه تفنگدار (1953)
- آن شب (1958)
- نفس دوم (1958)
- سپاس ناترسیا (1959)
- ژنرال دشمن (1960)
- دوران زیبا (1960)
- گانگسترها (1960)
- او چه‌طور است؟ (1960)
- زنگ تفریح (1961)
- فصل مرده عشق‌ها (1961)
- دختر چشم‌طلایی (1961)
- آدم‌های بزرگ (1961)
- بازی حقیقت (1961)
- پاریس از آن ماست (1961)
- آن سوی دیوار (1961)
- سال‌های خروشان (1962)
- نشان شیر (1962)
- محکومان آلتونا (1962)
- محاکمه ورونا (1962)
- تعطیلات پرتغالی (1963)
- کلینیک قتل (1965)
- گالیا (1966)
- مگره اشتباه نمی‌کند (1966)
- یکی و دیگری (1967)
- جانی هملت (1968)
- داستان‌های شگفت‌انگیز (1968)
- کارزار ایتالیا (1968)
- روس‌ها کوکاکولا نخواهند نوشید (1968)
- بسوز، پسر، بسوز (1969)
- بدن شیرینت برای کشتن (1970)
- مونت دراگون (1970)
- خون‌ریزی (1971)
- برای بازرس مرزی وجود ندارد (1972)
- فرشتگان (1973)
- وقتی عشق شهوانی است (1973)
- راهبه‌های گناهکار سن‌والنتین (1974)
- دختران جوان شکوفه‌به‌دوش کجا رفتند؟ (1975)
- تلفن صورتی (1975)
- عشق نوپا (1977)
- چرخ‌وفلک (1977)
- سلام عشق (1978)
- خورشید روبه‌رو (1980)
منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ Gianni Canova (2009). Enciclopedia del cinema. Garzanti. ISBN 881150516-X.
- ↑ Enrico Lancia, Fabio Melelli (2005). Le straniere del nostro cinema. Gremese Editore, 2005. ISBN 8884403502.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
 | این یک مقالهٔ خرد بازیگر است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. |
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانه‌های ملی | |
| واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای | |
| سایر | |
